Δημοσιεύτηκε: Δευ Μάιος 21, 2007 9:16 am
Στράτο οι φωτογραφίες μπορεί να μπαίνουν υποστηρικτικά ή διευκρινιστικά των όσων γράφονται και τότε είναι καλές ή μπορεί να μπαίνουν σφήνα ως μία προσπάθεια να "την βγούμε" σε αυτά που έγραψε ο προηγούμενος, και τότε δεν μου αρέσουν.stratos έγραψε:Δε βλεπω ομως να σε ενοχλει αυτη η πρακτικη με αλλες φωτο
Ασε που το τοπικ εχει αλλο τιτλο
Εχει αρκετα για ρωσια
αυτο βρηκατε να χαλασετε
......................................................................................................
Μηπως θα επρεπε να μην μιλαμε καθολου για τις φρικτες στιγμες που εζησαν προγονοι μας;
Έχει πλάκα πάντως, που κάνεις capture στην οθόνη και κρατάς φωτογραφικό αρχείο με τα γραφέντα από τον καθένα (μήπως και σβηστούν ίσως και δεν μπορείς μετά να τα παραθέσεις). Η βλέπεις πολλά αστυνομικά, ή θα γινόσουν (ή ίσως και να είσαι) καλός "μυστικός" της αστυνομίας.
Τώρα για την ταμπακιέρα. Το θέμα δεν χάλασε. Πάει μια χαρά. Εκτός κι αν όταν ακούγονται φωνές αυτοκριτικής ενοχλείσαι που ξυπνάς από τον λήθαργο του στύλ: "για τα δεινά του Έθνους και του Πατριαρχείου φταίνε πάντα οι άλλοι και καθόλου εμείς".
Σε εμένα μην πουλάς περίσσευμα αγάπης για εκείνα τα μέρη και εκείνους τους ανθρώπους γιατί δεν θα αγοράσω. Οι παππούδες μου και από τους δύο γονείς ήταν Μικρασιάτες, Της μάνας μου από το Προκόπι της Καππαδοκίας, και του πατέρα μου από χωριό σχετικά κοντά στην Πόλη. Εγώ μεγάλωσα με τις ιστορίες και τους καϋμούς αυτών των ανθρώπων. Ο παππούς της μάνας μου στο Προκόπι, στάλθηκε στα περίφημα τάγματα εργασίας, πρίν από το 24 που έγινε η ανταλλαγή, αφήνοντας πίσω γυναίκα και 7 ζωντάρφανα. Όταν γράφω το όνομά του μαζί με τα άλλα ονόματα των κεκοιμημένων για να τα δώσω στην προσκομιδή, σκέφτομαι πόσες φορές αυτός ο άνθρωπος δεν θα ευχήθηκε από τα βάθη της Ανατολής που τον είχανε στείλει, να μπορούσε να βγάλει φτερά και να γίνει πουλί να γυρίσει κοντά στην γυναίκα του και τα 7 μικρά παιδιά του για να τα προστατέψει...
Τώρα για τα Σεπτεμβριανά του 55:
Στο site του Πατριαρχείου διαβάζουμε:
Στη Βικιπαίδεια γράφει:Οικουμενικός Πατριάρχης Μάξιμος Ε´
Ἡ ἐνθρόνισις τοῦ νέου πατριάρχου Μαξίμου Ε' ἐγένετο τὴν ἑπομένην, Πέμπτην 21ην Φεβρουαρίου 1946 καὶ ὥραν 11ην, ἐν τῷ πατριαρχικῷ ναῷ. Κατ᾽ αὐτὴν τὸ μέγα μήνυμα ἀπήγγειλεν ὁ ἀρχιγραμματεὺς τῆς Ἱ. Συνόδου Μάξιμος (Χριστόπουλος, Σάρδεων). Ὁ α' τῇ τάξει μητροπολίτης Δέρκων Ἰωακεὶμ ἐπέδωκεν εἰς τὸν νέον πατριάρχην τὴν πατριαρχικὴν ράβδον. Ὁ μητροπολίτης Νεοκαισαρείας Χρυσόστομος, σχολάρχης της Ἱ. Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης, ἀνέγνωσεν ἀπὸ τοῦ ἄμβωνος τὸν προσαγορευτήριον, ὁ δὲ πατριάρχης ἀπὸ τοῦ θρόνου τὸν ἐνθρονιστήριον αὐτοῦ λόγον.
Κατὰ τὴν πατριαρχείαν τοῦ Μαξίμου Ε´ ἀπεδόθησαν εἰς τὴν ὁμογένειαν τὰ νοσοκομεῖα Βαλουκλῆ, καθὼς καὶ ὁ ἱερὸς ναὸς τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ὁ δὲ πατριάρχης, ὕστερον ἀπὸ πολλὰ ἔτη, ἐτέλεσεν εἰς τὴν Ἱ. Μονὴν τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῆ πατριαρχικὴν καὶ συνοδικὴν λειτουργίαν, τὴν Κυριακὴν 20ήν Ὀκτωβρίου 1945.
.........................................................................
Ἡ μὲ τόσας ἀγαθὰς ἐλπίδας καὶ αἰσίους οἰωνοὺς ἀρξαμένη πατριαρχεία
τοῦ Μαξίμου Ε´ ἐπέπρωτο νὰ διαταραχθῇ ἀπὸ τὴν κατὰ τὸ τέλος του α´ ἔτους τῆς πατριαρχείας αὐτοῦ (ἀρχὰς τοῦ 1947) ἐμφάνισιν σοβαρὰς διαταράξεως τῆς ὑγείας αὐτοῦ, ἕνεκα ἀγχώδους μελαγχολίας. Κατὰ σύστασιν τῶν θεραπόντων αὐτοῦ ἰατρῶν μετέβη πρὸς θεραπείαν καὶ ἀνάπαυσιν εἰς τὴν Ἑλβετίαν, ἀναχωρήσας ἐκ τῆς ἕδρας αὐτοῦ τὴν Δευτέραν 19ην Μαίου 1947, ἀφήσας πατριαρχικὸν ἐπίτροπον τὸν Πριγκηποννήσων Δωρόθεον καὶ ἐπιστρέψας τὴν Κυριακὴν 3ην Αὐγούστου 1947. Παρ' ὅλας τὰς προσπαθείας τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης ἡ ἀσθένεια τοῦ πατριάρχου δὲν ἐθεραπεύθη, ἀλλ᾽ ἐντὸς τοῦ 1948 παρουσίαζε κατὰ διαστήματα ὑποτροπὰς ἰσχυροτάτας, ὁπότε ὁ πατριάρχης ἐξεδήλωσεν ἐντὸς τοῦ ἔτους ἐκείνου τὴν πρόθεσιν ὅπως παραιτηθῇ τοῦ θρόνου καὶ ἐφησυχάσῃ. Ἐν τῷ μεταξύ, ἡ Ἐκκλησία δι᾽ ἀποφάσεως μείζονος (ἐνδημούσης) συνόδου συνελθούσης τὴν 27ην Μαρτίου 1948, ἀνέθηκεν εἰς αὐτὸν τὴν προεδρίαν τῆς γεροντικῆς μητροπόλεως Ἐφέσου, μετὰ τοῦ δικαιώματος συμπαρεδρείας εἰς τὰς ἐργασίας τῆς Ἱ. Συνόδου καὶ τῆς χρήσεως ψήφου, δικαιωμάτων τῶν ὁποίων δὲν ἔκαμε ἢ δὲν ἠδυνήθη νὰ κάμῃ χρῆσιν ἀργότερον. Κατὰ τὰς ὀδυνηρὰς ταύτας ἡμέρας τοῦ ἐξ ἀσθενείας πάσχοντος πατριάρχου, παράγοντες τινες ἐξωτερικοὶ ἐπέβαλλον ὀλίγον κατ' ὀλίγον παρὰ τοῖς ἐνταῦθα ἀρχιερεῦσι τοῦ θρόνου τὴν εἰς τὸν οἰκουμενικὸν θρόνον ὑποψηφιότητα τοῦ Ἀμερικῆς Ἀθηναγόρου, παραλλήλως διαμορφουμένης καὶ ἑτέρας ἰσχυρᾶς μερίδος ἐξ ἀρχιερέων ὑπὲρ τῆς ὑποψηφιότητος τοῦ Δέρκων Ἰωακείμ.
Ἐντὸς τῆς ἀτμοσφαίρας ταύτης ὁ Μάξιμος Ε´ ὑπέβαλε τὴν ἀπὸ τοῦ οἰκουμενικοῦ θρόνου παραίτησίν του τὴν 18ην Ὀκτωβρίου 1948. Προεδρεύων τῆς ἐνδημούσης συνόδου ὑπῆρξεν ὁ α´ τὴ τάξει μητροπολίτης Χαλκηδόνος Θωμᾶς. Μετὰ τὴν ἀπὸ τοῦ θρόνου παραίτησιν, ὁ πρώην ΚΠόλεως Μάξιμος μετέβη εἰς τὴν Ἑλβετίαν πρὸς περίθαλψιν τῆς δεινῶς πασχούσης ὑγείας αὐτοῦ, ἐπιστρέψας ἐν εἰς τὴν ἐν Φαναρακίῳ τῆς ἐπαρχίας Χαλκηδόνος. Οὕτω διῆλθεν 23 ὁλόκληρα ἔτη, δεχόμενος τὰς ἐπισκέψεις τῶν ὀλίγων ἐπισκεπτῶν αὐτοῦ καὶ παρακολουθῶν ἐκ τοῦ σύνεγγυς τὰ ἐκκλησιαστικὰ O
69;μῶν πράγματα. Κατὰ διαστήματα κατείχετο ἀπὸ τὴν ἀγχώδη μελαγχολίαν αὐτοῦ.
Τὰς τελευταίας ἡμέρας τοῦ ἔτους 1971, προσβληθεὶς ὑπὸ ὀξείας βρογχοπνευμονίας, ἀπέθανεν ἐντὸς τριῶν ἡμερῶν τὸ Σάββατον, 1ην Ἰανουαρίου 1972, ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ. Τὴν ἑπομένην, Κυριακὴν 2αν Ἰανουαρίου 1972, συνοδείᾳ τοῦ μητροπολίτου Κολωνίας Γαβριήλ, ἡ σορὸς αὐτοῦ τεθεῖσα ἐντὸς πολυτελοῦς φερέτρου μετεφέρθη εἰς τὸν πάνσεπτον πατριαρχικὸν ναόν, ἔνθα καὶ ἐτέθη εἰς προσκύνημα. Ὁ πατριάρχης Ἀθηναγόρας, καταβεβλημένος καὶ ἐκεῖνος ἐκ τοῦ γήρατος καὶ τῆς κοπώσεως, ἠδυνήθη μόνον τὴν Τρίτην 4ην Ἰανουαρίου 1972, ἀμέσως πρὸ τῆς νεκρωσίμου ἀκολουθίας, νὰ ἀναπέμψῃ δέησιν ἀπὸ τῆς ὡραίας πύλης τοῦ πανσέπτου πατριαρχικοὺ ναοῦ ὑπὲρ τῆς ψυχῆς τοῦ προκατόχου αὐτοῦ πατριάρχου Μαξίμου Ε´, μεθ᾽ ὃ περὶ τὴν 11,30 ἐτελέσθη ἡ κηδεία ὑπὸ τῆς Ἱ. Συνόδου, προεξάρχοντός τοῦ α´ τὴ τάξει μητροπολίτου Χαλκηδόνος Μελίτωνος. Τὸν ἐπικήδειον ἐξεφώνησεν ὁ ὑπογραμματεὺς Φίλιππος. Ἀκολούθως διὰ πομπῆς ὁ νεκρὸς μετεφέρθη εἰς τὴν Ἱ. Μονὴν τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῆ, ἔνθα καὶ ἐνεταφιάσθη παρὰ τοὺς τάφους τῶν πατριαρχῶν. Ἐπιθυμία του ἧτο νὰ γραφῇ ἐπὶ τοῦ τάφου του τὸ ἐπιτύμβιον:
Ὁ ἐν Πατριάρχαις Ἐλάχιστος Μάξιμος ὁ Ε´,
ὁ ἀπὸ Χαλκηδόνος,
προσδοκῶν ἀνάστασιν νεκρῶν
(1897-1972).
Κατὰ τὸν ὑπογραμματέα τῆς Ἱ. Συνόδου Φίλιππον, «Μάξιμος ὁ Ε´, πλὴν τῶν πολλῶν καὶ πολυτίμων προσόντων Αὐτοῦ, διεκρίνετο καὶ διὰ βαθείαν καὶ ἀκλόνητον πίστιν πρὸς τὸν Θεόν, διὰ τὴν καλωσύνην καὶ ἀγαθότητα τῆς ψυχῆς, διὰ τὴν σταθερότητα τοῦ χαρακτῆρος Αὐτοῦ καὶ διὰ τὴν φιλανθρωπίαν καὶ τὴν ἀγάπην πρὸς τὸν πλησίον, τὴν ὁποίαν διενήργει συστηματικῶς, ἀδιακρίτως φυλῆς καὶ θρησκεύματος». Ὁ Ἀθανάσιος Τσερνόγλου μακρόθεν γράφει,
«Εἶχεν ὁ μακαρίτης κλίσιν τινὰ πρὸς τὰ παρασκήνια κατὰ τὴν φαναριωτικὴν παράδοσιν, οὕτω δὲ εἶχε παράσχει ἐπανειλημμένως πράγματα καὶ εἰς ἑαυτὸν καὶ εἰς τὴν 'Εκκλησίαν. Τὸ μειονέκτημα πάντως ἐκαλύπτετο ὑπὸ πλήθους προτερημάτων. Τί νὰ ἐνθυμηθῇ κανεὶς πρῶτον καὶ τί ὕστατον; Τὴν ἱεροπρέπειαν, τὴν σοβαρότητα, τὴν ἀγάπην πρὸς τὰς παραδόσεις καὶ πρὸς τὸν ἕλληνα λόγον, τὴν ἀφιλοχρηματίαν, τὴν φιλοπατρίαν καὶ τόσα ἄλλα . . . Ἀπέθανε μετ᾽ ἔνδοξον ἀρχιερατείαν καὶ ἄδοξον πατριαρχείαν. Τὰ δὲ τελευταῖα τοῦ βίου του ἔτη ἦσαν κατώδυνα. Οὐδεὶς ἐστάθη πλησίον του, ἀφιλοκερδὴς Σαμαρείτης. Ὅσοι τὸν ἐπλησίαζον, τὸν ἐπλησίαζον, διὰ νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὴν εὐπιστίαν του καὶ διὰ νὰ προσπορισθοῦν ἴδια ὀφέλη. Ἴσως τὸ τέλος νὰ ἧτο καὶ λύτρωσις. Κύριος ἀναπαῦσαι Αὐτόν!».
Ἐπὶ τοῦ τάφου τοῦ ἀναγινώσκομεν,
Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης
Μάξιμος Ε'
Ἀπὸ Χαλκηδόνος
20 Φεβρουάρ. 1946-19 Ὄκτωβρ. 1948
+1972
Όταν λοιπόν συνέβαιναν τα εγκλήματα στην Πόλη, (η πηγή μου είναι αξιόπιστη - άλλος "μυστικός" εγώΠατριάρχης Μάξιμος Ε΄
Ο Μάξιμος Ε΄ ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από τις 20 Φεβρουαρίου 1946 ως τις 19 Οκτωβρίου 1948.
Γεννήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 1897 στη Σινώπη του Πόντου. Ήταν γιος του Ελευθερίου και της Αικατερίνης Βαπορτζή. Αφού τελείωσε το σχολείο στην πατρίδα του, σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1918 και ιερέας το 1928. Το 1930 εξελέγη Μητροπολίτης Φιλαδελφείας και το 1932 Μητροπολίτης Χαλκηδόνος. Το 1946 εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης.
Η Πατριαρχία του δεν έμελλε να είναι μακρά. Στις αρχές του 1947 παρουσίασε συμπτώματα αγχώδους μελαγχολίας. Τον Οκτώβριο του 1948 υπέβαλε την παραίτησή του, λόγω των υποτροπών της ασθένειάς του. Υπήρξε βεβαίως και η φήμη ότι η παραίτησή του ήταν αποτέλεσμα πιέσεων από εξωτερικούς παράγοντες, λόγω των θεωρούμενων «αριστερών» απόψεών του και των δεσμών που είχε με το Πατριαρχείο Μόσχας, μεσούντος του Ψυχρού Πολέμου.
Στο τέλος του 1971 προσβλήθηκε από οξεία βρογχοπνευμονία και πέθανε την Πρωτοχρονιά του 1972. Ετάφη στο προαύλιο της Μονής Ζωοδόχου Πηγής Μπαλουκλή.
) ο παραιτηθείς Μάξιμος, τηλεφώνησε από το σπίτι του, στον Αθηναγόρα. Και όταν εκείνος σήκωσε το τηλέφωνο, του είπε: Καλά, στο σπίτι σου είσαι; Έξω σφάζουν και βιάζουν το ποίμνιο σου, καίνε τα σπίτια τους, και εσύ κάθεσαι στην ησυχία σου;Εν κατακλείδι - και σας κούρασα ήδη - θρηνούμε για τους Έλληνες της Πόλης (και όλης της Μ.Ασίας) και ευχόμαστε για όσους απέμειναν εκεί. Μνημονεύουμε ως Μάρτυρες αυτούς που σφαγιάστηκαν, βιάστηκαν, χάθηκαν και δεν ξέρουμε που έχουν αφήσει τα τίμια κόκκαλά τους. Είναι όλοι τους μέσα στο νέφος των υπερκείμενων μαρτύρων μας. Μόνο που βλέπουμε ότι οι ταγοί μας (πολιτικοί και θρησκευτικοί) ήταν στην πλειονότητά τους πολύ λίγοι, και ανάξιοι να διοικήσουν και να ποιμάνουν ένα τέτοιο λαό. Και εν πολλοίς και αδίστακτοι, όταν έπρεπε να καρπωθούν οφέλη, ή να σώσουν το τομάρι τους.
Αμεροληπτο παντως σε βρισκω . .