"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ιστορίες από το Γεροντικό

Ο ΑΒΒΑΣ Ιωάννης ο Κολοβός, συμβουλεύοντας τους νεότερους αδελφούς να αγαπήσουν τη νηστεία, τους έλεγε συχνά:
Ο καλός στρατηγός, που επιχειρεί να καταλάβει μια πόλη εχθρική, γερά οχυρωμένη, κάνει αποκλεισμό στις τροφές και στο νερό. Με αυτόν τον τρόπο ατονεί η αντίστασις του εχθρού και τέλος παραδίδεται. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με τις σαρκικές ορμές, που ανελέητα πολεμούν τον άνθρωπο στη νεότητα του. Η ευλογημένη νηστεία καταβάλει τα πάθη και τους δαίμονας και τελικά τα απομακρύνει από τον αγωνιστή.
Και το πανίσχυρο λιοντάρι, τους έλεγε άλλη φορά, συχνά από τη λαιμαργία του πέφτει στην παγίδα και όλη του η δύναμη και η μεγαλοπρέπεια εξαφανίζονται.


Ο ΘΕΟΣ ΠΑΝΤΑ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ.
ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΠΟΤΕ!

Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού
«Περί Θεολογίας και ενσάρκου Οικονομίας του Θεού»

Μεγάλη βουλή του Θεού και Πατρός είναι, το σεσιγημένον και άγνωστον της οικονομίας μυστήριον· το οποίο εκπλήρωσε δια της σαρκώσεως ο μονογενής Υιός, απεκάλυψεν, άγγελος γεν
νόμενος της μεγάλης του Θεού και Πατρός και προαιωνίου βουλής. Γίνεται δε της μεγάλης του Θεού βουλής άγγελος, ο γνωρίσας του μυστηρίου το λόγο, και τόσον με έργα τε και λόγια και διά πάντων ακατάληκτα υψώνεται, μέχρις ότου φθάσει τον προς αυτόν τοσον πολύ κατελθώντα.
Εάν δι' ημάς ο του Θεού Λόγος οικονομικώς κατήλθεν στα κατώτερα μέρη της γης, και ανήλθε υπεράνω πάντων των ουρανών, Αυτός που πάντοτε ήταν κατά φύση ακίνητος· στον εαυτό Του κατ' οικονομίαν ως άνθρωπος, ενεργούσε αυτά που έγιναν· ας βλέπει με μυστική χαρά, αυτός που είναι φίλος της γνώσεως, ποιο είναι το κατ' επαγγελίαν τέλος των αγαπώντων τον Κύριον.
Εάν δια τούτο έγινε υιός ανθρώπου και άνθρωπος ο του Θεού και Πατρός Υιός Θεός Λόγος, για να κάνη θεούς και υιούς Θεού τους ανθρώπους· εκεί να ευρεθούμε ας πιστεύσωμε, όπου τώρα είναι ο Χριστός ως κεφαλή του όλου σώματος, και υπέρ ημών έγινε πρόδρομος προς τον Πατέρα. Διότι σε σύναξη θεών, των σωζομένων, είναι Θεός ανάμεσά μας, διανέμων τις αξίες της εκείθεν μακαριότητος· τοπικά δεν είναι χωρισμένος από τους άξιους.

Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως «Υιός Ανθρώπου»

Υιός του ανθρώπου, ερρήθη για να δηλώση ότι ο μέλλων λυτρωτής, ο μέλλων να συντρίψη την κεφαλήν του όφεως έμελλε να είναι υιός της γυναικός, άνευ ανδρός συλλαβούσης, ήτοι υιός του ανθρώπου, διότι η αναμέσον του σπέρματος της γυναικός της απειρογάμου και του σπέρματος του όφεως έχθρα, εδήλωνε την μεταξύ του υιού του ανθρώπου και του όφεως έχθραν. Υπό την έννοια αυτή εδεχόντουσαν τον Σωτήρα όλα τα έθνη και οι λαοί. Η έλευση Σωτήρος και Λυτρωτού ήτο κοινή προσδοκία όλων των εθνών. Τα έθνη εφαίνοντο αναμένοντα κάποιο Σωτήρα• η προσδοκία του Ισραήλ ήτο το περιεχόμενο της λατρείας Αυτού. Διά του αναμενομένου Σωτήρος μπορούσαν να δεχθούν πάντα τα μέλλοντα να δοθούν στην ανθρωπότητα αγαθά. Από αυτό δεχόντουσαν την κατάργησιν της τυραννίδος του διαβόλου, την απελευθέρωσιν του ανθρωπίνου γένους από της δουλείας του εχθρού, και την μετά του Θεού φιλίωσιν και επικοινωνίαν. Τον αναμενόμενον τούτον Σωτήρα και λυτρωτήν της ανθρωπότητος ο προφητάναξ Δαυΐδ περιγράφει ως υιόν ανθρώπου (Ψαλμ.β' ρθ' 1). Επίσης και ο προφήτης Δανιήλ Χριστόν ηγούμενον ονομάζει τον μέλλοντα Λυτρωτήν, τον οποίο είδε σε αποκάλυψη, με μορφή υιού ανθρώπου, του οποίου ορίζει και τον χρόνον της ελεύσεως. (Δανιήλ κεφ.θ',Ι΄ και Ιεζ. κεφ. α'). Ώστε το όνομα Υιός ανθρώπου, ήτο το ακριβές χαρακτηριστικόν όνομα του Σωτήρος, υπό το οποίον εξεδέχοντο Αυτόν πάσαι αι φυλαί της γης• διό και ο Σωτήρ ημών οσάκις μίλησε περί Εαυτού πάντοτε το αυτό χαρακτηριστικόν όνομα μετεχειρίσθη

[color=green]Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου «Ο Λόγος σαρξ εγένετο»[/color]

Κατά την δημιουργία της προμήτορος Εύας ο Θεός πήρε την έμψυχη πλευρά του Αδάμ και την ολοκλήρωσε σε γυναίκα, γι’ αυτό δεν εμφύσησε σ’ αυτήν πνοή ζωής καθώς και στον Αδάμ, αλλά το μέρος που έλαβε από την σάρκα του το τελειοποίησε σε ολόκληρο σώμα γυναικός, την δε απαρχή του πνεύματος που έλαβε μαζί με την έμψυχη σάρκα την τελειοποίησε σε ψυχή ζωντανή δημιουργώντας με τα δυό μαζί έναν άλλον άνθρωπο. Κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο ο πλαστουργός και κτίστης Θεός πήρε από την Αγία Μαρία έμψυχη σάρκα σαν ζύμη και μικρή απαρχή από το φύραμα της φύσεώς μας - δηλαδή από την ψυχή και το σώμα μαζί - και την ένωσε με την δική του ακατάληπτη και απρόσιτη Θεότητα. Ή μάλλον ένωσε πραγματικά όλη την υπόσταση της Θεότητός του με την δική μας φύση, την έσμιξε άμικτα μ’ αυτή και την έκανε άγιο ναό του. Έτσι ο ποιητής του Αδάμ έγινε ατρέπτως και αναλλοιώτως τέλειος άνθρωπος.
Όπως ακριβώς λοιπόν από την πλευρά του Αδάμ έπλασε την γυναίκα, έτσι, αφού δανείστηκε την σάρκα από την θυγατέρα του Αδάμ την αειπάρθενο και Θεοτόκο Μαρία και την έλαβε χωρίς σπορά, γεννήθηκε κατά τον ίδιο τρόπο με τον πρωτόπλαστο. Ώστε όπως ακριβώς ο Αδάμ με την παράβαση έγινε η αρχή της γεννήσεως μας στην φθορά και στον θάνατο, έτσι και ο Χριστός και Θεός μας με την εκπλήρωση κάθε δικαιοσύνης έγινε η απαρχή της αναγεννήσεώς μας στην αφθαρσία και την αθανασία. Αυτό εννοεί ο θείος Παύλος όταν λέει: «Ο πρώτος άνθρωπος πλάστηκε από τη γη χοϊκός. Ο δεύτερος άνθρωπος, δηλαδή ο Κύριος, είναι επουράνιος. Ό,τι λογής ήταν ο χοϊκός τέτοιοι είναι και όλοι οι χοϊκοί και ό,τι λογής είναι ο επουράνιος τέτοιοι είναι και όλοι όσοι γίνονται επουράνιοι δι’ αυτού.»

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου «Σήμερον ….εκ Παρθένου τίκτεται»

Όπως ο Αδάμ χωρίς γυναίκα γυναίκα έφερε, έτσι και σήμερα η Παρθένος χωρίς άνδρα άνδρα έτεκε…Όμως και άνθρωπος όταν έγινε, δεν τίκτεται σαν άνθρωπος αλλά σαν Θεός γεννιέται. Εάν από γάμο προερχόταν, όπως εγώ, θα φαινόταν ψέμα στους πολλούς. Τώρα γι αυτό από Παρθένο γεννιέται, και την μήτραν αναλλοίωτη διατηρεί και την παρθενία διαφυλάττει, ώστε ο παράδοξος αυτός τρόπος γέννησης γίνει πρόξενος μεγάλης Πίστης.

Οσίου Ιωάννη του Σιναϊτη … .. ΚΛΙΜΑΞ- Περί Απαθείας
Εάν η απόδειξις τής τελείας εμπάθειας είναι νά υποχωρή κανείς πάραυτα σχεδόν στο κάθε τι πού ενσπείρουν οι δαίμονες, τότε εγώ θεωρώ σαν γνώρισμα τής αγίας απαθείας το να μπορή κανείς νά λέγη καθαρά: «Εκκλίνοντος απ' εμού του πονηρού ουκ εγίνωσκον» (Ψαλμ. ρ' 4), ούτε πώς ήλθε ούτε γιατί απήλθε· αντίθετα νοιώθω πλήρη αναισθησία προς όλα αυτά, είμαι όλος ενωμένος με τον Θεόν, καί πάντοτε θα είμαι. Όποιος αξιώθηκε αυτήν την κατάσταση, ενώ ευρίσκεται ακόμη στην σάρκα του, έχει ως ένοικο του τον Θεόν, ο όποιος τον κυβερνά σε όλα τα λόγια καί τα έργα καί τις σκέψεις. Έτσι ακούει μέσα του σαν κάποια φωνή το θέλημα του Κυρίου πού το αντιλαμβάνεται με έναν εσωτερικό φωτισμό.

Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος «Ομιλία θ΄ 10»

Δεν είναι δυνατό νά κερδίση κανείς την ψυχή του καί νά βρη την αγάπη του επουράνιου Πνεύματος , αν δεν αποξενώση τον εαυτό του από όλα τα πράγματα αυτού του αιώνα, δε δοθεί στην αγάπη του Χριστού, καί δεν απομακρυνθεί ο νους του από όλα τα υλικά αγαθά καί τους γήινους περισπασμούς, για νά μπορέση ν' ασχοληθή ολοκληρωτικά μόνο με τον ένα σκοπό, κατευθύνοντας τον εαυτό του με την εφαρμογή όλων των εντολών, για νά είναι όλη η φροντίδα καί η ζήτηση καί η μέριμνα καί η ασχολία τής ψυχής στραμμένη στην έρευνα της νοερής ουσίας, πώς δηλαδή πρέπει νά κοσμηθή με τις αρετές των εντολών καί με το στολισμό του ουρανίου Πνεύματος καί με την κοινωνία της καθαρότητας καί του αγιασμού του Χριστού, ώστε, αφού αποχωρισθεί από κάθε τι, αποκόψει από τον εαυτό του όλα τα υλικά καί γήινα εμπόδια, καί απομακρυνθεί από τη σαρκική αγάπη ή την προσήλωση στους γονείς καί συγγενείς, …ή με κάποιες άλλες γήϊνες φροντίδες, αλλά …να δείχνη υπομονή για την προσδοκία της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος

Αββά Ιcαάκ του Σύρου «Περί των διαφόρων ειδών των πειρασμών»

Όταν θέληση ο Θεός να θλίψη άνθρωπόν τίνα περισσότερον, παραχωρεί να εμπέση ούτος εις τας χείρας τής μικροψυχίας, ήτις γεννά εις αυτόν ισχυράν δύναμιν τής ακηδίας, δια τής οποίας γεύεται του ψυχικού πνιγμού, όπερ υπάρχει δοκιμασία τής κολάσεως· και εντεύθεν επέρχεται εις αυτόν το πνεύμα του παραλογισμού, εξ ου πηγάζουσιν άπειροι πειρασμοί, ήγουν η σύγχυσις, η ταραχή, ο θυμός, η βλασφημία, η μεμψιμοιρία, οι διεστραμμένοι λογισμοί, η από τόπου εις τόπον μετάβασις, και τα τούτοις όμοια. 'Εάν δε είπης ποία είναι η αιτία όλων τούτων; σοι λέγω καγώ, ότι είναι η αμέλειά σου· επειδή δεν εφρόντισας να ζήτησης επιμελώς την ιατρείαν τούτων η δε ιατρεία όλων τούτων υπάρχει μία και η αύτη, δια τής οποίας ευρίσκει τις παρευθύς παρηγορίαν εις την ψυχήν αυτού. Και ποία είναι αυτή η ιατρεία; η ταπεινοφροσύνη τής καρδίας, άνευ τής οποίας δεν δύναται τις νά διασκόρπιση τον φραγμόν τούτων των πειρασμών, απεναντίας μάλιστα ευρίσκει αυτούς επερχόμενους κατ' αυτού μετά μεγαλυτέρας δυνάμεως.

Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος «Ομιλία ιε΄ 26»

Όπως το μυαλό ενός παιδιού τριών χρόνων δε μπορεί νά χωρέσει καί νά καταλάβει όσα το μυαλό ενός τέλειου σοφού, επειδή πέρασε πολύς χρόνος μεταξύ τους, έτσι καί οι Χριστιανοί καταλαβαίνουν τον κόσμο σα νά είναι νήπια, στρέφοντας την προσοχή τους στο μέτρο τής χάριτος· διότι είναι ξένοι για τον κόσμο αυτό. Ή πόλη τους καί ή ανάπαυση τους είναι άλλη. Διότι έχουν οι Χριστιανοί την παρηγοριά πού δίνει το άγιο Πνεύμα, δάκρυα καί πένθος καί στεναγμό, καί αυτά τα δάκρυα είναι γι' αυτούς απόλαυση· επίσης έχουν καί φόβο με χαρά καί αγαλλίαση. Καί έτσι μοιάζουν με ανθρώπους πού κρατούν στα χέρια τους τη ζωή τους, χωρίς νά στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις ή νά νομίζουν ότι κάτι είναι, αλλ' είναι πραγματικά αδύναμοι καί περιφρονημένοι απ’ όλους τους ανθρώπους.