Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Αν θέλεις να καταστρέψεις κάποιον,
πες του ότι έχει όμορφη φωνή ή επαίνεσέ τον για κάποια αρετή. Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος (Ζαχάρωφ)

[toula]

Γιατί θέλουμε να έχουμε πάντοτε δίκιο; Γιατί δικαιολογούμε τον εαυτό μας και γιατί δεν θέλουμε να παραδεχθούμε ότι έχουν και οι άλλοι άποψη;
Είναι θέμα μόνο εγωισμού και διαφύλαξης της προσωπικής μας ακεραιότητας; Γιατί θέλουμε «να πάρουμε το αίμα μας πίσω», σαν να είναι η ζωή ένας αγώνας εξουσίας; Πώς να μπει στην καρδιά μας η συγχώρηση;
Αν σε κάτι διαφέρει η χριστιανική πίστη μας από οποιοδήποτε θρησκευτικό σύστημα είναι η άρνηση να μείνουμε στο κακό που ο άλλος μας έχει κάνει ή πιστεύουμε πως μας έκανε. Και το κακό δεν είναι ανάγκη να είναι έμπρακτο. Είναι και στα λόγια. Είναι μόνιμος ο θυμός μας εναντίον εκείνου που μας προσβάλλει, που αρνείται να δει τα πράγματα όπως εμείς. Αυτή η κατάσταση δυσκολεύει ή καθιστά αδύνατη την συνύπαρξη.
Οικογενειακή και σχολική ζωή, όταν δηλαδή ο άνθρωπος είναι στην μικρή του ηλικία, είναι τα θέρετρα σήμερα των μαχών εναντίον του άλλου, της απόφασής μας να έχουμε δίκιο, με οποιοδήποτε τίμημα. Το ζευγάρι αρνείται να δει τις διαφορές απόψεων ή και χαρακτήρα μέσα από το πρίσμα της αγάπης και προχωρά στον ανταγωνισμό, στην οργή, κάποτε και στην παγωμάρα στις σχέσεις. Το ίδιο και τα παιδιά. Μεγαλώνουν κάποτε με ένα μόνιμο παράπονο εις βάρος των γονέων τους, γιατί εκείνοι είχαν διαφορετική θέση σε κάποια ζητήματα και αιτήματα, γιατί περιόρισαν τα δικαιώματά τους, ακόμη κι αν, σε βάθος χρόνου, αυτό αποτέλεσε το καλύτερο σχολείο.
Το ίδιο συμβαίνει και στην σχολική τάξη. Η νοοτροπία των καιρών μας είναι αυτή της εξίσωσης. Και δεν μιλάμε για την απόρριψη της αυθεντίας του δασκάλου. Αυτό είναι κάτι που έχει τελειώσει, μάλλον οριστικά. Μιλάμε για την άρνηση των παραγόντων της σχολικής ζωής να σεβαστούν αυτό που ονομάζουμε «ιεραρχία». Μαθητές ισοπεδώνουν τους δασκάλους τους με την συμπεριφορά τους και μόνιμη είναι «η γλώσσα που βγάζουν», διότι οι δάσκαλοι δεν είναι ή δεν συμπεριφέρονται όπως οι μαθητές θέλουν. Συνεπικουρούνται όμως οι μαθητές από τους γονείς τους, ιδίως όταν αυτοί είναι σχετικά νέοι στην ηλικία, όπως επίσης και από ένα κοινωνικό σύστημα το οποίο αποθεώνει την λογική ότι «τα παιδιά έχουν δίκιο».
Έτσι, καλλιεργείται ένα πνεύμα εκδίκησης. Ένα αίσθημα ότι είναι κακό να αφήσεις κάτι να πέσει χάμω. Ότι πρέπει να πεις όσα περισσότερα μπορείς εις βάρος του άλλου. Λησμονούμε ότι στην πραγματικότητα η αλήθεια δεν μπορεί να κρυφτεί. Ότι η ταπείνωση είναι αυτή που καταξιώνει. Διότι και ο Θεός βλέπει και αυτός που συγχωρεί και προχωρά δεν μειώνει τον εαυτό του, αλλά τον κάνει να μη νικιέται από τις περιστάσεις και τα πρόσωπα, καθότι πάντοτε θα υπάρχουν οι επ’ εξουσίαις.
Να μη μιλάμε καθόλου τότε;
Ο λόγος μας να απευθύνεται σε όσους κατανοούν. Τους υπόλοιπους ας τους αφήνουμε στην φώτιση του Θεού και την προσευχή μας. Και ας καθοδηγούμε τα παιδιά να έχουν όρια, όσο μπορούμε, αφήνοντάς τα και να χάνουν. Θα κερδίσουν ψυχικά.
π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
Στο φύλλο της Τετάρτης 9 Μαρτίου 2022

[toula]

«Είναι κάποιος που μόλις ακούει έναν λόγο ταράσσεται και λέει πέντε λόγια ή δέκα.
Αφού τελειώνει η διαμάχη, εξακολουθεί να σκέπτεται άσχημα εναντίον εκείνου που του είπε τον λόγο, και να θυμάται με εμπάθεια το κακό που του έγινε και να λυπάται γιατί δεν είπε περισσότερα απ’ όσα είπε. Και βρίσκεται πάντοτε οργισμένος» (Αββάς Δωρόθεος)

[toula]

Όσο όμως προχωράμε, τόσο περισσότερο συνειδητοποιεί ο άνθρωπος την αμαρτία του ενώπιον του Θεού — βλέπει στη χριστιανική πίστη την οδό προς την αναγέννηση και τη συγχώρεση των αμαρτιών.
Στα χρόνια που μας φέρνουν πιο κοντά στον τάφο, έχοντας αφαιρέσει τα δελεαστικά και απατηλά πέπλα από όλα όσα είναι αμαρτωλά και εγκόσμια, έχοντας αναγνωρίσει την παραχάραξη των αμαρτωλών χαρών, την απάτη, το στολίδι σε όλα όσα μας δελεάζουν με αμαρτωλές χαρές ως θησαυρό των εγκόσμιων απολαύσεων, έχοντας υποφέρει, έχοντας καεί σε αυταπάτες, λάθη, απογοητεύσεις και πτώσεις — ο άνθρωπος προσεγγίζει το μυστήριο του πόνου ως λυτρωτικό κατόρθωμα, προσεγγίζει τον εσταυρωμένο Λυτρωτή.
Έτσι, ακόμη και σε ένα άτομο, η στάση απέναντι στον Χριστιανισμό αλλάζει συνεχώς.
Μόνο η Εκκλησία είναι ισχυρή και ικανή να μας εκπαιδεύσει έτσι ώστε αυτή η μονομέρεια, αυτά τα πάθη, να ισορροπούν μέσα μας και να ακολουθούμε τη μεσαία βασιλική οδό του Ευαγγελίου.
Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestyankin)

[toula]

Ετούτες τις έσχατες ημέρες όπου τα χνώτα του Αντιχρίστου μολύνουν γην και θάλασσαν και πάσαν πνοήν ζωής,
ως δρόσον χάριτος αναψύχουσα, ως αύραν Προφήτου Ηλιού αναρριπίζει ο Θεός την ενέργειαν της νοεράς προσευχής εις τα στήθη, και την καρδίαν της Εκκλησίας•ως αντίδοτον ψυχικής και σωματικής υγείας και σωτηρίας δια τις ημέρες που έρχονται και θα έλθουν.
Το λοιπόν αδελφοί, "τον Χριστόν αεί αναπνέετε"! έλεγε ο έξαρχος των ασκητών Μέγας Αντώνιος•και ο Απόστολος των Εθνών συμβουλευτικά παρακαλεί και προστάζει όλους τους απανταχού Χριστιανούς όλων των καιρών• "αδιαλείπτως προσεύχεσθε"!
+ Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου

[toula]

Πώς πρέπει να προσευχόμαστε ώστε η προσευχή μας να είναι ευάρεστη στον Θεό:
πρώτον, με πίστη (θεραπεία δαιμονισμένων), δεύτερον, με ταπεινότητα (όπως ο τελώνης), τρίτον, με επιμονή και υπομονή (όπως η Χαναναία γυναίκα· η παραβολή του άδικου κριτή και της φτωχής χήρας).
Άγιος Δίκαιος Αλέξιος (Μέτσεφ)

[toula]

Παρθένε Δέσποινα Θεοτόκε ἡ κατά σάρκα γεννήσασα τόν Θεόν Λόγον, γνωρίζω ὅτι δέν εἶναι εὐπρεπές, οὐδέ ἄξιον εἰς ἐμέ τόν πανάσωτον,
τόν ἔχοντα μεμολυσμένους τούς ὀφθαλμούς καί τά χείλη ἀκάθαρτα, νά ἴδω τήν εἰκόνα Σου τῆς Ἁγνῆς, τῆς Ἀειπαρθένου, τῆς ἐχούσης τό σῶμα καί τήν ψυχήν καθαρά καί ἀμόλυντα, ἀλλ᾽ ἀπεναντίας πρέπει νά μισηθῶ ὁ ἄσωτος καί νά ἐπιτιμηθῶ ὑπό τῆς ὑμετέρας καθαρότητος.
Πλήν ἐπειδή ὁ Θεός τόν Ὁποῖον ἐγέννησες, ἔγινεν ἄνθρωπος ὅπως καλέσῃ τούς ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν, λαμβάνω καί ἐγώ τό θάρρος καί προσέρχομαι πρός Σέ, παρακαλῶν μετά δακρύων.
Πρόσδεξε τήν παράκλησίν μου διά τῆς ἀπαλλαγῆς τῶν πολλῶν καί χαλεπῶν πταισμάτων μου καί παρακάλεσον τόν Μονογενῆ Σου Υἱόν καί Θεόν ὅπως ἐλεήσῃ τήν ἀθλίαν καί ταλαίπωρον ψυχήν μου. Διότι διά τό πλῆθος τῶν ἀνομιῶν μου ἐμποδίζομαι νά στρέψω τό βλέμμα μου πρός Αὐτόν καί νά ζητήσω συγχώρησιν καί διά αὐτό σέ προβάλλω μεσίτριαν.
Ἀπολαύσας πολλῶν καί μεγάλων δωρεῶν παρά τοῦ δημιουργήσαντός με Θεοῦ, ἐφάνην ἄθλιος καί ἀχάριστος ὁμοιωθείς μέ τά ἀνόητα κτήνη· πτωχεύσας εἰς τάς ἀρετάς, πλουτήσας εἰς τά πάθη, βεβαρυμένος μέ ἐντροπήν, ἐστερημένος θείας παρρησίας, κατακεκριμένος ὑπό τοῦ Θεοῦ, θρηνούμενος ὑπό τῶν ἀγγέλων, χλευαζόμενος ὑπό τοῦ δαίμονος καί μισούμενος ὑπό τῶν ἀνθρώπων· ἐλεγχόμενος ὑπό τῆς συνειδήσεως, ἐντρεπόμενος διά τά πονηρά μου ἔργα, νεκρός ὑπάρχων πρό τοῦ θανάτου καί πρό τῆς κρίσεως αὐτοκατάκριτος καί πρό τῆς ἀτελευτήτου κολάσεως τυγχάνων αὐτοτιμώρητος ὑπό τῆς ἀπογνώσεως.
Διά τοῦτο καταφεύγω εἰς τήν ἰδικήν Σου καί μόνην βοήθειαν, Δέσποινα Θεοτόκε, ὁ μυρίων ταλάντων ὀφειλέτης, ὁ ἀσώτως τήν πατρικήν οὐσίαν δαπανήσας, ὁ παρανομήσας ὑπέρ τόν Μανασσῆν, ὁ γενόμενος ἄσπλαχνος ὑπέρ τόν πλούσιον, ὁ λαίμαργος δοῦλος, τό δοχεῖον τῶν πονηρῶν λογισμῶν, ὁ θησαυροφύλαξ τῶν αἰσχρῶν καί ρυπαρῶν λόγων καί ὁ ξένος πάσης ἀγαθῆς ἐργασίας.
Ἐλεήσόν μου τήν ταπείνωσιν καί συμπάθησόν μου τήν ἀσθένειαν. Μεγάλην ἔχεις τήν παρρησίαν πρός τόν ἐκ Σοῦ τεχθέντα καί οὐδείς δύναται ὡς Σύ, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ. Δι᾽ ὅλα ἔχεις τήν ἰσχύν ὡς ὑπερέχουσα πάντων τῶν κτισμάτων καί δέν εἶναι ἀδύνατον εἰς Σέ οὐδέν, ἐάν θελήσῃς.
Μή λοιπόν παραβλέψῃς τά δάκρυά μου, μή ἀηδιάσῃς τόν στεναγμόν μου, μή ἀποστραφῇς τόν πόνον τῆς καρδίας μου, μή ἐντροπιάσῃς τήν πρός Σέ προσδοκίαν μου, ἀλλά διά τῶν μητρικῶν Σου δεήσεων βίασον τήν εὐσπλαχνίαν τοῦ ἀγαθοῦ Υἱοῦ Σου καί Θεοῦ καί ἀξίωσόν με τόν ταλαίπωρον καί ἀνάξιον δοῦλόν Σου ν᾽ ἀπολαύσω τό πρῶτον καί ἀρχαῖον κάλλος καί τήν ἀπομάκρυνσιν τῶν παθῶν, διά νά ἐλευθερωθῶ ἀπό τάς ἁμαρτίας καί νά γίνω ὑπηρέτης τῆς δικαιοσύνης, νά ἐκδυθῶ τόν μιασμόν τῆς σαρκικῆς ἡδονῆς καί νά ἐνδυθῶ τόν ἁγιασμόν τῆς ψυχικῆς καθαρότητος, νά νεκρωθῶ διά τόν κόσμον καί νά ζήσω ἐν τῇ ἀρετῇ.
Ὁδοιποροῦντά με συνόδευσον, πλέοντα ἐν θαλάσσῃ σύμπλευσον, ἀγρυπνοῦντα με ἐνίσχυσον, θλιβόμενον παρηγόρησον, ὁλιγοψυχοῦντα παρακάλεσον, ἀσθενοῦντα δώρησόν μου τήν ἴασιν, ἀδικούμενον ρῦσαί με, συκοφαντούμενον ἀθώωσον, εἰς θάνατον κινδυνεύοντα προφθάσασα λύτρωσόν με, εἰς τούς ἀοράτους ἐχθρούς δεῖξον με καθ᾽ ἑκάστην φοβερόν.
Ναί ὑπεράγαθε Δέσποινα Θεοτόκε, ἡ μετά Θεόν ἐλπίς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς, ἐπάκουσον τῶν οἰκτρῶν δεήσεων καί μή μέ ἐντροπιάσῃς ἀπό τῆς προσδοκίας μου. Τόν βρασμόν τῆς σαρκός κατάπαυσον, τήν ἐν τῇ ψυχῇ μου ἀγριωτάτην ταραχήν κατεύνασον, τόν πικρόν θυμόν καταπράϋνον, τόν τύφον καί τήν ἀλαζονίαν τῆς ματαίας οἰήσεως ἐκ τοῦ νοός μου ἀφάνισον, τάς νυκτερινάς φαντασίας τῶν πονηρῶν πνευμάτων καί τάς καθημερινάς ἀκαθάρτους προσβολάς ἀπομάκρυνον τῆς καρδίας μου.
Παίδευσόν μου τήν γλῶσσαν ἵνα ὁμιλῇ τά συμφέροντα, δίδαξον τούς ὀφθαλμούς μου νά βλέπουν ὀρθῶς τήν ὁδόν τῆς ἀρετῆς, ἐνίσχυσον τούς πόδας μου ἵνα βαδίζουν τήν μακαρίαν ὁδόν τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, τάς χεῖράς μου ἁγίασον ἵνα ἀξίως αἴρω αὐτάς πρός τόν Ὕψιστον. Καθάρισόν μου τό στόμα ἵνα μετά παρρησίας ἐπικαλεῖται τόν Πανάγιον Πατέρα καί Θεόν. Ἄνοιξόν μου τά ὦτα, ἵνα ἀκούω αἰσθητῶς καί νοητῶς τά ὑπέρ μέλι καί κηρίον γλυκύτερα λόγια τῶν Ἁγίων Γραφῶν καί βιῶ ταῦτα ἐνισχυόμενος ὑπό Σοῦ.
Δός μοι καιρόν μετανοίας, λογισμοῦ ἐπιστροφήν, ἐλευθέρωσόν με ἐξ αἰφνιδίου θανάτου καί ἀπάλλαξόν με κατακεκριμένον ὑπό τῆς συνειδήσεως. Καί τελευταῖον ἐλθέ κοντά μου κατά τόν χωρισμόν τῆς ψυχῆς μου ἀπό τοῦ ἀθλίου μου σώματος, ἵνα ἐλαφρύνης τήν ἀφόρητον αὐτήν βίαν, ἀνακουφίσῃς τόν ἀνέκφραστον πόνον, παρηγορήσῃς τήν ἀπαραμύθητον στενοχωρίαν. Ἵνα τῆς σκοτεινῆς μορφῆς τῶν δαιμόνων λυτρώσῃς, παραμερίζουσα τόν ἄρχοντα τοῦ σκότους καί σχίζουσα τά χειρόγραφα τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν. Καί ἵνα μέ οἰκειώσῃς μέ τόν Θεόν καί μέ καταξιώσῃς τῆς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ παραστάσεως ἐν τῷ φοβερῷ Κριτηρίῳ καί νά μέ κάμῃς κληρονόμον τῶν αἰωνίων καί ἀδιαφθόρων ἀγαθῶν.
Ταύτην τήν ἐξομολόγησιν Σοῦ κάμνω Δεσποινά μου Θεοτόκε, τό φῶς τῶν ἐσκοτισμένων μου ὀφθαλμῶν καί παραμυθία τῆς ζωῆς μου, ἡ μετά Θεόν ἐλπίς καί προστασία μου, τήν ὁποίαν δέξου εὐμενῶς καί καθάρισόν με ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός καί πνεύματος καί ἀξίωσόν με εἰς τήν παροῦσαν ζωήν ἀκατακρίτως νά μετέχω τοῦ Παναγίου καί ἀχράντου Σώματος καί Αἵματος τοῦ Υἱοῦ Σου καί Θεοῦ. Εἰς δέ τήν μέλλουσαν, τῆς γλυκυτάτης οὐράνιας τροφῆς τοῦ Παραδείσου, ἔνθα εἶναι ἡ κατοικία πάντων τῶν εὐφραινομένων. Τούτων δέ τῶν ἀγαθῶν τυχών ὁ ἄθλιος, δοξάζω εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων τό πάντιμον καί μεγαλοπρεπές ὄνομα τοῦ Υἱοῦ Σου καί Θεοῦ τοῦ δεχομένου πάντας τούς μετανοοῦντας ἐξ ὅλης ψυχῆς διά Σέ τήν γενομένην μεσίτριαν καί ἐγγυήτριαν πάντων τῶν ἁμαρτωλῶν, διότι διά Σοῦ Πανύμνητε καί Ὑπεράγαθε Δέσποινα περισώζεται ὁλόκληρος ἡ ἀνθρωπίνη φύσις αἰνοῦσα καί εὐλογοῦσα Πατέρα καί Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα, τήν Παναγίαν Τριάδα.
ΕΥΧΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ - Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

[toula]

Η ΚΡΊΣΗ!!
Το σύνολο της επίγειας ζωής μας, από τη γέννηση μέχρι την τελευταία αναπνοή μας, τελικά θα μοιάσει με μια περιεκτική πράξη.
Το περιεχόμενο και η ποιότητα της θα φανεί σαν μια λάμψη.
Φανταστείτε ένα ποτήρι από το καθαρότερο κρύσταλλο γεμάτο νερό. Μια ματιά είναι αρκετή να μας πει αν το νερό είναι καθαρό ή όχι.
Το ίδιο θα συμβεί και μ' εμάς, όταν θα πάμε σε άλλη σφαίρα.
Ακόμα και η πιο μικρή κίνηση της καρδιάς μας ή του νου μας αφήνει το στίγμα της στο σύνολο της ζωής μας...
Μέχρις ότου αποβάλω τον λογισμό από την καρδιά μου με μια πράξη μετάνοιας αυτή θα μένει μαζί μου σαν μια μαύρη κηλίδα, χωρίς να μπορεί να κρυφτεί.
+Άγιος Σωφρόνιος.

[toula]

«Εν φόβω τον της παροικίας υμών χρόνον αναστράφητε»
(Α’ Πέτρ. 1, 17).
Όταν γογγύζουμε κατά του Θεού, αυτό σημαίνει ότι Τον θεωρούμε άδικο, θεωρούμε ότι Αυτός δεν μάς φέρεται σωστά και θα έπρεπε να μάς φερθεί κατά έναν διαφορετικό τρόπο.
Όμως δεν είναι βαριά αμαρτία να κατηγορούμε το Θεό για αδικία και να Τον συκοφαντούμε;
Βλέπετε, λοιπόν, πόσο βαριά αμαρτία είναι ο γογγυσμός κατά του Θεού.
Γι’ αυτό «εν φόβω τον της παροικίας υμών χρόνον αναστράφητε» (Α’ Πέτρ. 1, 17).
Πρέπει να προσέχουμε πολύ τα λάθη και τα εμπόδια στην πορεία μας προς τη Βασιλεία των Ουρανών.
Αλλά περισσότερο απ’ όλα τα άλλα πρέπει να φοβόμαστε να μην παραβαίνουμε τη μεγάλη εντολή του Χριστού:
«Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε» (Μτ. 7, 1). Και γογγυσμός κατά του Θεού δεν είναι μόνο κρίση του Θεού αλλά και κατάκρισή Του.
Ας αφήσουμε την κρίση αυτή σ’ εκείνους τους δυστυχείς ανθρώπους που εκούσια καταστρέφουν τον εαυτό τους.
Τους οποίους ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός δεν τους διορθώνει ούτε τους τιμωρεί, επειδή είναι αδιόρθωτοι και αθεράπευτοι.
Εμείς μόνο να ζητάμε την βοήθειά Του για το δρόμο της σωτηρίας μας, να Τον δοξολογούμε και να Τον τιμούμε πάντοτε μαζί με τον άναρχο Πατέρα Του και το Άγιο Πνεύμα.
Αμήν.
(ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΡΙΜΑΙΑΣ “ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΕΣ” ΤΟΜΟΣ Α’, ΕΚΔΟΣΕΙΣ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ”, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ)

[toula]

«Εν αρχή ήν ο Λόγος».
Χωρίς Αυτόν τίποτε δεν υπάρχει.
Κάθε μέρα γευόμαστε την οδυνηρή και άθλια ζωή μέσα στο σώμα μας.
Και όμως δημιουργηθήκαμε κατ’ εικόνα του Χριστού, του Απολύτου.
Το πρόβλημα, το μυστήριο της ζωής μας, είναι το πέρασμα από το σχετικό στο Απόλυτο. Αν το είναι δημιουργήθηκε από τον Θεό, δεν πρέπει να πεθάνει.
Ο Θεός δημιούργησε τη ζωή, δεν δημιούργησε το θάνατο.
Σκοπός μας είναι η ζωή με τον Χριστό-Θεό, η αθανασία, η αιωνιότητα. Σύμφωνα με την Αποκάλυψη, η αιωνιότητα του Θεού μπορεί να μας μεταδοθεί.
Οφείλουμε να μάθουμε να ζούμε την αιώνια ζωή του Ιδίου του Θεού.
Τί σημαίνει «θέωση» του ανθρώπου;
Να ζήσουμε όπως έζησε ο Κύριος, να αφομοιώσουμε το φρόνημα και τα αισθήματα του Χριστού, προπαντός των τελευταίων στιγμών της επίγειας ζωής Του.
Όπως ο Χριστός στη Γεθσημανή και στο Γολγοθά ζούσε ακατάπαυστα με τη σκέψη του Πατρός, κι εμείς οφείλουμε να ζούμε κάθε στιγμή με τη σκέψη του Θεού, αλλά περισσότερο του Χριστού παρά του Πατρός, επειδή δια του Υιού ερχόμαστε στον Πατέρα.
Στην πράξη η ζωή γίνεται Χριστοκεντρική.
Το μόνο που μας ελκύει είναι ο Χριστός, το πρόσωπο Του.
Και οφείλουμε να ζήσουμε τον Χριστό ως το μέτρο κάθε πράγματος, θείου και ανθρωπίνου.
Εν τω Χριστώ έχουμε τον Δημιουργό Θεό μας.
Εν τω Χριστώ έχουμε το υπόδειγμα, την αποκάλυψη του Σχεδίου του Θεού για τον άνθρωπο.
Η αγάπη του Χριστού πρέπει να γεμίζει την καρδιά μας πάντοτε.
Εν Θεώ δεν ζούμε με τον διανοητικό στοχασμό. Ο Θεός αποκαλύπτεται σε μας με τις ενέργειες Του.
Ζούμε τον Χριστό ως προσωπική μας ζωή, όχι ως κάποιον που θα γνωρίζαμε εξωτερικά.
Κάποτε, όταν η αγάπη του Χριστού μας εγγίζει, αισθανόμαστε την αιωνιότητα.
Αυτό δεν μπορεί να γίνει κατανοητό με τη λογική.
Ο Θεός ενεργεί με το δικό Του τρόπο που ξεφεύγει τη λογική.
Δεν πρέπει να είμαστε υπερβολικά λογικοί στη χριστιανική ζωή.
Δεν μπορούμε να πραγματοποιήσουμε μέσα μας την εικόνα του Χριστού, εκτός αν είμαστε πραγματικά ενωμένοι, όπως ο Χριστός το ζητούσε από τους μαθητές Του:
" Αγαπάτε αλλήλους", για να γνωρίζει ο κόσμος ότι είστε του Χριστού.
[Αρχιμ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Περί Πνεύματος και ζωής, Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, 1995, σ. 17-26 – επιλογή]