Ναιλί εμάς και βάι εμάς οι Τούρκ την Πολ επαίραν,
επαίραν το βασιλοσκάμ κι ελάεν η Αφεντία.
Μοιρολογούν τα εκκλησιάς, κλαίγνε τα μοναστήρα,
κι ο Αι-Γιάννες ο Χρυσόστομον, κλαίει και δερνοκοπάται.
Μη κλαίς, μη κλαίς Αι Γιάννε μου και μη δερνοκοπάσαι,
η Ρωμανία πέρασεν, η Ρωμανία πάρθεν. Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο.
σο μουχαπέτι τραγωδώ, σην εκκλησία ψάλλω,
και εσέναν την πεντάμορφον ξάι ασο νουμ κι εβγάλω...!!!
_____________________________________________________________
εγώ είδα και εγάπεσα τεσά τα νυφαδότας
ο ήλεν πρίν να βασιλεύ κρούσ ασπαλίεις τα πόρτας
τούρκικον το πορπάτεμα σ' ρωμαίικον η θωρέα σ'
μίαν κι άλλο ας έλεπα σο γιάν την εμποδέα σ'
εσέν κι πρέπ το σπόγγιγμαν ούτε και τα φορκάλε
εσέν πρέπ σε το φίλεμαν αρ και τέμόν εγκάλε
χέρα μ' τερείς τα παιδία σ' κι αν είσαι σοϊγουλήσα
θ'ευρήκς έναν τρανόν πεκιάρ γιατί είσαι τσουμπουσλήσα
αϊτέστε ας πάμε παιδία τώρα περμέν η καλή μ'
στέκ απάν στ' εξώπορτον και κρατεί το φορκάλι
όλεν ο κόσμος χαίρεται ντο έρται νέο έτος
εγώ κλαίγω τα μαλλία ντο έχασα οφέτος
τ άλογο μ' εκαβάλκεψα πήγα σην Παναΐα
παρακαλώ σε Περικλή για πέει έναν τραγωδία
Μπορεί να μην είμαι πόντιος, μπορεί να μη γνωρίζω λέξη, αλλά αυτά που άκουσα και είδα τόσο στο βίντεο, όσο και στις υπόλοιπες εικόνες, με συγκίνησαν.
Να είστε όλοι καλά. Και συνεχίστε έτσι διότι αυριο-μεθαύριο δεν ξέρουμε ποια ιστορία θα διδάσκουν στα παιδιά μας. Ας κρατήσουμε εμείς τουλάχιστον.
Πόντος! Εν άστρον φωτεινόν σ' Ελλενικούς αιώνας.
Αργοναυτών το όρωμαν και τη Ακρίτα κάστρον.
Νύφε ακριβοθώρετος τη Πόντου τη Ευξείνου,
Πυκνέσα δύσσα σα ραςά μάραντα φορτωμένα.
Πόντος! Αγέρας παρχαρί, θύμηρου μυρωδία,
Τη λύρας γλυκολάλεμαν, νερόπα πάντα κρύα.
Πόντος! Η πρώτεσα χαρά μ',το υστερνόν μ' ο πόνος.
Αροθυμώ και τραγωδώ, αροθυμώ και κλαίω.
Κι έρθενε χρόνια δίσεκτα, καταραμένα χρόνια
Ο ουρανόν ελίβωσεν, σην γην ποτάμ' το (γ)αίμαν.
Κ' εσκώθεν θρήνος θάνατος, πέρα περού σον Πόντον.
Ξαν κρούγ'νε οι Αγαρηνοί και καίγ'νε και ρημάζ'νε,
Ο βίον χάται γενεών, ο κόσμον ξεριζούται
Κι ένας λαός πορεύκεται σ' Αδάμ την εξορίαν.
Αποτελειώνε σον γιαλόν το έργον των Αγαρηνών οι Φραγκολεβαντίνοι
Και κ' εγροικάς ο άκλερον ποίος τεσόν έν' ο εχθρόν και ποίος έν' ο φίλον.
Και σην Ελλάδαν έρθαμε ρίζα 'μουν προαιώνιον
ΠΑΤΡΙΔΑ τη ΠΑΤΡΙΔΑΣ
Και ξαν πουλί μ' ασ'ήν αρχήν χτίζομεν το γεφύριν.
Σα μαύρα τα χαλάσματα άθα και μανουσάκια.
Την γήν κατατρυπαίνομεν μ' αλέτριν και χορόν,
Τον ήλιον ξαν σα χέρα 'μουν αγαπεμέν κρατούμεν
Και μ' έναν στόμαν, μ' έναν ψήν και νούν βροντολαλούμεν
ΠΟΝΤΟΣ! 'εν' άστρον φωτεινόν
Ο ψε, σήμερον και πάντα.
που αποθάν κι κλώσκεται που γερά κι νεούται
σην ξενητείαν π' ερρωστέν αν κλώσκεται λαρούται
σην ξενητείαν ερρώστεσα και σα κρεββάτε κείμαι
7 γιατροί τερούν εμέ όσον την μάνα μ' κι είναι
ξενητεία το φαρμάκι σ' πολλοί πίν' ατό
σην καρδία μ' με ποτήρι ατοίν ξύν' ατό
ζούνε με αρωθυμίας για να κλώσκουνταν
σοι γαρήδες σα μωρά τουν οπίς να έρχουνταν
άλλ' δουλεύνε 5 χρόνε κι άλλ' δουλέυνε 7
πολεμούν να γαζανεύνε και πολλά λεφτά
άλλος τσακών το ποδάρν ατ κι άλλος κόφτ το χέρ
για όλ τ'ς έν η ξενητεία δίκοπον μαχαίρ
τεμόν το ψόπον θα εβγαίν ση ξενητειας τον δρόμον
σα ξένα πόρτας λάσκουμαι σην κάρδε μ' έχω πόνον
έναν ημέρα κι δαβαίν χωρίς να αναστενάζω
η ξενητειά τρανόν γομάρ άλλο πα κι βαστάζω
θέλω οπίς να κλώσκουμαι εσ και χάνω την υια μ'
ατόσα ψύια πως θα ζουν μάνα γαρή παιδία
Θεέ μ' δώς με υπομονήν και Παναΐα θάρρος
τη εφτωχείας τον καημόν πάντα μ' έχ' ατό βάρος
τα φτωχά παιδία πάν σην ξενητεία τα χωρία ευκαιρώθανε
'πεμναν γεροντάδες μωρά και γρεάδες τα οσπίτε εκαρακώθανε
πάνε να δουλεύνε για να γαζανεύνε και να μη ζούνε πάντα φτωχοί
φεύνε έναν ημέραν έναν καλόν ημέραν να ελέπνε σ' α'ούτ' την ζωήν
παράν αν εβγάλνε την ύιαν θα χάνε όλ' κλώσκουν πίσω σακαταμέν
άλλος χάν το φώς ν' ατ' και άλλος κάφτ το πόστ ν' άτ' για όλτς η ζωή παστάν τελέν
