Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"Ου μη φοβηθώμεν ουδ’ ου μη ταραχθώμεν, ότι μεθ’ ημών ο Θεός."
Σε κάθε δύσκολη περίοδο δεν παρασύρονται όλοι.
Ο Θεός διατηρεί μια ζύμη για τις επόμενες γενιές….
Γι’ αυτό μή στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, πού κυβερνά τα πάντα…
Μόνον πνευματικά μπορεί να αντιμετωπισθεί η σημερινή κατάσταση, όχι κοσμικά. Θα σηκωθεί ακόμη λίγη φουρτούνα, θα πετάξει έξω κονσερβοκούτια, σκουπίδια, όλα τα άχρηστα, και μετά θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα.
Μη φοβάσθε. .…
Οι άνθρωποι θα αναγκαστούν να καταφύγουν στον Θεό και θα συνωθούνται στην Εκκλησία. Θα ψάχνουν να βρουν πνευματικούς ανθρώπους.
Θα γίνει καλό ξεκαθάρισμα και οι πιστοί θα γίνουν πιο πιστοί και οι ρυπαροί πλέον ρυπαροί.
Συσπειρώνονται οι Χριστιανοί, αναθερμαίνεται η πίστη. Μπαίνει η καλή ανησυχία, καλλιεργείται πνεύμα μαρτυρίου.
Αν ο άνθρωπος έχη την Χάρη του Θεού δεν φοβάται τίποτε. Γι’ αυτό πάντα να ζητάμε την Χάρη του Θεού κάνοντας τον σταυρό μας.
Άγιος Παΐσιος.

[toula]

Κατὰ τὴν ἐπί δεκαετίας διακονίαν μου ὡς πνευματικοῦ παρετήρησα μετὰ λύπης ὅτι σπάνιοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι οἱ κατανοοῦντες ἐν αἰσθήσει καρδίας τὴν ἀληθινὴν φύσιν τῆς ἁμαρτίας... Συνήθως οἱ πλεῖστοι παραμένουν ἐπὶ τοῦ ἐπιπέδου τῆς ἀνθρωπίνης ἠθικῆς, καὶ ἐάν ποτε ἀρθοῦν ὑπεράνω αὐτῆς, πράττουν καὶ τοῦτο πάλιν ἀνεπαρκῶς.
Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

[toula]

Κι αν κάποτε είμαστε πεσμένοι ψυχικά, αν κάποια ασθένεια, κάποια οικονομική δυσχέρεια, κάποια οικογενειακή δυσκολία ή άλλη αιτία έχουν ρίξει το ηθικό μας, τότε προπάντων να μη λησμονούμε να κοιτάμε ψηλά.
Τότε μάς χρειάζεται επειγόντως να σηκώνουμε ψηλά τα μάτια. ΨΗΛΑ!
Προς Εκείνον που μας αγαπά και μπορεί να μάς βγάλει από κάθε αδιέξοδο.
Λοιπόν, ψηλά τα μάτια και ψηλότερα η καρδιά!
~ Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ~

[toula]

«Ποιός είσαι εσύ που λες:"εγώ και εγώ";
Από πού κατέβηκες; Από που ήρθες;
Εκ του μη όντος δεν ήρθες στον κόσμο;
Από μια χούφτα χώμα δεν σε έπλασε ο Θεός; Και πάλι, τί έχεις να γίνεις νομίζεις, μετά τον θάνατό σου; Χώμα! Σαν τι θεωρείς λοιπόν τον εαυτόν σου και κρατάς αυτό το εγώ;».
Όσιος Άνθιμος της Χίου

[toula]

Δεν υπάρχει μυστήριο μεγαλύτερο απ’ αυτό…
Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας
Η θεία χάρη ενεργεί μέσα στην καρδιά που διψά την αλήθεια, την καρδιά που έχει αγαπήσει τον Χριστό.
Αυτή η χάρη γεννά μέσα μας τις αρετές και μας οδηγεί στην πνευματική τελείωση, η οποία τελείωση γίνεται η Βασιλεία του Θεού μέσα μας.
Δεν γνωρίζουμε πώς λειτουργεί η θεία χάρη μέσα στην καρδιά μας, πολλές φορές οι ενέργειές της είναι εντελώς απαρατήρητες και όμως η χάρη λειτουργεί, λειτουργεί ασταμάτητα.
Ο Θεός αδιαλείπτως οικοδομεί στην ψυχή μας τη μεγάλη και ένδοξη Βασιλεία του.
Δεν υπάρχει μυστήριο μεγαλύτερο απ’ αυτό.
Δεν γνωρίζουμε τις οδούς της θείας χάρης, όπως δεν γνωρίζει ο γεωργός με ποιο τρόπο ο σπόρος γίνεται στάχυ.
Κοιμάται το βράδυ και ξυπνάει το πρωί, κάνει τη δουλειά του και ο σπόρος βλασταίνει και αυξάνει.
Αυτός μόνο περιμένει να έλθει ο καιρός του θερισμού.
Το ίδιο και στην πνευματική μας ζωή.

[toula]

Ο Γέροντας Ζαχαρίας του Έσσεξ για την Κυριακή του Ζακχαίου.
Όλες αυτές οι Κυριακές πριν από τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή μας μυούν στη σοφία της μετάνοιας και κάθε Κυριακή μας δίνει σταθερές, αρχές που πρέπει να τηρούμε καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου αυτής για την ανανέωσή μας. Όλα τα μαθήματα που παίρνουμε τώρα μας βοηθούν να συνειδητοποιήσουμε το μεγαλύτερο σκοπό της ζωής μας∙ το να ανακαλύψουμε την καρδιά μας και να γίνουμε αληθινές εικόνες του Θεού, ικανοί να συνομιλούμε μαζί Του πρόσωπο με Πρόσωπο. Η Κυριακή του Ζακχαίου έχει δύο κύρια θέματα. Το πρώτο είναι η σημασία της εκούσιας αισχύνης στην κάθαρσή μας από την αισχύνη της αμαρτίας που έχουμε συσσωρεύσει στη ζωή μας. Το δεύτερο θέμα είναι ο πόθος του Θεού. Για να είναι τέλεια η άσκησή μας κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, χρειαζόμαστε τον πόθο του Θεού να υπερισχύει των πάντων, διότι ο πόθος αυτός στρέφει όλη την καρδιά προς τον Θεό. Ο άγιος Αντώνιος δεν μετρούσε την πνευματική του πρόοδο σύμφωνα με τα χρόνια που είχε ζήσει στην έρημο, αλλά με τον θείο πόθο που είχε στην καρδιά του κάθε φορά που παρίστατο ενώπιον του Θεού. Ο θείος πόθος νικά οποιονδήποτε άλλο εμπαθή πόθο του κόσμου τούτου και τότε ο Θεός έρχεται να βασιλεύσει στην καρδιά μας ως Βασιλιάς. Όταν ο άνθρωπος στρέφεται προς τον Θεό σαν τον Ζακχαίο, γίνεται «διδακτός Θεού» και όσα προφέρει έχουν αιώνια αξία. Είναι ο Θεός που μιλάει μέσω αυτού, που τον δικαιώνει και ανακαινίζει τη ζωή του.
***
Ερώτηση: Ήταν ο Ζακχαίος σε κατάσταση χάριτος ώστε να έχει τέτοιο πόθο να δει τον Χριστό;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Η χάρη άρχισε να ενεργεί μέσα στον Ζακχαίο από τη στιγμή που δεν λογάριασε την αξιοπρέπειά του, αλλά έδωσε προτεραιότητα στον πόθο του να δει το Πρόσωπο του Χριστού. Αγνόησε την καλή γνώμη του όχλου και συγκεντρώθηκε μόνο στο να δει τον Κύριο. Η ψυχή μας χορταίνει όταν αξιώνεται να δει το Πρόσωπό Του: «εγώ δε εν δικαιοσύνη οφθήσομαι τω προσώπω σου, χορτασθήσομαι εν τω οφθήναί μοι την δόξαν σου» (Ψαλμ. 16, 15). Τότε εκπληρώνεται ο σκοπός του ερχομού τού ανθρώπου στον κόσμο.
Ερώτηση: Πώς μπορεί ο άνθρωπος να αποκτήσει πόθο Θεού; Γεννηθήκαμε με αυτό;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Γεννηθήκαμε όλοι με κάποια έμφυτη δυνατότητα να αποκτήσουμε τον πόθο του Θεού. Για να δεχθούμε χάρη, πρέπει να μάθουμε να ταπεινωνόμαστε, γιατί ο Θεός «υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν» (Ιακ. 4, 6). Η ταπείνωση προσελκύει τη χάρη του Θεού, η οποία γίνεται έμπνευση και πόθος Θεού μέσα μας. Η ταπείνωση και ο φόβος του Θεού γεννούν ανδρεία στον άνθρωπο. Όταν έχει φόβο Θεού και ταπείνωση, δεν φοβάται τίποτε. Ακόμη και «αν κολληθή ο ουρανός τη γη», αυτός δεν θα σαλευθεί. Φοβάται μόνο ένα: να μην αμαρτήσει εναντίον της αγάπης του Λυτρωτή του. Ο Ζακχαίος δεν είπε ότι θα διορθώσει τις αδικίες του διότι γόγγυζαν οι άλλοι, αλλά χάρη στην ενέργεια της παρουσίας του Χριστού. Κανένας δεν μπορεί να πάρει και να εκφράσει τέτοιες αποφάσεις με ψυχολογικό τρόπο. Τέτοια ρήματα προέρχονται από τη χάρη με την οποία φλέγεται η βαθιά καρδιά. Τότε ο άνθρωπος γίνεται σαν λιοντάρι στη μετάνοιά του, παριστάμενος ενώπιον του Θεού και στρέφοντας κάθε βέλος μομφής εναντίον του εαυτού του ποθώντας μόνο να ευαρεστήσει Αυτόν.
Ερώτηση: Μπορούμε να βρούμε μία ισορροπία μεταξύ χαμηλής αυτοεκτιμήσεως και ταπεινώσεως;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Πρόκειται για την αντίθεση μεταξύ του ψυχολογικού και πνευματικού επιπέδου ζωής. Όσο απέχει ο Ουρανός από τη γη, τόσο και η ταπείνωση απέχει από τη χαμηλή αυτοεκτίμηση. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση μπορεί να είναι μία μορφή αυτολύπης ή υπερηφάνειας του εγώ μας που πληγώνεται λόγω της φτώχειας μας. Ενώ η ταπείνωση είναι δυναμική αίσθηση και πόθος να μεγαλυνθεί η δόξα του Θεού ακόμη και δια της ελαττώσεώς μας. Αυτά τα δύο δεν συγκρίνονται. Ας μην ξεχνάμε ότι η ταπείνωση είναι ιδίωμα της Θεότητας. Όλη η φανέρωση του Χριστού πάνω στη γη ήταν μια πράξη ταπεινώσεως και συγκαταβάσεως, μια κατάβαση για να ζητήσει το απολωλός, αποθέτοντας όλη τη δόξα Του, αναλαμβάνοντας ακόμη και την αισχύνη του Σταυρού για να σώσει τον κόσμο. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση δεν έχει καμία σχέση με την προοπτική της ταπεινώσεως, η οποία είναι άπειρη διότι είναι η θεία αρετή του Χριστού, που «εκάλυψεν ουρανούς» (Αββακ. 3,3).
Ερώτηση: Πώς μπορούμε να εξισορροπήσουμε την κλήση του Θεού με τον κόσμο στον οποίο ζούμε;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Ένας από τους μεγαλύτερους πειρασμούς είναι να δώσουμε υπερβολική σημασία και εκτίμηση στα πρότυπα και τις αξίες του κόσμου τούτου. Να προσπαθήσουμε να συμβιβάσουμε την αγάπη του Θεού με την αγάπη του κόσμου. Είναι αδύνατον. Η χάρη και ο λόγος του Θεού είναι απόλυτα, και όταν αφομοιώνουμε την αλήθεια του λόγου Του και τη δύναμη της χάριτός Του, καθιστάμεθα ικανοί να διακρίνουμε τα του κόσμου ως σχετικά και ασήμαντα σε σύγκριση με τα του Θεού. Προσπαθούμε συνεχώς να αποκτήσουμε το Φως της χάριτος του Θεού, και στο Φως Του θα δούμε και θα αντιληφθούμε τα πάντα: «εν τω Φωτί σου οψόμεθα Φως» (Ψαλμ. 35, 10).
Ερώτηση: Θα είχε αρνηθεί ο Χριστός να συναντήσει τον Ζακχαίο αν αυτός είχε ενεργήσει μόνο από περιέργεια;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Αν ο Κύριος προέβλεπε ότι θα τον ενθάρρυνε ο λόγος Του να αλλάξει τη ζωή του, θα είχε έρθει να τον συναντήσει και ας ήταν περιέργεια. Αυτό έκανε με τον Νικόδημο, ο οποίος δεν κατανοούσε την αναγέννηση εκ Πνεύματος, και όμως ο Κύριος τον δέχθηκε και του παρουσίασε την υψηλότερη διδασκαλία για την άνωθεν αναγέννηση. Όταν εισέλθουμε στον κόσμο του Πνεύματος και αρχίσουμε να βιώνουμε τον Θεό, δεν υπάρχουν κανόνες, ούτε συνταγές: απλά ακολουθούμε την πνοή της χάριτος.
Ερώτηση: Δεν είμαστε πάντα κάπως αργοί στο να απαντήσουμε στην κλήση του Κυρίου, σε αντίθεση με τον Ζακχαίο;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Για τέτοια θέματα δεν υπάρχει πρόγραμμα. Δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι πολύ αργά ή πολύ νωρίς· έργο μας είναι να ανταποκριθούμε. Όταν ο Θεός καλεί, υπακούμε. Τέλος. Δεν υπάρχει «αργά», γιατί γνωρίζουμε ότι ο Κύριος ανταμείβει τους μισθωτούς της ενδέκατης ώρας όσο εκείνους της πρώτης, διότι είναι αγαθός και δίνει όλα τα χαρίσματά Του σε όλους τους ανθρώπους.
Ερώτηση: Πώς διακρίνουμε την κλήση του Θεού από άλλες ψευδείς εικόνες του νου μας;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Οι άνθρωποι ρωτούν συχνά: «Πώς να ξέρω ότι η επιθυμία μου να γίνω μοναχός ή μοναχή είναι το θέλημα του Θεού;» Αν το θέλημα του Θεού ενεργεί σε μας, είναι τόσο ισχυρό που δεν υπάρχει άλλο θέλημα. Καταναλώνει όλο το είναι του ανθρώπου. Αν ο άνθρωπος δεχθεί πράγματι την έμπνευση και την κλήση για μοναχική ζωή, δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο, διότι αισθάνεται την απόλυτη αξία της ζωής στην οποία τον καλεί ο Θεός.
Ερώτηση: Μπορούμε, ως ανδρόγυνο στον κόσμο, να αφιερώσουμε όλη μας τη ζωή στον Χριστό και να ζήσουμε «έξω της παρεμβολής του κόσμου τούτου» (Εβρ. 13, 13);
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Κανείς δεν είπε ποτέ ότι η χριστιανική ζωή είναι εύκολη: οι εντολές του Θεού δεν είναι ανθρώπινα προστάγματα, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ζει ο Ίδιος. Μας δίνει τις εντολές αυτές για να γίνουμε όμοιοι με Αυτόν και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Ωστόσο, στη ζωή των αγίων βρίσκουμε εκπροσώπους από κάθε κατηγορία ανθρώπων, μεταξύ των οποίων και ανδρόγυνα που ευαρέστησαν τον Θεό και αγιάσθηκαν. Αν ένα ανδρόγυνο ζει στον κόσμο με ειρήνη, αγάπη και αρμονία, και αν θέτουν ως προτεραιότητα στη ζωή τους να ευαρεστούν τον Θεό, σίγουρα ο Θεός θα τους δώσει τη χάρη και την ταπείνωση να ζήσουν δικαίως, να τηρούν όλες τις εντολές του Θεού, ούτως ώστε να γίνουν άγιοι.
Ερώτηση: Πώς ξεπερνάμε την αίσθηση της ματαιοπονίας στην εξυπηρέτηση ανθρώπων που δεν θέλουν τον Θεό;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Συσσωρεύοντας συνεχώς τα ίχνη της χάριτος στην καρδιά μας, βλέποντας ότι ο αληθινός προορισμός του ανθρώπου και η αληθινή του «μένουσα πόλη» δεν είναι στον κόσμο αυτό, αλλά στον μέλλοντα αιώνα. Μόνο δια της χάριτος χτίζουμε τη «μέλλουσάν μας πόλιν».
Ερώτηση: Μας μιλάει ο Θεός μέσα από τη συνείδησή μας;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Ναι, η συνείδησή μας είναι ένας άγραφος νόμος του Θεού μέσα μας. Όσο περισσότερο διαβάζουμε τον γραπτό λόγο του Θεού και όσο περισσότερο ο λόγος αυτός ενοικεί μέσα μας, με τόσο μεγαλύτερη δύναμη καθοδηγεί και εμπνέει τη ζωή μας. Είναι το ίδιο με τη συνείδησή μας: όσο περισσότερο την καθαρίζουμε και υπακούμε σε αυτήν, τόσο πιο ακριβής γίνεται και, όπως λέει ο άγιος Ανδρέας Κρήτης, δεν υπάρχει τίποτα πιο βίαιο στον κόσμο αυτό από τη συνείδηση που επιπλήττει τον άνθρωπο για την αμαρτία του και τον προτρέπει να διορθώσει τη ζωή του για χάρη του Θεού.
Ερώτηση: Υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ της μωρίας για την οποία μιλήσατε και εκείνου που ο άγιος Σωφρόνιος αποκαλεί «άκρα κένωση»;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Ναι. Ο απόστολος Παύλος λέει ότι είμαστε μωροί όταν δεν βάζουμε την πεποίθησή μας στο μικρό μας μυαλουδάκι και στα φυσικά μας χαρίσματα, αλλά «επί τω Θεώ τω εγείροντι τους νεκρούς» (Β’ Κορ. 1, 9). Αυτή είναι η αληθινή μωρία, που έχει αξία ενώπιον του Θεού. Όσο για την άκρα κένωση, αφορά την κένωση που ανήκει μόνο στον Κύριο. Ακόμα και στους ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδας, ονομάζεται «άκρα ταπείνωση», «άκρα κένωση». Αυτός είναι ένας απόλυτος τίτλος που αρμόζει στον Κύριο. Όσο για μας, δεν φθάνουμε στα δικά Του μέτρα, αλλά προσπαθούμε να «κολληθούμε οπίσω Του».
…
Ερώτηση: Πώς να παραμείνουμε πιστοί στην απόφαση να διορθωθούμε για το υπόλοιπο της ζωής μας;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Ο απόστολος Παύλος αρπάχθηκε μέχρι τρίτου ουρανού και όμως, για να διατηρήσει τη χάρη αυτή, πήγε να συμβουλευθεί τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο για να έχει σημείο αναφοράς στην Εκκλησία. Εκείνοι αναγνώρισαν το χάρισμα του Θεού σε αυτόν και το επιβεβαίωσαν. Επομένως, διατηρούμε την έμπνευση και τον πόθο μας για τον Θεό, αν πάντοτε είμαστε ενωμένοι με τη συναγωγή των πιστών στην Εκκλησία, όπου όλοι έχουν τον ίδιο πόθο. Τότε η έμπνευσή μας δεν θα μειωθεί.
Ερώτηση: Πώς συνδέεται η απόλυτη μετάνοια του Ζακχαίου, γεγονός που συμβαίνει ίσως μία φορά στη ζωή του ανθρώπου, με τον λόγο των Πατέρων, «Αν πέσεις, σήκω πάνω», ο οποίος δείχνει την ανάγκη για συνεχή μετάνοια;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Τον 4ο αιώνα, στην έρημο της Αιγύπτου, η αδιάλειπτη προσευχή όλων των ασκητών ήταν: «Κύριε, χάρισέ μου πνεύμα μετανοίας», διότι ήξεραν ότι η μετάνοια είναι σαν κύκλος πυρός που δεν αϕήνει τον άνθρωπο να πέσει στην αμαρτία. Έρχεται η στιγμή που κάνουμε μία ριζική εξομολόγηση, αλλά αυτή είναι μόνο η αρχή της σωτηρίας, όχι η ίδια η σωτηρία. Οι Πατέρες λένε ότι αν ο άνθρωπος θέλει, από το πρωί ως το βράδυ μπορεί να φθάσει σε θεϊκά μέτρα. Όμως, ο άγιος Σωφρόνιος έλεγε ότι χρειάζεται κάθε μέρα να συμβαίνει αυτό.
Ερώτηση: Τι συμβουλή θα δίνατε σε κάποιον που θέλει να μετανοήσει και αγωνίζεται να φυλάξει τη χάρη του Θεού;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Δεν είναι απλό θέμα. Αν στραφούμε με όλη μας την καρδιά προς τον Θεό, αν μετανοούμε και πενθούμε ενώπιόν Του, Εκείνος θα μας γεμίσει με την παρηγοριά Του. Αλλά πώς το φυλάττουμε αυτό; Εκεί δυσκολευόμαστε όλοι. Ε, όταν έχουμε γευθεί ότι «χρηστός ο Κύριος», το κάνουμε σκοπό να είμαστε ευάρεστοι σε Αυτόν, μέρα με τη μέρα. Τότε υποτάσσουμε τον εαυτό μας και αυτό γίνεται το κύριο έργο της ζωής μας: να ζούμε πάντοτε κάτω από την επισκίαση της χάριτός Του. Γι’ αυτό ο απόστολος Παύλος λέει: «αλλ’ υπωπιάζω μου το σώμα και δουλαγωγώ, μήπως άλλοις κηρύξας αυτός αδόκιμος γένωμαι» (Α’ Κορ. 9, 27). Με αυτό τον τρόπο, μαθαίνουμε να φυλάττουμε τη χάρη όλο και περισσότερο. Μην εκπλαγείτε αν τη χάσετε χίλιες φορές. Τη χάρη τη χάνουμε συνεχώς, αλλά ένα πράγμα δεν αλλάζει: ποτέ δεν σταματάμε να την αναζητάμε και να ταπεινωνόμαστε ώσπου ο Θεός ευαρεστείται να μας επισκεφθεί και πάλι. Σε μία προσευχή γονυκλισίας της Πεντηκοστής, λέμε: «Σε Σένα μόνο αμαρτάνουμε, Κύριε, αλλά Εσένα μόνο και λατρεύουμε». Η λατρεία μας πρέπει να γίνεται όλο και πιο δυνατή ώστε να καταποθούν όλες οι αμαρτίες μας.
Ερώτηση: Μπορείτε να πείτε έναν λόγο για την εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Ο Δίκαιος Συμεών είχε τον ίδιο πόθο να δει τον Χριστόν Κυρίου (Λκ. 2,26), και ο πόθος αυτός τον κράτησε ζώντα για πολλά χρόνια. Όταν δέχθηκε τον Κύριο στην αγκαλιά του, έψαλλε την επινίκια ωδή του, «Νυν απολύεις τον δούλον Σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη, ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου» (Λκ. 2, 29-30). Ο ΠΟΘΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΡΑΤΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΖΩΝΤΑΝΗ. Ακόμη και ο πόθος του να φύγει από τη ζωή αυτή για να είναι με τον Θεό ήταν στην προοπτική των λόγων του αποστόλου Παύλου: «την επιθυμίαν έχων εις το αναλύσαι και συν Χριστώ είναι, πολλώ γαρ μάλλον κρείσσον» (Φιλιπ. 1,23). Αυτός είναι ο πόθος των τελείων.
(Πηγή: pemptousia.gr)
Άλλη όψις

[toula]

Από το βιβλίο «ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ», Εκδόσεις Εν Πλω
«…Ο π. Θαδδαίος μιλούσε με ραγισμένη φωνή, σχεδόν ψιθυριστά, κι έλεγε λόγια που ακτινοβολούσαν φως:
«Όλοι οι Άγιοι Πατέρες μας έζησαν αγαθή ζωή, γαλήνια ζωή. Όλοι τους λένε ότι η τελειότητα της χριστιανικής ζωής βρίσκεται στην τέλεια ταπείνωση. Αυτό σημαίνει ότι η εγκαρτέρηση στα παρατεταμένα βάσανα είναι ό,τι έχουμε περισσότερο ανάγκη σ’ αυτή τη ζωή. Πρέπει να υποφέρουμε τα πάντα με υπομονή και να συγχωρούμε τους πάντες. Αν έχουμε καλούς λογισμούς και πόθους, αυτοί οι λογισμοί θα μας δώσουν ειρήνη και χαρά ακόμα και σ’ αυτή τη ζωή, πόσο μάλλον στην αιωνιότητα. Κι έπειτα θα διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχει θάνατος, πως ο Κύριος έχει κατατροπώσει τον θάνατο και πως μας έχει δωριστεί αιώνια ζωή!» …»

[toula]

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΖΑΚΧΑΙΟΥ
Η Κυριακή του Ζακχαίου, αγαπητοί αδελφοί, είναι θύρα και πρόλογος· είναι το κατώφλι από το οποίο εισερχόμαστε σιγά-σιγά στο ιερό στάδιο του Τριωδίου. Η Εκκλησία, ως φιλόστοργη Μητέρα, δεν μας ρίχνει απότομα στο πέλαγος της μετανοίας, αλλά πρώτα μαλακώνει την καρδιά, χαμηλώνει το φρόνημα, συντρίβει αθόρυβα την ιδέα για τις δυνατότητες μας. Μας παρουσιάζει όχι έναν άγγελο, αλλά έναν αμαρτωλό· όχι έναν ασκητή της ερήμου, αλλά έναν άνθρωπο της αγοράς· όχι έναν ασήμαντο, αλλά έναν πλούσιο· ώστε να μη μπορεί κανείς να πει: «αυτό δεν με αφορά».
Ο Ζακχαίος ήταν αρχιτελώνης και πλούσιος. Άρχοντας, πρόσωπο σημαίνον, άνθρωπος με κύρος και δύναμη. Και όμως, όλη αυτή η εξωτερική πληρότητα δεν κατάφερε να σβήσει την εσωτερική του ένδεια. Η ψυχή του λιμοκτονούσε. Διότι άλλο είναι να έχεις και άλλο να είσαι· άλλο να κατέχεις και άλλο να ζεις αληθινά. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει ότι «ου το πλήθος των χρημάτων, αλλά η πτωχεία της αρετής γεννά την δυστυχία». Ο Ζακχαίος είχε τα πρώτα, αλλά του έλειπε το δεύτερο. Γι’ αυτό και μόλις ακούει πως περνά ο Ιησούς, γεννιέται μέσα του ένας πόθος ακαταμάχητος: «εζήτει ιδείν τον Ιησούν τίς εστι».
Εδώ αρχίζει το μυστήριο της ταπεινώσεως. Ο άρχοντας τρέχει. Ο σεβαστός ανεβαίνει σε δέντρο. Ο σοβαρός γελοιοποιείται. Δεν λογαριάζει τα σχόλια, ούτε το πλήθος, ούτε την εικόνα του. Γιατί όταν η ψυχή διψά, δεν υπολογίζει το κόστος. Η ταπείνωση του Ζακχαίου δεν ήταν εσωτερική μόνο· ήταν σωματική, ορατή, εκτεθειμένη στοτς άλλους. Αυτούς που τον υπολόγιζαν.Και αυτό έχει μεγάλη σημασία. Οι Πατέρες μας διδάσκουν ότι η ταπείνωση δεν είναι ιδέα, αλλά στάση ζωής. Όποιος θέλει να δει τον Χριστό, πρέπει να δεχτεί να κατέβει από το βάθρο του και να ανέβει στο σταυρό της αυτομεμψίας.
Και τότε συμβαίνει το παράδοξο: εκείνος που ανεβαίνει, καλείται να κατέβει. «Ζακχαίε, σπεύσας κατάβηθι». Ο Χριστός πρώτα τον υψώνει με το βλέμμα Του και έπειτα τον χαμηλώνει με την πρόσκληση. Διότι η αληθινή ύψωση δεν βρίσκεται στο να δεις μόνο τον Χριστό, αλλά στο να Τον δεχτείς. «Σήμερον γαρ εν τω οίκω σου δει με μείναι». Ο Θεός δεν ζητά στιγμιαίες συγκινήσεις, αλλά μόνιμη κατοίκηση.
Η μετάνοια του Ζακχαίου καρποφορεί αμέσως. Δεν αναβάλλεται, δεν διαπραγματεύεται, δεν εξηγείται. Στέκεται ενώπιον του Κυρίου και απογυμνώνει τον εαυτό του. Τα μισά στους φτωχούς· τα κλεμμένα τα δίνει στο τετραπλάσιο. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς τονίζει ότι εδώ δεν έχουμε απλώς διόρθωση αδικιών, αλλά «καρδίαν μεταποιημένην», καρδιά μεταμορφωμένη. Η φιλαργυρία, ρίζα πάντων των κακών, κόβεται από την ρίζα της. Ο πλούτος παύει να είναι δεσμά και γίνεται διακονία.
Η πράξη αυτή δεν είναι ηθική απλώς· είναι σωτηριολογική. «Σήμερον σωτηρία τω οίκω τούτω εγένετο». Η σωτηρία δεν αναβάλλεται για το μέλλον· αρχίζει από τώρα, όταν ο άνθρωπος ανοίγει την πόρτα. Και ο Ζακχαίος, παιδί του Αβραάμ πλέον όχι κατά το αίμα, αλλά κατά την πίστη, εισέρχεται στον λαό των σωζομένων. Ο Χριστός ήλθε «ζητήσαι και σώσαι το απολωλός», όχι το τακτοποιημένο, όχι το αυτάρεσκο, αλλά εκείνο που γνωρίζει πως έχει χαθεί.
Η ανάβαση του Ζακχαίου στη συκομορέα προσφέρεται για βαθύτερη, αναγωγική ερμηνεία. Οι Πατέρες βλέπουν στο δέντρο τον κόπο της ασκήσεως, την υπέρβαση του κοσμικού φρονήματος, την προσπάθεια να υψωθεί ο νους πάνω από τα γήινα. Όπως ο Ζακχαίος ανέβηκε για να δει, έτσι και εμείς, εισερχόμενοι στο Τριώδιο, καλούμαστε να ανέβουμε πάνω από την ραθυμία, την συνήθεια, την πνευματική νωθρότητα. Να κόψουμε λίγο από το βάρος της ύλης, να ελαφρύνουμε την καρδιά, για να περάσει ο Χριστός και να Τον αναγνωρίσουμε.
Το Τριώδιο δεν είναι περίοδος θλίψεως, αλλά ευκαιρία αναβάσεως. Είναι κλίμακα, όπως του Ιακώβ, όπου κατεβαίνει ο Θεός και ανεβαίνει ο άνθρωπος. Όμως η άνοδος αυτή περνά πάντοτε από την ταπείνωση. Όποιος θέλει να υψωθεί χωρίς να ταπεινωθεί, πέφτει. Όποιος όμως ταπεινώνεται, ακόμη κι αν ανέβει σε δέντρο, δοξάζεται από τον Θεό. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει: «Όπου υπάρχει ταπείνωσις, εκεί κατασκηνώνει η χάρις».
Αδελφοί μου, ο Ζακχαίος δεν έμεινε στο δέντρο. Κατέβηκε, άνοιξε, μοίρασε, άλλαξε. Αυτό είναι το κριτήριο. Αν το Τριώδιο μας συγκινήσει αλλά δεν μας αλλάξει, τότε μείναμε στα κλαδιά. Αν δούμε τον Χριστό αλλά δεν Τον δεχτούμε στο σπίτι, τότε χάσαμε την ώρα της επισκέψεως. Η Εκκλησία σήμερα μας καλεί όχι να θαυμάσουμε τον Ζακχαίο, αλλά να του μοιάσουμε.
π.Π.Κρούσκος

[toula]

Είναι σύμφωνον με το ιδεώδες της ευσεβείας να χρησιμοποιούμεν τα φάρμακα της Ιατρικής;

ΕΡΩΤΗΣΙΣ 55 Προς τον Μέγα Βασίλειον

Εάν είναι σύμφωνον με το ιδεώδες της ευσεβείας να χρησιμοποιούμεν τα φάρμακα της Ιατρικής.

ΑΠΟΚΡΙΣΙΣ

Κάθε τέχνη μας έχει δοθή από τον Θεόν ως βοήθεια προς την ασθενή φύσιν μας. Παραδείγματος χάριν, η γεωργία μας έχει δοθή, επειδή τα αυτοφυή δεν επαρκούν προς ικανοποίησην των αναγκών μας, η υφαντική, επειδή χρειαζόμεθα κατ’ ανάγκην σκεπάσματα, διά να είμεθα κόσμιοι και να μη προσβαλλώμεθα από τον αέρα, και η οικοδομική διά παρό­μοιον λόγον. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με την Ιατρικήν. Επειδή το σώμα μας, που υπόκειται εις την ασθένειαν, προσ­βάλλεται από διαφόρους βλάβας, προερχομένας από έξω και από μέσα (διά των τροφών), και καταπονείται και από την υπερβολήν και από τας ελλείψεις, η ιατρική παρεχωρήθη από τον Θεόν, που κανονίζει όλην την ζωήν μας, διά να μας υποδεικνύη, προτυπούσα την θεραπείαν της ψυχής, την απομάκρυνσιν του περιττού και την πρόσθεσιν του ελλείποντος.

Λέγομεν δε ότι παρεχωρήθη, διότι, όπως δεν θα είχαμεν ανάγκην της εφευρετικότητος και του μόχθου της γεωργίας, εάν παρεμέναμεν εις τον παράδεισον της τρυφής, κατά τον ίδιον τρόπον δεν θα εχρειαζόμεθα καθόλου την βοήθειαν τής ιατρικής προς παρηγοριάν, εάν παρεμέναμεν άτρωτοι από την ασθένειαν, σύμφωνα με το χάρισμα πού μάς εδόθη κατά την δημιουργίαν προ της παρακοής. Αλλ’ όπως μετά την εξορίαν εις τον τόπον τούτον και αφού ηκούσαμεν το– «εν ιδρώτι τού προσώπου σου θα τρώγης τον άρτον σου», τότε, με την μακράν πείραν και την ταλαιπωρίαν εις την γην, επενοήσαμεν την τέχνην της γεωργίας προς μείωσιν των δυσχερείων αυτής της κατάρας, διότι ο Θεός μας εχάρισε την γνώσιν και κατανόησιν αυτής της τέχνης, έτσι, και επειδή διετάχθημεν να επιστρέψωμεν πάλιν εις την γην, από την οποίαν ελήφθημεν, και επειδή ηνώθημεν με την οδυνηράν σάρκα, που εξ αιτίας της αμαρτίας είναι καταδικασμένη εις θάνατον και υπόκειται διά τούτο εις τας ασθενείας αυτάς, μας εδόθη και η βοήθεια της ια­τρικής, μικρά ή μεγάλη, που προσφέρεται εις τους ασθενούντας.

Διότι τα βότανα, που είναι κατάλληλα διά κάθε ασθένειαν, δεν εβλάστησαν αυτομάτως από την γην, αλλ’ εφύτρωσαν βεβαίως με την θέλησιν τού Δημιουργού διά την ιδικήν μας ωφέλειαν. Αι φυσικαί δυνάμεις λοιπόν που ευρίσκονται εις τας ρίζας ή τα άνθη ή τα φύλλα ή τους καρπούς ή τους χυμούς, ή όσαι ευρέθησαν από μέταλλα ή από την θάλασσαν, κατάλλη­λοι διά την ανακούφισιν και θεραπείαν της σαρκός, είναι όμοιαι με εκείνα που ανεκαλύψαμεν διά να τρώγωμεν και να πίνωμεν. Ό,τι όμως επινοείται με επιπολαιότητα και είναι καρπός περιεργείας, απαιτεί δε πολλήν απασχόλησιν και στρέφει όλην σχεδόν την ζωήν μας εις την επιμέλειαν της σαρκός, πρέ­πει να αποφεύγεται από τούς Χριστιανούς.

Οφείλομεν δε να φροντίζωμεν να χρησιμοποιούμεν την ιατρικήν τέχνην, εάν ποτέ χρειασθή, έτσι, ώστε να μη αποδίδωμεν εις αυτήν κάθε αιτίαν υγείας ή ασθενείας, αλλά να δεχώμεθα την χρήσιν των αγαθών της ως προοριζομένην εις δόξαν Θεού και ως πρότυ­πον της επιμελείας των ψυχών.

Όταν όμως στερούμεθα της ιατρικής βοηθείας, να μη στηρίζωμεν όλην την ελπίδα μας διά την ανακούφισιν και θεραπείαν των ασθενειών εις την τέχνην αυτήν, αλλά να γνωρίζωμεν ότι ο Κύριος ή δεν θα μας αφήση να δοκιμασθώμεν περισσότερον από όσον δυνάμεθα να υποφέρωμεν , ή, όπως τότε ο Κύριος άλλοτε μεν έκαμνε πηλόν και επέχριε και επρόσταζε τον ασθενή να νιφθή εις την κολυμβήθραν του Σιλωάμ, άλλοτε δε ηρκείτο εις μόνην την θέλησίν του, λέγων «θέλω, καθαρίσθητι», άλλους δε τους άφησε να αγωνίζωνται προς τας ασθενείας των, διά να τους καταστήση δοκιμωτέρους διά του πειρασμού, έτσι συμβαίνει και με ημάς· άλλοτε μεν μας βοηθεί αοράτως και εκ του αφανούς, όταν γνωρίζη ότι τούτο συμφέρει εις τας ψυχάς μας, άλλοτε δε κρίνει καλόν να χρησιμοποιήση υλικήν βοήθειαν διά τα πάθη μας.

Έτσι, με την παράτασιν της ασθενείας, καθιστά ισχυράν και διαρκή την μνήμην της ευεργεσίας ή, ακόμη, όπως είπα, μας παρέχει ένα πρότυπον προς μίμησιν διά την επιμέλειαν της ψυχής. Όπως δηλαδή εις την περίπτωσιν της σαρκός είναι αναγκαία η απομάκρυνσις του ξένου στοιχείου και η πρόσθεσις του ελλείποντος, έτσι και εις την περίπτωσιν της ψυχής μας είναι ανάγκη να απομακρύνωμεν το ξένον και να δεχώμεθα ό,τι είναι σύμφωνον με την φύσιν μας. Διότι ο Θεός εδημιούργησε τον άνθρωπον όρθιον και έκτισεν ημάς δι’ έργα αγαθά, ώστε να περιπατήσωμεν εις αυτά.

Και όπως ακριβώς διά την θεραπείαν τού σώματος ανεχόμεθα εγχειρήσεις και καυτηριάσεις και την πόσιν πικρών φαρμάκων, έτσι και εις την περίπτωσίν μας πρέπει να δεχώμεθα διά την ψυχικήν μας θεραπείαν τον ελεχκτικόν λόγον, που τέμνει, και τα πικρά φάρμακα των επιτιμήσεων. Αυτό ακριβώς λέγει ο προφητικός λόγος κατά τρόπον επιτιμητικόν προς τους μη διορθωθέντας· «μήπως δεν υπάρχει βάλσαμον εν Γαλαάδ; ή δεν υπάρχει εκεί ιατρός; Διατί η θυγάτηρ τού λαού μου δεν ανέλαβε την υγείαν της;».

Αυτό δε που συμβαίνει με τας χρονίας ασθενείας, ότι δηλαδή αναμένομεν την θεραπείαν επί μακράν χρόνον και με μεθόδους αλγεινάς και ποικίλας, μας δι­δάσκει ότι και τα αμαρτήματα της ψυχής οφείλομεν να επανορθώνωμεν με κοπιώδη προσευχήν και πολυχρόνιον μετά­νοιαν και αυστηράν πειθαρχίαν, την οποίαν ο λόγος θα μας υποδείξη ως επαρκή διά την θεραπείαν.

Δεν πρέπει όμως, επειδή μερικοί δεν χρησιμοποιούν καλώς την ιατρικήν, να αποφεύγωμεν κάθε ωφέλειαν που προέρχε­ται από αυτήν. Ούτε βέβαια πρέπει να καταδικάζωμεν όλας μαζί τας τέχνας, επειδή οι ακρατείς εις τας ηδονάς χρησιμο­ποιούν την μαγειρικήν ή την αρτοποιίαν ή την υφαντικήν με σκοπόν την απόλαυσιν, υπερβαίνοντες τα όρια των αναγκαίων διά την ζωήν. Τουναντίον, διά της ορθής χρήσεώς των πρέπει να αποδεικνύωμεν την κακήν χρήσιν των από εκείνους.

Έτσι και εις την περίπτωσιν της ιατρικής δεν είναι ορθόν με την κακήν χρήσιν της να δυσφημούμεν την δωρεάν τού Θεού. Διότι και το να στηρίζωμεν την ελπίδα της υγείας μας εις τα χέρια των ιατρών είναι κτηνώδες, τούτο βλέπομεν να παθαί­νουν μερικοί δύστυχοι, που δεν διστάζουν να ονομάζουν τους ιατρούς και σωτήρας, και το να αποφεύγωμεν εντελώς τας ωφελείας, που μας παρέχει, φανερώνει ισχυρογνωμοσύνην. Αλλ’ όπως ο Εζεκίας δεν εθεώρησε τον ορμαθόν των σύκων ως κύριον αίτιον της αναρρώσεώς του ούτε απέδωσεν εις αυτόν την θεραπείαν τού σώματός του, αλλά προσέθεσεν εις την δοξολογίαν τού Θεού και την ευχαριστίαν διά την δημιουρ­γίαν των σύκων, έτσι κάμνομεν και ημείς· όταν δηλαδή δεχώμεθα τας πληγάς από τον Θεόν, πού διαχειρίζεται την ζωήν μας κατά τρόπον αγαθόν και σοφόν, ζητούμεν κατ’ αρχήν μεν να γνωρίσωμεν την αιτίαν, διά την οποίαν μας πλήττει με δοκιμασίας, έπειτα δε να απαλλαγώμεν από τα οδυνηρά και να έχωμεν υπομονήν, ώστε μαζί με τον πειρασμόν να φέρη και το τέλος του, διά να ημπορέσωμεν να τον υποφέρωμεν.

Δεχόμεθα με ευγνωμοσύνην την χάριν της ιάσεως που μας δίδεται ή διά του οίνου και του ελαίου, όπως εις την περίπτωσιν του εμπεσόντος εις τους ληστάς, ή διά των σύκων, όπως εις την περίπτωσιν του Εζεκίου. Και θα έχη την αυτήν αξίαν δι’ ημάς, είτε ο Θεός μας θεραπεύση κατά τρόπον αφανή, είτε ενεργήση με κάποιον υλικόν τρόπον. Διότι οι υλικοί τρόποι μας οδηγούν πολλάκις αποτελεσματικώτερα εις την συναίσθησιν της ευεργεσίας τού Κυρίου. Πολλάκις δε, επειδή ασθενούμεν προς τιμωρίαν μας, καταδικαζόμεθα να υποστώμεν σκλη­ράν και βαρείαν θεραπείαν ως μέρος της τιμωρίας.

Η κοινή λογική λοιπόν δεν μας υποδεικνύει να αποφεύγω­μεν ούτε τας εγχειρήσεις ούτε τας καυτηριάσεις ούτε τους πό­νους που προκαλούνται από δυνατά και επίπονα φάρμακα ούτε τας ασιτίας ούτε την αυστηράν δίαιταν ούτε την αποχήν από επιβλαβή πράγματα. Εις όλα δε αυτά πρέπει, επαναλαμβάνω, να σώζεται ο σκοπός της ωφελείας της ψυχής, ώστε να διδά­σκεται, έχουσα αυτόν ως πρότυπον, την επιμέλειαν του εαυτού της.

Υπάρχει δε μεγάλος κίνδυνος να πλανηθή η σκέψις μας, υποθέτουσα ότι κάθε ασθένεια χρειάζεται ιατρικήν βοήθειαν. Διότι όλαι αι ασθένειαι δεν προέρχονται εις ημάς από την φύσιν ούτε από την εσφαλμένην δίαιταν ή από άλλας σωματικάς αιτίας, όπου βλέπομεν ενίοτε ότι η ιατρική είναι χρήσιμος. Διότι πολλάκις αι ασθένειαι είναι και τιμωρίαι διά τα αμαρτήματά μας, έρχονται δε διά την επιστροφήν. Διότι η Γραφή λέγει· «αυτόν τον οποίον αγαπά ο Κύριος τον παιδεύει» και· «διά τούτο ανάμεσά σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι, και αποθνήσκουν αρκετοί. Διότι, εάν ανεκρίνομεν τους εαυτούς μας, δεν θα εκρινόμεθα. Κρινόμενοι δε υπό του Κυρίου, παιδευόμεθα, διά να μη κατακριθώμεν μετά του κόσμου». Διά τούτο οι άνθρωποι αυτού τού είδους, όταν αναγνωρίσωμεν τα παραπτώματά μας, οφείλουν να είναι ήσυχοι, να λησμονήσουν την ιατρικήν και να υπομένουν αυτά που έρχονται επ’ αυτών, σύμφωνα με τούς λόγους· «οργήν Κυρίου θα υποφέρω, διότι ημάρτησα εις αυτόν», και να δείξουν την διόρθωσίν των, δίδοντες καρπούς αξίους της μετανοίας, και να φέρουν εις την μνήμην των τον Κύριον, που είπεν «ίδε, έχεις γίνει υγιής, μηκέτι αμάρτανε, διά να μη γίνη εις σέ κάτι χειρότερον».

Ενίοτε όμως έρχονται ασθένειαι, επειδή το ζητεί ο πονη­ρός. Διότι δέχεται και αποστέλλει ο φιλάνθρωπος Δεσπότης εις τον αγώνα ένα μεγάλον ανταγωνιστήν τού διαβόλου και καθαιρεί την μεγαλαυχίαν του διά της καρτερικής υπομονής των δούλων του· τούτο δε εδιδάχθημεν ότι συνέβη εις την περίπτωσιν του Ιώβ.

Ή, αυτοί που ημπορούν να υποφέρουν με καρτερίαν μέχρι θανάτου τον πόνον, φέρονται από τον Θεόν και ως υπόδειγμα διά τους μη υπομονητικούς. Όπως ο Λάζαρος, διά τον οποίον, ενώ επιέζετο από τόσας πληγάς, πουθενά δεν αναφέρει η Γραφή ούτε ότι εζήτησε κάτι από τον πλούσιον ούτε ότι ήτο δυσηρέστημένος εξ αιτίας της καταστάσεώς του, διά τούτο δε εύρε την ανάπαυσιν εις τον κόλπον τού Αβραάμ, διότι απέλαβε τα κακά εις την ζωήν του.

Εύρομεν όμως ότι υπάρχει και άλλη αιτία διά τας ασθενείας των αγίων, όπως εις την περίπτωσιν τού αποστόλου. Διότι, διά να μη φανή ότι υπερβαίνει τα όρια της ανθρωπίνης φύσεως και διά να μη σκεφθή κανείς ότι εκ φύσεως έχει κάτι ασύνηθες επάνω του (πράγμα το οποίον έπαθον οι κάτοικοι της Λυκαονίας που του προσέφεραν στέμματα και ταύρους), ήτο διαρκώς άρρωστος προς απόδειξιν ότι η φύσις του ήτο πράγματι ανθρωπίνη.

Οι άνθρωποι λοιπόν αυτού του είδους τι κέρδος ημπορούν να έχουν από την ιατρικήν; Δεν διατρέχουν περισσότε­ρον κίνδυνον, καθώς αποκλίνουν από την ορθήν αντιμετώπισιν και ασχολούνται με την φροντίδα τού σώματος; Εκείνοι πάντως που ησθένησαν από κακήν δίαιταν πρέπει να χρη­σιμοποιήσουν την θεραπείαν τού σώματος ως τύπον και παρά­δειγμα διά την φροντίδα τής ψυχής, όπως ελέχθη πρωτύτερα. Διότι η αποχή από τα βλαβερά, σύμφωνα με τας αρχάς της ιατρικής, είναι ωφέλιμος και δι’ ημάς, ως και η εκλογή των ωφελίμων πραγμάτων και η τήρησις των προς θεραπείαν οδηγιών. Και αύτη δε η μεταβολή τού σώματος από την ασθένειαν προς την ευεξίαν ας μας ενθαρρύνη, ώστε να μη απογοητευώμεθα διά την ψυχήν μας, ότι δήθεν δεν ημπορεί να επανέλθη πάλιν διά της μετάνοιας από τα αμαρτήματα εις την προσήκουσαν ακεραιότητά της.

Ούτε πρέπει λοιπόν να αποφεύγωμεν παντελώς την ιατρικήν τέχνην ούτε αρμόζει να στηρίζωμεν εις αυτήν κάθε ελπίδα μας. Αλλ’ όπως χρησιμοποιούμεν μεν την γεωργικήν, ζητούμεν δε από τον Θεόν τους καρπούς, και όπως εμπιστευόμεθα το πηδάλιον εις τον κυβερνήτην, προσευχόμεθα δε εις τον Θεόν να διασωθώμεν από την θάλασσαν, έτσι, και όταν καλούμεν τον ιατρόν, εάν υπάρχη ανάγκη, δεν παύομεν να ελπίζωμεν εις τον Θεόν.

Μου φαίνεται δε ότι η Ιατρική συντελεί πολύ εις την εγκράτειαν. Διότι βλέπω ότι και τας ηδονάς αποκόπτει και τον χορτασμόν καταδικάζει και την ποικιλίαν της τροφής και την περίεργον επινόησιν καρυκευμάτων αποδοκιμάζει ως βλαβεράν. Με ένα λόγον δε, αποκαλεί η ιατρική την λιτότητα των αγαθών μητέρα της υγείας· ώστε και ως προς αυτό αι οδηγίαι της μας είναι ωφέλιμοι.

Είτε λοιπόν χρησιμοποιούμεν ενίοτε τας συστάσεις της ιατρικής είτε όχι, σύμφωνα με τους λόγους που εξεθέσαμεν, ας υπάρχη πάντοτε ο σκοπός της ευαρεστήσεως προς τον Θε­όν και ας εξασφαλίζεται η ωφέλεια της ψυχής μας και ας εφαρμόζεται το πρόσταγμα του αποστόλου · «είτε λοιπόν εσθίετε, είτε πίνετε, είτε τι ποιείτε, πάντα εις δόξαν Θεού ποιείτε».

Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός

Πηγή Μ. Βασιλείου (ΟΡΟΙ ΚΑΤΑ ΠΛΑΤΟΣ Β’ , ΕΠΕ 8, 394-408)

[toula]

Μάθε να γίνεσαι αόρατος… ώστε να σε βλέπει και να σε ευλογεί ο Θεός

Μάθε να σιωπάς.

Μην αφήνεις να βλέπουν οι άλλοι τι κρατάς στα χέρια σου.
Δουλεύεις για τον Αόρατο.
Ας είναι και το έργο σου αόρατο.
Όταν σκορπίζει κανείς γύρω του ψίχουλα, μαζεύονται τα πουλιά που στέλνει ο διάβολος, λένε οι άγιοι.

Γι’αυτό οι άγιοι δίνουν την συμβουλή:
Να ενεργείς με διάκριση.
Βρίσκεσαι κάπου και σου προσφέρουν κάτι.
Διάλεξε το μικρότερο κομμάτι.

Αν, όμως, κάποιος ή κάποιοι βλέπουν τι θα κάνεις, τότε προτίμησε ν’ακολουθήσεις τη μέση οδό που θα προκαλούσε την πιο μικρή αίσθηση στους άλλους.

Προσπάθησε, δηλαδή, με κάθε τρόπο να μένεις αφανής.

Να περνάς όσο πιο πολύ μπορείς απαρατήρητος.
Να το έχεις αυτό σαν ένα κανόνα πάντοτε.
Μη μιλάς για τον εαυτό σου, πώς κοιμήθηκες, τι ονειρεύτηκες, τι σου συνέβη.
Μη λες τη γνώμη σου ευκαίρως ακαίρως χωρίς να ρωτηθείς.

Μην κάνεις λόγο για τις ανάγκες σου και τις υποθέσεις σου.

Όταν διαρκώς μιλάς γι’αυτά, τρέφεις απλούστατα τον ναρκισσισμό σου με την αυτοαπασχόλησή σου.
Μάθε να γίνεσαι αόρατος… ώστε να σε βλέπει και να σε ευλογεί ο Θεός.

Απόσπασμα απ’ το βιβλίο “Ο δρόμος των ασκητών” (Τ. Κολλιάντερ)