"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Οσίου Νείλου «Περί Προσευχής»

Όσο έχεις το νού σου στα σωματικά και φροντίζεις με ιδιαίτερη προσοχή για τα ευχάριστα της σκηνής (του προσωρινού σώματος), δεν έχεις ακόμα ιδεί τον τόπο της προσευχής, αλλά είναι ακόμα μακριά από σένα ο μακάριος δρόμος της.
Όταν την ώρα, που στέκεις σε προσευχή, νιώσεις χαρά μεγαλύτερη από κάθε άλλη χαρά, τότε βρήκες αληθινά την προσευχή.

Αββά Ιcαάκ του Σύρου « Περί ευχαριστίας εις τον Θεόν»

Όταν σε νικά ο εχθρός σου δια τής χαυνώσεως και οκνηρίας, επειδή ευρίσκεσαι δεδεμένος και κυριευμένος υπ' αυτού εις επιπονωτέραν ταλαιπωρίαν, και εις το μοχθηρόν έργον τής αμαρτίας, τότε συλλογιζου τον πρότερον καιρόν της σπουδής του αγώνος σου, και πώς τότε εφρόντιζες και δι' αυτά τα λεπτότερα και μικρότερα αμαρτήματα συλλογίζου και τον αγώνα, τον οποίον εδείκνυες, και πώς εκίνεις σεαυτον. μετά ζήλου κατά των εχθρών σου, οίτινες προσεπάθουν να έμποδίσωσι την οδοιπορίαν σου· συλλογίζου δε και τους στεναγμούς, τους οποίους εστέναζες δια τας αμαρτίας σου, αίτινες σοι συνέβαινον εκ της αμελείας σου, και πώς εις όλα αυτά ελάμβανες τον στέφανον τής νίκης καθότι δια των τοιούτων ενθυμήσεων εξυπνίζεται η ψυχή σου ως από βαθέως ύπνου, και ενδύεται την φλόγα του ζήλου, και ως εκ νεκρών ανίσταται εκ του καταποντισμού αυτής, και υψούται και στρέφεται εις την αρχαία αυτής αξίαν και τάξιν δια θερμού αγώνος κατά του διαβόλου και τής αμαρτίας.

Ιστορίες από το Γεροντικό


ΤΕΣΣΕΡΙΣ φίλοι συμφώνησαν να ασκητέψουν. Οι τρεις ησύχαζαν και ο τέταρτος ανέλαβε να τους υπηρετεί. Έδινε τα εργόχειρα τους στην αγορά του γειτονικού χωριού και ανέβαζε στο ησυχαστήριο τα αναγκαία τρόφιμα.
Ύστερα από λίγα χρόνια πέθαναν οι δυο και έμειναν μόνοι ο διακινητής και ένας από τους ησυχαστάς. Κάποτε ο διακινητής, που ήταν και πιο νέος, εκεί στο χωριό που κατέβαινε βρέθηκε σε πειρασμό και έπεσε σε μεγάλη αμαρτία.
Κοντά στο ησυχαστήριο είχε στήσει την καλύβα του και ένας Άγιος Ερημίτης, που είχε λάβει από τον Θεό διορατικό χάρισμα και έβλεπε με τα μάτια της ψυχής του εκείνα που δεν μπορεί να διακρίνει ο άνθρωπος μα τα σωματικά του μάτια. Σε αυτόν τον Άγιο άνθρωπο απεκαλύφθη πως οι δυο ησυχαστές στον Ουρανό παρακαλούσαν τον Θεό να παραχωρήσει να φαγωθεί από άγριο θηρίο ο Αδελφός που έπεσε, για να ξεπλύνει με το αίμα του την αμαρτία, μη χάση τον Παράδεισο και χωριστούνε.
Καθώς επέστρεφε ο διακινητής από το χωριό, του επετέθηκε ξαφνικά ένα άγριο λιοντάρι έτοιμο να τον κατασπαράξει. Ο άλλος Αδελφός που τον περίμενε επάνω στο ησυχαστήριο είδε από μακριά τον κίνδυνο και κατατρομαγμένος έπεσε στα γόνατα και παρακαλούσε τον Θεόν να γλιτώσει τον Αδελφό του από τα δόντια του θηρίου.
Οι δυο στον Ουρανό, έβλεπε πάντα ο διορατικός Γέρων, έλεγαν με θέρμη,
-Κύριε, κάνε έλεος να κατασπαραχθεί από το θηρίο, για να εξιλεωθεί.
-Κύριε, σώσε τον δούλο σου από τα δόντια του θηρίου, φώναζε κάθιδρος από αγωνιά κάτω ο ησυχαστής.
Τότε έγινε κάτι απροσδόκητο: Ενώ το φοβερό Αφρικάνικο λιοντάρι είχε σχεδόν αρπάξει με τα μπροστινά του πόδια το θύμα του από το λαιμό, έκανε ξαφνικά μεταβολή και εξαφανίστηκε στην κοντινή ζούγκλα, σαν να το έδιωχνε ακατανίκητη δύναμη.
Και ο Άγιος Ερημίτης άκουσε φωνή να λέγει στους δυο στον Ουρανό
Είναι δίκαιο να γίνει το αίτημα εκείνου που αγωνίζεται ακόμη με τη σάρκα κάτω στη γη. Σε σας αρκεί η εδώ ανάπαυσις και μακαριότης.
Γεμάτος συντριβή και μετάνοια για την πτώση του, ύστερα μάλιστα από τέτοιο κίνδυνο που είδε με τα μάτια του, γύρισε στον Αδελφό του ο διακινητής και αφού εξομολογήθηκε την αμαρτία του κλείσθηκε στο κελί του και έκλεγε μέχρι τέλους της ζωής του.
Ύστερα από μερικά χρόνια πέθαναν και οι δυο που είχαν απομείνει και είδε τους τέσσερις μαζί στον Ουρανό ο Άγιος Ερημίτης.



Ο ΘΕΟΣ ΠΑΝΤΑ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ.
ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΠΟΤΕ!

Οσίου Ιωάννη του Σιναϊτη … .. ΚΛΙΜΑΞ- Περί Απαθείας

Ποιος αξιώθηκε πριν από την λαμπρότητα του μέλλοντος αιώνος νά έχη τόση απάθεια, όση εκείνος ο Σύρος; Διότι ενώ ο περίφημος μεταξύ των προφητών Δαβίδ έλεγε στον Κύριο «σταμάτησε την θλίψη μου, για νά ανακουφισθώ» (Ψαλμ. λη' 14), ο (Ισαάκ) Σύρος αυτός αθλητής του Θεού έλεγε «σταμάτησε τα κύματα της χάριτος Σου»! …….
Εάν το πέλαγος τής οργής είναι νά αποθηριώνεται κανείς καί όταν είναι μόνος του, τότε το πέλαγος τής μακροθυμίας είναι νά είναι όμοια γαλήνιος καί στην απουσία καί στην παρουσία του |υβριστού.
Εάν το ύψος τής κενοδοξίας είναι να δείχνη κανείς επιτηδευμένη επιδεικτική συμπεριφορά καί όταν είναι μόνος του, τότε οπωσδήποτε το γνώρισμα τής ακενοδοξίας είναι νά μη κλέπτεται καθόλου ο λογισμός στην παρουσία αυτών πού επαινούν.
Εάν το γνώρισμα τής απωλείας, δηλαδή της υπερηφάνειας, είναι νά αισθάνεται κανείς έπαρση καί όταν έχη ταπεινή εξωτερική εμφάνιση, τότε ή
απόδειξη τής σωτηρίου ταπεινώσεως είναι νά έχη ταπεινό φρόνημα καί στα υψηλά επιτεύγματα και κατορθώματα.

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου «Η τιμή τής προσευχής»

Γνωρίζουμε βέβαια εκείνα πού γράφει σε όλους τους ανθρώπους: "Νά επιμένετε στην προσευχή. Μην παύετε νά ευγνωμονείτε τον Θεό. Προσεύχεσθε κοντά στα άλλα καί για μας, νά δώση ο Θεός νέες ευκαιρίες για το κήρυγμα, ώστε νά διακηρύξουμε το μυστήριο του ευαγγελίου" (Κολ. δ, 2-3). Τι λες; Μας δίνουν τόσο θάρρος οι προσευχές, ώστε νά τολμάμε νά παρακαλάμε τον Θεό για τον Παύλο; Ποιος στρατιώτης τολμά νά παρακάλεση το βασιλιά για, τo μεγάλο στρατηγό; Μολονότι κανένας στρατηγός δεν είναι τόσο φίλος με τον βασιλιά όσο ο Παύλος με το Θεό. Αλλ' όμως οι προσευχές μας δίνουν αυτήν την τιμή νά τολμούμε νά παρακαλάμε τον Θεό για τον Παύλο.
Καί ο Πέτρος πάλι, πού ήταν ο πιο υπέροχος στον ουρανό, με τον ίδιο τρόπο γλίτωσε από την φυλακή, κυρίως βέβαια από την δική του αρετή για την σωτηρία όλων των ανθρώπων, αλλά κατόπιν καί η προσευχή της Εκκλησίας άνοιξε γρήγορα τις κλειστές πόρτες τής φυλακής. Διότι δεν έγραψε χωρίς λόγο ο Λουκάς ότι ήταν ολόθερμη ή προσευχή της εκκλησίας για τον Πέτρο (Πρξ. ιβ, 5), αλλά για νά μάθουμε εμείς πόση δύναμη έχουν οι προσευχές στους ουρανούς, ώστε να γλιτώνουν από τους κινδύνους τους κορυφαίους των αποστόλων, τον Πέτρο καί τον Παύλο, τους στύλους της εκκλησίας, αυτούς πού κατέχουν εξέχουσα θέση στον ουρανό, το τείχος της οικουμένης, το κοινό φρούριο όλης της γης καί τής θαλάσσης.

Γεροντικό «Ταπεινοφροσύνη»

ΚΑΘΟΤΑΝ μία Κυριακή στο κατώφλι τής Εκκλησίας ο Άββας Ιωάννης ο Κολοβός ύστερα από τη θεία Λειτουργία. Οι αρχάριοι Μοναχοί τής σκήτης τον περικυκλώσανε καί του έκαναν διάφορες ερωτήσεις γύρω από την ασκητική ζωή.
Ένας όμως από τους γεροντότερους Μοναχούς φαίνεται πώς φθόνησε καί είπε πικρόχολα στον Όσιο:
-Το σκεύος σου, Ιωάννη, είναι γεμάτο δηλητήριο.
-Δίκιο έχεις, αδελφέ, του αποκρίθηκε ταπεινά ο Όσιος, καί κρίνεις μόνο από τα έξω. Τι θα έλεγες άραγε, αν μπορούσες να ιδής και τα πιο μέσα;

Ο ΑΒΒΑΣ Ιωσήφ συμβουλεύτηκε τον Όσιο Ποιμένα πώς να εγκτρατεύεται στο φαγητό.
Τρώγε λίγο κάθε μέρα, του είπε ο Γέροντας, αλλά χωρίς να χορταίνεις.
-Όταν ήσουν νέος, Αββά, δεν έτρωγες κάθε δυο μέρες;
-Και ολόκληρη βδομάδα έμενα άσιτος, πρόσθεσε ο Όσιος. Αλλά οι Πατέρες που δοκίμασαν πολλών ειδών ασκήσεις, βρήκαν πως πιο ωφέλιμο για τον μοναχό είναι να τρώγει λίγο κάθε μέρα. Αυτή είναι η μέση και Βασιλική οδός. Οι υπερβολές είναι των δαιμόνων.

Ο ΘΕΟΣ ΠΑΝΤΑ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ.
ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΠΟΤΕ!

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου «Κάνει τους ανθρώπους (η προσευχή) ναούς του Χριστού»

Βλέπεις πόση δύναμη έχει ή προσευχή καί κάνει τους ανθρώπους ναούς του Χριστού. Καί όπως χρυσός καί οι πολύτιμοι λίθοι καί τα μάρμαρα κάνουν τους βασιλικούς οίκους, έτσι καί η προσευχή κάνει τους ανθρώπους ναούς του Χριστού. "Νά κατοικήση", λέγει "ο Χριστός στις καρδιές σας". Τι μεγαλύτερο εγκώμιο για την προσευχή μπορεί να υπάρξη από αυτό, από το ότι δηλαδή κάνει τους ανθρώπους ναούς του Θεού; Αυτόν τον οποίο δεν χωρούν οι ουρανοί, Αυτός εισέρχεται σε ψυχή πού ζει μέσα σε προσευχές. "Ό ουρανός", λέγει, "είναι Θρόνος μου καί η γη υποπόδιο των ποδών μου. Ποιόν οίκο θα μου οικοδομήσετε; λέγει ο Κύριος ή ποιος είναι ο τόπος διαμονής μου;" (Ησ. Ξς΄,1). Ποιόν οίκο οικοδομεί ο Παύλος με τις άγιες προσευχές; "Γονατίζω", λέγει, "προσευχόμενος στον Πατέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, για να κατοικήση ο Χριστός στις καρδιές σας με την βοήθεια της πίστεως".
Καί από αυτό ακόμη μπορεί να ιδή κανείς την δύναμη των αγίων προσευχών, από του ότι δηλαδή ο Παύλος διέτρεχε την οικουμένη σαν νά είχε φτερά καί κλεινόταν σε φυλακή καί υπέμενε μαστιγώσεις καί φορούσε αλυσίδες καί ζούσε μέσα σε αίμα καί κινδύνους καί έδιωχνε δαίμονες καί ανάσταινε νεκρούς καί σταματούσε τις ασθένειες, σε κανένα από αυτά δε στήριζε την σωτηρία των ανθρώπων, αλλά τείχισε την γη με τις προσευχές …Διότι όση επίδραση έχουν τα νερά πάνω στα δένδρα πού ποτίζονται, την ίδια επίδραση ασκούν οι προσευχές στη ζωή των αγίων.

Οσίου Ιωάννη του Σιναϊτη … .. ΚΛΙΜΑΞ- Περί Απαθείας

Μου περιέγραψε κάποιος έναν παράδοξο καί υψηλότατο βαθμό αγνότητας: «Κάποιος, είπε, ατενίζοντας σωματικό κάλλος, παρακινούμενος από αυτό δοξολόγησε τον Δημιουργό, μόνο από την θέα του κινήθηκε σε αγάπη προς τον Θεόν καί σε ακατάπαυστα δάκρυα. Καί σε καταλάμβανε θάμβος νά βλέπης τον βόθρο του ενός να γίνεται με υπερφυσικό τρόπο αιτία στεφάνων στον άλλο». Εάν πάντοτε αυτός ο άνθρωπος εις αυτού τού είδους τα θέματα έχει την ίδια αίσθηση και αντιμετώπιση, ανεστήθη άφθαρτος προ της κοινής αναστάσεως.
Το ίδιο μέτρο ας έχομε υπ' όψιν μας όσον άφορα τις μελωδίες καί τα άσματα. Διότι όσοι είναι φιλόθεοι παρακινούνται σε πνευματική χαρά καί αγάπη του Θεού καί δάκρυα, τόσο από κοσμικά όσο καί από τα θρησκευτικά μελωδήματα. Στους φιλήδονους όμως συμβαίνει το αντίθετο

Αββά Ιcαάκ του Σύρου Περί της τάξεως τής τρίτης γνώσεως, ήτις είναι τάξις της τελειότητος

ΩΣ δε λεπτύνεται κάποιος, και αποκτά την πνευματικότητα, και γίνεται κατά την πολιτείαν όμοιος με τις αόρατες δυνάμεις των αγίων αγγέλων, οι οποίοι υπηρετούν το Θεό όχι δια των αισθητών έργων, άλλα δια της φροντίδος, η οποία τελειούται στην διάνοιαν, άκουσον περί αυτού. Όταν η γνώση υψωθή εκ των γηΐνων και εκ της φροντίδος της εργασίας αυτών, και αρχίση δια των νοερών αυτής ματιών νά παρατηρή καί να εξετάζη τους λογισμούς αυτής, και να καταφρονή τα πράγματα εκείνα, εκ των οποίων πηγάζει η κακία των παθών, και υψωθή προς τα άνω, και ακολουθήση στην πίστη δια της φροντίδας του μέλλοντος αιώνος καί της επιθυμίας των επηγγελμένων αγαθών, και δια της εξετάσεως των κρυπτών μυστηρίων, τότε η πίστη καταπίνει αυτήν, και στραφείσα γεννά αυτήν εξ αρχής, ώστε νά γίνη εξ ολοκλήρου πνεύμα.
Τότε μπορεί νά πετάξη υψηλά στους τόπους των αγγέλων δια των πτερύγων της πίστεως, και νά ερευνήση τα ανεξερεύνητα, διανοούμενη τις θείες και θαυμαστές κυβερνήσεις των αισθητών και νοητών φύσεων, και να εξετάζη τα πνευματικά μυστήρια, τα κατανοούμενα δια τής απλής καί λεπτής διανοίας, και τότε εξυπνίζονται οι εσωτερικές αισθήσεις τής ψυχής στήν εργασία του πνεύματος κατά τάξη, η οποία γίνεται σε εκείνη τη διαγωγή τής αθανασίας και αφθαρσίας· διότι μυστηριακά εδέχθη από εδώ τη νοητή ανάσταση σαν μια αληθινή μαρτυρία τής αναστάσεως όλων των ανθρώπων.