Γεροντικό Ακτημοσύνη – Μοναχός Βησσαρίων
Ο ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ, νέος ευσεβής από την Αλεξάνδρεια, διηγείται ο Παλλάδος, από πλούσια κι' αρχοντική γενιά, πήγε νά προσκύνηση τους αγίους Τόπους κι' επισκέφθηκε πολλά μοναστήρια κι' ησυχαστήρια στην Παλαιστίνη. Σαν γύρισε στην πατρίδα του την Αίγυπτο, με την καρδιά πλημμυρισμένη από θεϊκό έρωτα, μοίρασε τα υπάρχοντα του στους φτωχούς, για ν' ακολουθήσει την αμέριμνη ζωή των μοναχών. Κράτησε μόνο ένα μεγάλο υποστατικό στα περίχωρα τής Αλεξανδρείας, κατάφυτο από οπωροφόρα δέντρα, πού το είχε ζηλέψη ο Έπαρχος για την ξεχωριστή ομορφιά του και πολλές φορές του είχε ζητήσει νά το αγοράση, προσφέροντας γενναία τιμή. Μα ο Βησσαρίων δε δεχόταν, γιατί σκόπευε νά το χαρίση στο γυναικείο μοναστήρι, πού βρισκόταν εκεί κοντά.
Όταν αποφάσισε ν' άκολουθήση τον ερημικό βίο, πήγε κι εξομολογήθηκε στον Αββά Ισίδωρο τον Πηλουσιώτη. Μεταξύ των άλλων του είπε και για το υποστατικό.
-Πούλησε το στον Έπαρχο, τον συμβούλεψε ο Γέροντας και δώσε τα χρήματα στο μοναστήρι. Μην αφήσεις υποστατικά στις καλογριές, γιατί θα χάσουν την ψυχή τους.
Μα ο Βησσαρίων δε θέλησε τότε νά πεισθή στη συνετή συμβουλή του Γέροντος κι' έκανε δωρητήριο το μεγάλο κτήμα στο γυναικείο μοναστήρι. Ελευθερωμένος ύστερα από όλες τις υλικές του φροντίδες, πήγε στην έρημο κι' έμεινε σε μία φτωχική καλύβα, στη σκήτη των Πατέρων.
Πέρασαν δεκαέξι μήνες αφ' ότου ο ευλαβής νέος αγωνιζόταν τον καλό τής αρετής αγώνα, αφήνοντας κατά μέρος κάθε γήινη απασχόληση, όταν μία νύχτα ήλθε νά τον συνταράξη ένα τρομακτικό όνειρο: είδε πώς βρέθηκε στη Βηθλεέμ, στο ναό τής άγιας Γεννήσεως. Ξαφνικά ο ναός άστραψε από ουράνιο φως κι' άρχισαν νά μπαίνουν μέσα σε παράταξη νέοι Ιεροπρεπείς, ντυμένοι με ολόχρυσες στολές, πού έψαλλαν μελωδικά άσματα. Ανάμεσα τους ήταν μία Γυναίκα, πού ή ομορφιά της δε χωρεί σε νου ανθρώπινο, ντυμένη με πορφύρα, σαν Βασίλισσα, και με διάδημα από αστέρια στο κεφάλι.
Δεν πρόλαβε νά συνέλθη από την έκπληξη του ο Βησσαρίων, όταν άκουσε έναν από τους συνοδούς τής ουράνιας Βασίλισσας νά τον φωνάζη αυστηρά με τ' όνομά του. Γύρισε προς το μέρος του κι' αντελήφθηκε πώς τον κύτταζε με βλέμμα βλοσυρό:
-Τι έχεις ν' άπολογηθής για τις παρθένους, του είπε, πού, από τότε πού τους χάρισες το κτήμα σου, δεν έπαψαν ούτε μία μέρα νά εξοργίζουν τον Θεόν; Μεγάλη τιμωρία σε περιμένει, αν δεν διόρθωσης το σφάλμα σου.
-Κύριε μου, τόλμησε ν' άποκριθή ο Βησσαρίων, τρέμοντας σύγκορμος από το μεγάλο φόβο του, για νά τις αναπαύσω τους το δώρισα, επειδή, σαν γυναίκες, είναι σκεύη αδύνατα, όχι για νά παροργίσουν τον Θεόν.
Τότε πήρε τον λόγο η Βασίλισσα:
-Καλή η προαίρεσή σου, τέκνον, άλλ' ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους βρήκε αιτία νά ζημιώση τις ψυχές τους. Ημπορούσε ο Θεός, ο οποίος προνοεί δια τα πλάσματα Του, νά τους στήλη ποταμούς από χρυσόν, αλλά δεν θάταν το συμφέρον των.
Καθώς έλεγε αυτά, σήκωσε το ευλογημένο χέρι της και έδειξε εκείνον πού λίγο πριν είχε τρομοκρατήσει τον Βησσαρίωνα.
-Αυτός είναι το πρότυπο των μοναχών. Ας τον μιμούνται όσοι θέλουν νά αρέσουν εις τον Θεόν. Διόρθωσε το λάθος σου και θα με έχης πάντοτε προστασία.
Ύστερα απευθύνθηκε σ' εκείνον πού είχε δείξει:
-Σφράγισε την καρδιά του, Βαπτιστά, δια νά μη νομίσει πώς όλα αυτά είναι φαντασία.
Άπλωσε το δεξί του χέρι ο Τίμιος Πρόδρομος και σφράγισε με το σημείο του Σταυρού το στήθος του Βησσαρίωνος και αμέσως χάθηκε το όραμα.
Μόλις ξημέρωσε, ξεκίνησε ο Βησσαρίων για τον Αββά Ισίδωρο. Τρομαγμένος ακόμη, του διηγήθηκε την οπτασία.
-Έπρεπε νά είχες ακούσει τη συμβουλή μου, τέκνον μου, του είπε ο Γέροντας. Δεν ξέρεις πώς τα υποστατικά έχουν μέριμνες και φροντίδες; Χρειάζονται καλλιέργεια κι' όταν άνδρες συναλλάσσονται με ασκήτριες, ο διάβολος δεν αφήνει απείραχτες ούτε αυτές, ούτε εκείνους. Αν είναι γενικά κακό στους μοναχούς νά έχουν υλικές φροντίδες, πολύ περισσότερο άπρεπο για τις παρθένους.
Χωρίς αναβολή, την ίδια κιόλας ήμερα, τον πήρε ο Γέροντας και κατέβηκαν στο γυναικείο μοναστήρι και με κάποια πρόφαση έπεισαν τις μοναχές νά δεχτούν νά πουλήσουν το υποστατικό στον Έπαρχο και νά εισπράξουν τα χρήματα. Έτσι, ήσυχος, πια, γύρισε στο ασκητήριό του ο καλός Βησσαρίων.
Μηνύματα Αγίων
Συντονιστής: Συντονιστές
Γεροντικό ... Οσία Ισιδώρα
ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗ ιστορία μας τη διηγείται ο Παλλάδιος.
Στη γυναικεία μονή τής Ταβέννης, πού μόναζαν την εποχή εκείνη περισσότερες από τετρακόσιες καλόγριες, έλαμψε με την αρετή της και η παρθένος Ίσιδώρα. Αυτή η μακαρία, για την αγάπη του Χρίστου υποκρινόταν την σαλή, εξευτελίζοντας κάθε μέρα τον εαυτό της. Φορούσε κουρέλια κι' έκανε τις πιο ταπεινωτικές δουλειές του Μοναστηριού, εξυπηρετώντας σαν αγορασμένη δούλη, όλες τις Αδελφές, χωρίς εξαίρεση. Εκείνες πάλι, σαν να γύρευαν μ' αυτό νά την ανταμείψουν, την περιφρόνησαν τόσο, πού κι' από την τράπεζα κι' από την Εκκλησία ακόμη την έδιωχναν. Έτσι η Ίσιδώρα έτρωγε τ' αποφάγια πού περίσσευαν στα πιάτα, ζαρωμένη στο τζάκι του μαγειρείου κι' άκουγε την ακολουθία της χειμώνα-καλοκαίρι στα σκαλοπάτια της Εκκλησίας. Ήταν αδύνατο να περάση ήμερα χωρίς νά τη βρίσουν, να την κτυπήσουν ή το λιγότερο να την περιπαίξουν οι άλλες καλόγριες. Κι' αυτή τα δεχόταν όλα αυτά, σαν δροσάτη ανθοδέσμη με την οποία έπλεκε το αμάραντο στεφάνι της δόξης της. Ποτέ δεν αντιλόγησε, δε φιλονίκησε, δεν έδειξε σημάδι ανυπομονησίας.
Και νά πώς ο Θεός έκανε φανερή σ' όλους την αρετή της: Στο απέναντι βουνό ασκήτευε ένας Άγιος Ερημίτης, ο Αββάς Πιτηρούν. Περνούσε με μεγάλη στέρηση και παίδευε πολύ το σώμα του. Θα ήταν αυτό ίσως αφορμή πού του ήλθε κάποτε λογισμός: Άραγε είναι άλλος σ' αυτό τον τόπο πού νά σε φτάνη στην αρετή;Την νύχτα είδε στον ύπνο του Άγγελο Κυρίου.
- Σήκω και πήγαινε στο γυναικείο Μοναστήρι, τον πρόσταξε. Εκεί θα βρής μία παρθένο με διάδημα στο κεφάλι. Αυτή είναι ασύγκριτα ανώτερη σου.
Ο Αββάς Πιτηρούν δεν έχασε καιρό. Μόλις ξημέρωσε, πήρε το ραβδάκι του και τράβηξε για το γυναικείο Μοναστήρι. Οι καλόγριες του έκαναν μεγάλη υποδοχή, γιατί είχε φήμη Αγίου σ' όλον εκείνο τον τόπο. Ό Αββάς πήγε στην Εκκλησία και ζήτησε από την Προεστώσα νά του παρουσίαση όλες τις αδελφές, νά τις γνωρίση προσωπικά. Του έγινε αμέσως η επιθυμία. Μία-μία περνούσαν μπροστά απ’ τον Αββά όλες οι καλογριές, έβαζαν μετάνοια και στέκονταν στα στασίδια τους. Εκείνος παρατηρούσε προσεκτικά, μα δεν έμεινε ευχαριστημένος. Δεν είδε ανάμεσα τους εκείνη, πού του είπε ο Άγγελος, και λυπήθηκε.
Σαν πέρασε κι' η τελευταία, ρώτησε ο Αββας, αν υπήρχε άλλη.
-Όχι, του αποκρίθηκαν, εδώ είμαστε όλες.
-Αδύνατον, είπε ζωηρά ο Αββάς. Πρέπει να ύπαρχη ακόμη μία. Εκείνη, χάριν της όποιας έκανα όλη αυτή την οδοιπορία.
-Έχομε ακόμη μία καλόγρια στο Μοναστήρι, αναγκάστηκε νά φανέρωση ή προεστώσα μπροστά στην επιμονή του Γέροντος, αλλά είναι σαλή, γι' αυτό δεν την λογαριάζομε με την Αδελφότητα.
Ας έλθη κι' αυτή, είπε ο Αββάς.
Με πολλή βία οδήγησαν την ταπεινή Ίσιδώρα μπροστά στον Όσιο, ξυπόλυτη, κουρελιασμένη, κατάμαυρη από τους καπνούς του μαγειριού. Μόλις την αντίκρισε εκείνος, έμεινε σαν μαρμαρωμένος από την έκπληξη. Το παλιομάντηλο πού σκέπαζε την κεφαλή της και που οι αδελφές της το αηδίαζαν, έλαμψε στα μάτια του σαν ολόχρυση κορώνα. Ύστερα έπεσε στα γόνατα και της είπε, με φωνή που έτρεμε από συγκινήσει:
-Ευλόγησέ με, Όσία.
Αλλά η ταπεινή Ίσιδώρα έσκυψε και του φίλησε τα πόδια.
-Εσύ ευλόγησε με, Άγιε Πάτερ.
Παραξενέμες οι καλόγριες άπ' όσα έβλεπαν μπροστά τους, είπαν στον 'Αββα:
-Μην εξευτελίζεις έτσι τον εαυτό σου. Αυτή είναι σαλή. Εκείνος όμως τις κατακεραύνωσε με το αυστηρό του βλέμμα:
-Σεις όλες είσθε σάλες και ανόητες. Αυτή εδώ είναι πολύ ανώτερη κι' από σας κι' από μένα. Της αξίζει νά λέγεται Αμμάς 1. Είθε νά μας αξίωση ο Θεός νά βρεθούμε στο πλευρό της στη Δευτέρα Παρουσία.
Κατόπιν διηγήθηκε τι του είχε αποκαλύψει ο Θεός για την μακαρία Ίσιδώρα.
Σαν τ' άκουσαν οι καλόγριες, έπεσαν στα γόνατα κι' εζήτησαν συγχώρηση από την Αδελφή τους κι' εξομολογήθηκαν στον Όσιο τα μαρτύρια πού ως τη στιγμή εκείνη της είχαν κάνει.
Άλλη την κορόιδευε από το πρωί ως το βράδυ, άλλη την περιέλουζε με ακάθαρτα νερά, άλλη της έτριβε τη μύτη με σινάπι. Δεν βρέθηκε ούτε μία, που να μην την είχε με κάποιο τρόπο βασανίσει.
Ο Όσιος έκανε προσευχή γι' αυτές να συγχώρηση ο Θεός τις απερισκεψίες τους.
Ύστερα γύρεψε την Όσία Ίσιδώρα να την παρακάλεση να δώση κι' αυτή τη συγχώρηση στις Αδελφές της, μα δεν την βρήκαν πουθενά. Πρόλαβε κι' έφυγε κρυφά από το Μοναστήρι, για ν' αποφύγη τον ανθρώπινο έπαινο, και κανείς δεν έμαθε ποτέ που τελείωσε τη ζωή της.
1. Μητέρα πνευματική.
ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗ ιστορία μας τη διηγείται ο Παλλάδιος.
Στη γυναικεία μονή τής Ταβέννης, πού μόναζαν την εποχή εκείνη περισσότερες από τετρακόσιες καλόγριες, έλαμψε με την αρετή της και η παρθένος Ίσιδώρα. Αυτή η μακαρία, για την αγάπη του Χρίστου υποκρινόταν την σαλή, εξευτελίζοντας κάθε μέρα τον εαυτό της. Φορούσε κουρέλια κι' έκανε τις πιο ταπεινωτικές δουλειές του Μοναστηριού, εξυπηρετώντας σαν αγορασμένη δούλη, όλες τις Αδελφές, χωρίς εξαίρεση. Εκείνες πάλι, σαν να γύρευαν μ' αυτό νά την ανταμείψουν, την περιφρόνησαν τόσο, πού κι' από την τράπεζα κι' από την Εκκλησία ακόμη την έδιωχναν. Έτσι η Ίσιδώρα έτρωγε τ' αποφάγια πού περίσσευαν στα πιάτα, ζαρωμένη στο τζάκι του μαγειρείου κι' άκουγε την ακολουθία της χειμώνα-καλοκαίρι στα σκαλοπάτια της Εκκλησίας. Ήταν αδύνατο να περάση ήμερα χωρίς νά τη βρίσουν, να την κτυπήσουν ή το λιγότερο να την περιπαίξουν οι άλλες καλόγριες. Κι' αυτή τα δεχόταν όλα αυτά, σαν δροσάτη ανθοδέσμη με την οποία έπλεκε το αμάραντο στεφάνι της δόξης της. Ποτέ δεν αντιλόγησε, δε φιλονίκησε, δεν έδειξε σημάδι ανυπομονησίας.
Και νά πώς ο Θεός έκανε φανερή σ' όλους την αρετή της: Στο απέναντι βουνό ασκήτευε ένας Άγιος Ερημίτης, ο Αββάς Πιτηρούν. Περνούσε με μεγάλη στέρηση και παίδευε πολύ το σώμα του. Θα ήταν αυτό ίσως αφορμή πού του ήλθε κάποτε λογισμός: Άραγε είναι άλλος σ' αυτό τον τόπο πού νά σε φτάνη στην αρετή;Την νύχτα είδε στον ύπνο του Άγγελο Κυρίου.
- Σήκω και πήγαινε στο γυναικείο Μοναστήρι, τον πρόσταξε. Εκεί θα βρής μία παρθένο με διάδημα στο κεφάλι. Αυτή είναι ασύγκριτα ανώτερη σου.
Ο Αββάς Πιτηρούν δεν έχασε καιρό. Μόλις ξημέρωσε, πήρε το ραβδάκι του και τράβηξε για το γυναικείο Μοναστήρι. Οι καλόγριες του έκαναν μεγάλη υποδοχή, γιατί είχε φήμη Αγίου σ' όλον εκείνο τον τόπο. Ό Αββάς πήγε στην Εκκλησία και ζήτησε από την Προεστώσα νά του παρουσίαση όλες τις αδελφές, νά τις γνωρίση προσωπικά. Του έγινε αμέσως η επιθυμία. Μία-μία περνούσαν μπροστά απ’ τον Αββά όλες οι καλογριές, έβαζαν μετάνοια και στέκονταν στα στασίδια τους. Εκείνος παρατηρούσε προσεκτικά, μα δεν έμεινε ευχαριστημένος. Δεν είδε ανάμεσα τους εκείνη, πού του είπε ο Άγγελος, και λυπήθηκε.
Σαν πέρασε κι' η τελευταία, ρώτησε ο Αββας, αν υπήρχε άλλη.
-Όχι, του αποκρίθηκαν, εδώ είμαστε όλες.
-Αδύνατον, είπε ζωηρά ο Αββάς. Πρέπει να ύπαρχη ακόμη μία. Εκείνη, χάριν της όποιας έκανα όλη αυτή την οδοιπορία.
-Έχομε ακόμη μία καλόγρια στο Μοναστήρι, αναγκάστηκε νά φανέρωση ή προεστώσα μπροστά στην επιμονή του Γέροντος, αλλά είναι σαλή, γι' αυτό δεν την λογαριάζομε με την Αδελφότητα.
Ας έλθη κι' αυτή, είπε ο Αββάς.
Με πολλή βία οδήγησαν την ταπεινή Ίσιδώρα μπροστά στον Όσιο, ξυπόλυτη, κουρελιασμένη, κατάμαυρη από τους καπνούς του μαγειριού. Μόλις την αντίκρισε εκείνος, έμεινε σαν μαρμαρωμένος από την έκπληξη. Το παλιομάντηλο πού σκέπαζε την κεφαλή της και που οι αδελφές της το αηδίαζαν, έλαμψε στα μάτια του σαν ολόχρυση κορώνα. Ύστερα έπεσε στα γόνατα και της είπε, με φωνή που έτρεμε από συγκινήσει:
-Ευλόγησέ με, Όσία.
Αλλά η ταπεινή Ίσιδώρα έσκυψε και του φίλησε τα πόδια.
-Εσύ ευλόγησε με, Άγιε Πάτερ.
Παραξενέμες οι καλόγριες άπ' όσα έβλεπαν μπροστά τους, είπαν στον 'Αββα:
-Μην εξευτελίζεις έτσι τον εαυτό σου. Αυτή είναι σαλή. Εκείνος όμως τις κατακεραύνωσε με το αυστηρό του βλέμμα:
-Σεις όλες είσθε σάλες και ανόητες. Αυτή εδώ είναι πολύ ανώτερη κι' από σας κι' από μένα. Της αξίζει νά λέγεται Αμμάς 1. Είθε νά μας αξίωση ο Θεός νά βρεθούμε στο πλευρό της στη Δευτέρα Παρουσία.
Κατόπιν διηγήθηκε τι του είχε αποκαλύψει ο Θεός για την μακαρία Ίσιδώρα.
Σαν τ' άκουσαν οι καλόγριες, έπεσαν στα γόνατα κι' εζήτησαν συγχώρηση από την Αδελφή τους κι' εξομολογήθηκαν στον Όσιο τα μαρτύρια πού ως τη στιγμή εκείνη της είχαν κάνει.
Άλλη την κορόιδευε από το πρωί ως το βράδυ, άλλη την περιέλουζε με ακάθαρτα νερά, άλλη της έτριβε τη μύτη με σινάπι. Δεν βρέθηκε ούτε μία, που να μην την είχε με κάποιο τρόπο βασανίσει.
Ο Όσιος έκανε προσευχή γι' αυτές να συγχώρηση ο Θεός τις απερισκεψίες τους.
Ύστερα γύρεψε την Όσία Ίσιδώρα να την παρακάλεση να δώση κι' αυτή τη συγχώρηση στις Αδελφές της, μα δεν την βρήκαν πουθενά. Πρόλαβε κι' έφυγε κρυφά από το Μοναστήρι, για ν' αποφύγη τον ανθρώπινο έπαινο, και κανείς δεν έμαθε ποτέ που τελείωσε τη ζωή της.
1. Μητέρα πνευματική.
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος «Ομιλία Κζ΄ 2»
Διότι όπως στον κόσμο η πόρνη προσφέρει τον εαυτό της αλόγιστα στον καθένα, έτσι καί η ψυχή αφήνει τον εαυτό της σε κάθε κακό καί διαφθείρεται από τα πονηρά πνεύματα. Διότι υπάρχουν εκείνοι πού διαπράττουν την αμαρτία καί το κακό με τη θέληση τους, καί μερικοί πάλι χωρίς τη θέληση τους. Καί τι σημαίνουν αυτά; Αυτοί πού διαπράττουν το κακό με τη θέλησή τους, αυτοί είναι πού προσφέρουν το θέλημά τους στην κακία, καί αισθάνονται ευχαρίστηση μ' αυτή καί είναι φίλοι μ' αυτήν αυτοί έχουν κάνει ειρήνη με το σατανά καί δεν πολεμούν το διάβολο με τους λογισμούς τους. Εκείνοι όμως πού διαπράττουν το κακό χωρίς τη θέληση τους, αισθάνονται την αμαρτία πού υπάρχει μέσα τους «νά αντιστρατεύεται στα μέλη τους», σύμφωνα μ' αυτό πού είπε ο απόστολος. Καί υπάρχει η ομιχλώδης δύναμη, καί αυτό που επισκιάζει το νου, παρά τη θέληση τους, καί δε συμφωνούν στους λογισμούς μ' αυτή, καί δεν αισθάνονται ευχαρίστηση, ούτε υπακούουν σ' αυτήν, αλλ' αντιλέγουν καί κάνουν τα αντίθετα από εκείνα πού θέλει αυτή, προβάλλουν αντίσταση, καί οργίζονται εναντίον του εαυτού τους· αυτοί είναι πολύ καλύτεροι και τιμιώτεροι μπροστά στο Θεό, παρά εκείνοι πού με τη θέληση τους προσφέρουν τον εαυτό τους στην κακία καί ευχαριστούνται μ' αυτήν. Όπως, εάν κάποιος βασιλιάς συναντήσει κάποια φτωχή κόρη, ντυμένη στα κουρέλια, καί δε ντραπεί, αλλά βγάλει πάνω απ’ αυτή τα βρώμικα ρούχα καί καθαρίσει τη βρωμιά από το σώμα της καί τη στολίσει με ωραία ρούχα καί την αξιώσει νά συναναστρέφεται μαζί του καί νά τρώει στο ίδιο τραπέζι μ' αυτόν καί νά προσφέρει σ' αυτήν από τα δικά του φαγητά καί ποτά, έτσι καί ο Κύριος βρήκε την ψυχή γεμάτη τραύματα καί πληγές, της έδωσε φάρμακο, την ξέντυσε από τα ακάθαρτα ρούχα καί από την αισχρότητα της κακίας, την έντυσε με βασιλικά ενδύματα, ενδύματα επουράνια πού ανήκουν στη θεότητα, φωτεινά καί ένδοξα, έβαλε πάνω στο κεφάλι της στεφάνι, καί την αξίωσε νά καθίση μαζί του καί να φάη από το βασιλικό τραπέζι, για να αισθανθή χαρά καί αγαλλίαση καί όπως, εάν υπάρχει κάποιος κήπος καί έχει καρποφόρα δένδρα, καί είναι όλα μέσα εκεί ευωδιαστά…έτσι ακριβώς αισθάνονται οι ψυχές μέσα στη βασιλεία του Θεού.
Διότι όπως στον κόσμο η πόρνη προσφέρει τον εαυτό της αλόγιστα στον καθένα, έτσι καί η ψυχή αφήνει τον εαυτό της σε κάθε κακό καί διαφθείρεται από τα πονηρά πνεύματα. Διότι υπάρχουν εκείνοι πού διαπράττουν την αμαρτία καί το κακό με τη θέληση τους, καί μερικοί πάλι χωρίς τη θέληση τους. Καί τι σημαίνουν αυτά; Αυτοί πού διαπράττουν το κακό με τη θέλησή τους, αυτοί είναι πού προσφέρουν το θέλημά τους στην κακία, καί αισθάνονται ευχαρίστηση μ' αυτή καί είναι φίλοι μ' αυτήν αυτοί έχουν κάνει ειρήνη με το σατανά καί δεν πολεμούν το διάβολο με τους λογισμούς τους. Εκείνοι όμως πού διαπράττουν το κακό χωρίς τη θέληση τους, αισθάνονται την αμαρτία πού υπάρχει μέσα τους «νά αντιστρατεύεται στα μέλη τους», σύμφωνα μ' αυτό πού είπε ο απόστολος. Καί υπάρχει η ομιχλώδης δύναμη, καί αυτό που επισκιάζει το νου, παρά τη θέληση τους, καί δε συμφωνούν στους λογισμούς μ' αυτή, καί δεν αισθάνονται ευχαρίστηση, ούτε υπακούουν σ' αυτήν, αλλ' αντιλέγουν καί κάνουν τα αντίθετα από εκείνα πού θέλει αυτή, προβάλλουν αντίσταση, καί οργίζονται εναντίον του εαυτού τους· αυτοί είναι πολύ καλύτεροι και τιμιώτεροι μπροστά στο Θεό, παρά εκείνοι πού με τη θέληση τους προσφέρουν τον εαυτό τους στην κακία καί ευχαριστούνται μ' αυτήν. Όπως, εάν κάποιος βασιλιάς συναντήσει κάποια φτωχή κόρη, ντυμένη στα κουρέλια, καί δε ντραπεί, αλλά βγάλει πάνω απ’ αυτή τα βρώμικα ρούχα καί καθαρίσει τη βρωμιά από το σώμα της καί τη στολίσει με ωραία ρούχα καί την αξιώσει νά συναναστρέφεται μαζί του καί νά τρώει στο ίδιο τραπέζι μ' αυτόν καί νά προσφέρει σ' αυτήν από τα δικά του φαγητά καί ποτά, έτσι καί ο Κύριος βρήκε την ψυχή γεμάτη τραύματα καί πληγές, της έδωσε φάρμακο, την ξέντυσε από τα ακάθαρτα ρούχα καί από την αισχρότητα της κακίας, την έντυσε με βασιλικά ενδύματα, ενδύματα επουράνια πού ανήκουν στη θεότητα, φωτεινά καί ένδοξα, έβαλε πάνω στο κεφάλι της στεφάνι, καί την αξίωσε νά καθίση μαζί του καί να φάη από το βασιλικό τραπέζι, για να αισθανθή χαρά καί αγαλλίαση καί όπως, εάν υπάρχει κάποιος κήπος καί έχει καρποφόρα δένδρα, καί είναι όλα μέσα εκεί ευωδιαστά…έτσι ακριβώς αισθάνονται οι ψυχές μέσα στη βασιλεία του Θεού.
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Άγιος Μάρκος ο Ασκητής «Προς τον μονάζοντα Νικόλαο»
Σύμφωνα με την αποστολική φωνή πού λέει: «Ας υπάρχει μέσα σας το φρόνημα τής ταπεινώσεως και αυταπαρνήσεως πού υπήρχε και στον Ιησού Χριστό, ο οποίος αν και είχε την ίδια ουσία και φύση με το Θεό κι ενώ υπήρχε με τη μορφή του Θεού… ταπείνωσε τον εαυτό Του με το νά γίνει υπήκοος μέχρι θανάτου και μάλιστα θανάτου σταυρικού. Για την ταπείνωση Του αυτή και την υπακοή, ο Θεός τον σήκωσε πάρα πολύ ψηλά και ως άνθρωπο, και του χάρισε όνομα πού είναι παραπάνω από κάθε άλλο όνομα. Γιά να λυγίση ταπεινά στο όνομα του Ιησού κάθε γόνατο καί να προσκυνήσουν λατρευτικά Αυτόν τον Ιησού και οι Άγγελοι στους ουρανούς, καί οι άνθρωποι στη γη, αλλά και αυτά τα όντα πού βρίσκονται στά καταχθόνια». Να λοιπόν ποιες είναι οι αιτίες οι οποίες, σύμφωνα με τη δικαιοσύνη του Θεού, ανέβασαν το Θεάνθρωπο σε τέτοια δόξα καί τέτοιο ύψος.
Λοιπόν, αν με πόθο και καλή προαίρεση διατηρείς αυτά αλησμόνητα μέσα στην καρδιά σου, δεν θα σε κυριεύση το πάθος της έχθρας, της οργής και του θυμού. Επειδή όταν βγουν από κάτω τα θεμέλια της υπερηφάνειας με την ταπείνωση του Χριστού πού θα συλλογίζεσαι, όλο το οικοδόμημα της ανομίας του θυμού και της οργής και της λύπης εύκολα και από μόνο του κατεδαφίζεται. Γιατί ποια σκληρή και πέτρινη καρδιά, αν έχει διαρκώς στο νου της την τόση μεγαλειότητα τού Μονογενούς Υιού του Θεού πού τόσο ταπεινώθηκε για μας και αν θυμάται τα πάθη πού απαρίθμησα παραπάνω, δεν συντρίβεται; Δεν έρχεται σε κατάνυξη; Δεν ταπεινώνεται; Πώς δεν θα γίνει θεληματικά στάχτη και χώμα να την πατούν όλοι οι άνθρωποι κατά την Γραφή; Και έτσι δεν ταπεινώνεται και συντρίβεται η ψυχή αποβλέποντας στην ταπείνωση του Χρίστου, ποιος θυμός μπορεί νά την νικήση; Ποια οργή; Ποια πικρία μπορεί νά υπερισχύση;
Σύμφωνα με την αποστολική φωνή πού λέει: «Ας υπάρχει μέσα σας το φρόνημα τής ταπεινώσεως και αυταπαρνήσεως πού υπήρχε και στον Ιησού Χριστό, ο οποίος αν και είχε την ίδια ουσία και φύση με το Θεό κι ενώ υπήρχε με τη μορφή του Θεού… ταπείνωσε τον εαυτό Του με το νά γίνει υπήκοος μέχρι θανάτου και μάλιστα θανάτου σταυρικού. Για την ταπείνωση Του αυτή και την υπακοή, ο Θεός τον σήκωσε πάρα πολύ ψηλά και ως άνθρωπο, και του χάρισε όνομα πού είναι παραπάνω από κάθε άλλο όνομα. Γιά να λυγίση ταπεινά στο όνομα του Ιησού κάθε γόνατο καί να προσκυνήσουν λατρευτικά Αυτόν τον Ιησού και οι Άγγελοι στους ουρανούς, καί οι άνθρωποι στη γη, αλλά και αυτά τα όντα πού βρίσκονται στά καταχθόνια». Να λοιπόν ποιες είναι οι αιτίες οι οποίες, σύμφωνα με τη δικαιοσύνη του Θεού, ανέβασαν το Θεάνθρωπο σε τέτοια δόξα καί τέτοιο ύψος.
Λοιπόν, αν με πόθο και καλή προαίρεση διατηρείς αυτά αλησμόνητα μέσα στην καρδιά σου, δεν θα σε κυριεύση το πάθος της έχθρας, της οργής και του θυμού. Επειδή όταν βγουν από κάτω τα θεμέλια της υπερηφάνειας με την ταπείνωση του Χριστού πού θα συλλογίζεσαι, όλο το οικοδόμημα της ανομίας του θυμού και της οργής και της λύπης εύκολα και από μόνο του κατεδαφίζεται. Γιατί ποια σκληρή και πέτρινη καρδιά, αν έχει διαρκώς στο νου της την τόση μεγαλειότητα τού Μονογενούς Υιού του Θεού πού τόσο ταπεινώθηκε για μας και αν θυμάται τα πάθη πού απαρίθμησα παραπάνω, δεν συντρίβεται; Δεν έρχεται σε κατάνυξη; Δεν ταπεινώνεται; Πώς δεν θα γίνει θεληματικά στάχτη και χώμα να την πατούν όλοι οι άνθρωποι κατά την Γραφή; Και έτσι δεν ταπεινώνεται και συντρίβεται η ψυχή αποβλέποντας στην ταπείνωση του Χρίστου, ποιος θυμός μπορεί νά την νικήση; Ποια οργή; Ποια πικρία μπορεί νά υπερισχύση;
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Άγιος Ιωάννης ο Σιναϊτης ...... Κλίμαξ- Περί Απαθείας
Είναι και διακρίνεται πραγματικά ως απαθής, εκείνος που αφθαρτοποίησε τη σάρκα του, που ανύψωσε το νου του επάνω από την ορατή κτίση και υπέταξε σ’ αυτόν όλες τις αισθήσεις, που παρέστησε την ψυχή του εμπρός στο πρόσωπο του Κυρίου και που προχωρεί συνεχώς και πλησιάζει τον Κύριο υπηρετώντας Τον με ζήλο υπερανθρώπινο. Μερικοί πάλι ορίζουν την απάθεια ως ανάσταση της ψυχής πριν από την ανάσταση του σώματος. Και άλλοι ως τελεία επίγνωση του Θεού, δευτέραν κατά σειράν, μετά την επίγνωση που έχουν οι Άγγελοι.
Είναι και διακρίνεται πραγματικά ως απαθής, εκείνος που αφθαρτοποίησε τη σάρκα του, που ανύψωσε το νου του επάνω από την ορατή κτίση και υπέταξε σ’ αυτόν όλες τις αισθήσεις, που παρέστησε την ψυχή του εμπρός στο πρόσωπο του Κυρίου και που προχωρεί συνεχώς και πλησιάζει τον Κύριο υπηρετώντας Τον με ζήλο υπερανθρώπινο. Μερικοί πάλι ορίζουν την απάθεια ως ανάσταση της ψυχής πριν από την ανάσταση του σώματος. Και άλλοι ως τελεία επίγνωση του Θεού, δευτέραν κατά σειράν, μετά την επίγνωση που έχουν οι Άγγελοι.
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Αγιος Ιωάννης ο Σιναϊτης Κλίμαξ- Περί Διακρίσεως
Άλλο πράγμα είναι η πρόνοια του Θεού και άλλο η βοήθειά Του και άλλο η προστασία Του και άλλο το έλεός Του και άλλο η παράκλησή Του. Το μεν πρώτο εκτείνεται σε όλη την κτίση, το δεύτερο μόνο στους πιστούς, το τρίτο στους πιστούς, στους πραγματικά πιστούς, το τέταρτο σε όσους Τον υπηρετούν, το τελευταίο σε όσους Τον αγαπούν.
Άλλο πράγμα είναι η πρόνοια του Θεού και άλλο η βοήθειά Του και άλλο η προστασία Του και άλλο το έλεός Του και άλλο η παράκλησή Του. Το μεν πρώτο εκτείνεται σε όλη την κτίση, το δεύτερο μόνο στους πιστούς, το τρίτο στους πιστούς, στους πραγματικά πιστούς, το τέταρτο σε όσους Τον υπηρετούν, το τελευταίο σε όσους Τον αγαπούν.
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Ιστορίες από το Γεροντικό
ΕΝΑΣ αξιωματικός του Βυζαντινού Στράτου πήγαινε μαζί με τον υπασπιστή του σε κάποια εμπιστευτική αποστολή. Καθώς περνούσαν τρέχοντας πάνω στα γρήγορα άλογα τους, σε ένα δρόμο ερημικό, σκόνταψαν πάνω σε ένα ολόγυμνο πτώμα που κείτονταν καταμεσής του δρόμου.
-Ο δυστυχισμένος σίγουρα θα έχει πέσει θύμα ληστών που λυμαίνονται τούτα τα μέρη. Είπε ο αξιωματικός.
Αψηφώντας κάθε κίνδυνο που και ο ίδιος διέτρεχε, όσο αργοπορούσε στα άγρια εκείνα μέρη, κατέβηκε από το άλογο, έβγαλε τη χλαίνα και τύλιξε το γυμνό αιμόφυρτο σώμα. Ύστερα άνοιξε ένα πρόχειρο τάφο με τη βοήθεια του συντρόφου του και έθαψε τον άγνωστο. Όταν τελείωσε όλη εκείνη η διαδικασία, ανέβηκε πάλι στο άλογο του ο ευγενής νέος να συνεχίσει το ταξίδι του. Είχε όμως αρκετά καθυστερήσει και κινδύνευε να νυχτωθεί στην έρημο. Σπιρούνισε λοιπόν το ζώο και κάλπαζε ασυλλόγιστα. Ξαφνικά εκείνο αφήνιασε και τον πέταξε κάτω. Αναίσθητο σχεδόν από το φοβερό χτύπημα τον μετέφερε ο υπασπιστής του στο πιο κοντινό χάνι και φώναξε αμέσως ένα γιατρό.
Ο αξιωματικός είχα σπάσει το δεξί του πόδι και υπέφερε φοβερά. Την άλλη μέρα η κατάσταση του χειροτέρεψε. Το πόδι μελάνιασε ολόκληρο και οι πόνοι έγιναν αφόρητοι. Όσοι ειδικοί τον είδαν, είπαν πως έπρεπε χωρίς αναβολή να κοπεί. Δεν έπαιρνε θεραπεία γιατί είχε ήδη αρχίσει να σαπίζει. Την επόμενη θα του το έκοβαν οριστικά.
Την νύκτα ο νεαρός αξιωματικός δεν μπορούσε να κλείσει μάτι από τους πόνους και την θλίψη του. Έκλεγε την σύμφορα του και βογκούσε απελπιστικά. Θα είχαν φτάσει πια μεσάνυχτα, όταν είδε ξαφνικά να ανοίγει με ένα ελαφρό τρίξιμο η πόρτα του δωματίου του και να μπαίνει μέσα κάποιος άγνωστος νέος. Πλησίασε το κρεβάτι του.
-Τι έχεις και βογκάς; Τον ρώτησε με πολλή συμπάθεια.
-Τι θέλετε να κάνω, κύριε; Είπε με πολύ κόπο ο άρρωστος, νομίζοντας πως ήταν κανένας από τους νυχτερινούς πελάτες του πανδοχείου που είχε ανησυχήσει από τα βογκητά του. Το πρωί θα μου κόψουν το πόδι οι γιατροί.
-Δείξε μου το χτύπημα σου.
Ο νέος έδειξε το πόδι του. Ο άγνωστος τότε με μεγάλη επιτηδειότητα έλυσε τους επιδέσμους. Το έτριψε απαλά με το χέρι του και είπε στον άγνωστο να σηκωθεί και να περπατήσει.
-Τι μου λέτε; Άρχισε να διαμαρτύρεται εκείνος. Δεν βλέπετε πως είναι εντελώς σπασμένο και δεν επιδέχεται θεραπεία; Σας είπα πως θα το κόψουν το πρωί.
-Στηρίξου επάνω μου και περπάτησε, είπε με επιμονή ο άγνωστος, δεν έχεις τίποτε.
Ο άρρωστος τότε πιάστηκε από το χέρι, που του άπλωσε ο παράξενος νυχτερινός επισκέπτης. Κατέβηκε με ευκολία από το κρεβάτι του και σαν τρελός από τη χαρά του, άρχισε να πηγαίνει πέρα-δώθε μέσα στο δωμάτιο, χωρίς την παραμικρή δυσκολία. Ούτε πόνο πια ένοιωθε.
-Είδες λοιπόν που θεραπεύθηκες εντελώς; Πλάγιασε τώρα να κοιμηθείς και μη στεναχωριέσαι πια, του είπε ο άγνωστος και του έδωσε το χέρι να τον αποχαιρετήσει.
-Φεύγετε, κύριε; Ρώτησε ο αξιωματικός.
-Τι άλλο θέλεις από εμένα; Τώρα είσαι καλά.
-Για το όνομα του Παντοδύναμου Θεού, που σε οδήγησε ως εδώ, πες μου ποιος είσαι; Φώναξε γεμάτος συγκίνηση ο νέος
-Κοίταξε με καλά. Δεν με αναγνωρίζεις;
-Όχι έγνεψε ο αξιωματικός.
-Μήπως γνωρίζεις τούτη τη χλαίνα;
Ο νέος έμεινε άναυδος από την έκπληξη.
-Είναι δική μου, ψιθύρισε σαν συνήλθε.
-Είμαι εκείνος που με σκέπασες με τη χλαίνα σου. Ο Θεός με έστειλε εδώ να σε γιατρέψω. Εκείνον να ευγνωμονείς σε όλη σου τη ζωή. Και λέγοντας αυτά έγινε άφαντος.
Το πρωί που ήλθαν οι γιατροί για την εγχείρηση βρήκαν τον αξιωματικό έτοιμο για ταξίδι. Δεν πίστευαν στα μάτια τους. Αναγκάστηκαν όμως να παραδεχτούν το θαύμα. Από τότε ο ευγενής αξιωματικός έγινε πιο θερμός στην πίστη και δεν έπαυσε σε όλο το διάστημα της ζωής του να ελεεί ζωντανούς και πεθαμένους.
Ο ΘΕΟΣ ΠΑΝΤΑ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ.
ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΠΟΤΕ
ΕΝΑΣ αξιωματικός του Βυζαντινού Στράτου πήγαινε μαζί με τον υπασπιστή του σε κάποια εμπιστευτική αποστολή. Καθώς περνούσαν τρέχοντας πάνω στα γρήγορα άλογα τους, σε ένα δρόμο ερημικό, σκόνταψαν πάνω σε ένα ολόγυμνο πτώμα που κείτονταν καταμεσής του δρόμου.
-Ο δυστυχισμένος σίγουρα θα έχει πέσει θύμα ληστών που λυμαίνονται τούτα τα μέρη. Είπε ο αξιωματικός.
Αψηφώντας κάθε κίνδυνο που και ο ίδιος διέτρεχε, όσο αργοπορούσε στα άγρια εκείνα μέρη, κατέβηκε από το άλογο, έβγαλε τη χλαίνα και τύλιξε το γυμνό αιμόφυρτο σώμα. Ύστερα άνοιξε ένα πρόχειρο τάφο με τη βοήθεια του συντρόφου του και έθαψε τον άγνωστο. Όταν τελείωσε όλη εκείνη η διαδικασία, ανέβηκε πάλι στο άλογο του ο ευγενής νέος να συνεχίσει το ταξίδι του. Είχε όμως αρκετά καθυστερήσει και κινδύνευε να νυχτωθεί στην έρημο. Σπιρούνισε λοιπόν το ζώο και κάλπαζε ασυλλόγιστα. Ξαφνικά εκείνο αφήνιασε και τον πέταξε κάτω. Αναίσθητο σχεδόν από το φοβερό χτύπημα τον μετέφερε ο υπασπιστής του στο πιο κοντινό χάνι και φώναξε αμέσως ένα γιατρό.
Ο αξιωματικός είχα σπάσει το δεξί του πόδι και υπέφερε φοβερά. Την άλλη μέρα η κατάσταση του χειροτέρεψε. Το πόδι μελάνιασε ολόκληρο και οι πόνοι έγιναν αφόρητοι. Όσοι ειδικοί τον είδαν, είπαν πως έπρεπε χωρίς αναβολή να κοπεί. Δεν έπαιρνε θεραπεία γιατί είχε ήδη αρχίσει να σαπίζει. Την επόμενη θα του το έκοβαν οριστικά.
Την νύκτα ο νεαρός αξιωματικός δεν μπορούσε να κλείσει μάτι από τους πόνους και την θλίψη του. Έκλεγε την σύμφορα του και βογκούσε απελπιστικά. Θα είχαν φτάσει πια μεσάνυχτα, όταν είδε ξαφνικά να ανοίγει με ένα ελαφρό τρίξιμο η πόρτα του δωματίου του και να μπαίνει μέσα κάποιος άγνωστος νέος. Πλησίασε το κρεβάτι του.
-Τι έχεις και βογκάς; Τον ρώτησε με πολλή συμπάθεια.
-Τι θέλετε να κάνω, κύριε; Είπε με πολύ κόπο ο άρρωστος, νομίζοντας πως ήταν κανένας από τους νυχτερινούς πελάτες του πανδοχείου που είχε ανησυχήσει από τα βογκητά του. Το πρωί θα μου κόψουν το πόδι οι γιατροί.
-Δείξε μου το χτύπημα σου.
Ο νέος έδειξε το πόδι του. Ο άγνωστος τότε με μεγάλη επιτηδειότητα έλυσε τους επιδέσμους. Το έτριψε απαλά με το χέρι του και είπε στον άγνωστο να σηκωθεί και να περπατήσει.
-Τι μου λέτε; Άρχισε να διαμαρτύρεται εκείνος. Δεν βλέπετε πως είναι εντελώς σπασμένο και δεν επιδέχεται θεραπεία; Σας είπα πως θα το κόψουν το πρωί.
-Στηρίξου επάνω μου και περπάτησε, είπε με επιμονή ο άγνωστος, δεν έχεις τίποτε.
Ο άρρωστος τότε πιάστηκε από το χέρι, που του άπλωσε ο παράξενος νυχτερινός επισκέπτης. Κατέβηκε με ευκολία από το κρεβάτι του και σαν τρελός από τη χαρά του, άρχισε να πηγαίνει πέρα-δώθε μέσα στο δωμάτιο, χωρίς την παραμικρή δυσκολία. Ούτε πόνο πια ένοιωθε.
-Είδες λοιπόν που θεραπεύθηκες εντελώς; Πλάγιασε τώρα να κοιμηθείς και μη στεναχωριέσαι πια, του είπε ο άγνωστος και του έδωσε το χέρι να τον αποχαιρετήσει.
-Φεύγετε, κύριε; Ρώτησε ο αξιωματικός.
-Τι άλλο θέλεις από εμένα; Τώρα είσαι καλά.
-Για το όνομα του Παντοδύναμου Θεού, που σε οδήγησε ως εδώ, πες μου ποιος είσαι; Φώναξε γεμάτος συγκίνηση ο νέος
-Κοίταξε με καλά. Δεν με αναγνωρίζεις;
-Όχι έγνεψε ο αξιωματικός.
-Μήπως γνωρίζεις τούτη τη χλαίνα;
Ο νέος έμεινε άναυδος από την έκπληξη.
-Είναι δική μου, ψιθύρισε σαν συνήλθε.
-Είμαι εκείνος που με σκέπασες με τη χλαίνα σου. Ο Θεός με έστειλε εδώ να σε γιατρέψω. Εκείνον να ευγνωμονείς σε όλη σου τη ζωή. Και λέγοντας αυτά έγινε άφαντος.
Το πρωί που ήλθαν οι γιατροί για την εγχείρηση βρήκαν τον αξιωματικό έτοιμο για ταξίδι. Δεν πίστευαν στα μάτια τους. Αναγκάστηκαν όμως να παραδεχτούν το θαύμα. Από τότε ο ευγενής αξιωματικός έγινε πιο θερμός στην πίστη και δεν έπαυσε σε όλο το διάστημα της ζωής του να ελεεί ζωντανούς και πεθαμένους.
Ο ΘΕΟΣ ΠΑΝΤΑ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ.
ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΠΟΤΕ
Άγιος Ησύχιος «Προς Θεόδουλο»
Τα διακριτικά του Αρχιερέα στην Παλαιά Διαθήκη ήταν προτυπώσεις της καθαρής καρδιάς, για νά προσέχομε κι εμείς στο άμφιο της καρδιάς μας μήπως μαυρίσει από την αμαρτία και νά το καθαρίζομε με δάκρυα και μετάνοια και προσευχή. Γιατί ο νους είναι κάτι το ελαφρό και ευκίνητο και δύσκολα μπορεί νά αναχαιτιστή από τις παράνομες ενθυμήσεις. Ακολουθεί με την ίδια ευκολία και τις κακές και τις καλές διανοητικές φαντασίες.
Μακάριος πραγματικά είναι εκείνος πού έχει κολλήσει την ευχή του Ιησού στη διάνοια του και φωνάζει προς Αυτόν ακατάπαυστα μέσα στην καρδιά του, όπως είναι ενωμένος ο αέρας με τα σώματά μας ή φλόγα με το κερί. Όταν περνά ο ήλιος πάνω από τη γη, φέρνει την ήμερα. Και το άγιο και σεβάσμιο όνομα του Κυρίου, όταν λάμπει συνεχώς μέσα στον νου μας, θα γεννήση αναρίθμητες έννοιες, λαμπρές σαν τον ήλιο.
Όταν διασκορπιστούν τα σύννεφα, ο αέρας φανερώνεται καθαρός. Και όταν διασκορπιστούν οι φαντασίες των παθών από τον ήλιο τής δικαιοσύνης Ιησού Χριστό, τότε οπωσδήποτε γεννιούνται στην καρδιά φωτεινά και αστραφτερά νοήματα, επειδή φωτίστηκε ο αέρας τής καρδιάς από τον Ιησού. Γιατί λέει ο Εκκλησιαστής: «Όσοι θαρρούν στον Κύριο θα εννοήσουν την αλήθεια, και οι πιστοί θα παραμένουν κοντά Του με αγάπη».
Τα διακριτικά του Αρχιερέα στην Παλαιά Διαθήκη ήταν προτυπώσεις της καθαρής καρδιάς, για νά προσέχομε κι εμείς στο άμφιο της καρδιάς μας μήπως μαυρίσει από την αμαρτία και νά το καθαρίζομε με δάκρυα και μετάνοια και προσευχή. Γιατί ο νους είναι κάτι το ελαφρό και ευκίνητο και δύσκολα μπορεί νά αναχαιτιστή από τις παράνομες ενθυμήσεις. Ακολουθεί με την ίδια ευκολία και τις κακές και τις καλές διανοητικές φαντασίες.
Μακάριος πραγματικά είναι εκείνος πού έχει κολλήσει την ευχή του Ιησού στη διάνοια του και φωνάζει προς Αυτόν ακατάπαυστα μέσα στην καρδιά του, όπως είναι ενωμένος ο αέρας με τα σώματά μας ή φλόγα με το κερί. Όταν περνά ο ήλιος πάνω από τη γη, φέρνει την ήμερα. Και το άγιο και σεβάσμιο όνομα του Κυρίου, όταν λάμπει συνεχώς μέσα στον νου μας, θα γεννήση αναρίθμητες έννοιες, λαμπρές σαν τον ήλιο.
Όταν διασκορπιστούν τα σύννεφα, ο αέρας φανερώνεται καθαρός. Και όταν διασκορπιστούν οι φαντασίες των παθών από τον ήλιο τής δικαιοσύνης Ιησού Χριστό, τότε οπωσδήποτε γεννιούνται στην καρδιά φωτεινά και αστραφτερά νοήματα, επειδή φωτίστηκε ο αέρας τής καρδιάς από τον Ιησού. Γιατί λέει ο Εκκλησιαστής: «Όσοι θαρρούν στον Κύριο θα εννοήσουν την αλήθεια, και οι πιστοί θα παραμένουν κοντά Του με αγάπη».
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς