Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Προς τί η τυραννία;
ήρθα στη ζωή, καλώς.
Γιατί χτυπιέμαι από τις τρικυμίες της ζωής;
Θα πω έναν λόγο, θρασύ μεν, αλλά θα τον πω:
Αν δεν ήμουν δικός Σου, θά’μουν, Χριστέ μου, αδικημένος.
Γεννιόμαστε, λιώνουμε, ολοκληρωνόμαστε,
νυστάζω, κοιμάμαι, αγρυπνώ, περπατώ,
αρρωσταίνουμε, είμαστε υγιείς, απολαύσεις, πόνοι.
Να ζεις τους κύκλους του ήλιου, όσους είναι της γης,
να πεθάνεις, να σαπίσει η σάρκα σου. Αυτά περνάν και τα ζώα,
που είναι μεν άτιμα, αλλ’όμως ανεύθυνα.
Τί είμαι εγώ λοιπόν παραπάνω; Τίποτα, εκτός απ’τον Θεό.
Αν δεν ήμουν δικός Σου, θά’μουν, Χριστέ μου, αδικημένος.
ΟΔ’. Προς Χριστόν.
Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος .

[toula]

«Οὐκ ἔξεστί σοι»
Εἲναι ἐντυπωσιακή μιά κοινωνία, πού χύνει κροκοδείλια δάκρυα γιά τά παιδιά πού πνίγονται ἤ πού πεθαίνουν ἀπό την πεῖνα, ἀλλά διεκδικεῖ τό δικαίωμα νά τά σκοτώνει πρίν ἔλθουν στόν κόσμο.
Ἡ κακοποίηση ζώων ἀπαγορεύεται, ἡ κακοποιήση καί ἡ δολοφονία ἀνθρώπων βρεφικῆς ἡλικίας ἐπιβραβεύεται καί ἐπαινεῖται δημοσίως.
Ἡ κυρία ἤ ἡ δεσποινίς πού δολοφόνησε τό ἀθῶο παιδί μέσα της, μπορεῖ νά διαμαρτύρεται γιατί κακοποιήθηκε τό σκυλάκι της;
Μιά ἐξουσία καί μιά Βουλή, πού νομοθετεῖ καί καταδικάζει τήν κακοποίηση τῶν ζώων, μέ ποιό ἠθικό ἀνάστημα ἐπικροτεῖ τήν δολοφονία ἀθώων ὑπάρξεων, τήν νομιμοποιεῖ καί τήν πληρώνει;
Εἶναι ὑποκρισία μεγατόνων, ὅταν βλέπεις ἕνα παιδικό πτῶμα στήν ἀκρογιαλιά πνιγμένο ὄχι μόνο ἀπό τή θάλασσα, ἀλλά και ἀπό την ἀδιαφορία ἀνθρώπων ἐγκληματιῶν μέ γραβάτα καί κοστούμι, ἀλλά νά ἐπιδοκιμάζεις τόν θρυμματισμό τῆς κεφαλῆς και τῶν ὀστῶν ἀθώων ὑπάρξεων στό βωμό τῆς ἀπόλαυσης και τοῦ δολοφονικοῦ ἐγωκεντρισμοῦ.
Μιά τέτοια κοινωνία δικαιοῦται νά εὐτυχήσει καί νά προοδεύσει;
Ἕνας τέτοιος λαός μπορεῖ καί δικαιοῦται νά περιμένει καλύτερες ἡμέρες;
Ποῦ εἶναι οἱ ὑποκριτές τῆς ὑπεράσπισης τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων;
Τά ἀγέννητα, ἀλλά ζωντανά παιδιά, δέν ἔχουν δικαιώματα καί ἔχουν δικαιώματα τά σκυλιά καί τά γατιά;
Καί ὅλοι αὐτοί εἶναι προοδευτικοί ἤ ἄθλιοι;
Ποιός πατέρας καί ποιά μάννα δικαιοῦνται νά ἀπαιτοῦν τό σεβασμό καί τήν ἀγάπη τῶν παιδιῶν τους, ὅταν αὐτά μαθαίνουν ὅτι ζοῦν ὄχι ἀπό την ἀγάπη τῶν γονιῶν τους ἀλλά ἀπό τήν τύχη, γιατί γεννήθηκαν πρῶτα ἤ δεύτερα, ἐνῶ ἄν εἶχαν γεννηθεῖ τρίτα ἤ τέταρτα οἱ «καλοί τους» γονεῖς θά εἶχαν θρυμματίσει τά κεφαλάκια τους;
Ἡ πιό ἀπεχθής διαφθορά εἶναι τό νά θεωρεῖς τήν ἀρετή ὡς βλακεία, νά σαρκάζεις τήν τιμιότητα, τό νά εἰρωνεύεσαι τούς ἔντιμους ἀνθρώπους, τό νά πολεμᾶς τήν ἀληθινή φύση τῶν ὄντων καί νά ὀνομάζεις τήν διαστροφή, ὡς ἐναλλακτικό τρόπο ζωῆς.
Πρέπει να ποῦμε ξεκάθαρα στά παιδιά μας ὅτι, ποτέ δέν θά γίνουν καί δέν θά εἶναι εὐτυχισμένα ἄν τά χέρια καί πρό παντός οἱ καρδιές τους εἶναι σφραγισμένα ἀπό τό θάνατο ἀθώων ὑπάρξεων πού τούς τόν πρόσφεραν, σάν ἄλλοι Ἡρῶδες, στό βωμό τῆς διασκέδασής τους.
Πρέπει νά τούς ποῦμε ὅτι αὐτοί ζοῦν, γιατί κάποιοι δέν τούς μιμήθηκαν καί τούς χάρισαν τήν ζωή καί ὄχι τό θάνατο.
Ἄν δέν σέβονται τά παιδιά, πού χάρις σέ ἐκείνους καί μέσα ἀπό τίς σχέσεις τους ἀπέκτησαν ὕπαρξη, μέ ποιό δικαίωμα μποροῦν νά ἀπαιτήσουν σεβασμό στήν δική τους τήν ζωή;
Μόνοι μας καί μέ τίς πράξεις μας σχετικοποιοῦμε τήν ἀξία τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς.
Αὐτή δέν εἶναι καί ἡ βασικότερη αἰτία τῆς ἀθεΐας τῶν πολλῶν; Ἐπειδή ὁ Θεός μᾶς λέγει ξεκάθαρα ὅτι «οὐκ ἔξεστί σοι», δηλαδή δέν σοῦ ἐπιτρέπεται νά καταστρέφεις τήν ἀνθρώπινη ζωή, γι᾽ αὐτό τόσο ἄνετα καί τόσο ἐπιπόλαια κάποιοι λένε «δέν ὑπάρχει Θεός», γιά νά μποροῦν ἄνετα νά σκοτώνουν ἀθῶα βρέφη κάνοντας τό κέφι τους.
Ἴσως κάποιοι θεωρήσουν σκληρά και προκλητικά αὐτά τά λόγια.
Ναί, λοιπόν, αὐτό θέλω, νά προκαλέσω τήν σκληροκαρδία ὅλων ὅσων εἶναι ὑπεύθυνοι γιά τήν σύγχρονη γενοκτονία τῶν ἐκτρώσεων.
Νά ὑπερασπιστῶ αὐτά τἀ παιδιά, πού ὅπως γράφει ἡ Ἰωάννα Σκαρλάτου, στό ἐξαιρετικό πόνημά της:
«Τά Μωρά τῆς Λίμνης» κλαῖνε ἀσταμάτητα, γιατί δέν ἔχουν μάτια γιά νά δοῦν, δέν ἔχουν χεἰλη καί στόμα νά χαμογελάσουν.
Τά κατέστρεψαν οἱ γιατροί μέ τήν ἐντολή τῶν γονιῶν τους.
Σισανίου και Σιατίστης Παύλος.

[toula]

Εις μνημόσυνον...
"Είμαι απλώς ένα κερί αναμμένο μπροστά σε μια εικόνα. Φωτίζω, για να μπορεί ο κόσμος να βλέπει την εικόνα. Μια μέρα το κερί μου θα σβήσει. Όταν συμβεί αυτό, κάποιος άλλος πρέπει να έρθει και να ανάψει το δικό του κερί μπροστά στην εικόνα. Αυτό που έχει σημασία είναι η εικόνα, και όχι το κερί που την φωτίζει".
+ Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος Γιαννουλάτος
Αιωνία η μνήμη αυτού.
Την ευχή του να έχουμε.

[toula]

Μόνος μου χτες από τις πίκρες στραγγισμένος
Σε δάσος σύσκιο βαρύθυμος καθόμουν.
Μ᾿ αρέσει, αλήθεια, αυτό το φάρμακο στις θλίψεις,
με την ψυχή μου ν᾿ αναδεύω σκέψεις σιωπηλά.
Αύρες ψιθύριζαν μ᾿ αηδόνια καλλικέλαδα
κι απ᾿ τα κλαδιά γλυκό αποκάρωμα χυνόταν,
θαρρείς και σού φευγε η ζωή. Κι από τα δέντρα
τα οξύφωνα τζιτζίκια, φίλοι του ήλιου,
πλημμύριζαν το δάσος με τις φλύαρες φωνές τους.
Σιμά ρυάκι δροσερό έβρεχε τα πόδια και μες στο δάσος έτρεχε απαλά.
Πώς με συνείχε ωστόσο δυνατή η οδύνη κι έτσι δε με τραβούσαν διόλου ετούτα.
Ο νους,σαν τον στομώνει ο πόνος, τέρψεις δε γυρεύει.
Κι εγώ μέσα στις συστροφές της ταραγμένης σκέψης
σ᾿ αντίμαχες ιδέες παραδομένος:
Ποιος στάθηκα, ποιος είμαι, τι θα γίνω; Δεν ξέρω καθαρά.
Κι άλλος σοφότερός μου ούτε κι εκείνος.
Στάσου. Μπρος στο Θεό όλα δεύτερα. Τόπο στο Λόγο.
Μάταια δε σ᾿ έπλασε ο Θεός,
μ᾿ εγώ αντιστέκομαι, μικρόψυχος, στον ύμνο.
Σκοτάδι εδώ κι εκεί του Λόγου το βασίλειο κι όλα ξάστερα, για το Θεό αντικρύζοντας, για στη φωτιά να τυραννιέσαι.
Μόλις με γλύκανε έτσι ο νους, πάει κι ο πόνος.
Κι από το σύσκιο δάσος χτες γυρίζοντας στο σπίτι, μια χαμογέλαγα παράξενα και μια σιγόκαιγε η καρδιά με σκέψη ανταριασμένη.
Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου
[ΙΔʹ. «Περὶ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως»]

[toula]

Γιορτάζει ἕνας πολὺ μεγάλος Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἢ Nανζιανζηνός, Ἀρχιεπίσκοπος Kωνσταντινουπόλεως.
Εάν θέλαμε νὰ μαζέψουμε τὶς ἀρετὲς ὅλων τῶν Ἁγίων, τὴ σοφία ὅλων τῶν ἀνθρώπων, τὴ Θεολογία ὅλων τῶν Θεολόγων, ἂν θέλαμε νὰ τὰ μαζέψουμε καὶ νὰ τὰ κάνομε μία εἰκόνα καὶ νὰ τὰ συγκεντρώσομε σὲ μία ὑπόσταση, σὲ μία ὀντότητα, θὰ μπορούσαμε κάλλιστα καὶ χωρὶς νὰ κάνομε λάθος, ὅλα αὐτὰ νὰ τὰ ἀποδώσομε στὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο.
Eἶχε πεῖ ὁ ἴδιος γιὰ τὸν ἅγιο Ἀθανάσιο πὼς «Ἀθανάσιον ἐπαινῶν, ἀρετὴν ἐπαινέσομαι». Πάει καὶ γι’ αὐτόν, ὅμως.
«Γρηγόριον ἐπαινῶν, ἀρετὴν ἐπαινέσομαι». Ἀρετήν!
Tαυτίζετο, δηλαδή, μὲ τὴν ἀρετήν.
Καὶ ἔγραψε ὑπέροχα συγγράμματα, οὐράνια. Καὶ διατύπωσε τὰ Δόγματα τῆς Ἐκκλησίας καὶ περισσότερο τὸ Δόγμα περὶ Θεοῦ καὶ περὶ Θεοῦ Λόγου.
Γι’ αὐτὸ καὶ ἀπεκλήθη Θεολόγος, ὁ δεύτερος τῆς Ἐκκλησίας μας.
Πρῶτος ὁ ἅγιος Ἰωάννης καὶ ὁ τρίτος ὁ ἅγιος Συμεών, ὁ Νέος Θεολόγος.
Πέρασε πολλὰ στὴ ζωή του, κι εἶναι ο αισθηματίας ποιητής της Εκκλησίας μας, ὁ πληγωμένος ἀετός, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ πολὺ μεγάλα ὕψη τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς σοφίας.
Tὸν εὐχαριστοῦμε καὶ τὸν εὐγνωμονοῦμε.
Kαὶ μάλιστα, ὁ αὐτοκράτωρ Kωνσταντῖνος Z΄, ὁ Πορφυρογέννητος, τὸν 10ο αἰῶνα, μετέφερε τὰ λείψανά του ἀπ’ τὴν Kαππαδοκία, ἀπὸ τὴν Nανζιανζὸ καὶ Ἀριανζό, γιὰ τὴν ἀκρίβεια, καὶ τὰ ἔθαψε στὸν ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων στὴν Kωνσταντινούπολη.
Σήμερα, τὸ ἱερό του λείψανο βρίσκεται στὴ Nέα Kαρβάλη τῆς Kαβάλας.
Ἅμα περνᾶμε ἀπὸ ’κεῖ, ἂς περνᾶμε νὰ τὸν ἀσπαζόμεθα καὶ νὰ παίρνομε καὶ κανένα γλυκό.
Νά ’χομε τὴν εὐχὴ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου καὶ Χρόνια Πολλὰ σ’ ὅσους ἔχουν τ’ ὄνομά του, καὶ στὸν ἐπίτροπό μας. Ὅταν λέω σὲ ὅσους, ἐννοῶ καὶ σὲ ὅσες.
Ἡ Ἐκκλησία βλέπει τὸν ἄνθρωπο.
Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης, Χειμερινό Συναξάρι, τόμος Β΄, του Αρχιμανδρίτη π. Ανανία Κουστένη, Εκδόσεις Ακτή, Λευκωσία 2008

[toula]

«Μὲ τίποτε ἀπὸ ὅ,τι ὑπάρχει εἰς τὸν κόσμον δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ συγκρίνῃ ἕνα πιστὸν φίλον, καὶ τὸ κάλλος του δὲν ἔχει ὅρια».
«Ὁ πιστὸς φίλος εἶναι ἰσχυρὰ προστασία» (Σοφ. Σολ. ς´ 14-15) καὶ βασίλειον ὀχυρωμένον. Ὁ πιστὸς φίλος εἶναι ἔμψυχος θησαυρός.
Ὁ πιστὸς φίλος εἶναι πολυτιμότερος ἀπὸ χρυσάφι καὶ ἀπὸ πολλοὺς πολυτίμους λίθους.
Ὁ πιστὸς φίλος εἶναι κῆπος περιφραγμένος καὶ πηγὴ σφραγισμένη, τὰ ὁποῖα ἀνοίγουν πότε-πότε διὰ νὰ τὰ ἐπισκεφθῇ καὶ νὰ τὰ ἀπολαύσῃ κανείς.
Ὁ πιστὸς φίλος εἶναι λιμάνι ἀναψυχῆς. Ἂν δὲ εἶναι καὶ πιὸ συνετός, πόσον καλύτερον εἶναι τοῦτο;
Ἐὰν δὲ εἶναι καὶ πολὺ μορφωμένος καὶ διαθέτη παντοειδῆ μόρφωσιν, τὴν ἰδικήν μας λέγω καὶ ἐκείνην ἡ ὁποία ἦτο κάποτε ἰδική μας, πόσον καλύτερον εἶναι αὐτό;
Ἐὰν δὲ καὶ υἱὸς τοῦ φωτὸς (Ἰωάν. ιβ´ 36, Ἐφεσ. ε´ , ἢ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ (Δ´ Βασιλ. α´ 9), ἢ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος προσεγγίζει τὸν Θεὸν (Ἰεζεκιὴλ μγ´ 19), ἢ ἔχει ἀνωτέρας, πνευματικὰς ἐπιθυμίας (Δαν. θ´ 23), ἢ εἶναι ἄξιος νὰ φέρη ἕνα χαρακτηρισμὸν ἀπὸ ἐκείνους μὲ τοὺς ὁποίους τιμᾶ ἡ Γραφὴ τοὺς ἐνθέους καὶ ὑψηλούς, οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν εἰς ἀνωτέραν τάξιν, γεγονὸς τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ ἤδη δῶρον τοῦ Θεοῦ καὶ εἶναι σαφῶς ἀνώτερον ἀπὸ τὴν ἰδικήν μας ἀξίαν».
Ταῦτα ἐκ τῶν ἔργων τοῦ ἱεροῦ Πατρὸς Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου:

[toula]

Το πιο ακριβό μαργαριτάρι στο στέμμα της πίστεως, είναι το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Το φάρμακο που γιατρεύει όλες τις αρρώστιες της ψυχής και του σώματος. Το χαρούμενο χαμόγελο της άνοιξης. Η πιο μελωδική νότα της ζωής.
Αγάπη είναι ο Θεός και ο άνθρωπος που έχει αγάπη, έχει τον Θεό μέσα του και αυτός βρίσκεται μέσα στο Θεό.
Ένας άγιος έλεγε: «Κύριε κάνε με να βοηθήσω και όχι να με βοηθήσω. Κάνε με να αγαπήσω και όχι να με αγαπήσω. Κάνε με να κατανοήσω και όχι να με κατανοούν»."
Γέρων Εφραίμ της Αριζόνας.

[toula]

Τα γεγονότα της Καινής Διαθήκης τα ζει κανείς σε κάθε Θεία Λειτουργία.
Η Αγία Πρόθεση είναι η Βηθλεέμ, η Αγία Τράπεζα είναι ο Πανάγιος Τάφος, και ο Εσταυρωμένος είναι ο Άγιος Γολγοθάς.
Αγιάζεται όλη η κτίση από την Θεία Λειτουργία, από την παρουσία του Χριστού.
Οι Θείες Λειτουργίες κρατούν τον κόσμο!
Είναι φοβερό το τι μας έχει δώσει ο Θεός!
Δεν είμαστε άξιοι γι’ αυτό!»
Άγιος Παΐσιος.

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=XuoiHnwE0To

Κοινωνίες σε συνθήκες Ισχύος και "Γυμνής Μετάβασης" - Εμείς και οι Άλλοι

π. Λίβυος

[toula]

Στο μονοπάτι της εξορίας
δεν περπατούσε απλώς ένας άνθρωπος,
αλλά μια ψυχή που είχε ήδη μάθει
να κατοικεί στον ουρανό.
Το σώμα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου λύγιζε.
Ο πυρετός έκαιγε τα σωθικά του,
η εξάντληση βάραινε τα βήματά του,
και κάθε πέτρα του δρόμου έμοιαζε με νέο μαρτύριο.
Δεν ήταν πια ο λαμπρός πατριάρχης της Βασιλεύουσας,
ούτε η φωνή που σείει ναούς και συνειδήσεις·
ήταν ένας διωγμένος, βασανισμένος,
μόνος, άρρωστος οδοιπόρος.
Κι όμως… ποτέ δεν ήταν πιο μεγάλος.
Εξόριστος.
Σταυρωμένος.
Γιατί η αγιότητα δεν φαίνεται στον θρόνο,
αλλά τώρα στο μαρτύριο της αδικίας,
στη βαναυσότητα που υπέμεινε,
στον πόνο που σήκωσε.
Δεν λάμπει στα όμορφα άμφιά του,
τώρα τίποτα δεν μαρτυρεί
το κάλλος της ιεροπρέπειάς του.
Τώρα βαδίζει σκελετωμένος,
βρώμικος, ασθενικός, δαρμένος.
Τον αδίκησαν.
Τον συκοφάντησαν.
Τον εξόρισαν.
Το σώμα του έσπαζε σιγά σιγά,
μα η καρδιά του γινόταν καθάρια.
Δεν ζητούσε δικαίωση.
Δεν ζητούσε επιστροφή.
Δεν ζητούσε να τιμωρηθούν οι εχθροί του.
Ζητούσε μόνο να μείνει ενωμένος με τον Χριστό
μέχρι την τελευταία του ανάσα.
Και όταν πια οι δυνάμεις τον εγκατέλειψαν,
όταν ο πόνος είχε γίνει το μόνιμο ένδυμά του,
τότε φανερώθηκε όλο το ύψος της ψυχής του.
Δεν βγήκε παράπονο από τα χείλη του.
Δεν βγήκε κραυγή.
Δεν βγήκε «γιατί».
Βγήκε δοξολογία.
«Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν».
Και τίναξε από πάνω του την θνητότητα.
Δόξα Σοι, Θεέ μου, για όλα.
Για τις τιμές και για τις ταπεινώσεις.
Για τους φίλους και για τους εχθρούς.
Για τη δύναμη και για την εξάντληση.
Για τη ζωή και για αυτόν τον θάνατο.
Εκείνη τη στιγμή,
ο εξόριστος έγινε νικητής,
ο άρρωστος έγινε αθάνατος,
ο ταπεινωμένος έγινε διδάσκαλος αιώνων.
Γιατί μόνο μια καρδιά που έχει γίνει καθαρή φωτιά
μπορεί να ευχαριστεί τον Θεό
όχι παρά τον πόνο,
αλλά αγκαλιάζοντας τον πόνο.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
δεν μας άφησε απλώς λόγους,
ούτε μόνο θεία κηρύγματα.
Μας άφησε έναν τρόπο να πεθαίνουμε.
Δηλαδή έναν τρόπο να ζούμε.
Να λέμε κι εμείς,
στις μικρές και μεγάλες εξορίες της ζωής μας,
όταν όλα σκοτεινιάζουν και η ψυχή κουράζεται:
«Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν».
27 Ιανουαρίου: Ανακομιδή των ιερών λειψάνων του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος