Θα πάρουμε την Πόλη!

[vfilip]

"Είν' ευλογία του Θεού
κι ο κόσμος ας το μάθει
να μη φουντώνει η όργητα
απ' τα μικρά τα λάθη..."

[Yunan]

Καλή ιδέα vfilip!

Είναι ώρα της ποίησης...

Να μη φουντώνει η όργητα
Γιατί ακόμα λέει...
"Είμαι Ρωμιά ωρέ εσείς"!
Σε τίποτα δε φταίει...

Μες στο σκοτάδι μας, ας έρθουμε
όλοι στα συγκαλά μας
μην έρθει κι άλλη μια βραδιά
τον πόνο της να λέει...

"Είν' ευλογία του Θεού
κι ο κόσμος ας το μάθει
να μη φουντώνει η όργητα
απ' τα μικρά τα λάθη..."

[Misha]

Θα ήθελα να εντοπίσω δύο σημεία αντιφατικής τοποθέτησης από μερικούς φίλους που βδελύσονται κάθε τι το Δυτικό κρατώντας σημαία τα "καθ' ημάς'. Απ' την άλλη κατηγορούν συλλήβδην όλους τους ανθρώπους του φόρουμ που μιλούν για τις αλύτρωτες πατρίδες ότι διακατέχονται από Εθνοφυλετισμό.
Εγώ το μόνο που έχω να πω αυτή τη στιγμή είναι τα λόγια του σύμβουλου Καζάκου με μικρή παραλλαγή: Πρόσεχε φίλε Μιχάλη

τα "καθ ημας" αγαπητε Ιωάννη διαχωρίζονται στα ανθρώπινα και τα θεανθρωπινα.
όταν προσπαθουμε να ενδύσουμε με θεολογικο μανδυα τις εθνικες μας βλέψεις και πόθους τοτε οδηγουμεθα σε μονοπάτια πλάνης και ενίοτε αίρεσης.

κι ας μη ξεχνάμε πως εθνικές διεκδικήσεις δεν έχουμε μονον εναντι των μουσουλμάνων γειτόνων μας αλλά εχουμε και εναντι των ομοπίστων μας Σκοπιανών και Βουλγάρων οι οποίοι κατέχουν περίπου το ήμισυ του ιστορικού μακεδονικού εδάφους.


μη μπλεκουμε την θεραπευτική μεθοδο της ορθοδοξου ασκητικής και θεολογίας με ανθρώπινα και χοικά ζητήματα,όπως είναι η αυτοάμυνα και ο πατριωτισμός.

στα τειχη της Βασιλεύουσας μαζι με τους λιγους Ρωμηους συμπολέμησαν και αρκετοι παπικοι ,μαζί κι ο λατινοφρονας πατριαρχευων Ισιδωρος ο από Κιεβου ο οποίος εφυγε μετα την άλωση στη Δυση κι εγινε καρδιναλιος του Πάπα.

και ο αυτοκρατορας Ιουλιανός ,ο αποκληθείς αποστατης ή παραβάτης, υπήρξε γενναιος πατριωτης φονευθείς μαχόμενος στην πρώτη γραμμή εναντιον των Περσών.


κανεις δεν μπορει αν αρνηθει πως και οι δυο τους υπήρξαν πατριωτες.ομως η Εκκλησια μας τους προβάλλει ως παραδειγματα προς αποφυγην και όχι προς μιμησιν.

ξερεις γιατι;;; γιατι πανω απο πατρίδες επίγειες και κοσμικούς πόθους υπάρχει ο νοστος κι ο πόθος της ουρανιας πατριδας που κατεφλεξε τις καρδιες ολων των οσιων και μαρτυρων της αγιας Πίστεως μας κι εσβησε καθε αλλο ποθο .


"Πόθος Χριστού έσβεσε πόθον γονέων" όπως λέει ο αγιος Ιωαννης της Κλιμακος αν δεν με απατά η μνημη μου.

[silver]

Ο Yunan έγραψς :

Καλοί μου φίλοι, υπάρχουν και όρια...

Aδελφέ, ο καθορισμός των ορίων είναι προσωπική επιλογή ή συλλογική;
Τελικά θέλουμε φόρουμ να εκφράζει την ελληνική μας ταυτότητα και ιδιοπροσωπία, ίδιον της οποίας είναι η μεσογειακή ζωντάνια και παλικαριά, ή θέλουμε…γαλήνη νεκροταφείου;


==================


Την αρετή της φιλοπατρίας, τελευταία, την ευνουχίσαμε, τη στραγγαλίσαμε. Κι έμειναν τα πορτρέτα των ηρώων της φυλής μας στραπατσαρισμένα στους τοίχους των σχολείων… Κι απέμειναν κάποια λεβεντοπαλλήκαρα αποφασισμένα να θυσιαστούν για την πατρίδα, σαν το Σολωμό Σολομού και τον Τάσο Ισαάκ, να περιμένουν μιμητές… Η μεγαλύτερη αυτοθυσία είναι η θυσία για την πατρίδα, γιατί υπερασπίζεσαι πατρογονικές εστίες και χώματα.

[Yunan]

Ε!!! να που συμφωνούμε και κάπου φίλε Misha...

Κι ας συγχωρήσει ο Θεός κι εμάς, και τους γειτόνους μας, εξ αναταλών και εξ δυσμών, εκ βορρά και εκ νότου, και μαζί κι όλη την πλάση...

Κι Εκείνος ξέρει καλύτερα και για τ'άλλα, τα γήινα...

Ας περιμένουμε, ας μετανοούμε, κι ας ελπίζουμε, κι ας προσευχόμαστε...

[Yunan]

Φίλε silver!

Ο καθορισμός των ορίων έχει να κάνει πάντοτε με την υποκειμενική γνώση του καθενός μας...

Και επέτρεψέ μου να έχω και εγώ τη δική μου, βιωματική γνώση από το παρελθόν και από το παρόν.

Δεν εκφράζω απόψεις αντικειμενικές. Παρά μόνο υποκειμενικές...

Γι'αυτό και πάντοτε τονίζω πως χαίρομαι για την πανσπερμία των απόψεων, και πάντοτε σέβομαι την οποιαδήποτε άλλη άποψη και το ίδιο επιθυμώ και για τη δική μου...

Πάντως, πάντα προσπαθώ οι απόψεις μου, γιατί αυτό μου επιτάσει η λεβέντικη, Μικρασιάτικη και Καππαδόκικη καταγωγή μου, να΄ναι ντόμπρες, κατά των βορείων γειτόνων μας φράση, και πάνω απ'όλα Ρωμαίικη...

[YiaVi]

Δεν λέω ότι προσυπογράφω το κείμενο του justin. Ομως η φωτογραφία δεν είναι δημιούργημα του photoshop, είναι πραγματική φωτογραφική αποτύπωση γεγονότος που όντως έλαβε χώρα. Την είδα και εγώ (δυστυχώς ) την σκηνή στην τηλεόραση. Και μάλλον δεν ήταν από τις πλέον ευτυχείς στιγμές της πατριαρχείας του νυν Οικουμενικού Πατριάρχη...

[silver]

O Ionas έγραψε :

Θα ήθελα να εντοπίσω δύο σημεία αντιφατικής τοποθέτησης από μερικούς φίλους που βδελύσονται κάθε τι το Δυτικό κρατώντας σημαία τα "καθ' ημάς'. Απ' την άλλη κατηγορούν συλλήβδην όλους τους ανθρώπους του φόρουμ που μιλούν για τις αλύτρωτες πατρίδες ότι διακατέχονται από Εθνοφυλετισμό.
Εγώ το μόνο που έχω να πω αυτή τη στιγμή είναι τα λόγια του σύμβουλου Καζάκου με μικρή παραλλαγή: Πρόσεχε φίλε Μιχάλη

Αδελφέ Ionas ,

Μη φοβείσθε ονειδισμόν ανθρώπων και τω φαυλισμό αυτών μη ηττάσθε(Ησ. να:7).


=================


Όσοι από τους Έλληνες, ασχολούνται με το ιστορικό τους γίγνεσθαι, κατηγορούνται γι αυτή την ενασχόληση ως εθνικιστές και ρατσιστές. Στόχος τους είναι η γενοκτονία της μνήμης των Ελλήνων, έτσι ώστε να καταστραφούν τα πολιτιστικά και εθνικά αντισώματα και να παραδοθούμε στη νέα πραγματικότητα της Παγκοσμιοποίησης !
Την αρετή της φιλοπατρίας, τελευταία, την ευνουχίσαμε, τη στραγγαλίσαμε. Κι έμειναν τα πορτρέτα των ηρώων της φυλής μας στραπατσαρισμένα στους τοίχους των σχολείων… Κι απέμειναν κάποια λεβεντοπαλλήκαρα αποφασισμένα να θυσιαστούν για την πατρίδα, σαν το Σολωμό Σολομού και τον Τάσο Ισαάκ, να περιμένουν μιμητές… Η μεγαλύτερη αυτοθυσία είναι η θυσία για την πατρίδα, γιατί υπερασπίζεσαι πατρογονικές εστίες και χώματα.

[Bessarion]

Όσον αφορά τη συνάντηση των δύο προκαθημένων, του Επισκόπου Ρώμης και του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως – Νέας Ρώμης, έχω να σχολιάσω μερικά σημεία.

Αρχικά ότι οι δύο προκαθήμενοι δε συλλειτούργησαν, δε μετήλθαν δηλαδή του κοινού ποτηρίου, το οποίο αποτελεί και την ένδειξη ενότητας μεταξύ των ιεραρχών και ιερέων της Εκκλησίας. Και δεν προέβησαν σε από κοινού προσφορά της Θείας Ευχαριστίας διότι μεταξύ του αποστολικού θρόνου της πρεσβυτέρας Ρώμης και των παλαίφατων θρόνων των Πατριαρχείων της Ανατολής υφίσταται σχίσμα. Γεγονός, που παρακωλύει την κοινή λειτουργική πρακτική.

Ο Επίσκοπος Ρώμης προσήλθε στην έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, προσκύνησε στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό, παρακολούθησε τον Εσπερινό της θρονικής εορτής των Πατριαρχείων, της μνήμης του Αποστόλου Ανδρέα, την επομένη παρακολούθησε από διακριτή θέση για κοσμικούς άρχοντες τη Θεία Λειτουργία, αντάλλαξε τον ασπασμό της αγάπης με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, απήγγειλε την Κυριακή Προσευχή και εν συνεχεία από κοινού επευλόγησαν τον πιστό λαό, ο οποίος είχε συγκεντρωθεί στον προαύλιο χώρο των Πατριαρχείων. Αυτά συνέβησαν εν συντομία κατά την ειρηνική επίσκεψη του Πάπα Βενεδίκτου στο Φανάρι.

Καμία από τις παραπάνω πράξεις δε συνιστά εκκλησιολογική και κανονική εκτροπή κατά το δίκαιον της καθʼ ανατολάς Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ακριβώς διότι ο αποστολικός θρόνος της πρεσβυτέρας Ρώμης δεν έχει περιπέσει σε αίρεση αλλά βρίσκεται σε σχίσμα με τα ανατολικά Πατριαρχεία. Η μόνη δόκιμη αρχή, δυνάμενη να αποφασίσει αν κάποια τοπική εκκλησία διά των ιεραρχών της βρίσκεται σε αίρεση, είναι η Οικουμενική ή η Πανορθόδοξη Σύνοδος ακόμη, όμως, και τοπική Σύνοδος Ορθοδόξων Ιεραρχών. Ουδεμία μέχρι σήμερα Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας έχει εκδώσει τέτοια απόφαση για την Εκκλησία της Ρώμης. Ακόμη και την περίοδο της τουρκοκρατίας όπου στις διοικήσεις των Πατριαρχείων βρίσκονταν ανθενωτικοί και αντιδυτικοί Ιεράρχες και παρά την οξύτητα στις σχέσεις των ανατολικών τοπικών Εκκλησιών με τη Ρώμη, δεν εξεδόθη τέτοια απόφαση.

Η άρση των αναθεμάτων από τον αοίδιμο Πατριάρχη Αθηναγόρα και την περί αυτόν Αγία και Ιερά Σύνοδο των Πατριαρχείων και η αντίστοιχη κίνηση από πλευράς του τότε Πάπα Ρώμης Παύλου ΣΤʼ απετέλεσαν τις πρώτες απαραίτητες ενέργειες προκειμένου να υπεισέλθουν οι δύο πλευρές στο διάλογο της ενότητας. Χαρακτηριστικές πράξεις του εξαίρετου Πάπα Παύλου ΣΤʼ ο ασπασμός των ποδιών του Μητροπολίτη Χαλκηδόνος Μελίτωνα Χατζή (αντιπροσώπου των Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως) καθώς και η προσευχή του στο Ναό της του Θεού Σοφίας.

Ο Επίσκοπος Ρώμης αποτελεί την κεφαλή της τοπικής Εκκλησίας της Ρώμης και επέχει αποστολική διαδοχή αυτός και το περί αυτόν ιερατείο και ως εκ τούτου επενεργούν ισχυρά μυστήρια (έχοντα δηλαδή ισχύ). Αυτό φρονεί η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία και για αυτό δε χειροτονεί άλλον Επίσκοπο Ρώμης, δεν επαναβαπτίζει ούτε επαναμυρώνει τους Ρωμαιοκαθολικούς που προσέρχονται στην Ορθόδοξη Εκκλησία, παρά γίνονται δεκτοί μόνο με την υπογραφή λιβέλλου.

Οι όποιες επισκέψεις μεταξύ των Προκαθημένων συμβάλλουν στην προσέγγιση των δύο πλευρών και βοηθούν, ακόμη και σε επίπεδο συμβολισμών, την άρση των εμποδίων στην πορεία της ενότητας. Παράλληλα συνεχίζεται ο θεολογικός διάλογος, που αποτελεί και την ουσιαστική μέθοδο επίλυσης των διαφορών.

Με την κοινή τους διακήρυξη οι δύο Ιεράρχες, επιπλέον, συνέβαλαν στη στήριξη της χριστιανικής ταυτότητας της Ευρώπης, η οποία βρίσκεται σε αμφισβήτηση από διάφορους πολιτικούς κύκλους.

[vfilip]

Αρχικά ότι οι δύο προκαθήμενοι δε συλλειτούργησαν, δε μετήλθαν δηλαδή του κοινού ποτηρίου, το οποίο αποτελεί και την ένδειξη ενότητας μεταξύ των ιεραρχών και ιερέων της Εκκλησίας. Και δεν προέβησαν σε από κοινού προσφορά της Θείας Ευχαριστίας διότι μεταξύ του αποστολικού θρόνου της πρεσβυτέρας Ρώμης και των παλαίφατων θρόνων των Πατριαρχείων της Ανατολής υφίσταται σχίσμα. Γεγονός, που παρακωλύει την κοινή λειτουργική πρακτική.

Συνπροσευχήθηκαν όμως και αυτό είναι αφενός παραβίαση των ιερών κανόνων και αφετέρου δόγμα της αιρέσεως του Οικουμενισμού που θεμελίωσε ο Κάσπερ

Ακριβώς διότι ο αποστολικός θρόνος της πρεσβυτέρας Ρώμης δεν έχει περιπέσει σε αίρεση αλλά βρίσκεται σε σχίσμα με τα ανατολικά Πατριαρχεία.

Πως δεν είναι αίρεση αφού πιστεύει σε άλλο Θεό με το φιλόκβε που προσέθεσε ?