"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Επειδή είχα χρόνια να εξομολογηθώ, δόξα το Θεό, κατάφερα και πήγα τον Αύγουστο που μας πέρασε. Τη μέρα εκείνη λίγη ώρα προτού ξεκινήσω για την εκκλησία με λούζει κρύος ιδρώτας, άρχισαν να τρέμουν χέρια και πόδια και παραλίγο να λιποθυμήσω. Θυμάμαι που είπα δυνατά "Χτύπα όσο θες, θα πάω όπως και να νιώθω" και μου πέρασε. Μετά βγαίνοντας έξω παραλίγο να τρακάρω τρεις φορές, έχασα το δρόμο αλλά τελικά τα κατάφερα. Βέβαια λίγες μέρες μετά έσπασα το πόδι μου κι έβλεπα εφιάλτες και ο πνευματικός μου χαμογέλασε και είπε "Συνέχισε εσύ τον αγώνα σου". Αργότερα που ήθελαν κανά δυό φίλοι μου να πάνε και αυτοί, δυσκολίες και πάλι δυσκολίες εκείνη τη μέρα, αλλά ευτυχώς στο τέλος όλα καλά...
Το συμπέρασμα που βγαίνει λοιπόν - για μένα - είναι αυτό... ότι δηλαδή, ας κάνει ό,τι θέλει "αυτός", εμείς πρέπει να έχουμε τελικά πίστη και μόνο πίστη και βγαίνουμε πάντα νικητές.

costisk έγραψε: Το συμπέρασμα που βγαίνει λοιπόν - για μένα - είναι αυτό... ότι δηλαδή, ας κάνει ό,τι θέλει "αυτός", εμείς πρέπει να έχουμε τελικά πίστη και μόνο πίστη και βγαίνουμε πάντα νικητές.

Σωστά ! ! πίστη και μαχητές στο αγώνα ! !

ΜΕΤΡΑΕΙ Η ΗΛΙΚΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ;

Νομίζω οτι πνευματικός γίνεται κάποιος συμφωνα με την εκκλησία και τους πατέρες σε μεγάλη ηλικία ΑΝ ΔΗΛΑΔΗ ο πνευματικό ειναι νεότερος αυτό σημαίνει οτι ειναι ακυρη και η εξομολόγηση; ....(παιδια δεν γνωριζω, αν μπορείται να με διαφωτίσεται)

LOCKHEART έγραψε:ΜΕΤΡΑΕΙ Η ΗΛΙΚΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ;

Νομίζω οτι πνευματικός γίνεται κάποιος συμφωνα με την εκκλησία και τους πατέρες σε μεγάλη ηλικία ΑΝ ΔΗΛΑΔΗ ο πνευματικό ειναι νεότερος αυτό σημαίνει οτι ειναι ακυρη και η εξομολόγηση; ....(παιδια δεν γνωριζω, αν μπορείται να με διαφωτίσεται)

Νομίζω ότι ο πνευματικός γίνεται με απόφαση του οκείου Μητροπολίτη και δεν υπάρχει υποχρεωτικό κατώτατο όριο ηλικίας.

«Επεδίωξε όσο μπορείς: α) Ο Γέροντάς σου να είναι πνευματικός άνθρωπος, με αρετές, και περισσότερο πρακτικός παρά δάσκαλος μόνον: Καλό είναι, αν έχει γίνει από μούτσος καπετάνιος, για να μην εφαρμόζη σε ξένες πλάτες όλη την καλογερική που έμαθε διαβάζοντας, ή να έχει εκ φύσεως μεγάλη αγάπη με διάκριση, για να πονάη τα παιδιά του και να μη θέλη να τα στείλη στον Παράδεισο αμέσως, με τον τρόπο του Διοκλητιανοϋ...


Πολύ βοηθάει ακόμη τον υποτακτικό, εάν στην ηλικία ο Γέροντάς του είναι τουλάχιστον δεχαοχτώ με είκοσι χρόνια μεγαλύτερός του, διότι αυτό φέρνει και ένα φυσιολογικό σεβασμό στον υποτακτικό.


β) Ο Γέροντας να ζη απλοποιημένη ζωή, χωρίς φροντίδες και κοσμικές μέριμνες περιττές, και να μην αποβλέπη καθόλου σε δικά του συμφέροντα, αλλά να αποβλέπη στο συμφέρον της ψυχής του υποτακτικού και γενικά στο συμφέρον της Μητέρας μας Εκκλησίας»

(Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Επιστολές, Εκδ. Ι.Ησυχαστηρίου «Ευαγγ. Ιωάννης o Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 1994, σ. 43).

Ο Πνευματικός μου είναι κατά πολύ νεώτερός μου, όμως σίγουρα έχει πολύ μεγαλύτερη από μένα πείρα πνευματικών αγώνων και Θεία Χάρη που προέρχεται από τους αγώνες αυτούς και την ιερωσύνη του.

Δεν μετρά τόσο η ανθρώπινη ηλικία όσο η πνευματική ηλικία του Πνευματικού. Υπάρχουν ευλογημένοι άνθρωποι, που φθάνουν σε μεγάλα μέτρα Χάριτος από μικρή ηλικία και άλλοι σαν και μένα που και 100 χρονών να ήταν δεν θα μπορούσαν να τους φτάσουν ούτε στο δαχτυλάκι τους.

Άλλωστε ο Άγιος Πνευματικός δεν αγιάζει και το πνευματικοπαίδι. Από τον πνευματικό του αγώνα εξαρτάται η πνευματική του πρόοδος. Κι αντίθετα στο Γεροντικό, αλλά και στις ιστορίες από το Άγιο Όρος, ξέρουμε για Γέροντες που δεν ήταν και τόσο εντάξει απέναντι στο Θεό και στα πνευματικοπαίδια τους, όμως κάποια απ' αυτά εξ αιτίας του αγώνα τους έφτασαν σε μέτρα αγιότητας και έσωσαν και την ψυχή του Γέροντά τους. (Βλ. "Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα" του Γέροντος Παϊσίου).