"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Το απρόσληπτον και αθεράπευτον. Ο λόγος του αγίου Γρηγοριου δεν έχει μόνο βαθιά δογματική και θεολογική σημασία, αλλά εχει και εφαρμογή στην Ποιμαντική Επιστήμη( για να μην ξεχνάμε και τον κλάδο σπουδων μας, την ποιμαντική , την επιστήμη επιστημών). Αν οι ποιμένες δεν ξεφύγουν από τον κλοιό εγωτικής υπεροψίας και αποστασιοποίησης απο τα προβλήματα της καθημερινότητας του ποιμνίου τους, σταθερός πειρασμός για του πάλαι και τους νυν ιερείς η πόζα, δεν μπορούν να του προσφέρουν τίποτα! Και δεν ωφελούμε σε τιποτα!!!!Έλα,στη θεση του απλού ανθρώπου.Και συ πριν το ράσο ένας από τον λαό ήσουν. Απλά σου δοθηκε ένας άλλος ρόλος. Μοιάζει βασιλικός αλλά είναι σταυρώσιμος. Το ράσο δεν είναι εξουσία αλλα ευθυνη. Θέλει κατάβαση , συγκατάβαση. Οι βραχμάνοι και οι καθαροί δεν μπορούν να θεραπεύσουν ούτε τον εαυτό τους. Πόσο μάλλον να προσφερουν στους άλλους. Ένας γνωστός μου , μου παραπονέθηκε ότι ο εφημεριος της ενορίας του, μιλάει με εγκαρδιότητα στον αδελφό του, ο οποιος εχει μια ανωτερη μορφωση, ενώ αυτόν τον αγνοεί συστηματικά. Εντάξει, λερωθείτε και λίγο, τσαλακωθείτε . Για την αγάπη του Χριστού. Αυτά είναι αυτονόητα. Εγώ που τα γράφω δεν είμαι τιποτα ιδιαίτερο, ουτε κομίζω μια νέα και καινή γνώση. Απλά επισημαινω αυτό που συμβαινει και επαναλαμβάνω ό,τι διδάχθηκα.

π. Παντ. Κρο'υσκος

«Βλέπετε, Αδελφοί, ὅτι κανείς ἀπὸ τούς Ἀγίους δέν πέρασε τήν ἐδῶ ζωή χωρίς θλίψεις καί πειρασμούς!
Πῶς λοιπόν έμεῖς θά πετύχουμε τή μερίδα ἐκείνων χωρίς νά ὑπομείνουμε κανένα τέτοιο, ἀλλά ζώντας μέσα σέ ἄνεση καί τρυφή αὐτῆς τῆς ζωῆς;
Διότι δέν ὑποσχέθηκε σ’ ἐμᾶς ὅτι θά δώσει ἑδῶ Ανάπαυση καί τή Βασιλεία Του· διότι αὐτή τή ζωή τήν παραχώρησε ὁ Θεὸς σ’ ἐμᾶς, σάν τὸπο ἄσκησης καί δοκιμασίας καί σάν ἄθληση, ὅπως λέει ὁ γενναῖος Ἰὼβ, ὅτι:
«Η ζωή τῶν ἀνθρώπων ἐπάνω στή γῆ εἶναι καιρός δοκιμασίας»…!!! (Ἰὼβ 7, 1)
Όσιος Ἐφραίμ ὁ Σῦρος

Περί Αμετανοησίας…!!!
«Αλίμονο σε σένα Ψυχή, διότι ζεις αναίσθητα στην παρούσα ζωή, τρυφώντας κάθε μέρα και γελώντας και ρεμβάζοντας και επιδιώκοντας την άνετη ζωή.
Αλλά στον μέλλοντα αιώνα πρόκειται να θρηνήσεις βασανιζόμενη, όπως εκείνος ο πλούσιος, μέσα στη φλόγα της αιωνίου πυρός!
Αλίμονο σε σένα Ψυχή, διότι δεν ανέχεσαι μια μικρή θλίψη, που σου προξενεί ο αδελφός ή έναν αυστηρό λόγο, αλλά αμέσως προχωρείς σε λογομαχία και σε αντίδραση και χάνεις το στεφάνι της Υπομονής και της Πραότητας, και καταδικάζεσαι αιώνια μαζί με τους Μνησίκακους!
Αλίμονο σε σένα Ψυχή, διότι μισείς τον αδελφό σου και τον βρίζεις ή ανέχεσαι εκείνους που κάνουν τέτοια, και γι' αυτό θα τιμωρηθείς μαζί με τους Φονείς!
Αλίμονο σε σένα Ψυχή, διότι καταφρονείς τις Εντολές του Θεού!
Αλίμονο σε σένα Ψυχή, διότι κάθε μέρα αμαρτάνεις και αναβάλλεις τη Μετάνοια από μέρα σε μέρα!
Θα παρουσιαστεί σε σένα η αναχώρηση από τη ζωή αυτή, όπως ο κλέφτης τη νύχτα, ξαφνικά και θα οδηγηθείς δέσμια στη γέενα του πυρός, θρηνώντας ανώφελα και κατηγορώντας τον εαυτό σου για την Αφροσύνη»...!!!
Όσιος Εφραίμ ο Σύρος

«Κερατά τράγο που θα πας »
Η ευρύτερη περιοχή γύρω από τον Πλάτανο Τρικάλων ελεγχόταν από τον ΕΛΑΣ. Ο Άγιος Δημήτριος Γκαγκασταθης μόνος ιερέας σε όλη την περιοχή, αρνιόταν να συνοδοιπορήσει με τους κομμουνιστές. Κατήγγειλε τα άθεα πιστεύω τους. Κυνηγήθηκε αλύπητα και κινδύνευσε πολλές φορές. Ακόμα και οι οικείοι του, τού έλεγαν να σωπάσει, αλλά αυτός αρνιόταν.
Γράφει: “Μου λέει η παπαδιά μου. Παπά χαζάθηκες τελείως; Δεν βλέπεις όλους τους παπάδες των χωριών, που κάθονται στα σπίτια τους, δουλεύουν και τρώγουν με τους οικογένειες τους;
Εγώ τους απαντώ:
Θα πεθάνω για τον Χριστό και όχι για τον χρυσό. Κομμουνιστής εγώ δεν γίνομαι.” Ο παπα-Δημήτρης δεν φοβόταν γιατί συνοδοιπορούσε με τους Αγίους, τους Ταξιάρχες και τον Αη-Νικόλα.
Γράφει ο ίδιος: ‘Όταν στις 20-10-1945, Κυριακή πρωί, κτύπησα την καμπάνα, μας περιεκύκλωσεν αντάρτικος στρατός. Το χωριό μας ήταν με ομάδα εθνική και ήθελαν να μας εξοντώσουν. Άρχισαν να ρίχνουν. Εγώ μόλις είχα μπει στην Εκκλησία, έκαμα τον σταυρό μου, παρεκάλεσα τον Άγιο Νικόλαο και φεύγω. Εκείνοι από το φυλάκιο ρίξανε άφθονες σφαίρες με το πυροβόλο, καμία τους δεν με εκτύπησε.
Ακολούθησα ένα ρέμα και έχασαν τα ίχνη μου. Επήγαινα στο χωριό Βασιλική που είχε εθνικό στρατό, για να φυλαχθώ. Κοντά στα σύνορα των δύο χωριών, Ριζώματος-Βασιλικής με έφτασαν.
Είχαν διατάξει 10 ιππείς και τον αρχηγό να με πιάσουν. Με κυνηγούσαν, έβριζαν και έριχναν με τα Στεν, χωρίς να μπορούν να με φονεύσουν. Οι σφαίρες τρύπαγαν τα ράσα. Με περιεκύκλωσαν στα 50 μέτρα γύρω-γύρω, φωνάζοντας: κερατά τράγο, πού θα πας; (με έβριζαν ελεεινά). Εγώ εν μέσω κινδύνου, εσήκωσα τα χέρια στον ουρανό και εφώναξα από το βάθος της ψυχής: Μιχαήλ Αρχιστράτηγε, σώσε με, κινδυνεύω.
Ω του θαύματος! Σαν αστραπή παρουσιάσθη ο Αρχάγγελος Μιχαήλ εις τον αρχηγό. Είδα ένα νέο με σπαθί, που έκοψε τα σχοινιά από την σέλα του αλόγου, τον έριξε κάτω και τον έσπασε την σπονδυλική στήλη. Οι υπόλοιποι έμειναν ακίνητοι, ωσάν να τους είχε κτυπήσει ηλεκτρισμός. Ακούω τη φωνή του αρχηγού τους, να λέγει: Εχεις όριο ζωής και υψηλούς προστάτας. Ευχαριστώ, τους απήντησα

Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Οι δύο άγιοι και ευλογημένοι Πατέρες. Προσκύνημα ευγνωμοσύνης του νυν επισκόπου Αργολίδος Νεκταρίου.
Τον Οκτώβριο του 1999, μετά τον μεγάλο σεισμό που έγινε στην Αθήνα, ο ηγούμενος της Ι. Μονής Σαγματά και νυν επίσκοπος Αργολίδος Νεκτάριος Αντωνόπουλος, έχοντας μαζί του τον ευλογημένο και χαρισματικό Γέροντα π. Νικόλαο Σάγο, ο οποίος ζούσε πλησίον της Κύμης στην Εύβοια, επισκέφθηκαν με γκρουπ προσκυνητών από την Αθήνα τον άγιο Πατέρα μας Ιωάννη Καλαΐδη. Οι δύο Γέροντες είχαν γνωριστεί πριν το 1999, σε επίσκεψη του πατρός Νικολάου στον πατέρα Ιωάννη, στο Νεοχώρι Σιντικής. Όταν συναντήθηκαν την δεύτερη αυτή φορά, ο π. Ιωάννης του είπε: " Λάμπεις παπα Νικόλα μου", με τον π. Νικόλαο να απαντάει: "Κι εσύ λάμπεις πατέρα Ιωάννη"! Όταν πήγαν στον Ιερό ναό οι Πατέρες από την ωραία πύλη είπαν στους προσκυνητές ότι δεν θα γίνει ο δεύτερος σεισμός που αναμενόταν στην Αθήνα γιατί ο Θεός εισάκουσε τις προσευχές. Μόνο κάποιες μικροδονήσεις θα επέτρεπε ο Κύριος για να μη τον ξεχνούμε. Τότε οι προσκυνητές ανακουφίστηκαν και δόξασαν τον Θεό!
Την Πασχαλινή περίοδο του 2002, ο πατήρ Νεκτάριος επισκέφθηκε τον άγιο πατέρα μας Ιωάννη, στο Νεοχώρι Σιντικής, για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του για την θεραπεία του από τον πολύποδα που έπασχε στις φωνητικές χορδές. Αφιέρωσε στον Ιερό ναό των αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης μια ασημένια λειψανοθήκη για να τοποθετηθούν τα ιερά λείψανα των τριών Αγίων που υπήρχαν στον Ιερό ναό. Ο πατήρ Ιωάννης είχε προσευχηθεί θερμά στους τρεις Αγίους για την θεραπεία του πατρός Νεκταρίου! Ο π. Νεκτάριος είχε μαζί του αρκετούς προσκυνητές από την Αθήνα και την Θήβα. Επισκέφθηκαν και προσκύνησαν και στην Ιερά Μονή του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, στο Ακριτοχώρι, η οποία βρίσκεται πλησίον του Νεοχωρίου. Εκεί στην τράπεζα φιλοξενίας ο πατήρ Ιωάννης είπε τότε στον π. Νεκτάριο. "Μου άρεσε πολύ η Μονή σας ( Ι. Μ. Σαγματά ), σας επισκέφτηκα." με τον π. Νεκτάριο να του απαντά :" Θα σας παρακαλούσα να μας επισκεφθείτε με τρόπο που να μπορούμε να σας δούμε κι εμείς"! Στην συνέχεια ο π. Ιωάννης έκανε αναφορά στον μακαριστό πλέον π. Νικόλαο Σάγο και είπε ότι είχε πνευματική επικοινωνία μαζί του (ενώ ήταν κεκοιμημένος)!!! Όταν μάλιστα μίλησε με προσκυνητές που του είπαν ότι ήταν πνευματικά παιδιά του π. Νικολάου, έκλαψε από συγκίνηση ενθυμούμενος τον ευλογημένο Ιερέα!
Αυτά μας ανέφερε με φόβο Θεού ένας ευλαβέστατος προσκυνητής και αγαπητός φίλος, που ήταν δίπλα στους ευλογημένους αυτούς Πατέρες!
Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις Αυτού!
Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός

Κοιτάχτε, αδελφοί γύρω σας. Δεν υπάρχει τίποτα στο οποίο μπορείτε να ελπίσετε. Όλοι μας γέλασαν φοβερά, μας σπάσαν της ψυχής τα φτερά, μας άφησαν μισοπεθαμένους να σερνόμαστε χωρίς αξιοπρέπεια μέσα στον κόσμο.
÷Ο Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Πατέρας, η Εκκλησία είναι η μόνη αληθινή μάνα του λαού μας! Γι’ αυτό την πολεμούν, γιατί έχουν στόχο εσάς, την φτωχοποίησή σας, τον εξανδραποδισμό σας, την παραχάραξη της υπόστασής σας !
Δέστε, την Εικόνα του Χριστού μας, δέστε τις εικόνες της Παναγίας και των αγίων μας, δέστε και καταλάβετε ποιοί πραγματικά είστε, πόσο πολύ αξίζετε, κοιτάχτε τα παιδιά σας με τα μάτια του Χριστού και εγερθήτε !
Ο Χριστός δεν μας έδωσε πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού!!
Το να ζείς στην Εκκλησία, το να ζείς με τον τρόπο Της είναι μια αντίσταση στη φθορά και στην απαξίωσή σου, είναι μια διαμαρτυρία για την υποτίμησή σου!Αμήν..:⁠-⁠*:⁠-⁠*
(+Μητρ. Σισανίου και Σιατίστης Παύλου+)

“Γιατί ο Θεός δεν απαντά πάντα όπως θέλουμε, αλλά πάντα όπως μας σώζει…”

Στους διαδρόμους του νοσοκομείου ο χρόνος δεν κυλά όπως έξω. Εκεί, κάθε λεπτό βαραίνει, κάθε ανάσα μετριέται, κάθε βλέμμα ζητά ελπίδα. Ανάμεσα σε μηχανήματα που χτυπούν ρυθμικά και πόρτες που ανοίγουν σιωπηλά, υπάρχει κάτι που δεν φαίνεται αλλά κρατά ζωντανά τα πάντα: η προσευχή.
Σε ένα μικρό δωμάτιο, μια ηλικιωμένη γυναίκα κρατούσε το χέρι του γιου της.
Δεν είχε άλλα λόγια. Τα είχε πει όλα τις προηγούμενες μέρες. Τώρα μόνο ψιθύριζε:
«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον».
Και κάθε φορά που το έλεγε, ένιωθε πως κάποιος άλλος το συνέχιζε για εκείνη.
Λίγα δωμάτια πιο πέρα, ένας γιατρός στάθηκε για μια στιγμή πριν μπει στο χειρουργείο. Έκανε τον σταυρό του κρυφά. Όχι από συνήθεια, αλλά από ανάγκη. Ήξερε πως η επιστήμη έχει όρια και εκεί αρχίζει η Χάρη.
Στο παρεκκλήσι του νοσοκομείου, το καντήλι έκαιγε ασταμάτητα. Δεν ρωτούσε ποιος είναι δίκαιος ή άδικος, πιστός ή κουρασμένος. Έκαιγε για όλους. Για εκείνους που περίμεναν εξετάσεις. Για εκείνους που έφευγαν. Και για εκείνους που έμεναν πίσω να προσεύχονται.
Οι προσευχές στα νοσοκομεία δεν είναι μεγάλες. Είναι κομμένες από δάκρυα. Είναι λόγια απλά:
«Θεέ μου, βοήθα».
Και όμως, αυτές οι λίγες λέξεις ανεβαίνουν ψηλότερα από κάθε κραυγή.
Κάποιες φορές το θαύμα έρχεται όπως το ζητάμε. Άλλες φορές έρχεται αλλιώς με δύναμη να αντέξουμε, με ειρήνη στην καρδιά, με φως μέσα στο σκοτάδι. Γιατί ο Θεός δεν απαντά πάντα όπως θέλουμε, αλλά πάντα όπως μας σώζει.
Και όταν όλα τελειώσουν, μένει κάτι ανεξίτηλο: η βεβαιότητα πως, σε εκείνο το δωμάτιο του πόνου, δεν ήμασταν μόνοι. Κάποιος άκουγε. Κάποιος κρατούσε τα χέρια μας, ακόμα κι όταν δεν το καταλαβαίναμε.
Γιατί στα νοσοκομεία, η προσευχή δεν είναι απλώς λόγια.
Είναι η τελευταία και η πιο αληθινή ανάσα ελπίδας.

www.orthmad.gr

ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ- Ο πλούτος είναι δραπέτης και προδοτης και φονιάς.
Εσύ, λοιπόν, ο πλούσιος, μην ξεγελιέσαι από τις κολακείες και τα χαμόγελα και τις περιποιήσεις των άλλων. Όλα αυτά σου τα κάνουν είτε από φόβο είτε από ιδιοτέλεια. Αν μπορούσες να εξετάσεις τα βάθη των καρδιών εκείνων που σε κολακεύουν, θα έβλεπες ότι από μέσα τους σε κατηγορούν, σε βρίζουν, σε μι­σούν περισσότερο κι από τους χειρότερους εχθρούς σου. Και αν κάποτε η κατάσταση μεταβληθεί, αν χά­σεις τον πλούτο σου, τότε τα προσωπεία θα πέσουν. Τότε θα γίνει ό,τι και με τις πόρνες, όταν ξεβάφονται. Τότε θα δεις καθαρά τα αληθινά πρόσωπα εκείνων που πρωτύτερα σε καλόπιαναν. Τότε θα καταλάβεις ότι ένιωθαν για σένα όχι εκτίμηση αλλά περιφρόνηση, όχι θαυμασμό αλλά φθόνο, όχι αγάπη αλλά μίσος.
Όπως ο άνθρωπος είναι μηδαμινός, λιγόχρονος και θνητός, έτσι είναι και ο πλούτος. Ή μάλλον ο πλούτος είναι περισσότερο μηδαμινός. Γιατί πολύ συ­χνά δεν πεθαίνει μαζί με τον άνθρωπο, αλλά χάνεται πριν απ’ αυτόν. Ο καθένας σας γνωρίζει τόσα και τό­σα παραδείγματα πλουσίων που κατάντησαν φτωχοί. Αυτοί εξακολουθούν να ζουν, μα η περιουσία τους χάθηκε. Και μακάρι να χανόταν μόνο η περιουσία, γιατί συνήθως παρασύρει στην απώλεια και τον κά­τοχό της. Δεν θα είχε, λοιπόν, άδικο κανείς, αν απο­καλούσε τον πλούτο υπηρέτη αχάριστο, υπηρέτη δο­λοφόνο, που θανατώνει τον κύριό του.
Αυτά τα λέω και δεν θα πάψω να τα λέω, κι ας με κατηγορούν πολλοί. “Όλο με τους πλουσίους τα βά­ζεις”, διαμαρτύρονται. Πράγματι, όχι όμως με όλους, αλλά μόνο μ’ εκείνους που κάνουν κακή χρήση του πλούτου τους. Δεν χτυπάω τον πλούσιο, αλλά τον άρπαγα. Αλλο πλούσιος, άλλο άρπαγας. Να ξεχωρί­ζουμε τα πράγματα, για να μη δημιουργείται σύγχυ­ση ή παρανόηση. Είσαι πλούσιος; Δεν σε εμποδίζω. Αρπάζεις; Σε αποδοκιμάζω. Έχεις τα κτήματά σου; Να τα χαίρεσαι. Παίρνεις τα ξένα; Δεν μπορώ να σω­πάσω. Θέλεις να με πετροβολήσεις; Είμαι έτοιμος και το αίμα μου να χύσω, φτάνει να σε σταματήσω από την αμαρτία. Δεν νοιάζομαι για το μίσος, δεν τρομά­ζω από την πολεμική. Για ένα πράγμα μόνο νοιάζο­μαι, για την προκοπή εκείνων που με ακούνε.
Και οι φτωχοί και οι πλούσιοι παιδιά μου είναι. Όποιος θέλει, ας με πετροβολήσει. Όποιος θέλει, ας με μισεί. Όποιος θέλει, ας σχεδιάζει τη θανάτωσή μου. Οι επιβουλές εναντίον της ζωής μου είναι για μέ­να υποθήκες στεφανιών, οι πληγές είναι για μένα βραβεία. Δεν φοβάμαι την επιβουλή. Ένα πράγμα μόνο φοβάμαι: την αμαρτία. Ας μη βρεθεί κανείς να με ελέγξει για κάποιο αμάρτημα, κι ας με πολεμάει ο κό­σμος όλος.
Προδότης, λοιπόν, είναι ο πλούτος, προδότης και δραπέτης και φονιάς. Εκεί που δεν το περιμένεις, σου φεύγει και σε εγκαταλείπει και σε καταστρέφει. Θέ­λεις να τον κρατήσεις πραγματικά; Μην τον κρύψεις, αλλά μοίρασέ τον στους φτωχούς. Θηρίο είναι ό πλούτος. Αν κρατιέται, φεύγει. Αν σκορπίζεται, μέ­νει. Σκόρπισέ τον, για να μείνει. Μην τον κρύψεις, για να μη σου φύγει.
( από το βιβλίο Θέματα Ζωής, κείμενα του Χρυσοστόμου)

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ- Ας γίνουμε όπως ο Χριστός .
Ἐμπρὸς ἂς προσφέρουμε καρποὺς σ’ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος ἔπαθε χάριν ἡμῶν καὶ ἀνεστήθη. Ἴσως νομίσετε ὅτι ἐννοῶ χρυσὸ ἢ ἄργυρο ἢ ὑφάσματα ἢ διαφανεῖς καὶ πολύτιμους λίθους, τὴν ρευστὴ δηλαδὴ ὕλη τῆς γῆς, ἡ ὁποία μένει κάτω, καὶ τῆς ὁποίας τὸ μεγαλύτερο μέρος κατέχουν οἱ κακοί, οἱ ὁποῖοι εἶναι δοῦλοι στὰ γήινα καὶ στὸν κοσμοκράτορα διάβολο. Ἂς προσφέρουμε ὡς καρποὺς τοὺς ἑαυτούς μας, τὸ πολυτιμότατο καὶ τὸ ἀγαπητότατο κτῆμα τοῦ Θεοῦ. Ἂς ἀποδώσουμε στὴν εἰκόνα τὸ κατ’ εἰκόνα, ἂς κατανοήσουμε τὴν ἀξία μας, ἂς τιμήσουμε τὸ πρωτότυπο τῆς εἰκόνας μας, ἂς γνωρίσουμε τὴν δύναμη τοῦ μυστηρίου, καὶ ἂς μάθουμε πρὸς χάριν ποιοῦ ἀπέθανε ὁ Χριστός.
Ἂς γίνουμε ὅπως εἶναι ὁ Χριστός, ἐπειδὴ καὶ ὁ Χριστὸς ἔγινε ὅμοιος μὲ ἐμᾶς. Ἂς γίνουμε Θεοὶ γι’ αὐτόν, ἐπειδὴ καὶ ἐκεῖνος ἔγινε ἄνθρωπος πρὸς χάριν μας. Ἔλαβε τὸ χειρότερο γιὰ νὰ μᾶς δώσει τὸ καλύτερο. Ἔγινε πτωχὸς γιὰ νὰ πλουτίσουμε ἐμεῖς ἀπὸ τὴν πτωχεία του. Ἔλαβε μορφὴ δούλου γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε ἐμεῖς τὴν ἐλευθερία. Κατέβηκε γιὰ νὰ ὑψωθοῦμε. Ὑπέμεινε τοὺς πειρασμοὺς γιὰ νὰ νικήσουμε. Ὑπέμεινε τὴν ἀτίμωση, γιὰ νὰ μᾶς δοξάσει. Ἀπέθανε, γιὰ νὰ μᾶς σώσει, καὶ ἀνέβηκε γιὰ νὰ μᾶς σύρει κοντά του ἀπὸ κάτω, ὅπου βρισκόμαστε ξαπλωμένοι καὶ ἀπονεκρωμένοι ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Ἂς δώσει ἕκαστος τὰ πάντα! Ἂς προσφέρει τὰ πάντα σ’ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὸν ἑαυτόν Του ὡς λύτρον καὶ ἀντάλλαγμα χάριν ἡμῶν! Δὲν μπορεῖ δὲ νὰ προσφέρει τίποτε καλύτερο ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του, ἀφοῦ θὰ ἔχει ἐννοήσει τὸ μυστήριο καὶ θὰ ἔχει γίνει ὅλα ὅσα ἔγινε ἐκεῖνος πρὸς χάριν μας.
( από τον λόγο του στο Άγιο Πάσχα και την βραδύτητα)

ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ-Ἡ μόνη ἀναφαίρετη ἰδιοκτησία εἶναι ἡ ἀρετή.
Ο σοφιστὴς Πρόδικος, ὁ Κεῖος, ἐκφράζεται παρόμοια κάπου στὰ συγγράμματά του, φιλοσοφώντας γύρω ἀπὸ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν κακία. Ἂς δώσουμε, λοιπόν, καὶ σ᾿ αὐτὸν προσοχή, γιατί εἶναι ἀξιόλογος ἄνθρωπος. Διηγεῖται τὰ ἑξῆς, ἀπὸ ὅσο θυμᾶμαι, γιατί δὲν ἔχω ἀποστηθισμένο τὸν λόγο του, ποὺ εἶναι πεζὸς κι ὄχι σὲ στίχους. Ὅταν ὁ Ἡρακλῆς ἦταν ἀκόμα πολὺ νέος, σχεδὸν τῆς ἡλικίας σας, σκεφτόταν ποιὸν δρόμο νὰ πάρει, τὸν κοπιαστικὸ τῆς ἀρετῆς ἢ τὸν πολὺ εὔκολο. Τὸν σίμωσαν, λοιπόν, δυὸ γυναῖκες, ἡ Ἀρετὴ κι ἡ Κακία. Ἡ διαφορά τους φάνηκε εὐθύς, μὲ τὴν ἐξωτερική τους ἐμφάνιση, πρὶν ἀκόμα ἀρθρώσουν λέξη. Ἢ μιὰ ἦταν στολισμένη φανταχτερὰ ἀπὸ τὴν κομμωτικὴ τέχνη, σὰν καλλονή, ἀλλὰ μὲ πλαδαρὲς σάρκες ἓξ αἰτίας τῆς τρυφηλῆς ζωῆς, κι ἀπὸ πίσω της ἔρχονταν ὅλα τὰ πάθη τῆς ἡδονῆς. Τὰ ἔδειχνε ὅλα αὐτὰ καὶ τὰ συνόδευε μὲ πολλὲς ὑποσχέσεις, προσπαθώντας νὰ τραβήξει πρὸς τὸ μέρος τῆς τὸν Ἡρακλῆ. Ἢ ἄλλη ἦταν ἰσχνή, ἀτημέλητη, μὲ σοβαρὸ βλέμμα κι ἔλεγε πράγματα ἐντελῶς διαφορετικά. Δὲν ὑποσχόταν τίποτε τὸ ἀναπαυτικὸ καὶ τὸ εὐχάριστο. Ὑποσχόταν μονάχα χίλιους δυὸ κόπους κι ἱδρώτα καὶ κινδύνους παντοῦ, σὲ στεριὲς καὶ θάλασσες. Καὶ τὸ βραβεῖο, γιὰ ὅλα αὐτά, θὰ ἦταν νὰ γίνει ὁ Ἡρακλῆς θεὸς - ἔλεγε ὁ Πρόδικος. Κι ὅπως ξέρετε, ὁ Ἡρακλῆς, στὸ τέλος αὐτὴν ἀκολούθησε.
(Από τον λόγο του προς τους νέους όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων).