"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου «Περί της νοεράς και καρδιακής προσευχής»

Και καθώς όταν τα ζώα δεχθούν κάποια ενόχληση, τρέχουν στη φωλιά τους για να σωθούν, έτσι και ο νους όταν ενοχληθή από κάποια προσβολή πονηρών λογισμών ή κάτι άλλο εσωτερικό ή εξωτερικό, τρέχει στην καρδιά και φωνάζει Ιησού μου βοήθησέ με, Ιησού μου σώσε με, και αμέσως ελευθερώνεται, «Με του Ιησού το όνομα μάστιζε τους εχθρούς», λέει ο Ιωάννης της Κλίμακος, και επίσης «Η θύμηση του Ιησού να ενωθή με την αναπνοή σου και τότε θα γνωρίσης την ωφέλεια της ησυχίας». Και ο κορυφαίος Πέτρος ομίλησε και είπε∙ «Δεν δίδεται από άλλον κανένα η σωτηρία ( παρά μόνο από τον Ιησού) διότι δεν υπάρχει όνομα άλλο κάτω από τον ουρανό που να έχει δοθή στους ανθρώπους, δια του οποίου να μπορούμε να σωθούμε εμείς»

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου «Απάνθισμα προφητανακτοδαβιδικών ψαλμών»

Είπε και ο Μέγας Βασίλειος∙ « Η ευχή είναι καλή, αυτή κάνει διαρκή τη θύμηση του Θεού στην ψυχή∙ και αυτό είναι η ενοίκηση του Θεού, το δια της μνήμης να έχης εγκαθιδρύσει μέσα σου το Θεό. Έτσι γινόμαστε ναός του Θεού, όταν δεν διακόπτεται από γήινες φροντίδες η συνεχής θύμηση∙ και δεν ταράσσεται ο νους με απροσδόκητα πάθη, αλλά από τα πάντα ξεφεύγει ο φιλόθεος και πλησιάζει στο Θεό». Ο δε Άγιος Ισαάκ είπε∙ «Χωρίς την αδιάλειπτο προσευχή τον Θεόν να προσεγγίσης δεν μπορείς». Ότι έχουν χρέος , όχι μόνο οι μοναχοί αλλά και όλοι όσοι βρίσκονται στον κόσμο λαϊκοί να προσεύχονται παντοτινά, και άγγελος του Θεού βεβαίωσε, όταν ήλθε από τον ουρανό και φανέρωσε αυτό στον Όσιο εκείνο Ιώβ, ο οποίος αμφέβαλλε και αντίλεγε , όπως είναι γραμμένο και στο βίο του μεγάλου της Θεσσαλονίκης Γρηγορίου Παλαμά.

Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος Ομιλία κθ΄ 1

« Η σοφία του Θεού είναι άπειρη και ακατάληπτη, προσφέρει τις δωρεές της χάριτος με ανερμήνευτο και ανεξιχνίαστο τρόπο στο ανθρώπινο γένος, για να δοκιμάση με πολλούς τρόπους το αυτεξούσιο του ανθρώπου, ώστε να φανούν όλοι όσοι αγαπούν τον Κύριο με όλη τους την καρδιά και υπομένουν κάθε κίνδυνο και κάθε κόπο για το Θεό. Διότι σε μερικούς τα χαρίσματα και οι δωρεές του Αγίου Πνεύματος εμφανίζονται μόλις πλησιάσουν σ’ αυτόν με πίστη και προσευχή…χωρίς τους δικούς τους κόπους, αισθάνθηκαν την μεγάλη ευεργεσία που τους προσφέρθηκε, και την καλωσύνη και γλυκύτητα του Θεού, την οποία αξιώθηκαν να γευθούν, οφείλουν δε με φροντίδα και μακροχρόνιο δρόμο, με αγώνα και ελεύθερη θέληση να δείξουν καρπό, ανταποδίδοντας την ανταμοιβή των χαρισμάτων που δέχθηκαν».

Ιωάννου του Χρυσοστόμου « Ομιλία κατά Ματθαίον κβ»

Εάν όμως δεν κερδίζομε τίποτε από την αρετή που πηγάζει από Αυτόν, το φταίξιμο είναι δικό μας. Διότι κάθε φορά που θα προσερχόμαστε, θα Τον βρούμε να περιμένη τις παρακλήσεις μας. Και κατηγορώντας τους Ιουδαίους γι’ αυτό το πράγμα έλεγε∙ «Το έλεός μου περνάει από μπροστά σας σαν πρωϊνό σύννεφο και σαν πρωϊνή δροσιά» (Ωσηέ στ΄4)….Αυτό δηλώνοντας και ο Παύλος έλεγε ∙ «πλούσιος σε όσους Τον επικαλούνται». Διότι τότε οργίζεται, όταν δε ζητήσουμε. Όταν δεν ζητήσουμε τότε μας αποστρέφεται. Γι αυτό έγινε φτωχός, για να μας κάνη πλούσιους.

Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος Ομιλία η΄ 3

Όμως φανερώθηκε σε μερικούς το σημείο του σταυρού με φωτεινό τρόπο. Και ενώθηκε με τον εσωτερικό άνθρωπο. Άλλοτε πάλι κατά την ώρα της προσευχής έγινε σα να έπεσε σε έκσταση ο άνθρωπος… Άλλοτε πάλι είδε σα να ντύθηκε ένα φωτεινό ένδυμα, που όμοιο με αυτό δεν υπάρχει πάνω στη γη στον αιώνα αυτό…Και κάποια άλλη φορά αυτό το φως, που φωτίζει μέσα στην καρδιά, άνοιγε δρόμο για να φανή το εσωτερικό και βαθύτερο και απόκρυφο φως, ώστε ολόκληρος ο άνθρωπος να είναι βυθισμένος μέσα σ’ εκείνη τη γλυκύτητα και θεωρία, με αποτέλεσμα να μην αισθάνεται πλέον τον εαυτό του, αλλά να νομίζη ότι είναι σαν μωρός και βάρβαρος στον κόσμο αυτό, εξ αιτίας της υπερβολικής αγάπης, της γλυκύτητας και των αποκρύφων μυστηρίων. Ώστε ο άνθρωπος σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, ελευθερωμένος από τους πειρασμούς, να φθάση στην τελειότητα, και να είναι καθαρός και απαλλαγμένος από την αμαρτία.

Αγίου Ισαάκ του Σύρου «Περί του τι δεν πρέπει να κάνη ο δούλος του Θεού»


Οτιδήποτε γίνεται με ταπείνωση είναι ωραίο και εύσχημο∙ διότι η ασώματη ενασχόληση και μελέτη του νου στον πόθο και την αγάπη του Θεού, η οποία οδηγείται από την κατανόηση των θείων γραφών, προφυλάσσει την ψυχήν από τους εσωτερικούς πονηρούς λογισμούς και διατηρεί το νου στη θύμηση των μελλόντων αγαθών για να μην αποχαυνωθή αυτός από την αμέλεια, και αντί να ασχοληθή με τη μελέτη των μεγάλων και υψηλών θεωριών, θυμηθεί τα κοσμικά πράγματα. Καθότι ψυχραίνεται σιγά-σιγά η θερμότητα για τις θαυμαστές αυτές κινήσεις, και πέφτει ο νους σε άλογες και μάταιες επιθυμίες. Η δόξα ας είναι στο Θεό μας στους αιώνες.

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου «Περί Προσευχής Α΄»

«Δεν θα εισέλθη στη βασιλεία εκείνος που με αποκαλεί Κύριε, Κύριε, αλλά εκείνος που εφαρμόζει το θέλημα του Ουράνιου Πατέρα Μου»…Κανείς ας μη χρησιμοποιήση τα λόγια αυτά ως πρόφαση ραθυμίας. Διότι ούτε η σωφροσύνη μόνη της μπορεί να σώση χωρίς τις άλλες αρετές, ούτε η φροντίδα των φτωχών, ούτε η καλωσύνη μόνη της, ούτε κάτι άλλο από τα εξαίρετα, αλλά όλα πρέπει να συνυπάρχουν στις ψυχές μας. Η προσευχή όμως αποτελεί τη ρίζα και το θεμέλιο όλων των αρετών… και οι προσευχές πρέπει να είναι ισχυρές για να συγκρατούν τη ζωή μας και χωρίς αυτές τίποτε από εκείνα που προκαλούν τη σωτηρία μας δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε.

Αγίου Icaάk του Σύρου «Περί καθαράς προσευχής»

Ερ. Και δια ποίαν αιτίαν καλείται δια του ονόματος της προσευχής αυτή η ανεκλάλητη χάρη, αφού δεν είναι προσευχή;
Απ. Η αιτία είναι αυτή∙ επειδή η χάρη δίδεται στους αξίους∙ ξεκινάει αυτή από την προσευχή∙ διότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος επιφοιτήσεως για την ένδοξη αυτή χάρη, παρά μόνο ο καιρός της προσευχής όπως λένε οι Πατέρες και γι αυτό έχει το όνομα της προσευχής (καθαρά προσευχή). Διότι ο νους μέσω της προσευχής οδηγείται σε αυτή τη μακαριότητα, και διότι η αιτία αυτής είναι η προσευχή.

Άγιος Ησαϊας ο Αναχωρητής «27 κεφάλαια περί τηρήσεως του νου»

Αν ο άνθρωπος δεν μισήσει τα έργα αυτού του κόσμου, δεν μπορεί να λατρεύση το Θεό. Και ποια είναι η λατρεία του Θεού; Το να μην έχει κανείς τίτοτα ξένο στο νου του, όταν προσεύχεται σ’ Αυτόν∙ να μη νιώθει άλλη ηδονή, όταν Τον δοξολογή∙ να μην διατηρεί καμία κακία, όταν ψάλλη σ΄ Αυτόν∙ να μην έχει μίσος εναντίον κανενός, όταν προτιμά Αυτόν∙ ούτε να υπάρχη καμία ζηλοφθονία πονηρή που να μας εμποδίζει όταν απευθυνόμαστε σε Αυτόν συνεχώς και Τον θυμόμαστε πάντοτε. Γιατί τα παραπάνω σκοτεινά εμπόδια είναι τείχος που περικυκλώνει τη δυστυχισμένη ψυχή και δεν μπορεί να λατρεύση καθαρά το Θεό, εφόσον τα έχει αυτά.

Ευαγγέλιο τού Λουκά, ιγ’ 26-27:
«Φύγετε μακριά από μένα όλοι οι εργάτες τής αδικίας».

Μεγάλου Βασιλείου, Όροι κατ’ επιτομήν, ΣΠΒ’ (282), Σειρά «Έλληνες πατέρες τής Εκκλησίας» Θεσσαλονίκη, 9:
«Εκείνο που γίνεται όχι από αγάπη προς το Θεό, αλλά για να αποσπάσει έπαινο από τους ανθρώπους, δεν αξίζει τον έπαινο τής θεοσέβειας, αλλά την κατάκριση τής ανθρωπαρέσκειας ή τής αυταρέσκειας ή τής φιλονικίας ή τού φθόνου ή άλλης παρόμοιας αιτίας. Γι αυτό και ο Κύριος κάτι τέτοιο το ονομάζει άδικο έργο, όταν λέει: “Φύγετε μακριά από μένα όλοι οι εργάτες τής αδικίας ”».

Μεγάλου Βασιλείου, Ηθικά, Ο’, Βιβλιοθήκη Ελλήνων πατέρων καί Εκκλησιαστικών συγγραφέων, έκδοση Αποστολικής Διακονίας, 53, 112:
«Δεν πρέπει αυτός που διδάσκει να κάνει κατάχρηση τής εξουσίας του και να προσβάλλει την αξιοπρέπεια τών υφισταμένων του. Ούτε να δείχνει αλαζονεία απέναντι τους, αλλά το αξίωμα του να γίνεται αφορμή να φέρεται ταπεινά απέναντι τους».