Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Κυριακή του Ασώτου: Να είσαι ρεμάλι και να αμαρτάνεις κάθε δευτερόλεπτο αλλά να σε περιμένει η πατρική αγκαλιά του Θεού με τα χέρια ανοιγμένα, ματωμένα και να σου ψιθυρίζει :«Ό,τι και να κάνεις, ό,τι και να συμβαίνει εγώ σε αγαπώ και είμαι εδώ για σένα». Μια αγκαλιά που δεν δικάζει τη ζωή σου, αλλά αγκαλιάζει τα τραύματα σου. Εκεί που νομίζεις ότι θα κλείσει η πόρτα για τη θανατική σου ποινή ξαφνικά ανοίγουν οι Πύλες του Παραδείσου και είσαι προσκεκλημένος με βασιλική περιβολή. Μόνο ένας Θεός, ένας τρελά ερωτευμένος Θεός θα μπορούσε να ενεργήσει με τέτοια αγάπη. Αυτός ίσως είναι και ο μεγαλύτερος μας λυγμός. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε την αγάπη του Θεού, παρά μόνο αν γονατίσουμε με ταπείνωση, διότι στα υπόγεια της μετανοίας βρίσκεται η θέα Του! Η καλύτερη ώρα της πραγματικής μας Ανάστασης είναι η στιγμή που θα πούμε μέσα από την καρδιά μας «Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν Σου» και θα αλλάξουμε τους δείκτες της πυξίδας της ζωής μας από τη Δύση, προς την Ανατολή του ήλιου της δικαιοσύνης Χριστού.
Μια ανθρωπότητα που ασωτεύει συνεχώς από την κακή χρήση της ελευθερίας της και ένας Θεός που απλά περιμένει επάνω στο Σταυρό σιωπηλός με μια μεγάλη αγκαλιά να μας χωρέσει όλους.
Ο άνθρωπος δεν είναι η αμαρτία του και ο Θεός μας βλέπει όπως μια μάνα παίρνει στην αγκαλιά της το βρέφος που βγήκε από τα σπλάχνα της.
Να μην ξεχνάμε ότι το πόμολο είναι από τη μέσα πλευρά στην πόρτα της ιστορίας και της ανθρώπινης ελευθερίας.
Καλό αγώνα σε όλους.
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh. gr

[toula]

Όταν θέλεις να προσευχηθείς, να σηκώνεσαι την νύκτα, με άδειο το στομάχι.
Τότε, μα τότε δεν υπάρχει καλύτερο και ωραιότερο πράγμα. Όταν κοιμάται ο λαός σε ακούει ο Θεός...
Να κράζης στον Θεό, μ' όλη την δύναμη σου, από το βάθος της καρδιάς.
Ιδιαίτερα να προσεύχεσαι την νύκτα, τότε που ο εχθρός καιροφυλακτει. Μετά από τις 12, την νύκτα, μέχρι τις 3.30' , τότε βρίσκει ευκαιρία να δράση ο διάβολος , όταν κοιμούνται οι άνθρωποι. Δι' αυτό ο ποιμήν πρέπει να αγρυπνά δια το ποίμνιον...
...Την νύκτα δεν πρέπει να την χαραμιζομε όλη στον ύπνο, διότι τότε ο σατανάς μας κάνει ότι θέλει. Εγώ από μικρό παιδί μ' άρεσε να προσεύχωμαι. Πήγαινα σε τόπο ήσυχο και εκραζα εις τον Θεόν. Τον διψούσε η καρδιά μου. Είχα μάθει και τους χαιρετισμούς απ' έξω και τους έλεγα. Τί ευφροσύνη, αγαλλίαση και ειρήνη που είχα στην καρδιά!
Ότι και αν ζητούσα από την καλή Παναγία μας μου το έδινε...
Όσιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης

[toula]

Με αφορμή τον Άγιο και Δίκαιο Πρεσβύτη Συμεών, τον Θεοδόχο…!!!
Απόσπασμα από λόγο του Μακαριστού Αρχιμ. π. Συμεών Κραγιόπουλου
«Κάποτε ἔβρισκε ὁ Θεός ἀνθρώπους ἐναρέτους, εὐλαβεῖς, δικαίους, σάν τόν Άγιο Συμεών τόν Θεοδόχο, πού μποροῦσε νά τούς ἔχει ἐμπιστοσύνη καί νά τούς ἀναθέσει κάποιο ἔργο, μιά ἀποστολή!
Σήμερα δέν μπορεῖ νά βρεῖ ὁ Θεός ἄνθρωπο πού νά πιστεύει σ᾽ αὐτά πού λέει ὁ Θεός καί νά μήν ἐπηρεάζεται ἀπό ὅλα τά ἄλλα πού συμβαίνουν γύρω του καί μέσα του!
A, νά, αὐτό εἶναι ἡ Ζωή:
Νά περιμένουμε τόν Κύριο, νά Τόν τιμήσουμε λιγάκι!
Ἡ ὅλη ζωή μας μέχρι τέλους εἶναι αὐτή ἡ ἀναμονή.
Δέν εἶναι θέμα ἁπλῶς νά πεῖς στόν Θεό «Δῶσε μου αὐτό!» … Ξέρει ὁ Θεός τί θέλεις!
Τό θέμα δέν εἶναι νά τοῦ τό γνωρίσουμε. Ὁ Θεός θέλει νά μᾶς δεῖ νά Τόν προσμένουμε, ὅπως πρόσμενε ὁ Άγιος Συμεών.
Καμιά φορά, βέβαια, περιμένοντας ξεχνιέσαι. Γι᾿ αὐτό, ἅμα σέ δεῖ ὁ Κύριος ὄντως νά προσκαρτερεῖς μέ ζῆλο, ὄντως νά Τόν περιμένεις, «βγάζει καί δίνει...»…!!!

[toula]

Όταν ασχο­λη­θείς με το «άτο­μό σου» και γνω­ρί­σεις τον εαυ­τόν σου, θα τα­πει­νω­θείς και τότε θα γί­νει η πνευ­μα­τι­κή διά­σπα­ση του ατό­μου σου, θα βγει η πνευ­μα­τι­κή ενέρ­γεια και θα πε­τα­χτείς στο… διά­στη­μα! Μόνο έτσι θα μπο­ρέ­σεις να μπεις στην πνευ­μα­τι­κή τρο­χιά· δια­φο­ρε­τι­κά θα πα­ρα­μέ­νεις στην κο­σμι­κή τρο­χιά.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Αυ­τός που κά­νει την ερ­γα­σία που χρειά­ζε­ται, για να γνω­ρί­σει τον εαυ­τόν του, μοιά­ζει μ’ αυ­τόν που σκά­βει βα­θιά και βρί­σκει μέ­ταλ­λα στο βά­θος της γης. Όσο βα­θύ­τε­ρα προ­χω­ρά­ει στην γνώ­ση του εαυ­τού του, τόσο χα­μη­λό­τε­ρα βλέ­πει τον εαυ­τό του και τα­πει­νώ­νε­ται, αλλά το χέρι του Θεού τον ανε­βά­ζει συ­νέ­χεια. Και όταν πιά γνω­ρί­σει τον εαυ­τόν του, η τα­πεί­νω­σή του γί­νε­ται κα­τά­στα­ση και την Χάρη του Θεού την πιά­νει το ”ε­νοι­κιο­στά­σιο”, οπό­τε δεν κιν­δυ­νεύ­ει από την υπε­ρη­φά­νεια. Ενώ αυ­τός που δεν κά­νει αυ­τήν την ερ­γα­σία, κα­λύ­πτει συ­νέ­χεια τα σκου­πί­δια του, με­γα­λώ­νει την κο­ρυ­φή (αυ­τών των σκου­πι­διών), κά­θε­ται για λίγο ψηλά με την υπε­ρη­φά­νεια του και τε­λι­κά σω­ριά­ζε­ται.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Και πάλι η Κυριακή του Ασώτου

Του Δημητρίου Λυκούδη, θεολόγου

Έλεγε ο άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης: «Και μόνο αυτή την ευαγγελική περικοπή να είχε το Ευαγγέλιο, και πάλι Ευαγγέλιο θα ήταν».

Ευαγγέλιο μετανοίας, επανόδου, επιστροφής! Ποιας επιστροφής; Μιας επιστροφής από την αμαρτία στην αγιότητα, από το σκοτάδι στο φως, από την ανηθικότητα στο “πρέπον”, στο “ορθόν”, στο ενάρετο.

Οι παλαιοί Γεροντάδες, έβαζαν τα καλογεροπαίδια τους να μαθαίνουν από στήθους την ευαγγελική περικοπή του Ασώτου. Γιατί; Έχει σημασία, έχει βάθος, αξιολογική αναφορά και σπουδαιότητα.

Ας διδαχθούμε και εμείς και τώρα και πάντοτε!

Κυριακή του Ασώτου, Κυριακή επανόδου από το σκοτάδι στο φως, επανόδου στην “προτέραν ευγένειαν” (άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς).

[toula]

Όσοι ερωτεύονται το Θεό

Του Δημητρίου Λυκούδη

Βράδυ Παρασκευής, 23 Φεβρουαρίου 2024.

Ξέρεις, όταν οι άνθρωποι ερωτεύονται, μαλακώνει η καρδιά τους. Ανασαίνει, αναπνέει, αισθάνονται διαφορετικά, αλλιώτικα, σαν να έρχονται από χρόνους μακρινούς, περασμένους στο χρόνο. Μπορούν ευκολότερα να γευθούν μυρωδιές και ακούσματα μελωδικά, άγνωστα στους πολλούς.

Άλλωστε, και οι άγιοι, ερωτευμένοι με το Θεό δεν ήσαν;

[toula]

Εγώ, όταν κά­ποιος με πόνο μου λέει: ”Εί­μαι τέ­τοιος και τέ­τοιος…”, τον χαί­ρο­μαι, για­τί, αφού ανα­γνω­ρί­ζει τα σφάλ­μα­τά του, θα ελευ­θε­ρω­θεί από αυτά. Και τώρα που ήμουν στο νο­σο­κο­μείο (Θε­α­γέ­νειο 1994), ήρθε μια γυ­ναί­κα, που τα χέ­ρια της ήταν τρυ­πη­μέ­να από τις με­ταγ­γί­σεις! Ήταν τε­λεί­ως χά­λια! Δεν είχε η φου­κα­ριά­ρα φλέ­βα για φλέ­βα! ”Δεν έχω κα­νέ­να καλό, μου λέει. Μή­πως με λυ­πη­θεί από αυτά ο Θεός και με πά­ρει στον Πα­ρά­δει­σο! Έχω εκεί­νο και εκεί­νο το ελάτ­τω­μα…”. Και έλε­γε-έλε­γε ένα σωρό κου­σού­ρια. Τί λε­πτή ερ­γα­σία έκα­νε στον εαυ­τό της! Εγώ σε τέ­τοια κα­τά­στα­ση, άλ­λον άν­θρω­πο δεν είδα!

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Η νη­στεία εί­ναι εν­το­λή του Θεού. Γι’ αυτό και εμείς να νη­στεύ­ου­με παι­διά μου. Δεν με έβλα­ψε η νη­στεία μέ­χρι σή­με­ρα που εί­μαι 70 χρο­νών. Η μη­τέ­ρα μου με έμα­θε νη­στεία παι­διό­θεν… Δεν με έβλε­ψε ποτέ η νη­στεία και ας έχω ασθέ­νειες πάνω μου.

Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης

[toula]

Κά­πο­τε ένας ασθε­νής, πα­ρα­κα­λού­σε τον Άγιο Παν­τε­λε­ή­μο­να να τον θε­ρα­πεύ­σει. Ο Άγιος όμως, δεν τον θε­ρά­πευε. Ο ασθε­νής όμως επέ­με­νε και πα­ρα­κα­λού­σε συ­νέ­χεια, ώσπου μια μέρα ο Άγιος Παν­τε­λε­ή­μο­νας τον έκα­νε καλά. Όταν ο πρώ­ην ασθε­νής πέ­θα­νε και πήγε στην άλλη ζωή και είδε, ότι έχα­σε πολ­λά στε­φά­νια, εξαι­τί­ας της θε­ρα­πεί­ας του από την ασθέ­νεια, είπε στον Άγιο Παν­τε­λε­ή­μο­να: ”Για­τί με έκα­νες καλά; Εσύ γνώ­ρι­ζες, ότι θα χάσω τα στε­φά­νια, γι΄αυτό και δεν έπρε­πε να με κά­νεις καλά!” Κα­τα­λά­βα­τε; Βρή­κε και τον μπε­λά του ο Άγιος Παν­τε­λε­ή­μο­νας!

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης