"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Η φιλανθρωπία του και η αγάπη του προς τους ανθρώπους και το Θεό χαρακτηρίζουν κάθε βήμα της ζωής του.
Όσιος Λουκάς ο εν τω Στειρίω όρει της Ελλάδος ασκήσας
Τη μνήμη ενός εκ των αναμορφωτών του μοναχικού βίου στον ελλαδικό χώρο τον 10ο αιώνα, του Οσίου Λουκά του εν τω Στειρίω ασκήσαντος, «των μοναζόντων το κλέος» και «της Ελλάδος το καύχημα», τιμά και γεραίρει η κατά Βοιωτίαν Εκκλησία την 7η Φεβρουαρίου, με επίκεντρο των λατρευτικών εκδηλώσεων την Ιερά Βυζαντινή Μονή Του στο Στείρι, που ο ίδιος ίδρυσε με την εγκατάστασή του εκεί 1071 χρόνια πριν.
Ο Όσιος Λουκάς γεννήθηκε στο Καστρί της Φωκίδας το 896 μ.Χ. Σε ηλικία 14 ετών κείρεται μοναχός στη Μονή Παντάνασσας στο Μοναστηράκι και εν συνεχεία εγκαθίσταται στο όρος Ιωαννίτζη κοντά στη Δεσφίνα, όπου ασκήτεψε για επτά έτη. Λόγω, όμως, των επιδρομών των Βουλγάρων αναγκάζεται να εγκαταλείψει το όρος Ιωαννίτζη και να περάσει απέναντι στο Ζεμενό της Κορίνθου, όπου για 10 χρόνια έζησε κοντά στον στυλίτη του Ζεμενού. Στη συνέχεια επιστρέφει στο όρος Ιωαννίτζη, όπου έμεινε για 12 έτη. Κατόπιν μεταβαίνει στην περιοχή Κάλαμο στον Κορινθιακό κόλπο, όπου έμεινε τρία χρόνια. Οι επιδρομές, όμως, των Τούρκων τον αναγκάζουν να πάει στο απέναντι νησί Άμπελος, όπου ήταν άνυδρο, και μένει εκεί επί τριετία. Στα τέλη του 945 μ.Χ. ο ασκητής της ερήμου εγκαθίσταται στην περιοχή του Στειρίου στον τόπο όπου ο Θεός θα τον δοξάσει αγιάζοντας την ύπαρξή του, αφού με την κατά Θεόν βιοτή του έγινε δοχείο του Παναγίου Πνεύματος.
Η έλευσή Του στην έρημο του Στειρίου, όπου παλιά υπήρχε η αρχαία Στείριδα, χαροποίησε τους ανθρώπους της ευρύτερης περιοχής, οι οποίοι τον επισκεπτόταν στο όρος Ιωαννίτζη, όπου ασκήτευε αλλά και στον Κάλαμο. Πλήθη πιστών επισκέπτονταν στο Στείρι τον απλό και ταπεινό καλόγερο Λουκά, αφού στο πρόσωπό του βρήκαν τον στοργικό και φιλόξενο πατέρα, τον συμπαραστάτη των κόπων και των βασάνων τους, κυρίως, όμως, τον αδιάλειπτο προς τον Κύριο ικέτη τους, ο οποίος πρέσβευε υπέρ της σωτηρίας τους. Η φιλανθρωπία του και η αγάπη του προς τους ανθρώπους και το Θεό χαρακτηρίζουν κάθε βήμα της ζωής του. Γύρω από τον ασκητή Λουκά μαζεύτηκαν πολλοί μαθητές του και μοναχοί και δημιουργείται μοναστικό κοινόβιο.
Ο ασκητής Λουκάς στις 7 Φεβρουαρίου του έτους 953 μ.Χ. αφήνει τον επίγειο τούτο κόσμο και μεταβαίνει στον ουράνιο.
Το ασκητικό και γεμάτο κόπους και θυσίες αγιασμένο σώμα του ετάφη από τους συμμοναστές του στο δάπεδο του κελιού του σύμφωνα με την επιθυμία του, αφού, όπως προφήτευσε πριν πεθάνει: «μέλλει γαρ τω Θεώ λόγοις οις αυτός οίδεν αρρήτοις δοξάσαι τον τόπον, άχρι γούν και της συντελείας πλήθους των πιστών ενταύθα συνερχομένων και το εκείνου θείον όνομα δοξαζόντων».
Όταν το 1011 μ.Χ. γίνονται τα εγκαίνια του περικαλλούς επ’ ονόματι του Οσίου Λουκά Καθολικού της Μονής, που ο ίδιος ίδρυσε, τα αγιασμένα λείψανα Του τοποθετούνται στη λάρνακα, που υπάρχει δίπλα στον αριστερό χορό. Η «Αγιά Σοφιά» της Ρούμελης, το Καθολικό με τα περίφημα ψηφιδωτά, τα χρωματιστά μάρμαρα στους τοίχους και τα μαρμαροθετήματα στο δάπεδο φιλοξενεί αιώνες τώρα το αγιασμένο σκήνωμα του Οσίου Λουκά διαλαλώντας στην Οικουμένη ότι «θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού». Και πλήθη ανθρώπων συρρέουν για να δοξάζουν τον Τριαδικό Θεό, να προσκυνήσουν τα αγιασμένα Λείψανα του Οσίου αλλά και τον απαράμιλλου κάλλους Ναό του. Τα αναρίθμητα πλήθη των ανθρώπων που διάβηκαν το κατώφλι του Βασιλομονάστηρου ανά τους αιώνες, μαρτυρούν τα λιωμένα μάρμαρα του καθολικού.
«Έπλησε Λουκάς θαυμάτων την Ελλάδα,
Ος ουδέ νεκρός παύεται των θαυμάτων».
Αρετή Μουλαρά, Θεολόγος-Εκπαιδευτικός
Πηγή: www.imtl.gr

Τότε ο μακάριος Γεώργιος εγέλασε και του λέει: «Μη γένοιτω να αλλάξω την Πίστη μου, όχι μόνο αν μου χαρίσετε τη ζωή, αλλά και όλο τον κόσμο».
Ο Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυς του Χριστού γεννήθηκε στην Κρήτη, στην επαρχία Κυδωνίας και στο χωριό Αλικιανός, την 24η Μαΐου του 1846 από ευγενείς γονείς, τον Ιερέα Νικόλαο Διβόλη επονομαζόμενο, ο οποίος ήταν γέννημα και θρέμμα της νήσου Φολεγάνδρου, και την Αικατερίνη Μπουζιανοπούλα, από το ιστορικό και ηρωικό χωριό Θέρισσο, στο οποίο μετέβη και ο πατέρας του ως εφημέριος, όπου και ο μακάριος Γεώργιος ανετράφη.
«Εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», έμαθε και λίγα γράμματα, αλλά τόσο λίγα, ώστε μόλις που μπορούσε να αναγνώσει. Κι όμως εκείνα τα λίγα τον ωφέλησαν πάρα πολύ, καθώς θα δούμε παρακάτω.
Ο ένδοξος αυτός Νεομάρτυς του Χριστού, εργαζόταν ως γεωργός. Όλη την ημέρα δουλεύοντας τη γή και φυτεύοντας αμπελώνα, καθόταν μετά το δείπνο και διάβαζε τα συναξάρια των Αγίων της Ορθοδοξίας μας και ιδιαιτέρως αγαπούσε να διαβάζει για τους Αγίους Μάρτυρες. Αυτό το έκανε κάθε βράδυ, από την εσπέρα μέχρι τα μεσάνυχτα. Του έλεγαν δε βλέποντάς τον να ξενυχτά οι γονείς του: «Τέκνον μου πρέπει να κοιμηθείς, να ξεκουραστείς, διότι αύριο πάλιν έχεις εργασία». Και ο μακάριος εκείνος τους απαντούσε: «Δεν αναπαύομαι ούτε κοιμούμαι ευχάριστα, εάν πρώτα δεν χορτάσω από την Θείαν Ανάγνωση».
Κατά το τέλος του 1865, ένα βράδυ, εδιάβασε τον βίο ενός μεγάλου Μάρτυρος, Αγίου, και γέμισε η καρδιά του από θείο έρωτα, στέναξε βαθειά και είπε με κατάνυξη: «Χριστέ μου, αξίωσε κι εμένα να χύσω το αίμα μου για την αγάπη σου». Ο αδελφός του Ιωάννης, ο οποίος ήταν τυφλός, και καθόταν πάντοτε μαζύ του ακούγοντας την ανάγνωση, τον επέπληξε και του είπε: «Τι λές εκεί αδελφέ μου; Δεν ξέρεις ότι για να γίνει αυτό που είπες πρέπει να εγερθεί διωγμός κατά των Χριστιανών; Και εσύ μεν και άλλοι πολλοί θα δυνηθήτε να υποφέρετε τα μαρτύρια και να ωφεληθήτε, αλλά πόσοι θα αρνηθούν τον Χριστό μας και θα απολεσθούν»;
Στα λόγια αυτά ο μακάριος Γεώργιος δεν απεκρίθη τίποτε. Αλλά στενάξας και πάλι βαθειά είπε : «Ναι Χριστέ μου, αν είναι θέλημά σου, αξίωσέ με να χύσω το αίμα μου για την αγάπη σου, όπως κι Εσύ έχυσες το αίμα Σου για τη δική μου αγάπη». Ο δε αδελφός του ακούγοντας αυτά τα λόγια, δεν είπε τίποτε ανάλογο πλέον, αλλά εφύλαξε στην καρδιά του τους λόγους του, μυστικούς.
Και να λοιπόν πως εκπληρώθηκε η επιθυμία του Αγίου.
Ως γνωστόν, κατά το έτος 1866, εξεκίνησε εκείνη η περίφημος επανάσταση στην Κρήτη, εις την οποία και αυτός ο Άγιος Γεώργιος υπηρετούσε, κομίζοντας τις επιστολές εκ του ενός οπλαρχηγού στον άλλο, και όπως αλλιώς μπορούσε, προσέφερε τις υπηρεσίες του στον αγώνα για την απελευθέρωση της Κρήτης, Κατά δε την 5η Φεβρουαρίου, ημέρα Κυριακή του 1867, βρέθηκε στο χωριό Φουρνέ της επαρχίας της Κυδωνίας, στο οποίο ήταν πολλοί επαναστάτες, οι οποίοι όμως επροδόθηκαν από έναν Χριστιανό, στον εκεί κοντά εβρισκόμενο πασά, ο οποίος και έστειλε πολυάριθμο στρατό που περιέζωσε το χωριό και συνέλαβε πολλούς. Αφού δε τους συνέλαβαν τους πήγαν στο στρατόπεδό τους. Κι εκεί πιάνοντας δύο απ’ το χωριό Φουρνέ, τους βασάνιζαν ανηλεώς για να μαρτυρήσουν από ποιο χωριό καταγόταν ο καθένας. Και τους μεν κατοίκους των ορεινών χωριών κράτησε ο πασάς, τους δε υπόλοιπους απέστειλε στα Χανιά στο Μουσταφά πασά, ο οποίος παρακληθείς από τον φίλο του Ιωάννη Τσαπάκη ή Γιάννακα, απέστειλε επιστολή στον πασά που τους συνέλαβε για να απολύσει όσους κρατούσε. Αυτός όμως ο αιμοβόρος, προνοώντας το, διέταξε τον σκοπό να κρατήσει τον γραμματοκομιστή μέχρι να εκτελέσει την απάνθρωπη απόφασή του, καθώς την νύχτα της Κυριακής προς την Δευτέρα, τους κατέσφαξε όλους. Και δεν τους σκότωνε απλώς, αλλά κατέκοβε πρώτα τα αυτιά, την μύτη, τη γλώσσα, τα χέρια, τα πόδια, τα απόκρυφα μέλη, εξώρυσε τα μάτια και τελευταία έκοβε και την κεφαλή. Αυτό το τέλος έλαβαν όλοι αδιακρίτως οι μακάριοι και γενναίοι εκείνοι αγωνιστές της Κρήτης.
Αφού ήρθε και η σειρά του μακαρίου Γεωργίου, τον παρέλαβε ένας αξιωματικός από το χωριό Αλικιανού, ονόματι Μουλατζιμπαχρής, ο οποίος τον γνώριζε από παιδί. Του είπε λοιπόν: «Έλα μωρέ Γιωργάκη, να κάμεις μια δουλειά που θα σου πώ, για να γλυτώσεις τη ζωή σου, εάν θέλεις, διότι σε γνωρίζω από μικρό παιδί, και σε λυπούμαι να αποθάνεις». Ο δε Γεώργιος τον ρώτησε: «τι δουλειά είναι αυτή, Μπαχρή Αγά»; Κι εκείνος του αποκρίθηκε: «Να γίνεις Τούρκος»!
Τότε ο μακάριος Γεώργιος εγέλασε και του λέει: «Μη γένοιτω να αλλάξω την Πίστη μου, όχι μόνο αν μου χαρίσετε τη ζωή, αλλά και όλο τον κόσμο». Τότε πάλι του λέει ο Αγάς: «Εγώ ήθελα να σου κάμω αυτό το καλό, διότι, όταν ήμουν μικρός ακόμη θυμούμαι ότι έσπασε το πόδι του ο αδελφός μου Αρίφ και του το θεράπευσε ο πατέρας σου. Αλλά αφού δεν δέχεσαι τη συμβουλή μου, μ’ άλλον τρόπο δεν δύναμαι να σε σώσω κι ας είναι η αμαρτία του θανάτου σου δική σου.
Αλλά αφού δεν λυπάσαι τη ζωή σου, δεν λυπάσαι τουλάχιστον τους γονείς σου ή την αδελφή σου και τον τυφλό αδελφό σου που θα μείνουν απροστάτευτοι; Επειδή ο πατέρας σου είναι γέρος κι άμα εσύ πεθάνεις με τέτοιο σκληρό θάνατο, οπωσδήποτε θα πεθάνει κι αυτός απ’ τη λύπη του».
Σ’ αυτούς τους λόγους ο ευλογημένος Γεώργιος απάντησε με θάρρος: «Αν είναι καλό αυτό που θέλεις να μου κάμεις, έχε το για τον εαυτό σου, κι εγώ Τούρκος δεν γίνομαι. Χριστιανός γεννήθηκα, χριστιανός είμαι και χριστιανός θα αποθάνω! Μάθε δε προς μεγαλύτερη βεβαιότητα για τη σταθερότητά μου, ότι πρό πολλού επεθύμησα το Μαρτύριο και ζήτησα απ’ τον Χριστό μου να με αξιώσει να το απολαύσω. Και τώρα –ας είναι δοξασμένος που με αξίωσε του ποθουμένου- να φανώ τόσο άφρων, να καταφρονήσω της θείας του δωρεάς; Μη γένοιτω να πράξω κάτι τέτοιο ουδέποτε, και τώρα μάλιστα αν θέλεις να σου πώ και τούτο για το καλό της ψυχής σου, εσύ έπρεπε να γίνεις Χριστιανός που είσαι γεννημένος από μητέρα Χριστιανή και γνωρίζεις απ’ αυτήν πολύ καλά τα της αγίας μας Πίστεως.
Για τους γονείς, τον αδελφό και την αδελφή μου μη σε μέλει, διότι ίσα-ίσα, άμα πεθάνω για τον Χριστό θα εύρω παρρησία προς Αυτόν και τότε θα τους προστατεύω περισσότερο και καλύτερα». Αυτά άκουσε ο Μπαχρής από το στόμα του Αγίου Νεομάρτυρος και απελπισμένος και αισχυνθείς τον άφησε. Τότε τον παρέλαβε κατ’ ιδίαν ένας Χριστιανός αξιωματικός, ονομαζόμενος Χατζηεμμανουήλ Φουγλανάκης και του λέει:
«Βρε Γιωργάκη, κάνε αυτό που σου λέει ο Μπαχρή Αγάς, για να τον ξεγελάσεις, να γλυτώσεις τη ζωή σου και όταν επιστρέψεις στο σπίτι σου, πάλι Χριστιανός είσαι και ο Θεός σε συγχωρεί, διότι βλέπει την ανάγκη».
Τότε του λέει και ο Γεώργιος: «Δεν φοβάσαι τον Θεό Καπετάν Μανώλη, να μου λες αυτά τα διαβολικά λόγια; Αν και δεν τα λές από κακία αλλά από πλάνη, δεν ξέρεις τι λέει το Ευαγγέλιο για αυτές τις περιστάσεις; Άκουσε τι λέει ο Χριστός: «Πας ουν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του Πατρός μου του εν Ουρανοίς. Όστις δ’ αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ έμπροσθεν του Πατρός μου του εν Ουρανοίς».(Ματθ. ι΄32).
Λοιπόν, εάν πράξω όπως μου λέγεις, πρέπει ύστερα ναχύσω το αίμα μου για τον Χριστό, για να αποπλύνω την άρνηση και μάλιστα εάν πράξω αυτό τώρα, εξ άπαντος θα με οργισθεί ο Χριστός και θα με καταδικάσει ως καταφρονητή της μεγάλης του προς εμέ Χάριτος, την οποία μου έδωσε καθώς του ζήτησα. Λοιπόν ας μην έχει ελπίδα ο Μπαχρής ότι θα γίνει το θέλημά του».
Τότε οι στρατιώτες οδήγησαν τον Άγιο ενώπιον του Αγά, ο οποίος τον ρώτησε τι αποφάσισε. Ο δε γενναίος στρατιώτης του Χριστού απάντησε με χαρά και θάρρος: «Ό,τι σου είπα και πρίν, αυτό σου λέω και τώρα και αυτό θα λέω και μέχρι τελευταίας μου αναπνοής. Δηλαδή ότι Χριστιανός γεννήθηκα, Χριστιανός είμαι και Χριστιανός θέλω να αποθάνω.
Δεν αρνούμαι τον Χριστό μου, δεν γίνομαι Τούρκος, δεν αφήνω την υπέρλαμπρη Πίστη μου για να πιστεύσω στην ζωωδέστατη και σκοτεινότατη δική σας σατανική πλάνη». Απελπισθής λοιπόν παντελώς ο Μπαχρή Αγάς, παρέδωσε τον Άγιο στους δημίους, οι οποίοι τον παρακινούσαν να πιεί μια φιάλη ρούμι αλλά αυτός γέλασε και τους είπε «σας ευχαριστώ, δεν θέλω ρούμι να πιώ, διότι έχω να βαδίσω μεγάλο δρόμο και πρέπει να έχω σώας τας φρένας».
Τότε άρχισαν να τον κακοποιούν, καθώς και τους άλλους. Κι όπως τον κακοποιούσαν και τον βασάνιζαν, οι άλλοι Χριστιανοί έκλαιγαν και θρηνούσαν, ο ένας τη ζωή του, ό άλλος την γυναίκα του και τα παιδιά του, αυτός ο ευλογημένος στεκόταν ως λίθος πελεκημένος και όχι μόνο δεν εφώναζε αλλά ούτε καθόλου στέναζε ή δάκρυζε.
Αντιθέτως, το άξιο τέκνο της ηρωικής Μεγαλονήσου, έχαιρε σαν να στεκόταν γαμπρός κατά την ώρα της στέψης και εδόξαζε τον Θεό και τον ευχαριστούσε διότι τον αξίωσε να φθάσει σ’ αυτή την ώρα και να πάθει για την αγάπη του. Ευχαριστούσε δε και τους δημίους γιατί με το μαρτύριο του προξενούσαν μεγάλη δόξα και χαρά , μ’ αυτούς τους λίγους πόνους. Τους παρακαλούσε δε να του αυξήσουν την βάσανο διότι όπως έλεγε, όσο πιο πολύ υποφέρει για την αγάπη του Χριστού, τόσο περισσότερη τιμή θα λάβει από τον Θεό. Κι όπως προείπαμε, έλαβε τα ίδια βασανιστήρια με τους άλλους.
Αφού πρώτα του έκοψαν όλα του τα μέλη, τέλος του έκοψαν και την τιμία του κεφαλή, και έτσι έλαβε ο μακάριος και ανδρείος Κρής, του μαρτυρίου τον στέφανο, την 7η Φεβρουαρίου, του 1867. Η αγία ψυχή του ανέβη στα ουράνια για να λάβη από τον αγωνοθέτη Χριστό τα βραβεία της λαμπράς του νίκης, της ορθοδόξου ομολογίας και της σταθεράς αθλήσεως από τον Παμβασιλέα. Το τίμιο και ιερό λείψανό του, το ένωσαν οι Αγαρηνοί με τά άλλα λείψανα των προ αυτού φονευθέντων Χριστιανών, και τα έριξαν όλα μαζί σε τόπο άγνωστο, μέχρι σήμερα.
Ακολουθία του Άγιου αυτού, έγραψε ο υμνογράφος Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.
ekriti.gr

Θεωρούσε τον εαυτό του μικρό, πολύ μικρό. Στην πράξη έδειξε ότι ήταν μεγάλος, πολύ μεγάλος
Ανατράφηκε μέσα στις... μυρωδιές της Ορθοδοξίας, παρότι η Κρήτη ήταν Τουρκοκρατούμενη, ο νεομάρτυρας Γεώργιος Διβόλης, από το χωριό Αλικιανό της Κυδωνιάς της Κρήτης, όπου η μνήμη του εορτάστηκε την Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2020.
Στον Αλικιανό γεννήθκε και μαρτύρησε, αφού ο πατέρας του Νικόλαος ήταν ιερέας και υπηρετούσε εκεί, ενώ καταγόταν από τη Φολέγανδρο.
Ο παπα - Νικόλας μιλούσε συνεχώς στο παιδάκι του για το Χριστό, το έπᾶιρνε μαζί του στις ακολουθίες, έτσι ώστε ο λόγος του Θεού βρήκε τόπο στην ψυχή του και άνθισε και να καρποφόρησε.
Και όταν χρειάστηκε το απέδειξε ο νεομάρτυρας Γεώργιος με το μαρτύριό του, το 1866, σε ηλικία 20 ετών.
Δίπλα στο ναό του Τιμίου Σταυρού Αλικιανού, υπάρχει παρεκκλήσιο, που έχει ανεγερθεί στον τόπο του μαρτυρίου του νεομάρτυρα Γεωργίου του Διβόλη.
Επαναστάτησαν και απέτυχαν οι Κρήτες εναντίον των Τούρκων το 1866.
Στην επανάσταση συμμετείχε και ο νεαρός Γεώργιος. Τον συνέλαβαν και του υποσχέθηκαν να τον ελευθερώσουν και να μην τον θανατώσουν, αν ασπαζόταν τον Μωαμεθανισμό.
Το αρνήθηκε με όση δύναμη φωνής είχε. Όχι, όχι, όχι τους απάντησε. Χίλιες φορές προτιμότερος ο θάνατος...
Δεν απομακρύνθηκε από το Θεό και δεν έχασε την ψυχή του. Αν την έχανε δεν είχε τίποτε να κερδίσει, αντίθετα θα ήταν ζημιωμένος και κατεστραμμένος, αφού θα απομακρυνόταν από τη βασιλεία του Θεού, που ήταν η πρώτη μεριμνά του, η μεγάλη προσδοκία της ζωής του.
Είχαν σταλάξει μέσα του τρεις αρετές. Η ταπείνωση, η αγάπη και η πίστη του αποτελούσαν το πολύτιμο τρίπτυχο του ψυχικού του περιεχομένου, με το οποίο έφθασε σε εξαιρετικά επιτεύγματα, στη θυσία και στην αγιότητα.
Θεωρούσε τον εαυτό του μικρό, πολύ μικρό. Στην πράξη έδειξε ότι ήταν μεγάλος, πολύ μεγάλος. Και στον αγώνα του για την Ορθοδοξία. Και στον αγώνα του για τη διατήρηση της εθνικής ταυτότητας.
π. Ηλίας Μάκος στην Romfea.gr

«Καταργήθηκε λοιπὸν ἡ θρησκεία τῶν δαιμόνων.
Ἡ κτίση ἁγιάστηκε μὲ τὸ θεῖο αἷμα, βωμοὶ καὶ ναοὶ εἰδώλων γκρεμίστηκαν, θεογνωσία φυτεύθηκε. Τριάδα λατρεύομεν ὁμοούσια καὶ ἄκτιστη, ἕνας Θεὸς δημιουργὸς τῶν ὅλων καὶ Κύριος.
Ἀρετὲς πολιτεύονται, ἐλπίδα ἀναστάσεως δωρήθηκε μὲ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, οἱ δαίμονες τρομάζουν μπροστὰ στοὺς ἄλλοτε ὑποχείριους ἀνθρώπους, καὶ τὸ θαυμαστὸ βέβαια ὅτι τὰ πάντα κατορθώθηκαν μὲ τὸν σταυρό, τὰ πάθη καὶ τὸν θάνατο.
Σὲ ὅλη τὴ γῆ ἔχει κηρυχθεῖ τὸ Εὐαγγέλιο τῆς θεογνωσίας, κατατροπώνοντας τοὺς ἀντιπάλους ὄχι μὲ πόλεμο, μὲ ὅπλα καὶ μὲ στρατόπεδα, ἀλλὰ λίγοι φτωχοί, ἄσημοι, διωκόμενοι, ποὺ κακοποιοῦνταν καὶ θανατώνονταν, κηρύσσοντας τὸν Χριστό, ποὺ σταυρώθηκε καὶ θανατώθηκε κατὰ τὴν σάρκα, νίκησαν τοὺς σοφοὺς καὶ δυνατούς.
Γιατί τοὺς ἀκολουθοῦσε ἡ παντοδύναμη δύναμη τοῦ σταυρωμένου Χριστοῦ.
Ὁ Θάνατος ὁ παλιότερα πιὸ φοβερὸς ἐχθρὸς νικήθηκε καὶ τώρα ἤδη ὁ ἄλλοτε μιαρὸς καὶ μισητὸς διάβολος καταδικάζεται ἀπὸ τὴν ζωή.
Αὐτὰ εἶναι τὰ κατορθώματα τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, αὐτὰ τὰ γνωρίσματα τῆς δυνάμεώς Του»
Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Ἔκδοσις ἀκριβής τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως

«Mήν σταματάς την προσευχή. Ακόμα κι αν η ψυχρότητα μπει στην καρδιά, μήν σταματάς, γιε μου.
Ίσως νιώθεις την καρδιά σου σαν πέτρα και προσεύχεσαι και προσεύχεσαι, προσεύχεσαι και προσεύχεσαι... μια σταγόνα θα περάσει από αυτή την πέτρα, όχι αμέσως, αλλά με τα χρόνια θα περάσει και στην καρδιά...»
Όσιος Στάρετς Μακάριος Μπολότωφ.

« Δέν θά ἔρθει ἡ ἡμέρα ἐκείνη τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου, ἄν πρῶτα δέν γίνει ἡ ἀποστασία», λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος.
Ἡ ἀποστασία θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι ἀρχίζει νά διαφαίνεται. Τί δηλαδή;
Ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἶναι σάν νά τούς κάνει κάποιος ἔνεση, σάν νά τούς δίνει μιά οὐσία, ἕνα κάτι πού τούς κάνει νά γίνονται ἀποστάτες.
Δηλαδή, ἄλλο εἶναι νά ἁμαρτήσεις καί νά τό νιώθεις αὐτό… Ἄνθρωπος ἀδύνατος εἶσαι, ἁμάρτησες· ἀλλά ἔχεις μιά ἐπίγνωση μέσα σου, μιά τύψη, ἔχεις μιά ντροπή καί λές: «Πῶς τό ἔκανα αὐτό;»
Κι ἄν ἀκόμη δέν φτάνεις στό σημεῖο νά πεῖς: «Τί κάνω;», ὥστε νά μετανοήσεις καί νά ἀλλάξεις ζωή, ἔχεις ὅμως μιά τσίπα μέσα σου, μιά ντροπή, ἕνα κάτι στοιχειῶδες ὅτι ἁμάρτησες, καί κρύβεσαι.
Ἡ ἀποστασία εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἀπουσία αὐτοῦ τοῦ πράγματος. Καρφί δέν σοῦ καίγεται πού ἁμαρτάνεις! Δέν φοβᾶσαι τόν Θεό. Οὔτε ὁ διάβολος δέν κάνει ἔτσι! "
π. Συμεών Κραγιοπούλου

Kανείς από όσους ζουν ορθή ζωή δεν δυσπιστεί για την Ανάσταση,
αλλά προσεύχονται κάθε ημέρα λέγοντας εκείνη την αγία λέξη:
''Aς έρθει η βασιλεία Σου'' (Mατθ. 6,10).
Ποιοί λοιπόν είναι εκείνοι που δεν πιστεύουν στην Ανάσταση; Eκείνοι που ακολουθούν μολυσμένες οδούς και ακάθαρτο βίο..
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Γιὰ τὴν κρίση αὐτοῦ τοῦ τόπου, ξεχάσαμε παντελῶς τὴν προσευχή. Ὄχι, τὴν λύση δὲν θὰ τὴν δώσουν οὔτε οἰκονομολόγοι, οὔτε ἄλλες πολιτικὲς δυνάμεις, δὲν μποροῦνε!
Στὴν τραγωδία τοῦ οὐμανισμοῦ καὶ τῆς ἀποστασίας ἀπ΄ τὸν Θεό, δὲν μποροῦνε. Καὶ βαθύτατα τὸ πιστεύω, γιατί αὐτὸ λέει ἡ νηπτική θεωρία, ὅτι τὰ γόνατά μας θὰ λύσουν τὸ πρόβλημα, αὐτὸ κρατῆστε το. Καὶ γι΄ αὐτὸ κάνω αὐτὲς τὶς ὁμιλίες ἐδῶ. Νὰ δώσω ἕνα διέξοδο στὸ ἀδιέξοδο τῆς ψεύτικης ἀναζητήσεως.
Κακῶς λοιπὸν πιστεύουμε ὅτι τὸ ὅλο πρόβλημα θὰ τὸ λύσουν οἱ οἰκονομολόγοι καὶ…οἱ πολιτικοί.
Δὲν περιμένουμε τίποτε ἀπὸ μὴ καθαροὺς νόες!
Ἡ ἱστορία εἶναι στὰ χέρια τοῦ λαοῦ, ὄχι μὲ ἄλλες παρεμβάσεις, τύπου ἐπαναστατικοῦ ἢ ξεσηκωμοῦ. Χρειάζεται πολύ προσευχή. Ἂν δὲν τὸ κάνουμε θὰ εἶναι κρίμα! Ὁ καιρὸς εἶναι μπροστά μας. Καὶ μᾶς τὸν δίνει ὁ Θεὸς γιὰ νὰ μποῦμε δραστικὰ στὴν ἱστορία.
π..Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

῎Αν οἱ ἄνθρωποι γνώριζαν τί τούς περιμένει μετά θάνατον, νυχθημερόν θά προσηύχοντο.
Δυστυχῶς οἱ πολλοί πιστεύουν πώς μέ τό θάνατο φθάνει καί τό τέλος.
῾Η ζωή ὅμως ἀρχίζει μετά τόν ἐπί γῆς θάνατο. Κι ὅσοι ὑποφέρουν μέ ὑπομονή τά ἐπί τῆς γῆς, ἐργάζονται γιά νά κατακτήσουν τήν αἰωνιότητα.
Άγιος Θεοδόσιος του Καυκάσου

Η χαρά υπάρχει εντός μας όταν
μνημονεύουμε συχνά τον Θεό, κατά τις Γραφές: ''ἐμνήσθην τοῦ Θεοῦ καὶ εὐφράνθην'' (Ψαλμός 76, 4)
Όσιος Αντώνιος της Όπτινα