"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

«Η πίστις χωρίς των έργων νεκρά εστί»…!!! (Ιακώβου 6, 26)
«Βίος χωρίς λόγο ωφελεί περισσότερο, παρά λόγος χωρίς βίο!
Διότι, ο μεν πρώτος και με σιγή ωφελεί, ο δε δεύτερος και με βοή ενοχλεί.
Εάν συνδυασθούν και βίος και λόγος, τότε κατασκευάζουν ένα άγαλμα ολοκλήρου της φιλοσοφίας»…!!!
Όσιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης

«Θέλεις να φαίνεται ο Κριτής απέναντί σου ευμενής;
Γίνου αμνησίκακος απέναντι των εχθρών σου!
Επιθυμείς να τύχεις φιλανθρωπίας εκ μέρους Του;
Συγχώρει και συ όσους σου έπταισαν»…!!!
Όσιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης

«Καμιά νηστεία φαγητών δεν ωφελεί αυτούς που δεν νηστεύουν και στις υπόλοιπες αισθήσεις!
Γιατί, ο αγωνιζόμενος Εγκρατεύεται σε ΟΛΑ»...!!!
Όσιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης

Για την κατά Χριστόν φιλία…!!!
«Κανόνα φιλίας εἰλικρινέστατο, θεωρῶ ἐκεῖνον ποὺ συμφωνεῖ ἀπροφάσιστα μὲ τοὺς Αδελφούς. Καὶ οὔτε μὲ κολακεία προσφέρει τὶς φιλίες του, οὔτε χρησιμοποιεῖ κρυφὰ τὶς ἔχθρες, ἀλλ' εἶναι σὲ ὅλα γυμνὸς στὴν ψυχή, εἰλικρινὴς στὴ γνώμη, εἰλικρινὴς στὴ γλῶσσα καὶ, ἀκόμα, πιὸ εἰλικρινὴς στὴ ζωή του»…!!!
Ὅσιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης

Οι Αρετές είναι το περιτείχισμα της Ψυχής, που την καθιστά απόρθητο φρούριο κι εξοστρακίζει τις επιθέσεις του μισόκαλου διαβόλου...!!!
«Ὅπως μία Ακρόπολη, ποὺ εἶναι περιτειχισμένη μὲ ἀπόρθητα τείχη, κοροϊδεύει ἐκείνους ποὺ τὴν πολιορκοῦν, ἔτσι καὶ ἡ Ψυχή … Αν περιφράξει τὸν ἑαυτό της μὲ ὅλες τὶς Αρετὲς, καὶ τὸν περιβάλει σὰν μὲ πύργους μὲ τὴ Θεία Συμμαχία, κάνει τὰ μηχανήματα, ἐκείνων ποὺ τὴν πολιορκοῦν, νὰ καταλήξουν σὲ ντροπὴ καὶ γελοιοποίηση»…!!!
Ὅσιος Ισίδωρος Πηλουσιώτης

Η νη­στεία εί­ναι εν­το­λή του Θεού. Γι’ αυτό και εμείς να νη­στεύ­ου­με παι­διά μου. Δεν με έβλα­ψε η νη­στεία μέ­χρι σή­με­ρα που εί­μαι 70 χρο­νών. Η μη­τέ­ρα μου με έμα­θε νη­στεία παι­διό­θεν… Δεν με έβλε­ψε ποτέ η νη­στεία και ας έχω ασθέ­νειες πάνω μου.

Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης

"Η χαρά είναι το φως του ενάρετου."
Από το Ευαγγέλιο πηγάζει η θεολογία της χαράς, το ίδιο το Ευαγγέλιο είναι η πηγή της ακένωτης χαράς.
Το ορθόδοξο βίωμα κατά βάση είναι χαρούμενο και χαροποιό.
Χαρά δεν είναι τα ξεκαρδίσματα, τα ξεφωνητά, τα χαχανητά, η ελαφρότητα, η χαριεντολογία, η ανεκδοτολογία, η σκωπτικότητα και η συνεχής αστειότητα, αλλά η διαρκής γαλήνη και η ειλικρινής φαιδρότητα, που προέρχεται από καρδιά ευφραινόμενη και συνείδηση καθαρή.
Η χαρά είναι το φως του ενάρετου.
Αναβλύζει από τα βάθη της υπάρξεως. Δεν είναι κάτι ποτέ το προσποιητό, εξωτερικό, φαινομενικό, αλλά κάτι το αρκετά βαθύτερο και σίγουρα σπουδαιότερο. Ένας σοβαρός, σεμνός και ησύχιος δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι χαρούμενος.
Το πρώτο γνωστό θαύμα του Χριστού στον γάμο της Κανά ήταν για να μη μείνει μισή η χαρά των καλεσμένων από έλλειψη κρασιού. Το τελευταίο θαύμα του, η ανάσταση του φίλου του Λαζάρου, για να διώξει τη λύπη και να δώσει χαρά.
Ο ανεξάντλητος τροφοδότης της χαράς είναι η αρετή.
Ο εγωιστής, ο ατομιστής, ο τσιγκούνης, ο μισάδελφος δεν μπορεί να είναι χαρούμενος. Χαρά δεν μπορεί να έχει όποιος ζηλεύει, όποιος εχθρεύεται και όποιος μισεί.
Τη χαρά κανείς την κερδίζει με την ταπείνωση και την υπομονή, την αλήθεια, την ελευθερία και την αγάπη.
Η αληθινή χαρά συνοδεύει στοργικά τον κάθε ειλικρινή, τίμιο, ήρωα και άγιο.
Η εποχή μας πάσχει από έλλειψη αληθινής χαράς και πλεονάζει από τη θλίψη της κακίας και ατιμίας.
Η επιλογή είναι ελεύθερη για την απόκτηση της όντως αληθινής χαράς.
Μοναχου Μωυσέως Αγιορείτου.
(Πηγή: “Μακεδονία” 4/3/11)

Σήμερα δεν χωράει πουθενά το λάθος μας .
Δεν χωράει πουθενά η αδυναμία και η πτώση μας.
Η κοινωνία μας είναι φτιαγμένη για τους δυνατούς.
Για τους αποδοτικούς.
Για εκείνους που «αντέχουν».
Για μηχανές που δουλεύουν όλη μέρα και ξεχνούν να ζήσουν.
Και αν κουραστείς;
Αν σπάσεις;
Αν αρρωστήσεις;
Αν πέσεις;
Σου λένε:
«Μπορείς.»
«Γίνε καλύτερος.»
«Δούλεψε περισσότερο.»
«Μην είσαι αδύναμος.»
Μα κανείς δεν ρωτά εάν αντέχεις, εάν μπορείς, εάν φοβάσαι και πονάς.
Τα παιδιά μας είναι κουρασμένα πριν καν ζήσουν.
Και μέσα σε αυτόν τον κόσμο των ισχυρών
έρχεται ο Χριστός και μιλά για έναν Θεό Πατέρα που τρέχει προς τον χαμένο.Τον Άσωτο. Τον αμαρτωλό και εξαντλημένο.
Που αγκαλιάζει τον λερωμένο.
Που δεν ζητά εξηγήσεις.
Δεν ζητά αποδείξεις.
Δεν ζητά διορθώσεις.
Μόνο εσένα.
Όπως είσαι.
Ο Άσωτος δεν γύρισε δυνατός.
Γύρισε πεινασμένος.
Τσακισμένος. Κουρελιασμένος.
Άδειος.
Και αυτό ήταν αρκετό για να γίνει γιορτή.
Γιατί για τον Θεό δεν σώζονται οι τέλειοι.
Σώζονται οι κουρασμένοι.
Οι πληγωμένοι.
Οι χαμένοι που τόλμησαν να επιστρέψουν.
Αν νιώθεις ότι δεν χωράς στον κόσμο αυτό,
να ξέρεις: χωράς στην αγκαλιά Του.
Και αυτή είναι αρκετή για να ξαναρχίσει η ζωή.
-π. Λίβυος- Ασώτου Υιού

Κυριακή του Ασώτου: Να είσαι ρεμάλι και να αμαρτάνεις κάθε δευτερόλεπτο αλλά να σε περιμένει η πατρική αγκαλιά του Θεού με τα χέρια ανοιγμένα, ματωμένα και να σου ψιθυρίζει :«Ό,τι και να κάνεις, ό,τι και να συμβαίνει εγώ σε αγαπώ και είμαι εδώ για σένα». Μια αγκαλιά που δεν δικάζει τη ζωή σου, αλλά αγκαλιάζει τα τραύματα σου. Εκεί που νομίζεις ότι θα κλείσει η πόρτα για τη θανατική σου ποινή ξαφνικά ανοίγουν οι Πύλες του Παραδείσου και είσαι προσκεκλημένος με βασιλική περιβολή. Μόνο ένας Θεός, ένας τρελά ερωτευμένος Θεός θα μπορούσε να ενεργήσει με τέτοια αγάπη. Αυτός ίσως είναι και ο μεγαλύτερος μας λυγμός. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε την αγάπη του Θεού, παρά μόνο αν γονατίσουμε με ταπείνωση, διότι στα υπόγεια της μετανοίας βρίσκεται η θέα Του! Η καλύτερη ώρα της πραγματικής μας Ανάστασης είναι η στιγμή που θα πούμε μέσα από την καρδιά μας «Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν Σου» και θα αλλάξουμε τους δείκτες της πυξίδας της ζωής μας από τη Δύση, προς την Ανατολή του ήλιου της δικαιοσύνης Χριστού.
Μια ανθρωπότητα που ασωτεύει συνεχώς από την κακή χρήση της ελευθερίας της και ένας Θεός που απλά περιμένει επάνω στο Σταυρό σιωπηλός με μια μεγάλη αγκαλιά να μας χωρέσει όλους.
Ο άνθρωπος δεν είναι η αμαρτία του και ο Θεός μας βλέπει όπως μια μάνα παίρνει στην αγκαλιά της το βρέφος που βγήκε από τα σπλάχνα της.
Να μην ξεχνάμε ότι το πόμολο είναι από τη μέσα πλευρά στην πόρτα της ιστορίας και της ανθρώπινης ελευθερίας.
Καλό αγώνα σε όλους.
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh. gr

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ
Την πρώτη Κυριακή του Τριωδίου η Εκκλησία μας προέβαλλε το αγαθό της ταπείνωσης. Αυτήν εδώ την Κυριακή προβάλλει την αξία της μετάνοιας.
Αφορμές για να λεχθεί αυτή η παραβολή είναι κυρίως δύο. Πρώτον, επειδή πολλοί απελπίζονται από την κατάσταση της ζωής τους και από τα ηθικά αμαρτήματα και πιστεύουν ότι δεν υπάρχει πια γι' αυτούς έλεος και πέφτουν σε απόγνωση, ο Κύριος ομιλεί για έναν άνθρωπο, ο οποίος έφτασε στην χειρότερη κατάσταση και όμως σώθηκε. Και αυτόν τον άνθρωπο η επίγνωση και μόνο της αμαρτίας και η απόφαση για επιστροφή στον Θεό τον έκαμε και πάλι κληρονόμο από δούλο και ζωντανό από νεκρό και χαμένο. Δευτερον, γιατί πολλοί κατά την εποχή του Χριστού αλλά και σήμερα δικαιώνουν τους εαυτούς τους, αποκλείουν τους άλλους από τον χώρο του Θεού και σκανδαλίζονται για την αδιάκριτη αγάπη του Θεού στις πόρνες και τους τελώνες. Ειδικά ειπώθηκε για τους φαρισαίους οι οποίοι δεν συγχωρούσαν στον Χριστό την συναναστροφή με τους ακάθαρτους και όσους έκαναν επιδεικτικά άστατη ζωή.
Στην παραβολη λοιπόν αυτή καταδεικνύεται η ευσπλαχνία του Θεού, η δυνατότητα σωτηρίας του καθένα, η παγιδα του εγκλωβισμού στην υπερηφάνια, η οποία μας στερεί την κοινωνία με τον Θεό.
Ειδικά στο πρόσωπο του Ασώτου μας δινεται η αναστάσιμη ουσιαστική σωτηρία του ανθρώπου. Η μετάνοια του δεν είναι μια απλή μεταστροφή στην δικαιοσύνη και την ήρεμη χωρίς προκλήσεις ζωή με τις πατροπαράδοτες ηθικές αξίες και σε αυτά που οι άνθρωποι θεωρούν συνήθως ηθικά και αποδεκτά. Ο άσωτος κάνει ουσιαστική μεταστροφή στην αληθινή ζωή μέσα στην οικία του Πατέρα, την Εκκλησία. Τιμάται από Αυτον με λαμπρό ένδυμα και δαχτυλίδι ως κληρονόμος Του. Και η πανηγυρική αυτή εισοδος δηλώνει το μυστήριο του Βαπτίσματος. Και έπειτα παρακάθεται σε εορταστική Τράπεζα, με θύμα( σφάγιο) το εκλεκτότερο του Πατέρα, τον Κύριο Ιησού Χριστό. Βάπτισμα και Θεία Κοινωνία τον αποκαθιστούν στο αξίωμα του κληρονόμου της πατρικής βασιλείας. Είναι λοιπόν ένας καινός άνθρωπος.Είναι ο εκκλησιαστικός άνθρωπος.
Συνεπώς, η παραβολή αυτή είναι η απόλυτη φανέρωση της αγάπης του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου. Κεντρικό πρόσωπο είναι ο Θεός Πατέρας, ο οποίος βρίσκεται σε διαρκή αναμονή για την επιστροφή και του τελευταίου χαμένου προβάτου. Στα πρόθυρα της τεσσαρακοστής αποτελεί συναγερμό για τον καθένα μας. Είναι μια πρόσκληση στην εκκλησιαστική ζωή για όλους! Και αυτούς οι οποιοι είναι κοινωνικά και ηθικά τακτοποιημένοι και όσους θεωρούνται απόβλητοι της θείας χάριτος. Ουσιαστικά και οι δύο αυτές κατηγορίες ανθρώπων έχουν ανάγκη τον εγκεντρισμό στην Εκκλησία. Όλοι έχουν την ανάγκη απελευθέρωσης από την αμαρτία.Στη μετοχή στα θεία μυστήρια ως φάρμακα σωτηρίας και θύρες επιστροφής στο θείο έλεος.
(Βάπτισμα)-Εξομολόγηση με μετάνοια- Θεία Κοινωνία.Η απόφαση της επιστροφής είναι η δύναμη, η οποία κάνει την διαφορά και όχι η καλή διάθεση και η αποφυγή αντισυμβατικών με την καθεστώσα ηθική πράξεων.Αυτές δεν είναι αρκετές για την σωτηρία του ανθρώπου, όπως ούτε η άσωτη ζωή δεν είναι ο οριστικός παράγοντας για την αιώνια καταδίκη του!
Ας σταθούμε, λοιπόν, αδελφοί μου, σιωπηλοί μπροστά στο μυστήριο αυτής της παραβολής. Αφουγκραζόμαστε το βήμα του Πατέρα που τρέχει, όχι για να ελέγξει, αλλά για να αγκαλιάσει. Θα επιτρέψουμε λοιπόν στον εαυτό μας να δει την αλήθεια του χωρίς φόβο και χωρίς προσχήματα· είτε βρισκόμαστε μακριά Του, σε τόπους ξένους και άγονους, είτε μένουμε τυπικά «εντός», αλλά με καρδιά ψυχρή και αυτάρεσκη. Η αγκαλιά του Θεού δεν γνωρίζει μέτρα ανθρώπινης δικαιοσύνης· γνωρίζει μόνο το μέτρο της αγάπης.
Η περίοδος που ανοίγεται μπροστά μας δεν είναι απλώς χρόνος νηστείας, αλλά καιρός επιστροφής, καιρός αναστάσεως της ψυχής. Ο Πατέρας στέκει και σήμερα στο κατώφλι, περιμένοντας όχι την τελειότητά μας, αλλά το ένα βήμα της ταπείνωσης, το «ἥμαρτον» που γεννά τη ζωή. Και τότε, εκεί όπου εμείς βλέπουμε ερείπια, Εκείνος οικοδομεί παλάτι· εκεί όπου εμείς διακρίνουμε θάνατο, Εκείνος χαρίζει ανάσταση.
Η μετάνοια δεν είναι ντροπή, αλλά δώρο. Δεν είναι κατάκριση, αλλά είσοδος στη χαρά. Και καθώς βαδίζουμε προς το άγιο Πάθος και την Ανάσταση του Κυρίου, ας κρατήσουμε στην καρδιά μας τη βεβαιότητα ότι κανείς δεν είναι τόσο χαμένος ώστε να μην μπορεί να βρεθεί, και κανείς δεν είναι τόσο δίκαιος ώστε να μη χρειάζεται το έλεος. Διότι «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστίν», και η αγάπη Του είναι το σπίτι στο οποίο όλοι καλούμαστε να επιστρέψουμε.
π. Παντ. Κρούσκος