Αντε άντε που ανοίγετε ένα θέμα και το ανοίγετε μισό .... άντε τέλος πάντων ας μη μιλήσω
Ο Στέλιος Καζαντζίδης, γεννήθηκε το 1931 στη Νέα Ιωνία . Η μητέρα του ήταν πρόσφυγας από τα μέρη της Τουρκίας. Από αυτήν και την γιαγιά του άκουγε σαν παιδί όλα τα λαϊκά τραγούδια που έφεραν οι πρόσφυγες. Η γιαγιά του του έλεγε τραγούδια και τον νανούριζε από μωρό. Οπως έλεγε ο ίδιος , από αυτή πήρε τις τεχνικές, τις αναπνοές , το κλάμα στη φωνή. Ως τη στιγμή που τον ανέλαβε ο μεγάλος δάσκαλος Στέλιος Χρυσίνης και του δίδαξε τα λαϊκά.
Μεγαλώνοντας δούλεψε σ΄ ένα εργοστάσιο στη Νέα Ιωνία. Μία μέρα, τον φωνάζει το αφεντικό του και του λέει ότι έχει καταπληκτική φωνή και του κάνει δώρο μία κιθάρα. Ο Στέλιος όσε ώρες δεν δούλευε καθόταν στο σπίτι και προσπαθούσε να μάθει τραγούδια στην κιθάρα. Μια μέρα, κάποιος περαστικός τον άκουσε να τραγουδάει και του πρότεινε να τραγουδήσει στην ταβέρνα του . Ετσι έγινε η αρχή.
Από το 1950 έγινε ο ζωντανός θρύλος του ελληνικού τραγουδιού. Για 47 ολόκληρα χρόνια υπήρξε η φωνή του λαού. Μία φωνή καθαρή, δυνατή που έβγαινε από τα βάθη της ψυχής, απλωνόταν παντού και αγκάλιαζε τις χαρές, τις λύπες και τις αγωνίες του κόσμου. Ηταν η φωνή της παρηγοριάς και της ελπίδας. Η παρουσία από τα 18 του χρόνια, στον χώρο του γνήσιου λαϊκού τραγουδιού, συνδέεται άμεσα με τα γεγονότα και τα προβλήματα ενός λαού που αγωνιζόταν να στηριχθεί στα πόδια του μετά από σκληρούς αγώνες.
Η αρχή έγινε το 1950, όταν ο Στέλιος Καζαντζίδης έκανε την πρώτη επαγγελματική εμφάνιση στη Κηφισιά. Ο πρώτος του δίσκος με το τραγούδι του Καλδάρα "Για μπάνιο πας ", που κυκλοφόρησε το 1952, ήταν και η πρώτη του απογοήτευση. Ο δίσκος δεν πούλησε. Το δεύτερο τραγούδι "Οι βαλίτσες" του Γιάννη Παπαϊωάννου, έγινε μεγάλη επιτυχία. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε μία σειρά επιτυχιών και συνεχής άνοδος με εμφανίσεις στα γνωστά πλέον λαϊκά κέντρα, "Θείος", "Μπερτζελέτος", "Ροσινιόλ" κ.α. Τότε έρχεται και η γνωριμία , ο αρραβώνας, αλλά και η συνεργασία με την Καίτη Γκρέυ ως το καλοκαίρι του 1957. Σουξέ της εποχής το "Απόψε φίλα με" του Χιώτη, ένα ντουέτο του Στέλιου Καζαντζίδη με την Καίτη Γκρέυ. Μετά από αυτό χώρισαν.
Η επόμενη 8ετία (1957-1965) είναι ίσως η πιο γόνιμη και δημιουργική περίοδος για τον Στέλιο Καζαντζίδη. Γνώρισε την Μαρινέλλα στη Θεσσαλονίκη και έσμιξαν μαζί στη ζωή και στο τραγούδι. Συνεργάστηκαν και έκαναν μεγάλες επιτυχίες με κορυφαίους συνθέτες (Τσιτσάνης, Παπαϊωάννου, Χιώτης, Καλδάρας, Παπαγιαννοπούλου, Βίρβος, Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, Λεοντής, Ξαρχάκος, Λοϊζος, Μαρκόπουλος κ.α.) και εμφανίστηκαν στα μεγαλύτερα λαϊκά κέντρα. Ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα παντρεύτηκαν τον Μάη του 1966. Κάποια στιγμή ήρθε ο χωρισμός αλλά έμειναν πάντα φίλοι. Μετά από χρόνια γνώρισε και παντρεύτηκε την κυρα-Βάσω, την οποία ο Καζαντζίδης χαρακτήριζε ως θησαυρό
To 1965 ο Στέλιος Καζαντζίδης ενώ ήταν στο απόγειο της καριέρας του εγκατέλειψε τα νυχτερινά κέντρα. Την απόφαση του αυτή σεβάστηκε μέχρι και το τέλος της ζωής του. Από τότε η μόνη επικοινωνία που είχε με το κοινό ήταν με τους δίσκους του. Για κάποιο διάστημα και αυτή η επικοινωνία καταργήθηκε λόγω των προβλημάτων που είχε με τη δισκογραφική εταιρεία Μίνως. Δεν κυκλοφόρησε δίσκο για δώδεκα χρόνια. To 1987 ο Στέλιος Καζαντζίδης ξανατραγούδησε. Άρχισε να ηχογραφεί δίσκους. Το "Υπάρχω" άφησε εποχή. Από τότε άρχισε να τραγουδά μόνο στο studio.
Μεγάλη αδυναμία του Στέλιου Καζαντζίδη ήταν η θάλασσα και το ψάρεμα. Καημός του ήταν να αποκτήσει μία δικιά του βάρκα και το κατόρθωσε. Αδυναμία όμως είχα και στη μητέρα του Γεσθημανή , η οποία είχε σαν τελευταία επιθυμία της να βάλει ο Στέλιος τη φωτογραφία της στο δίσκο του. Η επιθυμία της εκπληρώθηκε και ο δίσκος "Ελεύθερος" αφιερώθηκε σε κείνη.
