Mαθήματα λιτότητας και απλής ζωής από....
Συντονιστής: Συντονιστές
-
Misha
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 3872
- Εγγραφή: Δευ Δεκ 26, 2005 6:00 am
- Τοποθεσία: http://clubs.pathfinder.gr/seraphim
- Επικοινωνία:
-
Misha
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 3872
- Εγγραφή: Δευ Δεκ 26, 2005 6:00 am
- Τοποθεσία: http://clubs.pathfinder.gr/seraphim
- Επικοινωνία:
Tι BY THE WAY ? δε μπορούσες να τη μικρύνεις λίγο ? τη ξετίναξες τη σελίδαMisha έγραψε:"ΒUY THE WAY"
Καλή Σαρακοστή
-
nhfaliamethh
- Έμπειρος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 250
- Εγγραφή: Τετ Ιούλ 19, 2006 5:00 am
- Επικοινωνία:
Φώτης Κόντογλου
Άμα χαλαστεί ο άνθρωπος, αρχίζει να σιχαίνεται τα απλά και τα φτωχά πράγματα. Μα πολλές φορές ξανάρχεται στον παλιό εαυτό του, σαν τον μεθυσμένον που ξεμέθυσε, και τότε καταλαβαίνει πάλι μεγάλη όρεξη για την απλότητα, και χαίρεται μέσα του και ειρηνεύει, και θέλει να ζει ταπεινά και ήσυχα. Τότε του αρέσουνε πάλι τα ταπεινά και τ' απονήρευτα πράγματα, και νοιώθει μέσα του την γλυκύτητα του Χριστού και την ειρήνη που είναι μέσα στο Ευαγγέλιο. Γιατί χωρίς απλή καρδιά, αληθινός χριστιανός δεν γίνεται κανένας. Αυτό θα το νοιώσεις από κάποια λόγια των αγίων που λένε: «Όποιος δεν γνώρισε την ειρήνη, δεν γνώρισε τη χαρά. Αν αγαπάς την πραότητα, ζήσε με ειρήνη· κι αν αξιωθείς την ειρήνη, θα χαίρεσαι σε κάθε καιρό. 'Ανθρωπος με πολλές έγνοιες, δεν ειμπορεί να γίνει πράος και ησύχιος. Η ταπείνωση μαζεύει την καρδιά, κι όταν ταπεινωθεί ο άνθρωπος, ευθύς τον σκεπάζει το έλεος. Η προσευχή είναι χαρά. Η βασιλεία των ουρανών, μέσα μας βρίσκεται. Η χαρά που νοιώθει ο άνθρωπος για το Θεό, είναι πιο δυνατή από τούτη τη ζωή. Όποιος φτωχεύει από τα πλούτη του κόσμου, πλουτίζεται με τα πλούτη του Θεού. Όποιος αγαπά τα φανταχτερά πράγματα, δεν μπορεί να έχει ταπεινά αισθήματα, γιατί η καρδιά από μέσα τυπώνεται με τα ίδια σχήματα που είναι απ' έξω». Εσύ που διαβάζεις τούτα που γράφω, μη με βαρεθείς και πεις πως ολοένα σου λέγω τα ίδια, για το Χριστό, για την απλότητα, για την ταπείνωση. Άμα μπορέσει να καταλάβει η καρδιά σου την γέψη τους, θα δεις πως θα μου δώσεις δίκιο. Σου τα λέω και τα ξαναλέω από τον πόθο που έχω να σου μεταδώσω την μια και μόνη αληθινή χαρά, που κ' εγώ άργησα να τη βρω, μα που τη βρήκα με τη βοήθεια του Θεού· κ
η αγάπη σε σένα με κάνει να μην σου κρύψω αυτό το μονοπάτι που μ' έβγαλε σ' ένα έμορφο περιβόλι που δεν το υποπτευόμουνα.
πηγή:http://www.myriobiblos.gr/greekliteratu ... usiou.html
Άμα χαλαστεί ο άνθρωπος, αρχίζει να σιχαίνεται τα απλά και τα φτωχά πράγματα. Μα πολλές φορές ξανάρχεται στον παλιό εαυτό του, σαν τον μεθυσμένον που ξεμέθυσε, και τότε καταλαβαίνει πάλι μεγάλη όρεξη για την απλότητα, και χαίρεται μέσα του και ειρηνεύει, και θέλει να ζει ταπεινά και ήσυχα. Τότε του αρέσουνε πάλι τα ταπεινά και τ' απονήρευτα πράγματα, και νοιώθει μέσα του την γλυκύτητα του Χριστού και την ειρήνη που είναι μέσα στο Ευαγγέλιο. Γιατί χωρίς απλή καρδιά, αληθινός χριστιανός δεν γίνεται κανένας. Αυτό θα το νοιώσεις από κάποια λόγια των αγίων που λένε: «Όποιος δεν γνώρισε την ειρήνη, δεν γνώρισε τη χαρά. Αν αγαπάς την πραότητα, ζήσε με ειρήνη· κι αν αξιωθείς την ειρήνη, θα χαίρεσαι σε κάθε καιρό. 'Ανθρωπος με πολλές έγνοιες, δεν ειμπορεί να γίνει πράος και ησύχιος. Η ταπείνωση μαζεύει την καρδιά, κι όταν ταπεινωθεί ο άνθρωπος, ευθύς τον σκεπάζει το έλεος. Η προσευχή είναι χαρά. Η βασιλεία των ουρανών, μέσα μας βρίσκεται. Η χαρά που νοιώθει ο άνθρωπος για το Θεό, είναι πιο δυνατή από τούτη τη ζωή. Όποιος φτωχεύει από τα πλούτη του κόσμου, πλουτίζεται με τα πλούτη του Θεού. Όποιος αγαπά τα φανταχτερά πράγματα, δεν μπορεί να έχει ταπεινά αισθήματα, γιατί η καρδιά από μέσα τυπώνεται με τα ίδια σχήματα που είναι απ' έξω». Εσύ που διαβάζεις τούτα που γράφω, μη με βαρεθείς και πεις πως ολοένα σου λέγω τα ίδια, για το Χριστό, για την απλότητα, για την ταπείνωση. Άμα μπορέσει να καταλάβει η καρδιά σου την γέψη τους, θα δεις πως θα μου δώσεις δίκιο. Σου τα λέω και τα ξαναλέω από τον πόθο που έχω να σου μεταδώσω την μια και μόνη αληθινή χαρά, που κ' εγώ άργησα να τη βρω, μα που τη βρήκα με τη βοήθεια του Θεού· κ
η αγάπη σε σένα με κάνει να μην σου κρύψω αυτό το μονοπάτι που μ' έβγαλε σ' ένα έμορφο περιβόλι που δεν το υποπτευόμουνα.
πηγή:http://www.myriobiblos.gr/greekliteratu ... usiou.html
-
nkope
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 1347
- Εγγραφή: Σάβ Απρ 08, 2006 5:00 am
- Τοποθεσία: Κοζάνη
- Επικοινωνία:
Αδέλφια, θα μου επιτρέψετε να επιμένω, ότι δεν έχει σημασία μόνο τι κάνεις αλλά γιατί το κάνεις. Ο λόγος που επιμένω είναι, γιατί οι περισσότερες αιρέσεις έχουν αποσυνδέσει την πράξη απ΄τις προθέσεις και θεωρούν ότι Χριστιανός είναι αυτός που κάνει καλές πράξεις, αυτός που δεν κάνει κακές πράξεις, ακολουθεί κάποιους κανόνες ηθικής, αυτός που συμμετέχει στη ζωή της Εκκλησίας κλπ. Η Ορθόδοξη άποψη, όπως την εκφράζουν οι Πατέρες είναι ότι Χριστιανός είναι αυτός που αγαπά το Χριστό μ΄ όλη του τη καρδιά και εξ αιτίας της αγάπης του αυτής, συμμετέχει στα Μυστήρια της Εκκλησίας για να Τον συναντά και να πέρνει δύναμη απ΄Αυτόν, ακολουθεί τις εντολές Του, αγαπά και βοηθά τους συνανθρώπους Του κλπ.
Ο άνθρωπος που κάνει το καλό από εσωτερική παρόρμηση κι όχι από αγάπη στο Θεό, κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να νομίσει ότι το καλό προέρχεται απ' τον ίδιο, κι όχι από το Άγιο Πνεύμα που κατοικεί μέσα του, κι έτσι να πέσει σε υπερηφάνεια και να χάσει την ψυχή του, αντί να την κερδίσει.
Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης επιμένει στον "Αόρατο Πόλεμο" ότιι ο άνθρωπος πρέπει να ξεκαθαρίσει μέσα του, αν αυτό που θέλει είναι προς δόξαν Θεού, ή προέρχεται από τον εγωισμό του. Ένας τρόπος να το καταλάβει αυτό είναι, αν για κάποιο λόγο εμποδιστεί να κάνει αυτό που θέλει. Τότε αν αυτό που ήθελε ήταν για τη δόξα του Θεού, ο άνθρωπος δεν ταράζεται, λέει "νά 'ναι ευλογημένο" και προχωρά παρακάτω, αν όμως ήταν για να ικανοποιήσει τον εγωισμό του τότε ταράζεται δυσανασχετεί και θυμώνει.
Δυστυχώς αυτή τη συμπεριφορά τη συναντούμε σε πολλούς "καλούς χριστιανούς", που έχουν κάνει το έργο του Θεού, έργο δικό τους, κι όταν για κάποιο λόγο εμποδιστούν τα σχέδιά τους, ταράζονται θυμώνουν και τα βάζουν με τους γύρω τους.
Πως κρίνετε αυτή τη συμπεριφορά, έστω κι αν υποτίθεται ότι είναι για "καλό", είναι Χριστιανική;
Ο κύριος "υπερηφάνοις αντιτάσσεται" και μπορεί να βάλει εμπόδια και σ΄ αυτόν που υποτίθεται ότι επιδιώκει το καλό, για να τον βοηθήσει να καταλάβει τις προθέσεις του.
Ο άνθρωπος που κάνει το καλό από εσωτερική παρόρμηση κι όχι από αγάπη στο Θεό, κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να νομίσει ότι το καλό προέρχεται απ' τον ίδιο, κι όχι από το Άγιο Πνεύμα που κατοικεί μέσα του, κι έτσι να πέσει σε υπερηφάνεια και να χάσει την ψυχή του, αντί να την κερδίσει.
Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης επιμένει στον "Αόρατο Πόλεμο" ότιι ο άνθρωπος πρέπει να ξεκαθαρίσει μέσα του, αν αυτό που θέλει είναι προς δόξαν Θεού, ή προέρχεται από τον εγωισμό του. Ένας τρόπος να το καταλάβει αυτό είναι, αν για κάποιο λόγο εμποδιστεί να κάνει αυτό που θέλει. Τότε αν αυτό που ήθελε ήταν για τη δόξα του Θεού, ο άνθρωπος δεν ταράζεται, λέει "νά 'ναι ευλογημένο" και προχωρά παρακάτω, αν όμως ήταν για να ικανοποιήσει τον εγωισμό του τότε ταράζεται δυσανασχετεί και θυμώνει.
Δυστυχώς αυτή τη συμπεριφορά τη συναντούμε σε πολλούς "καλούς χριστιανούς", που έχουν κάνει το έργο του Θεού, έργο δικό τους, κι όταν για κάποιο λόγο εμποδιστούν τα σχέδιά τους, ταράζονται θυμώνουν και τα βάζουν με τους γύρω τους.
Πως κρίνετε αυτή τη συμπεριφορά, έστω κι αν υποτίθεται ότι είναι για "καλό", είναι Χριστιανική;
Ο κύριος "υπερηφάνοις αντιτάσσεται" και μπορεί να βάλει εμπόδια και σ΄ αυτόν που υποτίθεται ότι επιδιώκει το καλό, για να τον βοηθήσει να καταλάβει τις προθέσεις του.
-
Misha
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 3872
- Εγγραφή: Δευ Δεκ 26, 2005 6:00 am
- Τοποθεσία: http://clubs.pathfinder.gr/seraphim
- Επικοινωνία:
nhfaliamethh έγραψε:Φώτης Κόντογλου
Άμα χαλαστεί ο άνθρωπος, αρχίζει να σιχαίνεται τα απλά και τα φτωχά πράγματα. Μα πολλές φορές ξανάρχεται στον παλιό εαυτό του, σαν τον μεθυσμένον που ξεμέθυσε, και τότε καταλαβαίνει πάλι μεγάλη όρεξη για την απλότητα, και χαίρεται μέσα του και ειρηνεύει, και θέλει να ζει ταπεινά και ήσυχα.l
nkope έγραψε: Ο άνθρωπος που κάνει το καλό από εσωτερική παρόρμηση κι όχι από αγάπη στο Θεό, κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να νομίσει ότι το καλό προέρχεται απ' τον ίδιο, κι όχι από το Άγιο Πνεύμα που κατοικεί μέσα του, κι έτσι να πέσει σε υπερηφάνεια και να χάσει την ψυχή του, αντί να την κερδίσει.
"θλίψις και στενοχωρία επί πάσαν ψυχήν ανθρώπου του κατεργαζομένου το κακόν, Ιουδαίου τε πρώτον και Έλληνος
δόξα δε και τιμή και ειρήνη παντί τω εργαζομένω το αγαθόν, Ιουδαίω τε πρώτον και Έλληνι·
ου γαρ εστί προσωποληψία παρά τω Θεώ.
όσοι γαρ ανόμως ήμαρτον, ανόμως και απολούνται· και όσοι εν νόμω ήμαρτον, δια νόμου κριθήσονται.
ου γαρ οι ακροαταί του νόμου δίκαιοι παρά τω Θεώ, αλλ΄ οι ποιηταί του νόμου δικαιωθήσονται.
όταν γαρ έθνη τα μη νόμον έχοντα φύσει τα του νόμου ποιή, ούτοι νόμον μη έχοντες εαυτοίς εισί νόμος,
οίτινες ενδείκνυνται το έργον του νόμου γραπτόν εν ταις καρδίαις αυτών, συμμαρτυρούσης αυτών της συνειδήσεως και μεταξύ αλλήλων των λογισμών κατηγορούντων ή και απολογουμένων
εν ημέρα ότε κρινεί ο Θεός τα κρυπτά των ανθρώπων κατά το ευαγγέλιόν μου δια Ιησού Χριστού.
.........................................................................................................
ος εν νόμω καυχάσαι, δια της παραβάσεως του νόμου τον Θεόν ατιμάζεις;
το γαρ όνομα του Θεού δι υμάς βλασφημείται εν τοις έθνεσι, καθώς γέγραπται".(Ρωμ Β)
<div><img width="158" height="171" border="0" src="whiteangelap0.jpg" /></div><br />
-
aliploessa
- Τακτικό Μέλος
- Δημοσιεύσεις: 58
- Εγγραφή: Τρί Απρ 03, 2007 5:00 am
- Τοποθεσία: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ
ΚΑΙ ΑΠΛΗΣ ΖΩΗΣ
ΑΠΟ ΤΟΝ Α. ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ
...Nα πού βρίσκεται η αληθινή μαγεία του Παπαδιαμάντη. Δε ζητά να τεντώσει τα νεύρα μας, να σείσει πύργους και να επικαλεστεί τέρατα. Οι νύχτες του, ελαφρές σαν το γιασεμί, ακόμη κι όταν περιέχουν τρικυμίες, πέφτουν επάνω στην ψυχή μας σαν μεγάλες πεταλούδες που αλλάζουν ολοένα θέση, αφήνοντας μια στιγμή να δούμε στα διάκενα τη χρυσή παραλία όπου θα μπορούσαμε να 'χαμε περπατήσει χωρίς βάρος, χωρίς αμαρτία. Είναι εκεί που βρίσκεται το μεγάλο μυστικό, αυτό το "θα μπορούσαμε" είναι ο οίακας που δε γίνεται να γυρίσει, μόνο μας αφήνει με το χέρι μετέωρο ανάμεσα πίκρα και γοητεία, προσδοκώμενο και άφταστο. "Σα να 'χανε ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμο"...
Απόσπασμα από το βιβλίο του Οδυσσέα Ελύτη "Η Μαγεία του Παπαδιαμάντη"
ΚΑΙ ΑΠΛΗΣ ΖΩΗΣ
ΑΠΟ ΤΟΝ Α. ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ
...Nα πού βρίσκεται η αληθινή μαγεία του Παπαδιαμάντη. Δε ζητά να τεντώσει τα νεύρα μας, να σείσει πύργους και να επικαλεστεί τέρατα. Οι νύχτες του, ελαφρές σαν το γιασεμί, ακόμη κι όταν περιέχουν τρικυμίες, πέφτουν επάνω στην ψυχή μας σαν μεγάλες πεταλούδες που αλλάζουν ολοένα θέση, αφήνοντας μια στιγμή να δούμε στα διάκενα τη χρυσή παραλία όπου θα μπορούσαμε να 'χαμε περπατήσει χωρίς βάρος, χωρίς αμαρτία. Είναι εκεί που βρίσκεται το μεγάλο μυστικό, αυτό το "θα μπορούσαμε" είναι ο οίακας που δε γίνεται να γυρίσει, μόνο μας αφήνει με το χέρι μετέωρο ανάμεσα πίκρα και γοητεία, προσδοκώμενο και άφταστο. "Σα να 'χανε ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμο"...
Απόσπασμα από το βιβλίο του Οδυσσέα Ελύτη "Η Μαγεία του Παπαδιαμάντη"