"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

vasilis_m21 έγραψε:
Όπως θα είδατε όταν ήρθε ο Πάπας στην Κωνσταντινούπολη δέχθηκε απειλές από Τούρκους.
Αν περάσει η Κωνσταντινούπολη σε χέρια ελληνικά, και παράλληλα υπάρχει λατινόφιλος Πατριάρχης στο Φανάρι ανοίγει ο δρόμος του Πάπα για διπλωματικές παρεμβάσεις στην περιοχή.
Ενώ το γεγονός ότι η Πόλη είναι στα χέρια των Τούρκων περιορίζει πολύ τις βλέψεις του.

Vasilis, με εξέπληξες! ΑΡΙΣΤΑ!

silver έγραψε:Ου γαρ απέθανε η Κωνσταντίνου Πόλη, αλλά καθεύδει, άχρι καιρού !

Ποιός διαμορφώνει την ιστορία;

Η αόρατη όμως και αθέατη πλευρά, ο Θεός, αποτελεί τον βέβαιο και υπεραισθητό έτερο παράγοντα της ιστορίας του κόσμου.

Silver, τώρα είναι η ώρα να μιλήσΕΙΣ... Αν μπει το κεφάλι στην άμμο, τα χάσαμε όλα, ούτε κατάπαυσις ,ούτε τίποτε...

[quote="Ionas"]

[/

ΤΟ ΛΑΒΑΡΟ ΛΑΒΑΡΟ ΔΕΝ ΤΟ ΥΠΟΣΤΕΛΟΥΜΕ...
Όμως ο χριστός είπε: "....Δει πρώτον το ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ τούτο κηρυχθήναι εις πάντα τα έθνη..."

Bessarion έγραψε:ενώ επιπλέον έκανε την Ορθοδοξία υπολογίσιμη πνευματική δύναμη παγκοσμίως

Ο Αθηναγόρας όλα αυτά ε;;; Εδώ γελάνε. Ο άνθρωπος που κατασκανδάλισε χιλιάδες Ορθοδόξους, που συμβούλευε ιερείς να μεταλαμβάνουν Ρ/καθολικούς και Ορθοδόξους να κοινωνούν σε ναούς Λατίνων και Προτεσταντών (ξέρω συγκεκριμένο περιστατικό με κυρία στην Ελβετία); Το μέλος της μασονικής στοάς; Ο παντελώς αθεολόγητος Πατριάρχης που παρέδωσε την Ορθοδοξία στην Αμερική στον ομοϊδεάτη του Ιάκωβο Κουκούζη; Ο άνθρωπος που ετοιμαζόταν να μεταβεί στη Ρώμη και να συλλειτουργήσει, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, με τον πάπα, αν δεν έσπαζε το πόδι του στη Χάλκη και καθηλωνόταν στο κρεβάτι μέχρι την τελευτή του; Ο άνθρωπος που κάλυψε τον εγκληματία τούρκο πρώην πρωθυπουργό Μεντερές στη δίκη του και έχει τεράστια ευθύνη για τη συρρίκνωση της πολίτικης Ρωμιοσύνης (με την οποία άλλωστε δεν είχε την παραμικρή σχέση...); Αυτός ο άνθρωπος έκανε την Ορθοδοξία παγκόσμια δύναμη παγκοσμίως; Καλόοο!!! Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις Bessarion????

Το ωραίο στην προκειμένη περίπτωση είναι ο χαμαιλεοντισμός του ουνίτη "θεολόγου" με το ψευδώνυμο Bessarion. Σε προηγούμενα μηνύματά του εμφανιζόταν αναφανδόν ουνιτίζων και λατινόφρων, τώρα συμμαζεύτηκε (για να προσελκύσει οπαδούς προφανώς και επειδή είδε ότι δεν μιλά σε χαϊβάνια) και έβαλε τη μάσκα του φιλο-ορθόδοξου. Σε λίγο το θεολογίζον unitarium Bessarion θα βάλει στα μηνύματά του και εικόνα του αγίου Μάρκου του Ευγενικού.
Του ξέφυγε όμως του ουνίτη του φόρουμ και μιλάει για δύο Εκκλησίες, άρα αναγνωρίζει τη "θεωρία των κλάδων". Δηλαδή, υπάρχουν δύο Εκκλησίες του Χριστού. Και γιατί μόνο δύο και όχι δέκα δύο και χίλιες δύο καρδινάλιε Bessarion? Σε τί δηλαδή οι Αγγλικανοί ή οι Λουθηρανοί ή οι Παλαιοκαθολικοί ή οι Μεταρρυθμισμένοι ή οι Μεθοδιστές υστερούν και δεν θα πρέπει και αυτοί να αναγνωριστούν ως Εκκλησίες;
Πάντως χαίρομαι ειλικρινά που τα υποπροϊόντα του αθηναγορισμού ξεσκεπάζονται γιατί φαίνεται η γύμνια του ειδώλου τους, το οποίο λατρεύουν αντί του Χριστού.
Είπα και πιο πριν στον Bessarion και το επαναλαμβάνω: Η κανονική του ενορία είναι η ουνίτικη Αγία Τριάδα στην οδό Αχαρνών. Θα του δώσουν και πρώτο τραπέζι πίστα για να παρακολουθεί το θέατρο μαζί με τους ομοπίστους του.

Α και μην το ξεχάσω! :D
Ποιός έβγαλε ένα βαθυστόχαστο κήρυγμα ανήμερα Κυριακή της Ορθοδοξίας στο Φανάρι φέτος (μπορείτε να το βρείτε στο "πειθήνιο" και πολιτικώς ορθό φόρουμ athos.gr);
Ο Βοστώνης Μεθόδιος. Γνωστός στην Αμερική ως ο "κλώνος του Ιακώβου". Βασικά γνωρίσματα του περίλαμπρου αυτού αστέρα του Ορθοδόξου στερεώματος:
1. Η μεγάλη φιλανθρωπία του (το λέει ο ίδιος για τον εαυτό του στην ιστοσελίδα της μητρόπολής του στο Διαδίκτυο!!! ).
2. Η έχθρα του προς τον μοναχισμό (απαγορεύει πάση θυσία την ίδρυση μονής στα όρια της Ιεράς Μητροπόλεως Βοστώνης, παρά την επιθυμία πάρα πολλών Χριστιανών εκεί ).
3. Η στενή του φιλία με τον διαβόητο Ρ/καθολικό αρχιεπίσκοπο και καρδινάλιο Βοστώνης και προστάτη των παιδεραστών Ρ/καθολικών κληρικών. Είναι τόσο good buddies με τον καλό και σκανταλιάρη καρδινάλιο που τον συνόδευσε σε επίσκεψή του στο Βατικανό (ω ναι!), με διαμονή σε καλό ξενοδοχείο της Ρώμης και με έξοδα φυσικά της Αρχιεπισκοπής Αμερικής (ω ναι! Άλλωστε τα δικά του τα έσοδα πάνε στους πτωχούς, πού να βρει λεφτά για ταξίδια;). Εννοείται ότι ο κ. Μεθόδιος δεν χάνει ευκαιρία να συμπροσεύχεται δημοσία με το φιλαράκι του.

Άλλο ένα λαμπρό υποπροϊόν του αθηναγορισμού. Αλληλούια!

Το επαναλαμβάνω ακόμα μία φορά, για όσους καλοπροαίρετους δεν το έχουν ακόμα καταλάβει.

Ο Αγιασμός που κάνουν οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, και ΜΟΝΟ αυτοί, ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΑΙ από μόνος του, χωρίς να έχει μέσα του άλλες επιπρόσθετες ουσίες.
Αυτό ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ, σε καμία περίπτωση, στον αγιασμό που κάνουν οι Ετερόδοξοι Χριστιανοί, έξω από την Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία.

Αρχιεπίσκοπος πρ.Αμερικής Ιάκωβος: "«Δεν αναζητώ άλλη ταυτότητα, είμαι Eλληνας ορθόδοξος»."

(Ελευθεροτυπία 5/6/2000, σελ 47)

Με την πεποίθηση ότι έστω και ένας άνθρωπος διαβάζοντας αυτές τις γραμμές θα μπορέσει να κατανοήσει το κύρος και την ποιότητα μεγάλων ορθόδοξων προσωπικοτήτων του 20ου αιώνα, οι οποίες γίνεται προσπάθεια να συκοφαντηθούν από ομάδες παλαιοημερολογιτών και συνοδοιπόρων τους, θα παραθέσω ελάχιστα στοιχεία για τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο πρώην Βορείου και Νοτίου Αμερικής κυρό Ιάκωβο.

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος χαρισματική προσωπικότητα της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού ανέλαβε τη διαποίμανση της Ελληνορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Βορείου και Νοτίου Αμερικής την 14η Φεβρουαρίου του 1959 εκλεγόμενος σε αυτή τη θέση από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όντας ήδη Μητροπολίτης Μελίτης.

Ανέλαβε την Αρχιεπισκοπή με 300 ενορίες και στο τέλος της διακονίας του είχαν φτάσει τις 550. Οπότε η άνοδος της Ορθοδοξίας σε πιστούς υπήρξε κατακόρυφη κατά την ποιμαντορία του. Αναβάθμισε το ρόλο του Αρχιεπισκοπικού Συμβουλίου, της Εθνικής Φιλόπτωχου και κυρίως των ανά διετία Κληρικολαϊκών Συνελεύσεων, που η σημασία τους στην διακυβέρνηση της Εκκλησίας είναι ανυπολόγιστη. Εισήγαγε νέες δομές στην ίδια την Αρχιεπισκοπή, με τμήματα Νεολαίας, Εκπαίδευσης, Κατηχητικής Παιδείας, Επικοινωνιών, Ιεραποστολής κ.α., ενώ φρόντισε για την εδραίωση και επέκταση ιδρυμάτων όπως ο Οίκος Ευγηρίας Αγίου Μιχαήλ στο Γιόνκερς, Ν.Υ. Μετέτρεψε τον «Ορθόδοξο Παρατηρητή» σε ουσιαστικό όχημα επικοινωνίας και ενημέρωσης των ανά τη χώρα ελληνορθόδοξων κοινοτήτων. Ιδρυσε την «Ηγεσία των Εκατό», ένα σημαντικό εθνικό πρόγραμμα στο πλαίσια του οποίου δημιουργείται ένα μόνιμο προικοδότημα για την Εκκλησία και τις ανάγκες της.

Με την παιδεία πρώτιστο μέλημα του, ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος αναδιοργάνωσε εκ βάθρων τη Θεολογική Σχολή Τιμίου Σταυρού στο Μπρουκλάιν Μασαχουσέτης -προσθέτοντας και το Ελληνικό Κολέγιο-και επιδίωξε με επιτυχία την πλήρη αναγνώριση τους ως ισότιμων με τις αντίστοιχες σχολές των Η.Π.Α, των ελληνικών Πανεπιστημίων και της Χάλκης. Στόχος του, που υλοποιήθηκε κατά τον καλύτερο τρόπο, ήταν να αποκτήσει η Αρχιεπισκοπή αυτάρκεια και επάρκεια καταρτισμένων θεολόγων κληρικών, αλλά και λαϊκών γηγενούς επιμόρφωσης μέσα από ένα εκπαιδευτικό κέντρο, καύχημα της Ορθοδοξίας.

Δεν υπάρχει σπουδαιότερη διακονία, πίστευε ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος, από το έργο της Εκκλησίας για τους νέους. Γραφεία Νεολαίας με δραστήρια στελέχωση λειτουργούν και προσφέρουν έργο όχι μόνο στην Αρχιεπισκοπή, αλλά και σε κάθε επισκοπική περιφέρεια. Συνειδητός προστάτης αλλά και εμπνευσμένο-καθοδηγητής των νέων, ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος συμπάσχει και συμμετέχει ενεργά σε κάθε προσπάθεια που έχει στόχο τη νέα σοδειά ελληνορθόδοξων στην Αμερική. Πλην των άλλων, έχει προσωπικά βοηθήσει στις σπουδές τους πάμπολλους φοιτητές θεολογίας από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, την Ελλάδα και άλλες χώρες.

Εκκλησία δεν είναι μόνο το τελετουργικό ή και λατρευτικό μέρος της θρησκείας. Εκκλησία είναι οι άνθρωποι. Και ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος, μια ολόκληρη ζωή, έδειξε τί σημαίνουν για αυτόν οι λέξεις κοινωνία, πολιτεία και κυρίως ανθρώπινα δικαιώματα.

Έχοντας μεγαλώσει στην Τουρκία, γνώρισε από πρώτο χέρι τους εξευτελισμούς και τη στέρηση, που αποτελούν καθημερινότητα για κάθε καταδυναστευόμενο λαό, για κάθε καταπιεσμένο άνθρωπο. Από έφηβος στρατεύτηκε υπέρμαχος τόσο στα ανθρώπινα δικαιώματα όσο και στις πολιτικές και κοινωνικές ελευθερίες κάθε λαού. «Απεχθάνομαι τα καθεστώτα που δεν σέβονται τα δικαιώματα των πολιτών τους», είπε σε συνέντευξή του το 1973.

Το κίνημα για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα των μαύρων στις Ηνωμένες Πολιτείες, στις αρχές της δεκαετίας του ʼ60, συνεπήρε τον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο, που έριξε όλο του το κύρος και την προσωπική επιρροή του στο πλευρό των περιθωριοποιημένων θυμάτων μιας άδικης διάκρισης. Το 1965 πήγε στη Σέλμα της Αλαμπάμα, όπου στο δρόμο για το Μοντγκόμερι, στη θρυλική πορεία, βάδισε μπροστάρης, χέρι-χέρι με τον Δρ. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ατενίζοντας το όνειρο για ισότητα όλων των Αμερικανών.

«Η Ελληνική Ορθόδοξος Εκκλησία είναι εναντίον των φυλετικών διακρίσεων», διακήρυξε τις δύσκολες εκείνες μέρες, κρατώντας από το χέρι ένα μαύρο παιδάκι. «Η Βασιλεία των Ουρανών ανήκει στα παιδιά της οικουμένης» φώναξε, κατατάσσοντας τη σκηνή στις συγκλονιστικότερες στιγμές της ζωής του.

Με ενεργητικότητα υποστήριξε την υπερψήφιση των νομοθετημάτων για τα πολιτικά δικαιώματα του ʼ64. «Δόξα σοι ο Ύψιστος», αναφώνησε όταν το πρώτο νομοθέτημα ψηφίστηκε. «Είθε να αποτελέσει αρχή μιας νέας εποχής για όλη την ανθρωπότητα, μιας εποχής στην οποία ο Λόγος του Θεού θα χαράσσει και θα κατευθύνει τη ζωή μας», είπε.

Γνώριζε όμως ότι οι νόμοι δε μετρούν, αν δεν εφαρμοστούν στην πράξη: «Είναι καθήκον μας» έγραψε σε εγκύκλιο του προς τον κλήρο της Αρχιεπισκοπής, «να διαφωτίσουμε και να πείσουμε τους χριστιανούς τους οποίους υπηρετούμε, ότι η εφαρμογή των νέων νομοθετημάτων αποτελεί ιερή υποχρέωση όλων μας».

Με στόχο την προώθηση στενότερων δεσμών ανάμεσα στις ποικίλες ορθόδοξες δικαιοδοσίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, ίδρυσε το 1960 τη Διαρκή Σύνοδο Κανονικών Ορθοδόξων Επισκόπων Αμερικής (SCOBA), που έχει να επιδείξει σημαντικότατο έργο. «Πασχίζουμε», είχε δηλώσει, «για διεθνή κατανόηση, για ανθρωπιστική αλληλεγγύη, για πραγματική ειρήνη στηριγμένη στη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια και για τη συνεχιζόμενη παρουσία του Θεού και την ανάμειξη Του στη σωστή πορεία της σύγχρονης ιστορίας».

Και στη διεθνή παλαίστρα ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος στάθηκε πρόμαχος των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Αντιτάχθηκε στον πόλεμο του Βιετνάμ, ενώ υποστήριξε τόσο το δικαίωμα των Ισραηλινών για ειρήνη και ασφαλή σύνορα, όσο και των Παλαιστινίων για μια δίκαιη και ανθρώπινη διευθέτηση.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η αναγνώριση της Ορθοδοξίας μεταξύ των τεσσάρων μειζόνων θρησκευμάτων της χώρας, αποτελεί δικό του επίτευγμα. Μεταξύ πολλών άλλων διακρίσεων, ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος έχει τιμηθεί με το Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας, την ανώτατη διάκριση των Η.Π.Α, που του απόνειμε το 1980 ο Πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ. Επίσης, το 1986, του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Τιμής του Ελις Αϊλαντ, της ιστορικής αυτής πρώτης εισόδου μεταναστών στις Η ΠΑ.

Τα εθνικά μας θέματα, Κύπρος, Βόρειος Ήπειρος, Μακεδονία και Αιγαίο, όλα αποτελούν αστέρια κεντημένα στο λάβαρο του. Εξαντλώντας τις προσβάσεις του στο έπακρο, είναι ανεκτίμητη η συνεισφορά του στην προάσπιση του Ελληνισμού και δεν υπάρχει γνώστης των πραγμάτων, που να το αμφισβητεί.

Η Ελλάδα τον έχει τιμήσει με κάθε τρόπο και τον θεωρεί ένα από τα πλέον διακεκριμένα τέκνα της. Δεκάδες μετάλλια και παράσημα του έχουν απονεμηθεί κατά τις δεκαετίες της εκκλησιαστικής και εθνικής διακονίας του, συμπεριλαμβανομένων των Μεγαλόσταυρων του Φοίνικος και της Τιμής.

Η Κύπρος, αναγνωρίζοντας την προσφορά του στον κοινό αγώνα , τον τίμησε με τους Μεγαλόσταυρους του Μακαρίου Γʼ και του Αγίου Βαρνάβα. Πολλές άλλες χώρες τον τίμησαν ανάλογα, ενώ η Ακαδημία Αθηνών τον βράβευσε με το χρυσό αριστείο της. Αθήνα και Θεσσαλονίκη, όπως και πολλές άλλες πόλεις της Ελλάδας και της Αμερικής, τον ανακήρυξαν επίτιμο δημότη τους και του έχουν επιδώσει το Χρυσά Κλειδιά τους, ενώ πάνω από σαράντα πανεπιστήμια και κολέγια τον ανακήρυξαν επίτιμο διδάκτορα τους.

Για το Οικουμενικό Πατριαρχείο και το θεσμό του, ο Ιμβριώτης κληρικός τρέφει αμέριστη αγάπη. Οι προσπάθειες του να αλαφρύνει τον ασφυκτικό κλοιό των Τούρκων στο Φανάρι, χρονολογούνται από την εποχή που ήταν Πατριαρχικός εκπρόσωπος σ
τη Γενεύη.

Τις μαύρες μέρες του Σεπτέμβρη 1955, όταν φανατισμένα στίφη σκότωσαν, βίασαν, λεηλάτησαν, έκαψαν, μόλυναν και σύλησαν κάθε τι Ελληνικό κι Ορθόδοξο στην Πόλη, ξεσήκωσε την παγκόσμια συνείδηση. Το ίδιο και σε κάθε πρόκληση των Τούρκων στις δεκαετίες που ακολούθησαν, κυματοθραύστης και συνάμα σκληρός αντίπαλος στις άνομες διαθέσεις τους.

Κατάφερε κάτι μοναδικό, όταν ανάγκασε τον σκληρό υπουργό Εξωτερικών Τζέιμς Μπέικερ να στείλει επιστολή στους ευρωπαίους ομολόγους του στην οποία έλεγε ουσιαστικά: «Εκανα λάθος, ενώ σας ζήτησα να αναγνωρίσουμε όλοι και τα Σκόπια άμεσα, σας ζητάω τώρα να περιμένετε ώσπου να λυθεί το θέμα της ονομασίας». Αυτό δεν είχε γίνει ποτέ ως τότε και οφειλόταν αποκλειστικά και μόνο στον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο.

Το εθνικό έργο του Ιακώβου ήταν καθοριστικό για την Κύπρο, αφού σε σημαντικές ιστορικές στιγμές η παρέμβασή του μετέβαλε τα πολιτικά δεδομένα. Αυτό συνέβη τόσο στην αποτροπή της τουρκικής εισβολής το 1964 με επιστολή που απέστειλε ο πρόεδρος Τζόνσον στην Άγκυρα, ενώ μείζονα ρόλο διαδραμάτισε και το 1983 στη ματαίωση της αναγνώρισης του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους.

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος ήταν εκείνος ο οποίος καθιέρωσε την 25η Μαρτίου ως ημέρα εθνικής εορτής των ΗΠΑ.

Αξίζει να αναφερθεί ένα περιστατικό από την επίσκεψή του στην Ίμβρο όπως το παρουσιάζει η ομογενειακή εβδομαδιαία εφημερίδα GreekNews της 11ης Απριλίου:

Και συγκινηθήκαμε μετά δακρύων, όταν μας διηγήθηκε πως σαν Δεσπότης επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Αϊβαλή και μάλιστα με την επιμονή Τούρκων παραγόντων και διανοουμένων της περιοχής και της Σμύρνης.

Οπότε, απεφάσισε να πάει, κανονικά ντυμένος ως Δεσπότης, δηλαδή με τα ράσα του. Διεκπεραιώθηκε από την Μυτιλήνη στην άλλη πλευρά με καΐκι. Στην προκυμαία τον περίμενε ένα τσούρμο από Τούρκους, ιδίως νέοι. Ένας νεαρός Χότζας, τον πλησίασε, του φίλησε το χέρι και του έδωσε το κλειδί του Τζαμιού, όπου κάποτε ήταν η Ελληνική Εκκλησία του χωριού. Μπήκε μέσα, έβγαλε το επανωκαλύμαυχο και προσευχήθηκε μας είπε, υπέρ ζώντων και τεθνεώτων. Και ο Χότζας έβγαλε το φερετζέ του και παρακολουθούσε με πολύ ευλάβεια.

Αμέσως, μετά πήγε στο Νεκροταφείο του Αιβαλί, και βρήκε τους χορταριασμένους τάφους των γονέων του. Από πίσω του πολλοί Τούρκοι και ο Χότζας. Γονάτισε, φίλησε τους τάφους και έκανε τρισάγιο, με δάκρυα στα μάτια. Οι παριστάμενοι Τούρκοι δεν έβγαλαν τσιμουδιά, παρά με πολύ σεβασμό παρακολουθούσαν τρισάγιο. Και σε κάποια στιγμή, τον πλησίασε μια γριούλα διπλωμένη από τα γηρατειά και του είπε στʼ αυτό: «Δέσποτα μου, είμαι Ελληνίδα, από αυτές που απέμειναν στα ιερά αυτά ματωμένα χώματα και δεν τα εγκατέλειψαν. Εδώ είναι θαμμένοι και οι δικοί μου γονείς. Πάρε αυτά τα κεριά, που τα έχω τυλιγμένα στην εφημερίδα . Τα έφτιαξα την νύχτα στο σπίτι μου, και έλα να μου τα ανάψεις στο τάφο των δικών μου γονιών και να ψάλλεις ένα τρισάγιο». Το έκανε, όπως μας είπε ο Δεσπότης, και ξαφανίστηκε η γριούλα. Τι να πει κανείς, παρά μόνο αυτό που λέει ο Κόντογλου «Αθάνατη ελληνική ράτσα, ποτέ δεν θα χαθείς».

Τέλος ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος ανέφερε στη προσωπική του διαθήκη την τελευταία του επιθυμία για το ποίμνιό του.

«Η τελική μου διαθήκη προς την εκκλησία μου και τον λαό μου είναι να παραμείνουν ακλόνητοι και αφοσιωμένοι στην Ελληνική Ορθοδοξία, να συνεχίσουν τον γενναίο αγώνα για την διατήρηση της Ελληνικής γλώσσης στην Αμερική ως ζωντανό σύμβολο τόσο της Πίστεώς μας όσο και της ένδοξης κληρονομιάς μας, και να ενθαρρύνουν την συνεχώς αυξανόμενη συμμετοχή στον οικουμενικό στόχο της ενότητας της Χριστιανοσύνης για την ατέρμονη και παγκόσμια αναζήτηση του μεγίστου αγαθού της ανθρωπότητος».

Περί του οράματος της ένωσης των Εκκλησιών και της συμμετοχής των Ορθοδόξων στο Π.Σ.Ε. ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, ο διαπρεπέστερος ορθόδοξος θεολόγος του 20ου αιώνα έγραψε το παρακάτω κείμενο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο π. Γεώργιος υπήρξε από τους πρωτοπόρους ορθοδόξους, που συμμετείχαν στο Π.Σ.Ε. από το 1948.

Η αληθινή Εκκλησία

του π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ

Η διατριβή αυτή είναι μία απόπειρα συγγραφής σε μία νέα και οικουμενική γλώσσα. Ίσως η προσπάθεια να μην είχε τελικά επιτυχία. Είναι πιθανόν ότι κάποιοι θα ανιχνεύσουν σ' αυτήν ένα ύφος ομολογιακό και άλλοι ίσως θα παραπονεθούν για την αοριστία της. Έτσι, δεν θα ήταν άτοπο να συνοψίσω περιληπτικά τα βασικά σημεία σε μία γλώσσα οικεία σε μένα. Ως μέλος και ιερέας της Ορθόδοξης Εκκλησίας, πιστεύω ότι η Εκκλησία στην οποία βαπτίστηκα και μεγάλωσα είναι αληθινά η Εκκλησία, δηλαδή η αληθινή Εκκλησία και η μόνη αληθινή Εκκλησία. Αυτό το πιστεύω για πολλούς λόγους: τόσο από προσωπική πεποίθηση όσο και από την εσωτερική μαρτυρία του Πνεύματος που πνέει στα μυστήρια της Εκκλησίας καθώς κι από όλα όσα είχα τη δυνατότητα να μάθω από τις Γραφές και από την οικουμενική παράδοση της Εκκλησίας. Είμαι, λοιπόν, υποχρεωμένος να θεωρήσω όλες τις άλλες Χριστιανικές εκκλησίες ως ανεπαρκείς και σε πολλές περιπτώσεις θα μπορούσα να εντοπίσω τα ελλείμματά τους μάλλον με ακρίβεια. Έτσι, για μένα, η Χριστιανική ενότητα είναι απλά η οικουμενική επιστροφή στην Ορθοδοξία. Δεν πρόκειται για κάποια ομολογιακή νομιμοφροσύνη η μόνη μου νομιμοφροσύνη ανήκει στην Una Sancta.

Γνωρίζω καλά ότι τον ισχυρισμό μου θα τον αποκηρύξουν πολλοί Χριστιανοί, γιατί δίνει την εντύπωση μίας υπερφίαλης και ανώφελης αξίωσης. Γνωρίζω καλά ότι πολλά από όσα πιστεύω με απόλυτη και πλήρη βεβαιότητα δεν τα συμμερίζονται άλλοι. Όμως, δεν βρίσκω κάποιο λόγο για τον οποίο θα πρέπει να τους αμφισβητήσω ή να δυσπιστήσω απέναντί τους. Απλά αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να διακηρύξω την πίστη μου και για να την εκφράσω με τέτοιο τρόπο και ύφος ώστε η φτωχή μου διατύπωση να μην συσκοτίσει την αλήθεια. Γιατί είμαι βέβαιος ότι η αλήθεια του Θεού έχει τη δύναμη να πείθει. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε τι από το παρελθόν ή το παρόν της Ορθόδοξης Εκκλησίας ισοδυναμεί με την αλήθεια του Θεού. Πολλά πράγματα μπορούν να αλλάξουν^ πραγματικά, πολλά χρειάζονται βελτίωση. Η αληθινή Εκκλησία δεν είναι ακόμα η τέλεια Εκκλησία.

Η Εκκλησία του Χριστού οφείλει να αναπτυχθεί και να εξελιχθεί μέσα στην ιστορία. Ωστόσο, στην Εκκλησία έχει ήδη παραχωρηθεί και θησαυρισθεί η πλήρης και καθολική αλήθεια. Διορθώσεις και επαναδιατυπώσεις είναι πάντοτε δυνατές και κάποιες φορές απαραίτητες. Ολόκληρο το ιστορικό παρελθόν των Οικουμενικών Συνόδων αποτελεί απόδειξη αυτού του γεγονότος. Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας ήταν επιφορτισμένοι με αυτό το καθήκον. Ωστόσο, συνολικά, η «παρακαταθήκη» διατηρήθηκε πιστά και η μαρτυρία της πίστης αναπτύχθηκε με λεπτομερή ακρίβεια. Πάνω απ' όλα, η μυστηριακή δομή του Σώματος διασώθηκε ακέραιη και με τάξη. Εδώ πάλι, είναι πιθανόν ότι η δική μου πεποίθηση θα απορριφθεί ως εσφαλμένη. Για μένα, αυτό είναι κάτι που μπορεί να αποδειχτεί. Εάν αυτό είναι επιμονή, είναι επιμονή που στηρίζεται στην απόδειξη. Μπορώ να δω μόνον αυτό που πραγματικά βλέπω. Αυτό δεν είναι δυνατόν να αλλάξει. Αλλά και σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται να «εκβάλλω» κάποιον από τους κόλπους της εκκλησίας. Η κρίση έχει δοθεί στον Υιό και κανείς δεν έχει την αρμοδιότητα να προεξοφλήσει την κρίση Του. Ωστόσο, η Εκκλησία έχει τη δική της ιστορική εξουσία. Είναι καταρχήν η εξουσία της διδαχής και της διατήρησης του λόγου της αλήθειας. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο μέτρο πίστεως και εκκλησιαστικής τάξης που θα πρέπει να θεωρείται ως σωστό. Οτιδήποτε πέρα από αυτό είναι απλά προβληματικό. Αλλά το προβληματικό θα πρέπει να θεραπευθεί και όχι απλά να καταδικασθεί. Αυτός είναι ο ρόλος της συμμετοχής ενός Ορθοδόξου στον οικουμενικό διάλογο, με την ελπίδα ότι μέσα από τη δική του μαρτυρία η Αλήθεια του Θεού μπορεί να κερδίσει το μυαλό και τις καρδιές των ανθρώπων.

(Ecumenism I, A Doctrinal Approach. Volume Thirteen in The collected works of George's Florovsky, Bόchervertriebsanstalt, Postfach 461, FL - 9490 Vaduz. Europa. Μετάφραση από τα αγγλικά, Α. Μπύρου)

Μεταξύ κατεργαρέων επιβάλλεται ειλικρίνεια..όλοι γνωρίζουμε ότι ο Ιάκωβος κι άλλοι διεθνούς φήμης αρχιερείς και πατριάρχες ήταν και είναι καρριερίστες, αρριβίστες κι οπορτουνιστές, κοινώς στα μοντέρνα ελληνικά...μεγάλα λαμόγια. Παραφράζοντας σχόλιο του Λασκαράτου, τύφλα να 'χει η μασωνία...