"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Άγιος Ησύχιος «Προς Θεόδουλο»

Δεν υπάρχει δυνατότερο δηλητήριο από το δηλητήριο τής ασπίδας καί του βασιλίσκου. Καί δεν υπάρχει κακία χειρότερη από την φιλαυτία. Παιδιά τής φιλαυτίας πού κινούνται με ορμή είναι: ο αυτοέπαινος μέσος στην καρδιά, η αυταρέσκεια, η γαστριμαργία, η πορνεία, η κενοδοξία, ο φθόνος, καί η κορωνίδα όλων, η υπερηφάνεια, η οποία γνωρίζει όχι μόνο ανθρώπους, αλλά καί Αγγέλους νά ρίχνει από τον Ουρανό καί νά τους ντύνει με σκοτάδι αντί με φως.

Οσίου Νείλου «Περί προσευχής»

Έχεις πόθο νά προσευχηθής; Γίνε νεκρός για τη γη, έχε διαπαντός πατρίδα τον ουρανό, όχι με τα λόγια, αλλά με αγγελική συμπεριφορά και με θεία γνώση. Αν θυμάσαι τον Κριτή πόσο φοβερός, δίκαιος και απροσωπόληπτος είναι, μόνο όταν δυστυχείς, δεν έμαθες ακόμη νά υπηρετής τον Κύριο με φόβο καί νά ευφραίνεσαι από Αυτόν με τρόμο. Πρέπει να γνωρίζης ότι καί κατά τις πνευματικές αναπαύσεις και χαρές πρέπει με ευλάβεια και συστολή νά λατρεύης περισσότερο το Θεό.
Άνθρωπος με επίγνωση είναι εκείνος ο οποίος προτού νά αποκτήση τέλεια μετάνοια, δεν παύει νά θυμάται με λύπη τα αμαρτήματα του και την δίκαιη τιμωρία του γι' αυτά στο αιώνιο πυρ.

Ιστορίες από το Γεροντικό

ΕΝΑΣ χριστιανός, που ευλαβείτο τον Όσιο Μακάριο, του πήγε δώρο ένα καλάθι σταφύλια. Ο Όσιος που τα αγαπούσε πολύ, ευχαριστήθηκε. Μα σαν έφυγε ο επισκέπτης, για να κόψη την επιθυμία του, τα έστειλε ευθύς σε κάποιο άρρωστο Ερημίτη, που είχε επιθυμήσει να φάγει από αυτά τα οπωρικά. Εκείνος τα δέχτηκε με μεγάλη χαρά, αλλά ύστερα σκέφτηκε πως ήταν άπρεπο να ικανοποιήσει την επιθυμία του. Τα έστειλε λοιπόν στο γείτονα του, λέγοντας πως δεν είχε όρεξη να φάγει. Ο γείτονας τα έστειλε στον παρακάτω Γέροντα και εκείνος πάλι σε άλλον. Ώσπου το καλάθι έκανε σχεδόν τον γύρο ολόκληρης της σκήτης. Ο τελευταίος που το πήρε, είπε με το νου του:
-Τα σταφύλια αρέσουν στον Αββά Μακάριο. Δεν του τα πηγαίνω, να τον ευχαριστήσω;
Πήρε το καλάθι και το πήγε στον Όσιο. Εκείνος το γνώρισε ευθύς και εξετάζοντας το πράγμα, έμαθε πως είχε φτάσει στα χέρια του. Τότε δόξασε τον Θεό για την εγκράτεια των αδελφών, που ήταν απόδειξης της πνευματικής προκοπής.




Ο ΘΕΟΣ ΠΑΝΤΑ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ.
ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΠΟΤΕ!

Ιστορίες από το Γεροντικό


Ο ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ, νέος ευσεβής από την Αλεξάνδρεια, διηγείται ο Παλλάδος, από πλούσια και αρχοντική γενιά, πήγε να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους και επισκέφτηκε πολλά μοναστήρια και ησυχαστήρια στην Παλαιστίνη. Σαν γύρισε στην πατρίδα του την Αίγυπτο, με την καρδιά πλημμυρισμένη από θεϊκό έρωτα, μοίρασε τα υπάρχοντα του στους φτωχούς, για να ακολουθήσει την αμέριμνη ζωή των μοναχών. Κράτησε μόνο ένα μεγάλο υποστατικό στα περίχωρα της Αλεξανδρείας, κατάφυτο από οπωροφόρα δέντρα, που το είχε ζηλέψει ο Έπαρχος για την ξεχωριστή ομορφιά του και πολλές φορές του είχε ζητήσει να το αγοράσει, προσφέροντας γενναία τιμή.
Όταν αποφάσισε να ακολουθήσει τον ερημικό βίο, πήγε και εξομολογήθηκε στον Αββά Ισίδωρο τον Πηλουσιώτη. Μεταξύ των άλλων του είπε και για το υποστατικό.
-Πούλησε το στον Έπαρχο, τον συμβούλεψε ο Γέροντας και δώσε τα χρήματα στο μοναστήρι. Μην αφήσεις υποστατικά στις καλόγριες, γιατί θα χάσουν την ψυχή τους.
Μα ο Βησσαρίων δεν θέλησε τότε να πεισθεί στη συνετή συμβουλή του Γέροντος και έκανε δωρητήριο το μεγάλο κτήμα στο γυναικείο μοναστήρι. Ελευθερωμένος ύστερα από όλες τις υλικές φροντίδες, πήγε στην έρημο και έμεινε σε μια φτωχική καλύβα, στη σκήτη των Πατέρων.
Πέρασαν δεκαέξι μήνες αφ’ότου ο ευλαβής νέος αγωνίζονταν τον καλό της αρετής αγώνα, αφήνοντας κατά μέρος κάθε γήινη απασχόληση, όταν μια νύχτα ήλθε να τον συνταράξει ένα τρομακτικό Όνειρο: είδε πως βρέθηκε στη Βηθλεέμ, στο ναό της Αγίας Γεννήσεως. Ξαφνικά ο ναός άστραψε από ουράνιο φως και άρχισαν να μπαίνουν μέσα σε παράταξη νέοι ιεροπρεπείς, ντυμένοι με ολόχρυσες στολές, που έψαλλαν μελωδικά άσματα. Ανάμεσα τους ήταν μια Γυναίκα, που η ομορφιά της δεν χωρεί σε νου ανθρώπινο, ντυμένη με πορφύρα, σαν Βασίλισσα και με διάδημα από αστέρια στο κεφάλι.
Δεν πρόλαβε να συνέλθει από την έκπληξη του ο Βησσαρίων, όταν άκουσε έναν από τους συνοδούς της ουράνιας βασίλισσας να τον φωνάζει αυστηρά με το όνομα του. Γύρισε προς το μέρος του και αντιλήφθηκε πως τον κοίταζε με βλέμμα βλοσυρό:
-Τι έχεις να απολογηθείς για τις παρθένους, του είπε, που, από τότε που τους χάρισες το κτήμα σου, δεν έπαψαν ούτε μια μέρα να εξοργίζουν τον Θεόν; Μεγάλη τιμωρία σε περιμένει, αν δεν διορθώσεις το σφάλμα σου.
-Κύριε μου, τόλμησε να αποκριθεί ο Βησσαρίων, τρέμοντας σύγκορμος από το μεγάλο φόβο του, για να τις αναπαύσω τους το δώρισα, επειδή, σαν γυναίκες, είναι σκεύη αδύνατα, όχι για να παροργίσουν τον Θεόν.
Τότε πήρε τον λόγο η Βασίλισσα:
-Καλή η προαίρεσης σου τέκνον, αλλά ο εχθρός του ανθρώπινου γένους βρήκε αιτία να ζημιώσει τις ψυχές τους. Μπορούσε ο Θεός, ο οποίος προνοεί δια τα πλάσματα Του, να τους στείλει ποταμούς από χρυσόν, αλλά δεν θα ήτο συμφέρον των.
Καθώς έλεγε αυτά, σήκωσε το ευλογημένο χέρι της και έδειξε εκείνον που λίγο πριν είχε τρομοκρατήσει τον Βησσαρίωνα.
-Αυτός είναι το πρότυπο των μοναχών. Ας τον μιμούνται όσοι θέλουν να αρέσουν εις τον Θεόν. Διόρθωσε το λάθος σου και θα με έχεις πάντοτε προστασία.
Ύστερα απευθύνθηκε σε εκείνον που είχε δείξει:
-Σφράγισε την καρδιά του, Βαπτιστά, δια να μη νομίσει πως όλα αυτά είναι φαντασία.
Άπλωσε το δεξί του χέρι ο Τίμιος Πρόδρομος και σφράγισε με το σημείο του Σταυρού το στήθος του Βησσαρίωνος και αμέσως χάθηκε το όραμα.
Μόλις ξημέρωσε, ξεκίνησε ο Βησσαρίων για τον Αββά Ισίδωρο. Τρομαγμένος ακόμη, του διηγήθηκε την οπτασία.
-Έπρεπε να είχες ακούσει τη συμβουλή μου, τέκνον μου, του είπε ο Γέροντας. Δεν ξέρεις πως τα υποστατικά έχουν μέριμνες και φροντίδες; Χρειάζονται καλλιέργεια και όταν άνδρες συναλλάσσονται με ασκήτριες, ο διάβολος δεν αφήνει απείραχτες ούτε αυτές ούτε εκείνους. Αν είναι γενικά κακό στους μοναχούς να έχουν υλικές φροντίδες, πολύ περισσότερο άπρεπο είναι για τις παρθένους.
Χωρίς αναβολή, την ίδια κιόλας ημέρα, τον πήρε ο Γέροντας και κατέβηκαν στο γυναικείο μοναστήρι και με κάποια πρόφαση έπεισαν τις μονάχες να δεχτούν να πουλήσουν το υποστατικό τους στον Έπαρχο και να εισπράξουν τα χρήματα. Έτσι, ήσυχος, πια, γύρισε στο ασκητήριο του ο καλός Βησσαρίων.


Ο ΘΕΟΣ ΠΑΝΤΑ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ.
ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΠΟΤΕ!

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου «Η προσευχή του Μωυσή»

Πές μου, ο Μωυσής πώς έσωσε τον Ισραήλ στους πολέμους; Δεν παρέδωσε τα όπλα καί το στράτευμα στον μαθητή και ο ίδιος αντέταξε τις προσευχές στα πλήθη των αντιπάλων; Καί με τον τρόπο αυτό μας δίδαξε ότι οι προσευχές των δικαίων έχουν πολύ πιο μεγάλη δύναμη καί από τα όπλα καί τους ίππους καί από τα χρήματα καί από τους στρατούς. Γι' αυτό καί όλο το στράτευμα καί πολλές άλλες χιλιάδες στήριζαν τη σωτηρία τους στις προσευχές του Προφήτη. Διότι όσο καιρό προσευχόταν ο Μωυσής νικούσαν οι Ιουδαίοι όταν όμως σταματούσε την προσευχή, νικούνταν από τους αντιπάλους.
Έτσι λοιπόν και μείς με την προσευχή εύκολα θα νικήσουμε τον διάβολο, ενώ με την αδιαφορία μας εξασκούμε εναντίον μας τον διάβολο.

Άγιος Ησύχιος «Προς Θεόδουλο»

Όπως λοιπόν οι αγγελικές Δυνάμεις δεν φροντίζουν για χρήματα ή κτήματα, έτσι ούτε καί εκείνοι πού καθάρισαν την δράση της ψυχής και συνήθισαν στην αρετή, δε θα νοιαστούν για την ταλαιπωρία από τα πονηρά πνεύματα. Καί όπως στα ουράνια πνεύματα είναι φανερός ο πλούτος της προκοπής προς το Θεό, έτσι καί σ' όσους ασκούν τη νήψη είναι φανερός ο έρωτας καί ή αγάπη τους προς το Θεό, ή ενατένιση καί ή ανάβαση τους προς Αυτόν. Γεμάτοι από θείο έρωτα προχωρούν συνεχώς σε πνευματικές αναβάσεις χωρίς νά χορταίνουν, επειδή γεύθηκαν το θείο καί εκστατικό πόθο δε θα σταματήσουν μέχρις ότου φτάσουν τα Σεραφείμ. Ούτε θα αφήσουν τη νήψη τού νου καί την ερωτική ανύψωση, μέχρις ότου γίνουν Άγγελοι, με τη χάρη του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας.

Οσίου Νείλου «Περί Προσευχής»

Η προσευχή είναι επικοινωνία του νού με το Θεό. Σε ποια κατάσταση, αλήθεια, πρέπει να βρίσκεται ο νούς για να μπορέσει να απλωθή και εκταθεί αμετάστροφα ως τον Δεσπότη του και να τον συναναστρέφεται συνομιλώντας μαζί του χωρίς την παρεμβολή κανενός ενδιαμέσου;
Αν, όταν προσπάθησε ο Μωϋσής να πλησιάσει τη φλεγόμενη βάτο, εμποδίστηκε, ώσπου να λύση το υπόδημα των ποδιών του (Εξόδ. γ΄ 5), πώς εσύ, που θέλεις να ιδείς τον πέρα από κάθε αίσθηση και έννοια και να γίνεις φίλος του, δεν θα πρέπει να λύσεις και να πετάξεις από πάνω σου κάθε νόημα μολυσμένο από πάθος

Ionas έγραψε:Οσίου Νείλου «Περί Προσευχής»

Η προσευχή είναι επικοινωνία του νού με το Θεό. Σε ποια κατάσταση, αλήθεια, πρέπει να βρίσκεται ο νούς για να μπορέσει να απλωθή και εκταθεί αμετάστροφα ως τον Δεσπότη του και να τον συναναστρέφεται συνομιλώντας μαζί του χωρίς την παρεμβολή κανενός ενδιαμέσου;
Αν, όταν προσπάθησε ο Μωϋσής να πλησιάσει τη φλεγόμενη βάτο, εμποδίστηκε, ώσπου να λύση το υπόδημα των ποδιών του (Εξόδ. γ΄ 5), πώς εσύ, που θέλεις να ιδείς τον πέρα από κάθε αίσθηση και έννοια και να γίνεις φίλος του, δεν θα πρέπει να λύσεις και να πετάξεις από πάνω σου κάθε νόημα μολυσμένο από πάθος

δεν θελω να πω κατι Iona..
μονο καλως ορισες ...
καλως ηρθες και παλι στις επαλξεις ......
εχεις να περασεις....... μπολικα...με αφησες και ανασυνταξα την δυναμη μου..
μας ελειψες........[/i]

Αγίου Κλήμεντος Αλεξανδρέως ΛΟΓΟΣ, ΤΙΣ Ο ΣΩΖΟΜΕΝΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΣ

Ο Κύριος τότε αποκρίθηκε· «Αυτό πού είναι αδύνατο στους ανθρώπους, είναι δυνατό στον Θεό». Κι αυτός ο λόγος είναι γεμάτος από μεγάλη σοφία. Ό άνθρωπος ασκώντας την απάθεια με τις δυνάμεις του και κοπιάζοντας γι' αυτήν, δεν πετυχαίνει τίποτε· αν όμως φανεί ότι υπερεπιθυμεί αυτή την αρετή κι έχει δείξει μεγάλο ζήλο, με την προσθήκη της δύναμης του Θεού νικά. Όταν δηλαδή θέλουν οι ψυχές, ο Θεός βοηθεί, αν όμως χάσουν την προθυμία τους, απομακρύνεται από αυτές και το Πνεύμα του Θεού. Γιατί το να σώζης κάποιον πού δεν θέλει είναι άσκηση βίας, αν όμως θέλη είναι χάρη. Ούτε η βασιλεία του Θεού ανήκει στους ανθρώπους εκείνους πού κοιμούνται και τους δέρνει βλακεία, αλλά «την αρπάζουν οι βιαστές (όσοι αγωνίζονται γι' αυτήν)». Αύτη είναι ή μοναδική καλή βία· Να ασκήσης βία στον Θεό, και να αρπάξης από τον Θεό τη ζωή. Κι αυτός γνωρίζοντας αυτούς πού βίαια, ή καλύτερα πού βέβαια (σταθερά) αντέχουν, υποχώρησε, υπέκυψε. Γιατί τέτοιες ήττες τις χαίρεται ο Θεός. Έτσι λοιπόν ακούοντας ο μακάριος Πέτρος, ο εκλεκτός, ο εξαίρετος, ο πρώτος από τους μαθητές, πού γι' αυτόν μόνο και τον εαυτό του ο Σωτήρας καταβάλλει το φόρο, την άρπαξε αμέσως καταλαβαίνοντας το λόγο. Και τι λέει; «Νά και εμείς τ’ αφήσαμε όλα και σε ακολουθήσαμε». Με το «όλα» …αφού απέρριψαν τα παλαιά νοητά κτήματα και τα ψυχικά νοσήματα, ακολουθούν τα βήματα του δασκάλου, αυτό θα μπορούσε ήδη νά τους συνδέει μ' αυτούς που θα γραφούν στους ουρανούς. Γιατί αυτό σημαίνει το να ακολουθή κανείς πράγματι τον Σωτήρα, να προσπαθή να αποκτήση την αναμαρτησία και την τελειότητα εκείνου και, βλέποντας σ’ αυτόν σαν σε καθρέφτη, να κοσμεί και νά ρυθμίζη την ψυχή, και όλα με όλα νά τα διευθετεί όμοια. «Αποκρίθηκε ο Ιησούς· Σάς βεβαιώνω, όποιος αφήσει τα δικά του, και γονείς και αδελφούς και χρήματα, για χάρη μου και για το Ευαγγέλιο, θ’ απολαύσει εκατό φορές περισσότερα».

Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος «Ομιλία ιθ΄ 7»

Συνηθίζει τον εαυτό του, ο πιστός, στην αγαθή ζωή· καί έτσι ζητώντας καί προσευχόμενος στον Κύριο, αφού ακουσθεί η αίτηση του για κάθε τι, γευθεί την παρουσία του Θεού, καί γίνει μέτοχος του Αγίου Πνεύματος, τότε θα κάνει ν' αυξηθεί καί νά καρποφορήσει το χάρισμα πού του δόθηκε, καί θ' αναπαυθή στην ταπεινοφροσύνη του, στην αγάπη, καί στην πραότητά του.
Το ίδιο το Άγιο Πνεύμα χαρίζει σ' αυτόν αυτά, του διδάσκει την αληθινή προσευχή, την αληθινή αγάπη, την αληθινή πραότητα, για τα οποία αγωνίσθηκε καί ζήτησε καί φρόντισε καί μελέτησε καί τελικά του δόθηκαν καί έτσι, αφού αυξήθηκε καί τελειοποιήθηκε κατά Θεό, αξιώνεται νά γίνει κληρονόμος τής βασιλείας του Θεού. Γιατί ο ταπεινός ποτέ δεν πέφτει. Από που νά πέσει, αφού βρίσκεται κάτω από όλους; Ταπεινώνει πολύ τον άνθρωπο η υψηλοφροσύνη, ενώ η ταπεινοφροσύνη γίνεται ύψωση καί τιμιότητα καί αξίωμα.
Ας αγωνισθούμε λοιπόν καί εμείς καί ας κοπιάζουμε για την ταπεινοφροσύνη, ακόμα καί αν δε θέλει η καρδιά, καθώς καί για την πραότητα καί την αγάπη, προσευχόμενοι καί παρακαλώντας το Θεό συνέχεια με πίστη καί ελπίδα καί αγάπη, με τέτοια προσδοκία καί αφοσίωση, για νά στείλει το άγιο Πνεύμα Του μέσα στις καρδιές μας, για νά προσευχόμαστε καί νά προσκυνούμε το Θεό «με όλη μας την ψυχή καί με αληθινή γνώση γι' αυτόν καί τη λατρεία πού του ταιριάζει».
Καί αυτό το ίδιο το Άγιο Πνεύμα θα προσεύχεται μέσα μας, για νά μας διδάξη την αληθινή προσευχή, την οποία τώρα, αν καί αγωνιζόμαστε, δεν έχουμε, την αληθινή ταπεινοφροσύνη, την οποία τώρα καί με δυσκολία δε μπορούμε νά εφαρμόσουμε, την ευσπλαχνία, την καλοσύνη καί όλες τις εντολές του Θεού.