stratos έγραψε:....
Η χυδαία και ελεηνή πρόκληση ακόμα καί μέσα στήν Εκκλησία.
Μα αγαπητέ μου stratos ειλικρινά δεν βλέπω που τη βλέπεις την πρόκληση ειδικά μέσα στην εκκλησία. Είμαι ακόμη σχετικά καινούρια (δεν έχω κλείσει χρόνο που εκκλησιάζομαι συστηματικά), αλλά πραγματικά δεν με ενδιαφέρει τι φορά ο καθένας εντός και εκτός εκκλησίας... :
Αυτό είναι κάτι εντελώς ασήμαντο και εξωτερικό.
Όσο για τα χαζά... εμ, συγνώμη, αν σε σκανδάλισα με τη χαζομάρα μου
Αγαπητέ μου stratos, δεν έχω προσπαθήσει ποτέ να κάνω μάθημα σε κανέναν edo μέσα... ( δεν θα μπορούσα άλλωστε γιατί είμαι στο χαμηλότερο σκαλί... =)) )
άλλωστε στα μάτια μου φαίνεστε όλοι σοφοί γιατί ξέρετε άπειρα πράγματα, που εγώ δεν γνωρίζω, και καθημερινά προσπαθώ να απορροφήσω τα πάντα από όλους ( και από εσένα :) )
...Προσπαθώ να σε καταλάβω και, αν σε προσέβαλα με οποιονδήποτε τρόπο, σου ζητώ συγνώμη... ευχαριστημένος... ΟΚ ???
Μην τα απολυτοποιούμε τα πράγματα. Ο πονηρός αλλού χτυπάει τον πορνο ,αλλου τον φιλήδονο, αλλου τον πλεονέκτη και τον φιλάργυρο και αλλού τον θυμώδη ή τον μνησίκακο. Μπορεί καποιος να μην εχει το παθος της φιληδονίας αλλα μπορει πχ να έχει της αργολογίας ή της κατάκρισης. Και ακόμα χειρότερα της υπερηφάνιας. Σε όλα πρέπει να προσέχουμε.
Μη φέρετε εδώ εις το Κοινόβιον αγένεια πρόσωπα, διότι είδετε τι έκαμεν ο Μέγας Ευθύμιος εις τον Άγιον Σάββαν, τον οποίον μ’ όλον ότι εγνώριζεν ότι ήτο εκ κοιλίας μητρός ηγιασμένος, δεν τον εκράτησεν εις το Κοινόβιόν του. Γράφεται δε και εις το Γεροντικόν ότι τον παλαιόν καιρόν τέσσαρες Λαύραι ηρημώθησαν εξ αιτίας των αγενείων(=των νέων δηλαδή που δεν έχει ακόμη φυτρώσει το γένειον εις το πρόσωπον). Ο νοών νοείτω…
Γνωρίζεις ότι ο μαθητής μου επειδή είναι Ιερεύς, δέχεται λογισμούς όταν εξομολογεί, όθεν αυτός, εξωμολογούμενος, μου διηγήθη ανωνύμως, φιληδόνων τινών, λογισμούς και παρευθύς εγνώρισα την καρδίαν μου, ότι εγλυκάνθη εις τους λογισμούς εκείνους μαζί με ολόκληρον το σώμα μου. Δια τούτο ελυπήθην και θυμωθείς κατ’ εμαυτού, έβαλα κάρβουνα και έκαυσα τους μηρούς μου. Επειδή, καθώς λέγει ο σοφός Νείλος, ο πνευματικός εκείνος που θέλει να καταστήση καθαράς τας πράξεις, των εις αυτόν εξομολογουμένων, είναι ανάγκη να λάβη και αυτός μολυσμόν τινα, καθότι ο διαλεγόμενος περί των σαρκικών παθών και καθαρίζων άλλους εκ των μολυσμών, δεν είναι δυνατόν να διέλθη αμόλυντος, διότι και αύτη μόνη η ενθύμησις μολύνει φυσικά την επιφάνειαν του νοός του.
Ταύτα ειπών εγύμνωσε τους μηρούς του και είδον θέαμα φοβερόν, διότι η πρώτη οπή της πληγής, την οποίαν έκαμεν, ήτο τόσον μεγάλη, ώστε εχώθη εντός αυτής η χειρ μου, η δε άλλη οπή ήτο μικροτέρα, διότι δεν ηδυνήθη να την καύση τόσον, επειδή ωλιγοθύμησεν από τον πολύν πόνον και έπεσε κατά γης οδυνώμενος. (Συναξαριστής, από τον βίο του Οσίου Κυρίλλου του Φιλεώτου).
Ιδιαιτέρως ηνοχλείτο ο Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ από τας επισκέψεις γυναικών. Δια τούτο παρεκάλεσε τον Ηγούμενον Ησαϊαν να απαγορεύση να έρχονται γυναίκες εις τον λόφον του, τον οποίον είχεν ονομάσει Άθω. (τόμος ιδ: σελ. 485 ).