Ασφαλώς τό πρόβλημα μιας αποχώρησης καποιου μέλους δεν είναι σημερινό, έχει ξαναπροκύψει πολλάκις στό παρελθόν . Eιναι πράγματι ένα γεγονός που επαναλαμβάνεται κατά καιρούς όταν οι αντιπαραθέσεις μεταξύ των μελών οξύνονται… άλλες φορές αντιμετωπίζεται σε πιο χαμηλούς καί ήπιους τόνους μέ άλλες παιδαγωγικές μεθόδους… (βλ. συναντήσεις) καί άλλες φορές προκαλείται έντονη δυσαρέσκεια, απογοήτευση, πικρία με αποτέλεσμα την διάθεση για αποχώρηση… Δεν εξετάζω τούς λόγους αποχώρησης, διότι πάντα υπάρχουν. Δεν μου αρέσει η αποχώρηση κανενός μέλους, ειτε περισσότερο είτε λιγότερο ενεργού. Η αποκοπή ενός μέλους καθιστά τό σώμα αυτόματα ανάπηρο, όσο μικρό και αν είναι τό μέλος αυτό. Η Ελενα θα πρέπει νά συγκινηθεί από τήν αθρόα στήριξη των άλλων μελων καί νά αναλογισθεί τήν αποφασή της, αν θέλει νά σκέπτεται εκκλησιολογικά στην εκκλησιαστική γλώσσα ή θεσμικά στην πολιτειακή. (Προτιμώ τήν εκκλησιαστική!) Πέραν τούτου, αυτή ἡ αντιπαράθεση ειναι μια καλή αφορμή γιά έναν πιο ουσιαστικό διάλογο γιά τήν καλύτερη λειτουργία του ιστοχώρου, ο οποίος, σημειωτέον, έχει δύο χρόνια συνεχούς λειτουργίας, αν δεν κάνω λάθος. Γιαυτο θα πρέπει νά ευχαριστήσουμε τόν διαχειριστή, που μέ μεγάλο προσωπικό κόστος καταφέρνει νά διατηρεί σε λειτουργία τόν χώρο μέ τίς όποιες ελλείψεις ή ατέλειες του. Επί της ουσίας, δλδ της καλύτερης λειτουργίας του χώρου, θα πρότεινα την ευαγγελική ρήση: ''αγάπα τον πλησίον ως εαυτόν''... καί όλα έπονται!
Αν θα θέλαμε νά παρομοιάσουμε τόν ιστοχώρο μέ ένα τρένο, θα λέγαμε ότι αυτό κάνει πολλές στάσεις, ο καθένας κατεβαίνει όπου θέλει χωρίς νά παρεκτρέπεται όμως τό τρένο από τόν προορισμό του. Τώρα ποιος ειναι ο προορισμός του δικού μας ''τρένου'', ʽʼΚύριος, οιδενʼʼ…
