"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Οσίου Νείλου «Περί προσευχής»


Πριν από κάθε τι άλλο να προσεύχεσαι να λάβεις το δώρο των δακρύων, για να μαλακώσεις με το πένθος την αγριάδα, που υπάρχει μέσα στην ψυχή σου, και, αφού κατηγορώντας τον εαυτό σου ομολογήσεις στον Κύριο τις ανομίες σου, να πετύχεις την άφεση των αμαρτιών εκ μέρους του.
Να χρησιμοπειείς τα δάκρυα για την πραγμάτωση κάθε αιτήματος. Γιατί χαίρεται πολύ ο Δεσπότης σου, όταν προσεύχεσαι με δάκρυα.
Αν χύνεις άφθονα δάκρυα στην προσευχή σου, μην το παίρνεις καθόλου επάνω σου, σαν τάχατες να στέκεις πιο ψηλά απ’ τους πολλούς. Γιατί με δάκρυα έχει αποχτήσει δύναμη η προσευχή σου, για να μπορέσεις πρόθυμα να ομολογήσες τις αμαρτίες σου και να εξευμενίσεις το Δεσπότη. Μη μετατρέψεις λοιπόν σε πάθος ό,τι αποτελεί προφύλαξη από τα πάθη, για να μην παροργίσεις πιο πολύ Aυτόν, που έχει δώσει τη χάρη.

Αγίου Ιωάννου τού Χρυσοστόμου, Εις Ε' Ψαλμόν, Σειρά «Έλληνες πατέρες τής Εκκλησίας», έκδ. «Τό Βυζάντιον» Θεσσαλονίκη, 5, 214 - 216:
«"Πρέπει να προλαβαίνουμε την ανατολή τού ήλιου με ευχαριστίες σε Σένα ( Θεέ ) και να συνομιλούμε μαζί Σου κατά την ανατολή τού φωτός". Όταν ο ήλιος προσκυνάει το Θεό, εσύ κοιμάσαι; Παραχωρείς στην κτίση τα πρωτεία και δεν την προλαβαίνεις, ούτε αποδίδεις την ευχαριστία σ' Αυτόν, αλλά μόλις σηκωθείς, πλύνεις το πρόσωπο σου και τα χέρια σου, την δε ψυχή σου την αφήνεις ακάθαρτη; Δεν γνωρίζεις ότι όπως ακριβώς το σώμα καθαρίζεται με το νερό, έτσι και η ψυχή με την προσευχή; Καθάρισε λοιπόν μαζί με το σώμα σου και την ψυχή σου».

Αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά, Εις τον Άγιον Απόστολον και Ευαγγελιστήν Ιωάννην τον Θεολόγον, Σειρά «Έλληνες πατέρες τής Εκκλησίας», έκδ. «Τό Βυζάντιον» Θεσσαλονίκη, 11, 57:
«Ο καθένας σας να ευεργετεί τον πλησίον πολυτρόπως, με όσα έχει. Δεν μπορείς να θεραπεύσεις τούς ασθενείς με θαυματοποιό λόγο; αλλά μπορείς να θεραπεύσεις με παρηγορητικό λόγο. Εάν δε υπηρετήσεις και μόνος σου στις ανάγκες τους, θα έχεις υπηρέτη τον ίδιο το Χριστό στον μέλλοντα αιώνα κατά τον λόγο του. "Θα περιζωθεί", λέγει, "και θα τους τοποθετήσει στα τραπέζια και περνώντας θα τους διακονήσει"».

Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος Ομιλία κα΄ 6

Αν δεν αξιωθεί ό άνθρωπος έτσι μέ την πίστη του νά λάβη τή χάρη του Θεού είναι ακατάλληλος καί ανήμπορος νο φτάση τη βασιλεία του Θεού. και πάλι, αφού δεχθεί τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, χωρίς να παρεκτραπεί σε τίποτε και χωρίς να περιφρονεί τη χάρη με την αμέλεια και τίς κακές πράξεις του, αγωνιστεί πολύν καιρό, χωρίς να λυπήσει το Άγιο Πνεύμα, θά μπορέσει νά κρατήσει την αιώνια ζωή. Διότι, όπως κάποιος αισθάνεται τίς ενέργειες της κακίας πού προέρχονται από τα πάθη (εννοώ το θυμό, τις κακές επιθυμίες, το φθόνο, τό βάρος τής ψυχής, τους πονηρούς λογισμούς και τα υπόλοιπα αμαρτήματα), έτσι πρέπει να αισθάνεται τη χάρη καί τή δύναμη του Θεού στίς διάφορες αρετές (εννοώ στην αγάπη, στην καλωσύνη, στην αγαθότητα, στη χαρά, στην ελαφρότητα της συνείδησης και στή θεία αγαλλίαση ), γιά να μπορέσει να μοιάσει και να ενωθεί μέ την αγαθή και θεία φύση και με τη χρηστή και άγια ενέργεια τής χάρης του Θεού. Έτσι, αφού δοκιμασθεί η ελεύθερη θέληση του ανθρώπου γιά πολύ καιρό στην προκοπή και τήν αύξηση, εάν ενώνεται πάντα με τη χάρη του Θεού και είναι ευχάριστη σ’ αυτή, τότε ολόκληρη, ανάλογα μέ τήν πνευματική προκοπή, δέχεται τη φανέρωση του Αγίου Πνεύματος, καί έτσι γίνεται άξια της βασιλείας του Θεού, αφού αγιασθεί και καθαρισθεί με την παρουσία του Αγίου Πνεύματος.
Ας προσφέρουμε δοξολογία και προσκήνηση στον Πανάγιο Πατέρα και στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα στούς αιώνες. Αμήν.

Μεγάλου Βασιλείου, Εις Εξαήμερον, ομιλ. Γ', Σειρά «Έλληνες πατέρες τής Εκκλησίας», έκδ. «Τό Βυζάντιον» Θεσσαλονίκη, 4, 100 - 102:
«Το μέρος τού χρόνου που δανείζουμε στο Θεό ( ο χρόνος τού εκκλησιασμού ), δεν πηγαίνει χαμένο, αλλά πληρώνεται απ' Αυτόν με μεγάλο επιτόκιο. Διότι τις ώρες αυτές που αφιερώνουμε στα πνευματικά αντί για την εργασία μας και τις βιοτικές φροντίδες, θα τις αναπληρώσει ο Κύριος. Διώξε λοιπόν από το νού σου κάθε βιοτική μέριμνα, και συγκεντρώσου εδώ ολόκληρος. Διότι δεν ωφελεί καθόλου η σωματική παρουσία, όταν διακατέχει την καρδιά σου η αγωνιώδης μέριμνα για τα γήινα πράγματα».

Ευεργετινός Α', εκδόσεις «Τό Περιβόλι τής Παναγίας» Θεσσαλονίκη, σελ. 393:
«Κάποιος αδελφός είχε εννιά χρόνια που τον πολεμούσαν οι λογισμοί να φύγει από το κοινόβιο, και κάθε μέρα ετοίμαζε τα πράγματα του για να φύγει. Όταν βράδιαζε, έλεγε μέσα του: "Αύριο φεύγω από εδώ", και το πρωί έλεγε στο λογισμό του: "Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε και σήμερα υπομονή για τον Κύριο". Όταν συμπλήρωσε εννιά χρόνια κάνοντας έτσι, ο Θεός έδιωξε από αυτόν κάθε πειρασμό».

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, Ευεργετινός Α', εκδόσεις «Τό Περιβόλι τής Παναγίας» Θεσσαλονίκη, σελ. 454:
«Η ταπεινοφροσύνη είναι συνεχής προσευχή με δάκρυα και πόνο. Αυτή, καθώς πάντοτε ζητά τη βοήθεια τού Θεού, δεν αφήνει τον άνθρωπο να έχει ανόητα θάρρος στη δική του δύναμη και σοφία, ούτε να φέρεται αλαζονικά απέναντι σε άλλον, που και τα δυό είναι φοβερές αρρώστιες τού πάθους τής υπερηφάνειας».

Λουκάς ιστ' 15:
«Αυτά που θεωρούν σπουδαία οι άνθρωποι είναι σιχαμερά για το Θεό».

Αγίου Εφραίμ τού Σύρου, Ευεργετινός Α', εκδόσεις «Τό Περιβόλι τής Παναγίας» Θεσσαλονίκη, σελ. 459 :
«Πρόσεξε λοιπόν, αδελφέ, μην τυχόν με τις τιμητικές θέσεις που επιδιώκεις θέλοντας να είσαι ανώτερος από τον αδελφό σου, βρεθείς τελευταίος, στη μέλουσα ζωή. Διότι λέει η Γραφή: "Τα σπουδαία για τούς ανθρώπους είναι σιχαμερά για το Θεό"».

Αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά, Εις τον Άγιον Απόστολον και Ευαγγελιστήν Ιωάννην τον Θεολόγον, Σειρά «Έλληνες πατέρες τής Εκκλησίας», έκδοση «Τό Βυζάντιον» Θεσσαλονίκη, 11, 59 :

«Αν κάποιοι απευθύνουν ύβρεις και πλέκουν συκοφαντικές κατηγορίες και μηχανεύονται εναντίον σου τα πάνδεινα, μείνε ατάραχος, μην αλλάξεις τρόπο παραφερόμενος ή αποχαυνούμενος, αλλά να είσαι χρηστός στον εαυτό σου και σ' εκείνους, έχοντας για παράδειγμα τον ίδιο τον Χριστό. Και παίρνοντας τούτο γιά οδηγό πορείας βάδιζε στην οδό τού Κυρίου την ευθεία, χωρίς επιστροφή. Διότι, λέγει, "άν εδίωξαν εμένα κι' εσάς θα σάς διώξουν"».

Αγίου Ιωάννου τού Χρυσοστόμου, Εις το κατά Ιωάννην, ομιλ. ΞΑ', Σειρά «Έλληνες πατέρες τής Εκκλησίας», έκδοση «Τό Βυζάντιον» Θεσσαλονίκη, 14, 168 :

«Δεν υπάρχει, δεν υπάρχει καμιά δύναμη τόσο μεγάλη σαν την ευσεβή και συνετή γυναίκα, που να μπορεί να βάλει σε τάξη τον άνδρα και να διαπλάσσει την ψυχή του σύμφωνα με τις αρχές που θέλει. Διότι ο άνδρας δεν θα ανεχθεί ούτε τούς φίλους, ούτε τούς δασκάλους, ούτε τούς άρχοντες τόσο, όσο θα ανεχθεί τη σύζυγο του, όταν τον παρακινεί στο καλό και τον συμβουλεύει. Διότι η συμβουλή είναι πιό ευχάριστη, εφ' όσον αυτή που συμβουλεύει είναι πολυαγαπημένη».

Αγίου Ιωάννου τού Δαμασκηνού, Λόγος περί τών εν πίστει κεκοιμημένων, Σειρά «Έλληνες πατέρες τής Εκκλησίας», έκδοση «Τό Βυζάντιον» Θεσσαλονίκη, 4, 67 :

«Πάμπολλες είναι οι μαρτυρίες που είναι κατασπαρμένες μέσα στούς βίους τών αγίων, στα μαρτυρολόγια δηλαδή και στις αποκαλύψεις, οι οποίες παρουσιάζουν ότι ωφελούν μετά θάνατο πάρα πολύ τούς νεκρούς οι προσευχές και λειτουργίες και ελεημοσύνες που γίνονται γι' αυτούς. Διότι τίποτε από εκείνα που δανείστηκαν στο Θεό δεν χάνεται εντελώς, αλλά βρίσκει ανταπόδοση από Εκείνον κατά πολύ περισσότερο».


Μεγάλου Βασιλείου, Εις ΜΗ' Ψαλμόν, Σειρά «Έλληνες πατέρες τής Εκκλησίας», έκδοση «Τό Βυζάντιον» Θεσσαλονίκη, 5, 344 - 346 :

«Δεν εγγράφεται το όνομα τού ασεβούς στο βιβλίο εκείνων που θα ζούν αιώνια κοντά στο Θεό, ούτε αριθμείται ανάμεσα στα μέλη τής Εκκλησίας τών πρωτοτόκων, που έχουν ήδη εξασφαλίσει τον ουρανό. Αλλά τα ονόματα τους μένουν πάνω στη γή, διότι προτίμησαν από τις αιώνιες σκηνές τού παραδείσου την πρόσκαιρη και ολιγοχρόνια αυτή ζωή. Αυτοί είναι εκείνοι που φρονούν τα γήινα και σκέπτονται ότι η παρούσα δόξα και το μνημόσυνο τους από τούς ανθρώπους είναι αρκετά γιά να τούς κάνουν μακάριους».

Μεγάλου Βασιλείου, Επιστολή 2, Γρηγορίω εταίρω, Σειρά «Έλληνες πατέρες τής Εκκλησίας», έκδοση «Τό Βυζάντιον» Θεσσαλονίκη, 1, 64 :

«Η ησυχία είναι η αρχή τής καθάρσεως τής ψυχής, αφού ούτε η γλώσσα μιλάει γιά ανθρώπινα θέματα, ούτε τα μάτια περιεργάζονται ωραία και καλλίγραμμα σώματα, ούτε η ακοή παραλύει τη δύναμη τής ψυχής με την ακρόαση ασμάτων που αποβλέπουν στη διέγερση τής ηδονής ή λόγων φλύαρων και γελοίων ανθρώπων, πράγμα που είναι φυσικό να παραλύει ιδιαίτερα τη δύναμη τής ψυχής».

Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος «Περί πορνείας και σαρκικών ηδονών»

Λένε επίσης και τούτο οι Πατέρες, ότι δέν μπορούμε να άποκτήσομε τελείως τήν αρετή τής αγνείας, αν δέν αποκτήσομε πρωτύτερα τήν αληθινή ταπεινοφροσύνη μέσα στην καρδιά μας. Ούτε μπορούμε νά κριθούμε άξιοι ν' αποκτήσομε τήν αληθινή θεία γνώση, αν μέσα στά απόκρυφα τής ψυχής έχει θρονιαστεί το πάθος τής πορνείας. Θά δείξομε καί από τον Απόστολο πόσο μεγάλο είναι τό κατόρθωμα τής σωφροσύνης, καί αφού αναφέρομε μιά φράση του μόνο, θά τελειώσομε: «Επιδιώκετε νά έχετε ειρήνη μέ όλους καί τον αγιασμό, πού χωρίς αυτόν κανένας δέν θά δει τον Κύριο». Ότι αναφέρεται στο θέμα μας, είναι φανερό από εκείνο πού λέει αμέσως παρακάτω: «Κανένας πόρνος καί βέβηλος όπως ό Ήσαϋ». Όσο λοιπόν ουράνιο και αγγελικό είναι το κατόρθωμα τής αγιοσύνης, τόσο μέ βαρύτερες συνωμοσίες καί δόλους πολεμείται άπό τους εχθρούς δαίμονες. Καί γι' αυτό οφείλομε νά φροντίζομε νά έχομε οχι μόνον εγκράτεια σώματος, αλλά καί συντριβή καρδιάς καί πυκνές προσευχές μέ στεναγμούς, ώστε τό καμίνι τής σάρκας μας, τό οποίο ό βασιλιάς τής Βαβυλώνας ανάβει καθημερινά μέ τους ερεθισμούς τής επιθυμίας, νά τό σβήσομε μέ τή δρόσο τού Αγίου Πνεύματος.
Εκτός από αυτά, μέγιστο όπλο γιά τόν πόλεμο αυτό είναι η κατά Θεόν αγρυπνία. Γιατί όπως η προσοχή καί η προφύλαξη τής ημέρας ετοιμάζει τή νυχτερινή αγιοσύνη, έτσι η νυχτερινή κατά Θεόν αγρυπνία ετοιμάζει καί διευκολύνει τήν ψυχή στην καθαρότητα τής ημέρας.