Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μέσα στη σιωπή της καρδιάς, εκεί όπου ο άνθρωπος στέκεται γυμνός ενώπιον του Θεού, με μετάνοια και ταπείνωση, γεννιέται η απλότητα. Όχι ως φτώχεια νοός, αλλά ως καθαρότητα ματιάς.
Η απλή σκέψη δεν είναι άρνηση του βάθους· είναι η αποκατάστασή του. Διότι το βάθος της ζωής δεν αποκαλύπτεται με την υπερανάλυση, αλλά με την ταπείνωση. Όσο ο νους κατακερματίζει τα πάντα, τόσο κινδυνεύει να υψώσει τείχη αυτοδικαίωσης· κι εκεί, μέσα στην κρυφή ικανοποίησή του φωλιάζει η κατάκριση του άλλου.
Η υπερανάλυση, χωρίς την αγάπη, μετατρέπεται σε εργαλείο αυτοεπιβεβαίωσης. Ο άνθρωπος παύει να αναζητά την αλήθεια και αρχίζει να υπερασπίζεται τον εαυτό του. Το μόνο που τον νοιάζει - κι ας μην το παραδέχεται- είναι η ικανοποίηση της φιλαυτίας του. Τότε η σκέψη σκοτεινιάζει, τα λόγια πληθαίνουν, και η κρίση για τον αδελφό γίνεται εύκολη και αδυσώπητη. Όμως ο Χριστός δεν μας κάλεσε να εξηγήσουμε και να κρίνουμε τον κόσμο, αλλά να τον αγαπήσουμε.
Η απλότητα στη σκέψη είναι καρπός ειρήνης. Είναι το «άφες» που ψιθυρίζει η καρδιά όταν δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτε. Από αυτήν την απλότητα γεννιέται και η απλότητα της ζωής: στα λόγια που δεν πληγώνουν, στις κινήσεις που δεν επιδεικνύονται, στη συμπεριφορά που δεν απαιτεί αναγνώριση.
Ο απλός άνθρωπος δεν είναι άβουλος· είναι ελεύθερος. Δεν σπαταλά τον εαυτό του σε ρόλους και εντυπώσεις, γιατί έχει βρει τόπο αναπαύσεως μέσα του.
Και αυτή η ανάπαυση δεν έρχεται παρά μόνο με το ταπεινό φρόνημα. Όχι την ταπείνωση ως στάση εξωτερική, αλλά ως εσωτερική συμφιλίωση. Αυτό δεν σημαίνει ότι αμνηστεύεις τα πάθη και τα λάθη σου, αλλά μετανοείς. Αναλαμβάνεις την ευθύνη της ζωής σου, χωρίς όμως με αυτολύπηση, αλλά με ελπίδα στο έλεος του Θεού. Χωρίς κόμπλεξ κατωτερότητας, αλλά και χωρίς την αλαζονεία της αυταρέσκειας.
Όταν ο άνθρωπος παύει να είναι αιχμάλωτος της ανθρωπαρέσκειας και της γνώμης των άλλων, τότε η καρδιά πλαταίνει. Δεν χρειάζεται πια να συγκρίνει, ούτε να κατακρίνει.
Η ταπείνωση γεννά απλότητα, και η απλότητα γεννά αγάπη.
Ελκύεται η Χάρις του Παρακλήτου και έτσι ειρηνεύουμε και ησυχάζουμε, ακόμα και μέσα στην πιο δύσκολη δοκιμασία.
Η χαρά γίνεται βίωμα και ο νους φωτίζεται με την διάκριση.
Παύουμε να ασχολούμαστε με τις ζωές των άλλων και πλέον ασχολούμαστε με την δική μας πνευματική προκοπή. Κι αν ποτέ ασχοληθούμε με την ζωή κάποιου, να είναι για να τον βοηθήσουμε, για να τον διακονήσουμε και όχι για να τον κατακρίνουμε, για να τον πληγώσουμε.
Πλέον γινόμαστε εύκολα αγκαλιά και όχι έλεγχος για τους άλλους. Διότι τελικά, ο χριστιανός γίνεται φως, όχι όμως για καεί (για να φανερώνει τις πληγές των άλλων), αλλά για να ζεστάνει και για να γλυκαίνει τις ζωές των άλλων…

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Σε ένα παλιό, απόκρημνο μοναστήρι, ζούσε ένας νεαρός μοναχός, ο αδελφός Συμεών. Ο Συμεών είχε μια πολύ απλή διακονία: ήταν υπεύθυνος να κρατά αναμμένα τα καντήλια του καθολικού.
​Όμως, ο Συμεών είχε μια μεγάλη αγωνία. Έβλεπε τους άλλους μοναχούς να ψάλλουν υπέροχα, να νηστεύουν αυστηρά ή να γράφουν πνευματικά βιβλία. «Κύριε,» έλεγε κάθε βράδυ, «εγώ δεν έχω κανένα χάρισμα. Μόνο λάδι βάζω και φιτίλια αλλάζω. Είναι αυτό αρκετό για να Σε φτάσω;»
​Ένα βράδυ, ένας βαρύς χειμώνας χτύπησε το μοναστήρι. Ο αέρας έμπαινε από τις χαραμάδες των παλιών παραθύρων και έσβηνε τα καντήλια το ένα μετά το άλλο. Ο Συμεών έτρεχε πανικόβλητος με το κερί του. Άναβε το ένα, έσβηνε το άλλο. Τα χέρια του είχαν παγώσει, τα γόνατά του έτρεμαν και η κούραση τον λύγιζε.
​Κάποια στιγμή, απελπισμένος, κάθισε στο πάτωμα και έκλαψε. «Δεν μπορώ άλλο, Κύριε. Απέτυχα ακόμα και σε αυτό το μικρό έργο. Το σπίτι Σου έμεινε στο σκοτάδι εξαιτίας μου.»
​
​Τότε, μέσα στη βαθιά νύχτα, συνέβη κάτι παράδοξο. Ο Συμεών ένιωσε μια ζεστασιά να πλημμυρίζει τον χώρο, παρόλο που το κρύο έξω θέριζε. Σήκωσε τα μάτια του και είδε πως, αν και τα καντήλια ήταν σβηστά, οι εικόνες των Αγίων έφεγγαν από μόνες τους.
​Μια φωνή, γαλήνια σαν το μέλι, ακούστηκε μέσα στη σιωπή του ναού:
​«Συμεών, παιδί μου, δεν σε ζήτησα για να μου δώσεις φως. Εγώ είμαι το Φως. Σε ζήτησα για να μου δώσεις την πρόθεσή σου. Το καντήλι που άναβες με τόσο κόπο κάθε μέρα, δεν φώτιζε Εμένα. Φώτιζε το μονοπάτι της δικής σου υπομονής.»
Συχνά νιώθουμε πως πρέπει να κάνουμε "πολλά" για να είμαστε πνευματικοί ή σωστοί άνθρωποι,
όμως Θεός δεν κοιτάζει το μέγεθος του έργου, αλλά το βάθος της διάθεσης.
Η αποτυχία μας είναι συχνά η θύρα από την οποία μπαίνει η Χάρη.
Ακόμα και η πιο μικρή, ταπεινή πράξη (όπως ένας καλός λόγος ή μια σκέψη πριν τον ύπνο) έχει αιώνια αξία.
(Αυτή η ιστορία είναι εμπνευσμένη από την παράδοση των πατέρων της ερήμου και μιλά για τη λεπτή γραμμή που ενώνει την ανθρώπινη προσπάθεια με τη Θεία Χάρη.)

[toula]

Τόσον γὰρ λεπτὸν πρᾶγμα εἶναι ἡ πίστις, ὥστε ὁποῦ ἠμπορεῖ νὰ τὴν ἀρνηθῇ καὶ ὅποιος παραβῇ μίαν μοναχὴν συλλαβήν, ἢ κάμῃ ἕνα νεῦμα.
Καὶ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέγει:
«Οἱ τῆς εὐσεβείας ἀθληταὶ εἵλοντο προθύμως πάσχειν ἃ κάμπτει καὶ τὸν ἀλκιμώτατον, καὶ ταῦθ’ ὑπὲρ συλλαβῆς ἴσως μιᾶς, ἢ καὶ νεύματος ἑνός, κακῶς σώζοντος ἐξ ἀρνήσεως». ΕΠΕ 9, 209
Ἱερὸν Πηδάλιον σελ. 79 Ὑπ. Συμφ. ΞΒ΄.
Καν. Ἁγ. Ἀποστόλων

[toula]

26 Ιανουαρίου - Άγιος Ξενοφών και η ευλογημένη οικογένεια του. Ολοι αφιερώθηκαν στον μοναχισμό προς Δόξα Θεού.
​Ο Ξενοφών ήταν ένας πλούσιος και ευγενής συγκλητικός στην Κωνσταντινούπολη. Μαζί με τη σύζυγό του, Μαρία, ζούσαν μια ζωή γεμάτη φιλανθρωπία και πίστη. Είχαν δύο γιους, τον Αρκάδιο και τον Ιωάννη, τους οποίους ανέθρεψαν με χριστιανικές αρχές και έστειλαν στη Βηρυτό για να σπουδάσουν νομικά.
​
​Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς τη Βηρυτό, το πλοίο τους έπεσε σε τρομερή τρικυμία και βυθίστηκε. Τα δύο αδέλφια σώθηκαν ως εκ θαύματος, αλλά βγήκαν σε διαφορετικές ακτές. Ο καθένας πίστευε ότι ο άλλος είχε πνιγεί. Συγκλονισμένοι από τη διάσωσή τους και τη σφοδρότητα του γεγονότος, και οι δύο αποφάσισαν —ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον— να γίνουν μοναχοί σε διαφορετικά μοναστήρια της Παλαιστίνης.
​
​Πέρασε καιρός και ο Ξενοφών με τη Μαρία δεν είχαν νέα από τα παιδιά τους. Όταν έμαθαν για το ναυάγιο, θρήνησαν πικρά. Όμως, ο Ξενοφών δεν έχασε την ελπίδα του στον Θεό. Είδε μάλιστα ένα όνειρο που του έδωσε την ελπίδα ότι τα παιδιά του ζούσαν. Έτσι, το ζευγάρι ξεκίνησε ένα ταξίδι προσκυνήματος στους Αγίους Τόπους για να βρει τα ίχνη τους.
​
​Στα Ιεροσόλυμα, με τη βοήθεια ενός προορατικού γέροντα μοναχού, έγινε το απίστευτο: τα δύο αδέλφια συναντήθηκαν τυχαία και αναγνωρίστηκαν! Λίγο αργότερα, στον ίδιο χώρο, βρέθηκαν και οι γονείς τους. Η στιγμή της συνάντησης, μετά από χρόνια θρήνου, ήταν γεμάτη δάκρυα χαράς και δοξολογία προς τον Θεό.
​
​Αντί η οικογένεια να επιστρέψει στην άνετη ζωή της Κωνσταντινούπολης, η συνάντηση αυτή τους οδήγησε σε μια κοινή απόφαση: να αφιερωθούν όλοι στον μοναχισμό.
​Ο Ξενοφών και τα παιδιά του, Αρκάδιος και Ιωάννης, μόνασαν στην έρημο.
​Η Μαρία μόνασε σε γυναικείο μοναστήρι.
​Και οι τέσσερις έφτασαν σε μεγάλα ύψη αγιότητας, κάνοντας θαύματα και διδάσκοντας με το παράδειγμά τους.

[toula]

Το μεγάλο Θαύμα. Το Καντήλι που αντί για Λάδι είχε νερό...
​Στην Ιερά Μονή του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ ζούσε η μοναχή Μακρίνα. Η Μακρίνα δεν είχε καλή φωνή για να ψέλνει, ούτε ήταν τεχνίτρια στο εργόχειρο. Το διακόνημά της ήταν το πιο απλό: η Καντηλανάφτισσα.
​Ήταν ένας δύσκολος καιρός στην Ρωσία του πολέμου και της πείνας. Το λάδι στο μοναστήρι είχε τελειώσει. Οι αποθήκες ήταν άδειες και η Ηγουμένη, με πόνο καρδιάς, ανακοίνωσε:
​«Αδελφές, από απόψε τα καντήλια στο Καθολικό θα μείνουν σβηστά. Πρέπει να φυλάξουμε το λίγο λάδι που απέμεινε για το φαγητό των ασθενών και των προσφύγων».
​Η Μακρίνα ένιωσε την ψυχή της να σκοτεινιάζει. Πώς θα έμενε η Παναγία στο σκοτάδι;
​
​Εκείνο το βράδυ, η Μακρίνα γονάτισε μπροστά στην εικόνα της Μεγαλόχαρης. Δεν είχε λάδι, είχε όμως δάκρυα. Πήρε το άδειο καντήλι, το καθάρισε σχολαστικά και έβαλε μέσα λίγο νερό από την πηγή της μονής, λέγοντας:
«Χριστε μου, εσύ που έκανες το νερό κρασί, κάνε τούτο το νερό φως, για να μην είναι το σπίτι Σου σκοτεινό».
​Με τρεμάμενο χέρι, άγγιξε το φυτίλι. Προς έκπληξή της, μια γαλάζια, σταθερή φλόγα άναψε πάνω στο νερό!
​Για μέρες, το καντήλι της Παναγίας έφεγγε περισσότερο από ποτέ, ενώ τα υπόλοιπα ήταν σβηστά. Οι άλλες μοναχές απόρησαν. «Πού βρίσκει το λάδι η Μακρίνα;» ψιθύριζαν.
​Η Ηγουμένη την κάλεσε για να την ελέγξει για ανυπακοή. Όταν όμως πήγαν μαζί πάνω από το καντήλι, είδαν το θαύμα: το φυτίλι έκαιγε πάνω σε καθαρό νερό.
​Η Μακρίνα έπεσε στα γόνατα ζητώντας συγχώρεση που "τόλμησε" να ανάψει το καντήλι χωρίς άδεια. Αλλά η Ηγουμένη την σήκωσε και της φίλησε το χέρι.
​«Μακρίνα, η υπακοή σου στον Θεό της Αγάπης ήταν μεγαλύτερη από την εντολή μου. Η πίστη σου γέμισε το καντήλι, όταν η δική μας λογική το άφησε άδειο».

[toula]

Το Δάκρυ του Ιερέα, όταν του έπεσε η Θεία Κοινωνία !
​Ο παπα-Νικολας ήταν ένας γέροντας ιερέας σε ένα φτωχό ορεινό χωριό. Τα χέρια του, ροζιασμένα από τα χρόνια και την κούραση, έτρεμαν ελαφρώς, αλλά η καρδιά του ήταν καθαρή σαν κρύσταλλο. Οι γονείς του μικρού Γιωργάκη, που πάντα έστελναν το παιδί μόνο του στην εκκλησία γιατί ήταν αδιάφοροι για τα εκκλησιαστικά, εκείνη την Κυριακή έτυχε να βρίσκονται έξω από το προαύλιο, περιμένοντας απλώς να τελειώσει η Λειτουργία για να πάρουν το παιδί.
​Την ώρα της Θείας Μετάληψης, ο μικρός Γιωργάκης πλησίασε το Άγιο Ποτήριο. Ο ιερέας, συγκινημένος από την ευλάβεια του μικρού, έσκυψε λίγο παραπάνω. Τότε, μια απότομη ζάλη τον χτύπησε. Το χέρι του κλονίστηκε και μια σταγόνα από τη Θεία Κοινωνία ξέφυγε από τη λαβίδα και έπεσε στο δάπεδο.
​Στην εκκλησία επικράτησε νεκρική σιγή. Ο παλμός της καρδιάς του ιερέα σταμάτησε. Ο γέροντας ιερέας έπεσε στα γόνατα, κλαίγοντας με λυγμούς πάνω από το σημείο, ζητώντας συγχώρεση από τον Θεό.
​
​Οι γονείς του Γιωργάκη, που παρακολουθούσαν από την πόρτα, μπήκαν μέσα περίεργοι για τη φασαρία. Τότε είδαν κάτι που δεν θα ξεχνούσαν ποτέ:
​Εκεί που είχε πέσει η Θεία Κοινωνία, το μάρμαρο άρχισε να εκπέμπει ένα απαλό, γαλάζιο φως. Ο μικρός, με την αθωότητα της ηλικίας του, γονάτισε δίπλα στον ιερέα και ψιθύρισε:
​«Παππούλη, μην κλαις. Κοίτα, ο Χριστούλης χαμογελάει μέσα στο φως».
​Ο ιερέας, με τρεμάμενα χέρια και ακολουθώντας τους ιερούς κανόνες, καθάρισε το σημείο, αλλά το φως παρέμενε εκεί για ώρα, ζεστό και ειρηνικό. Δεν ήταν ένα σημάδι οργής, αλλά ένα σημάδι ότι ο Θεός βρισκόταν εκεί, ανάμεσα στους απλούς και τους πονεμένους.
​Οι γονείς του Γιωργάκη, βλέποντας τον ιερέα να τρέμει από ευλάβεια και το φως να τυφλώνει την αδιαφορία τους, λύγισαν. Κατάλαβαν ότι αυτό που τόσα χρόνια θεωρούσαν "συνήθεια" ή "παραμύθι", ήταν κάτι ζωντανό και ιερό.
​Πλησίασαν τον ιερέα , τον βοήθησαν να σηκωθεί και για πρώτη φορά μετά από χρόνια, φίλησαν το χέρι του και ζήτησαν να εξομολογηθούν.
Το "λάθος" του ιερέα έγινε η σωτηρία μιας ολόκληρης οικογένειας.

[toula]

«Ἐφ᾿ ὅσον ἐννοεῖς τὰ περὶ Θεοῦ, νὰ εἶσαι εὐσεβής, χωρὶς φθόνο, ἀγαθός, σώφρων, πράος, χαριστικὸς κατὰ δύναμιν, κοινωνικός, ἀφιλόνεικος καὶ τὰ ὅμοια. Διότι αὐτὸ εἶναι τὸ ἀπαραβίαστο ἀπόκτημα τῆς ψυχῆς, νὰ ἀρέσει στὸ Θεὸ μὲ τέτοιες πράξεις καὶ μὲ τὸ νὰ μὴν κρίνει κανέναν καὶ νὰ λέει γιὰ κανέναν, ὅτι ὁ δείνα εἶναι κακὸς καὶ ἁμάρτησε. Ἀλλὰ καλλίτερο εἶναι νὰ συζητᾶμε τὰ δικά μας κακά, καὶ νὰ ἐρευνᾶμε μέσα μας τὴ δική μας πολιτεία, ἐὰν εἶναι ἀρεστὴ στὸ Θεό. Διότι, τί μᾶς μέλει ἐμᾶς, ἐὰν ὁ ἄλλος εἶναι πονηρός;»
(Ἅγιος Ἀντώνιος ὁ Μέγας)

[toula]

Στίς μέρες μας ἡ πλειοψηφία τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν αγνοεί το μεγαλύτερο μέρος της Αγίας Γραφής και κυρίως της Καινής Διαθήκης, με ἀποτέλεσμα η ζωή τους να μοιάζει Χριστιανική, ἀλλά στήν οὐσια της εἶναι ἀποκύημα διαφόρων διδασκαλιῶν καί προτροπῶν, κατά τό δοκοῦν τοῦ ἑνός ἤ τοῦ ἄλλου, τό ὁποῖο μᾶλλον θέτει τή σωτηρία τους ἐν ἀμφιβόλῳ!
Γι’ αὐτό κι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μας ἐπισημαίνει στον Τιμόθεο: «Πρόσεχε τῇ ἀναγνώσει, τῇ παρακλήσει, τῇ διδασκαλίᾳ»(Α' Τιμ. δ' 13), δηλαδή νά ἐπιδίδεσαι μέ ἐπιμέλεια καί προσοχή στήν ἀνάγνωση καί μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς, στήν παρηγορία τῶν πιστῶν και τη διδασκαλία ὅλων.
Χωρίς την μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς δέν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρξει ὀρθόδοξη χριστιανική ζωή στην πράξη.
Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἁγιάζει τήν καρδιά, φωτίζει τόν νοῦ, ἐνισχύει τή θέληση, ἀποδιώκει τή ραθυμία, φυγαδεύει τόν πονηρό, ἐκριζώνει τά πάθη, διαλύει τούς ἐμπαθεῖς λογισμούς, αὐξάνει μέσα μας τόν φόβο τοῦ Θεοῦ, διεγείρει τόν ζῆλο μας γιά πνευματικό ἀγῶνα καί συντελεῖ τά μέγιστα προς σωτηρίαν.

Ι.Ν. Αγίας Αικατερίνης Αιγάλεω

[toula]

Παιδί μου, δεν θα προλάβω την Πόλη γιατί παιδί μου, θα κοιμηθώ στην αρχή των γεγονότων... Έρχονται πολύ δύσκολες μέρες! Προσέξτε την ψυχή σας, μαζευτείτε και δώστε τον αγώνα σας!
Αυτά τα χρόνια τα δύσκολα μόνο λίγοι απλοί παπάδες θα κρατήσουν και θα διαφυλάξουν την Ορθοδοξία! Οἱ μεγάλοι, οἱ ἀξιωματοῦχοι, θά ἀκολουθήσουν τόν «ἄλλον»! (ἐννοεῖ τόν διάβολον) Ὁ κόσμος θά μοιραστεῖ! Ποιόν ν’ ἀκολουθήσει; Αὐτό θά κρατήσει λίγο καί μετά θ’ ἀκολουθήσει ὁ πόλεμος! Μετά τόν πόλεμο θά γίνει μία Σύνοδος κανονική καί θά βάλει στήν σειρά τά πράγματα!
Όσοι λένε την ευχή του Ιησού, αυτοί θα ξεπεράσουν όσα έρχονται με τη βοήθεια του Θεού! Η πίστις θα κλονισθή μέχρι τα θεμέλια - οι Άγιοι όμως δεν θα εκλείψουν μέχρι της συντελείας των αιώνων! Περιμένουμε πολλά να μας συμβούν – σύμφωνα με τις προφητείες των αγίων - εις τους έσχατους χρόνους θα συμβούν μεγάλα γεγονότα. Και ο λόγος του Θεού και των Αγίων είναι αλήθεια.
Το άθλημα το οποίον περιμένουμε να δώσουμε είναι για την πίστη στην Θεανθρωπία του Ιησού, αφού βέβαια πιστεύουμε ότι ο Χριστός ήτο Θεός κι έγινε άνθρωπος κι ότι κατέβηκε στη γη, να δώσει τη λύτρωση και να διώξει το σκοτάδι της απιστίας και της αθεϊας. Και εμείς σαν στρατιώτες του Χριστού μας αφού αποτελούμε το στράτευμα του Χριστού, οφείλουμε να προετοιμασθούμε, να οπλισθούμε. Ένα κράτος, όταν αντιληφθεί ότι κάποιο άλλο κράτος ετοιμάζει επίθεση αρχίζει την προετοιμασία της άμυνας και της αντεπιθέσεως.
Ούτω πως και εμείς. Και η προετοιμασία είναι γνωστή. Να πιστεύουμε κατά πρώτον, ότι εάν έχουμε πίστη και ταπείνωση θα ελκύσουμε την Χάρη κι αυτή τη μεγάλη δύναμη του Χριστού, για να μαρτυρήσουμε.
Ποτέ να μη πιστέψουμε και να τολμήσουμε να σκεφτούμε, ότι εμείς μόνοι μας έχουμε αυτή τη δύναμη.
Θα λέμε: «Εγώ είμαι αδύναμος, είμαι ανίκανος, είμαι αμαρτωλός, είμαι μηδέν, είμαι ο πιο άχρηστος άνθρωπος!» Μόνον η ταπείνωση θα ελκύσει τη δύναμη του Χριστού και θα νικήσει.
Διότι όπου ο Χριστός επιφοιτά με την υπερφυσική Του δύναμη, υπέρ φύσιν ποιεί πράγματα. Μη νομίσετε ότι με τις προσωπικές και ανθρώπινες δυνάμεις θα αντιμετωπίσουμε οιανδήποτε ενέργεια και επέμβαση του διαβόλου και των συνεργατών του. Ποτέ.
Ο άνθρωπος είναι ασθενικός, δεν έχει καμιά δύναμη να αντιμετωπίσει όλα αυτά τα δεινά παρά μόνο με τη δύναμη του Θεού. Να πιστέψουμε ότι όταν ο Θεός μας καλέσει σε αυτό το μαρτύριο, θα δώσει «συν τον πειρασμό και την έκβασιν» (Α΄Κορινθ. ι΄13) και ότι όταν εν ταπεινώσει δεχθούμε να δώσουμε αυτή τη μαρτυρία θα πάρουμε τη Χάρη του Θεού, για να νικήσουμε τον πονηρό και να στεφανωθούμε…
Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

[toula]

Κάθε πρωὶ ποὺ σηκωνόμαστε ἀπὸ
τὸν ὕπνο, νὰ πιστεύουμε ὅτι δὲ θὰ παραμείνουμε ζωντανοί μέχρι τὸ βράδυ, καὶ πάλι, ὅταν πρόκειται να κοιμηθοῦμε, νὰ πιστεύουμε ὅτι δὲ θὰ σηκωθοῦμε, διότι εἶναι ἀπὸ τὴ φύση της ἄγνωστη ἡ διάρκεια τῆς ζωῆς μας καὶ καθημερινὰ μετριέται ἀπὸ τὴ θεία Πρόνοια.
Ἐὰν λοιπὸν τοποθετηθοῦμε ἔτσι καὶ ζοῦμε καθημερινὰ μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο, τότε οὔτε θὰ ἁμαρτάνουμε οὔτε θὰ ἔχουμε κάποια επίμεμπτη ἐπιθυμία οὔτε θὰ ὀργιζόμαστε ἐναντίον κάποιου οὔτε θὰ θησαυρίζουμε στην παρούσα ζωή, ἀλλά, σὰν νὰ περιμένουμε καθημερινὰ τὸ θάνατο, θὰ γίνουμε ἀκτήμονες καὶ σὲ ὅλους θὰ τὰ συγχωρήσουμε ὅλα.
Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Μέγας
( Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ
τ.11, σσ. 30-32 Βίος καὶ πολιτεία
τοῦ ὁσίου Ἀντωνίου).