"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Το Θαύμα του Αγίου Παρθενίου με τον Αναστημένο Τεχνίτη
​Όταν ο Άγιος Παρθένιος αποφάσισε να χτίσει έναν μεγάλο ναό προς τιμήν του Θεού, όλη η πόλη προσφέρθηκε να βοηθήσει. Μεταξύ των εργατών ήταν και ένας νεαρός τεχνίτης, ονόματι Ευτυχιανός, που είχε αναλάβει το πιο δύσκολο κομμάτι: τη μεταφορά των μεγάλων μαρμάρων.
​
​Μια μέρα, καθώς μετέφεραν ένα τεράστιο μάρμαρο με μια άμαξα που την έσερναν βόδια, κάτι πήγε στραβά. Τα ζώα τρόμαξαν, η άμαξα ανατράπηκε και το βαρύ μάρμαρο έπεσε πάνω στον Ευτυχιανό, καταπλακώνοντάς τον.
​Οι υπόλοιποι εργάτες έτρεξαν να βοηθήσουν, αλλά ήταν αργά. Ο νεαρός δεν ανάσαινε, το σώμα του ήταν τσακισμένο και ο θάνατός του φαινόταν ακαριαίος. Η χαρά της δημιουργίας μετατράπηκε σε θρήνο.
​Ο Άγιος Παρθένιος, που βρισκόταν εκεί κοντά, άκουσε τις κραυγές και πλησίασε. Δεν ταράχτηκε. Με απόλυτη ηρεμία, ζήτησε από όλους να κάνουν στην άκρη και να σωπάσουν.
​«Μην κλαίτε», είπε, «γιατί ο Θεός δεν θέλει ο οίκος Του να θεμελιωθεί πάνω στη λύπη».
​Γονάτισε δίπλα στο άψυχο σώμα του νεαρού και άρχισε να προσεύχεται θερμά. Λέγεται πως η προσευχή του ήταν τόσο έντονη, που όσοι ήταν τριγύρω ένιωσαν μια ελαφριά δόνηση στο έδαφος. Μετά από λίγη ώρα, ο Άγιος έπιασε το χέρι του Ευτυχιανού και του είπε σιγανά:
«Στο όνομα του Χριστού, σήκω και συνέχισε τη δουλειά σου».
​Προς έκπληξη όλων, ο νεαρός άνοιξε τα μάτια του, σηκώθηκε σαν να είχε απλώς αποκοιμηθεί και, χωρίς να έχει ούτε μια γρατζουνιά ή πόνο στο σώμα του, έπιασε πάλι τα εργαλεία του. Το μάρμαρο, που πριν χρειαζόταν δέκα άνδρες για να μετακινηθεί, έμοιαζε τώρα ελαφρύ σαν πούπουλο.

Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν λεπτὴ ψυχή, πολὺ φιλότιμο καὶ εἶναι εὐαίσθητοι,
Χρειάζεται νὰ προσέξουν, γιατὶ βάζει καὶ ὁ διάβολος τὴν οὐρά του καὶ τοὺς κάνει πιὸ εὐαίσθητους, καὶ μπορεῖ νὰ φθάσουν στὴν μελαγχολία ἢ ἀκόμη
– Θεὸς φυλάξοι
– καὶ στὴν αὐτοκτονία. Ὁ διάβολος, ἐνῶ ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους μᾶς βάζει νὰ πηγαίνουμε κόντρα στὸν πλησίον μας καὶ νὰ μαλώνουμε, ὁ ἴδιος ποτὲ δὲν πάει κόντρα. Τὸν ἀμελῆ τὸν κάνει πιὸ ἀμελῆ· τὸν ἀναπαύει μὲ τὸν λογισμό:«Τὸ κεφάλι σου πονάει, εἶσαι ἀδιάθετος· δὲν πειράζει καὶ ἂν δὲν σηκωθῆς γιὰ προσευχή».
Τὸν εὐλαβῆ τὸν κάνει πιὸ εὐλαβῆ, γιὰ νὰ τὸν ρίξη στὴν ὑπερηφάνεια, ἢ τὸν σπρώχνει νὰ ἀγωνισθῆ περισσότερο ἀπὸ τὶς δυνάμεις του, ὥστε νὰ ἀποκάμη καὶ νὰ ἀφήση μετὰ ὅλα τὰ πνευματικά του ὅπλα καὶ νὰ παραδοθῆ ὁ πρώην πολὺ ἀγωνιστής. Τὸν σκληρόκαρδο τὸν κάνει πιὸ σκληρόκαρδο, τὸν εὐαίσθητο ὑπερευαίσθητο.
Καὶ βλέπεις πόσοι ἄνθρωποι, ἄλλοι γιατὶ ἔχουν κάποια εὐαισθησία καὶ ἄλλοι γιατὶ ἔχουν κλονισθῆ τὰ νεῦρα τους, ταλαιπωροῦνται μὲ ἀυπνίες καὶ παίρνουν χάπια ἢ βασανίζονται καὶ χαραμίζονται στὰ νοσοκομεῖα. Σπάνια νὰ δῆς σήμερα ἄνθρωπο ἰσορροπημένο.
Ἔγιναν μπαταρίες οἱ ἄνθρωποι. Οἱ περισσότεροι εἶναι σὰν νὰ ἔχουν ἠλεκτρισμό.
Ὅσοι μάλιστα δὲν ἐξομολογοῦνται, δέχονται ἐπιδράσεις δαιμονικές· ἔχουν ἕναν δαιμονικὸ μαγνητισμό, γιατὶ ὁ διάβολος ἔχει ἐξουσία ἐπάνω τους. Λίγοι ἄνθρωποι, εἴτε ἀγόρια εἴτε κοπέλες εἴτε ἡλικιωμένοι εἶναι, ἔχουν ἕνα βλέμμα γαλήνιο. Δαιμονισμός!
Ξέρεις τί θὰ πῆ δαιμονισμός; Νὰ μὴν μπορῆς νὰ συνεννοηθῆς μὲ τὸν κόσμο.
Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Β’«Πνευματικὴ Ἀφύπνιση» ‐ 64

*Με όλους να μιλάς. Αλλά να μην ανοίγεις σε όλους την καρδιά σου.!*
*Όλους να τους χαιρετάς.
Αλλά μην βάζεις στο σπίτι σου μέσα τον καθέναν.......
Πολλοί άνθρωποι γύρω σου… Δεν θέλουν όμως όλοι το καλό σου.!*
*Μάθε να σε προσέχεις χωρίς να απομονώνεσαι.
Μάθε να κοινωνείς χωρίς να ξοδεύεις τον εαυτό σου.
Πολλές φορές από αφέλεια, πολλές φορές από ντροπή και άλλες από λύπη, αφήνουμε διάπλατες τις πόρτες της καρδιάς, με αποτέλεσμα άνθρωποι να εκμεταλλεύονται αυτό το άνοιγμά μας.!*
*Και ύστερα, αφού μας κουρελιάσουν, αφού μας ξεζουμίσουν, μας παρατάνε μόνους μας, σακατεμένους, να πρέπει να βρούμε δύναμη να ξανασταθούμε ίσια!*
*Δε θέλουν φόβο οι σχέσεις.
Όχι.
Ούτε όμως ανθρώπους επιπόλαιους.
Οι σχέσεις θέλουν ανθρώπους φρόνιμους, ανθρώπους που ξέρουν να προσέχουν τον εαυτό τους…!*
*Με όλους να μιλάς. Αλλά να μην ανοίγεις σε όλους την καρδιά σου.!
Πολλοί άνθρωποι γύρω σου.
Βάλτο καλά στο νου σου όμως…
Πρόσεχε.
Δεν θέλουν πάντα όλοι το καλό σου!*
*Ψυχολ.
Ελευθεριάδης Ελευθέριος*

Αγαπημένοι μας φίλοι και γονείς,
με χαρά σας υπενθυμίζουμε την 6η Σύναξη Γονέων, που θα πραγματοποιηθεί αυτή την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου, στις 7:00 το απόγευμα, στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου του Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Αργυρουπόλεως, με θέμα:
«Η οικογένεια ως τόπος θεραπείας της πλάνης»
Ομιλητής θα είναι ο π. Ανδρέας Γκατζέλης,
Πρόεδρος του Πνευματικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ένωσης Γονέων και συνεργάτης της Συνοδικής Επιτροπής επί των Αιρέσεων της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Η θεματολογία της βραδιάς θα κινηθεί γύρω από το φαινόμενο των αιρέσεων στη σύγχρονη κοινωνία και τον τρόπο με τον οποίο η οικογένεια, μέσα στη ζωή της Εκκλησίας και με τη στήριξη της Π.Ε.Γ., μπορεί να γίνει χώρος προστασίας, διάκρισης και πνευματικής θεραπείας.
Σας περιμένουμε με χαρά για μια συνάντηση ενημέρωσης, ενίσχυσης και ελπίδας.

Πολ­λές φο­ρές λένε κα­τη­γο­ρί­ες για τους ιε­ρείς. Αλλά και οι πα­πά­δες άν­θρω­ποι εί­ναι. Μπο­ρεί ένας άν­θρω­πος να έσφα­λε στη ζωή του, δεν φταί­νε και όλοι οι άν­θρω­ποι. Και ένας πα­πάς μπο­ρεί να έσφα­λε, δεν φταί­νε όλοι οι πα­πά­δες. Αλλά «μην κρί­νε­τε » λέ­γει ο Χρι­στός «ίνα μη κρι­θή­τε», διό­τι με το μέ­τρο που κρί­νου­με θα κρι­θού­με μια μέρα. Ποιοί εί­μα­στε που θα κρί­νου­με; Να κά­νου­με προ­σευ­χή, να φω­τί­ζει ο Θεός τον κάθε άν­θρω­πο. Όσο μπο­ρού­με να συγ­χω­ρού­με.

Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης

Είδα και την ψυχή του πα­τέ­ρα μου, να κά­θε­ται έξω από ένα απλό σπι­τά­κι, σαν κελ­λά­κι και του λέω: Πα­τέ­ρα μου, εσύ που ήσου­να χτί­στης, δεν έχτι­ζες ένα με­γα­λύ­τε­ρο σπί­τι να μέ­νεις άνε­τα, αλλά κά­θε­σαι σ’ ένα τέ­τοιο σπι­τά­κι; Τότε μου λέει: Παι­δί μου, εσύ με τις προ­σευ­χές σου και τις ελεη­μο­σύ­νες σου, μου έχτι­σες το σπι­τά­κι αυτό και το έχω και μένω.

Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης

Το χρή­μα εί­ναι δό­λιο. Όταν το πρω­το­πιά­νεις στα χέ­ρια σου εί­ναι πολύ γλυ­κό, αλλά μετά γί­νε­ται πι­κρό, φέρ­νει ιλίγ­γους και πόνο. Ο Χρι­στια­νός πρέ­πει να φο­βά­ται το χρή­μα και να αγα­πά τον Χρι­στό. Ο Χρι­στός εί­ναι ”λί­πα­σμα” για την ζωή, ενώ το χρή­μα εί­ναι πα­γί­δα.

Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης

Εγώ, αν έλε­γε λ.χ. κά­ποιος ότι εί­μαι υπο­κρι­τής, δεν έλε­γα: «κακό χρό­νο να έχει αυ­τός που το είπε», αλλά έψα­χνα να βρώ τι ήταν αυτό που τον ανάγ­κα­σε να πει αυ­τήν την κου­βέν­τα. «Κάτι συμ­βαί­νει, έλε­γα. Δεν φταί­ει ο άλ­λος.

Κάτι δεν πρό­σε­ξα, κά­ποια αφορ­μή έδω­σα και πα­ρε­ξή­γη­σε την συμ­πε­ρι­φο­ρά μου. Δεν μπο­ρεί στα καλά κα­θού­με­να να το είπε αυτό. Αν πρό­σε­χα και είχα κι­νη­θεί με σύ­νε­ση, δεν θα με πα­ρε­ξη­γού­σε. Τον έβλα­ψα τον άλ­λον και θα δώσω λόγο στον Θεό» και προ­σπα­θού­σα αμέ­σως να βρω το σφάλ­μα μου και να το διορ­θώ­σω. Δεν εξέ­τα­ζα δη­λα­δή πως το είπε ο άλ­λος. αν το είπε από ζή­λεια, από φθό­νο ή αν το άκου­σε από άλ­λον και το κα­τά­λα­βε αλ­λιώς. Δεν με απα­σχο­λού­σε αυτό.

Και τώρα, σε όλες τις πε­ρι­πτώ­σεις, έτσι κάνω. Αν μου πει λ.χ. κά­ποιος μια κου­βέν­τα, ούτε κοι­μά­μαι. Και αν εί­ναι έτσι όπως τα λέει εκεί­νος, θα στε­νο­χω­ρη­θώ και θα κοι­τά­ξω να διορ­θω­θώ. Και αν δεν εί­ναι έτσι, πάλι θα στε­νο­χω­ρη­θώ, για­τί σκέ­φτο­μαι ότι εγώ έφται­ξα σε κάτι. Κά­που δεν πρό­σε­ξα και τον σκαν­δά­λι­σα. Δεν ρί­χνω το βά­ρος στον άλ­λον, εξε­τά­ζω πως θα κρί­νη ο Θεός αυτό που έκα­να, όχι πως θα με δουν οι άν­θρω­ποι.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Καμ­μία προ­σευ­χή δεν πάει χα­μέ­νη. Όλες οι προ­σευ­χές εί­ναι άγιες, αλλά η νο­ε­ρά προ­σευ­χή εί­ναι η σπου­δαιό­τε­ρη από όλες. ”Κύ­ριε Ιη­σού Χρι­στέ ελέη­σόν με”. Απ’ αυ­τήν την μι­κρή αλλά παν­το­δύ­να­μη προ­σευ­χή, ξε­κί­νη­σαν όλοι οι Άγιοι Πα­τέ­ρες. Να λες παι­δί μου την ευχή αυ­τήν συ­νέ­χεια, ημέ­ρα και νύ­χτα. Η ευχή θα τα φέ­ρει όλα! Η ευχή πε­ριέ­χει τα πάν­τα: αί­τη­ση, πα­ρά­κλη­ση, πί­στη, ομο­λο­γία, θε­ο­λο­γία κ.λ.π. Η ευχή να λέ­γε­ται συ­νε­χώς. Η Ευχή θα φέ­ρει την ει­ρή­νη, την γλυ­κύ­τη­τα, τη χαρά και τα δά­κρυα. Η ει­ρή­νη και η γλυ­κύ­τη­τα θα φέ­ρουν πε­ρισ­σό­τε­ρη ευχή και η ευχή θα φέ­ρει μετά πε­ρισ­σό­τε­ρη γλυ­κύ­τη­τα και ει­ρή­νη. Πρώ­τα θα βρεις με την ευχή γλυ­κύ­τη­τα, ει­ρή­νη και χαρά και μετά εφό­σον θέ­λει ο Θεός, μπο­ρεί να ζή­σεις και άλ­λες κα­τα­στά­σεις Χά­ρι­τος. Να ξέ­ρεις παι­δί μου, ότι όπου εί­ναι το όνο­μα του Κυ­ρί­ου, εκεί βρί­σκε­ται η Χά­ρις.

Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης

Όταν ο άν­θρω­πος δεν ασχο­λεί­ται με την καλή έν­νοια με τον εαυ­τόν του, δεν κά­νει δη­λα­δή δου­λειά στον εαυ­τόν του, εί­ναι σαν έμ­πο­ρας, που αγο­ρά­ζει και που­λά­ει και δεν ξέ­ρει τι χρέη έχει και τε­λι­κά τον κλεί­νουν στην φυ­λα­κή. Πρέ­πει ο άν­θρω­πος, πάν­τα να ελέγ­χει τον εαυ­τόν του και να κοι­τά­ζει πως να κά­νει το θέ­λη­μα του Θεού. Όταν κά­νει το θέ­λη­μα του Θεού, τότε συγ­γε­νεύ­ει με τον Θεό και τότε, χω­ρίς να ζη­τά­ει από τον Θεό, λαμ­βά­νει· δέ­χε­ται συ­νέ­χεια νερό από την πηγή.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης