"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Δεν πρέ­πει να επα­να­παυό­μα­στε και να λέμε «εν­τά­ξει, αυ­τός ο άρ­ρω­στος έπε­σε σε κα­λούς για­τρούς», αλλά να έχου­με υπ’ όψιν, ότι για να βο­η­θη­θεί ο άρ­ρω­στος ια­τρι­κά, πρέ­πει να πε­ρά­σει μια ολό­κλη­ρη τα­λαι­πω­ρία και να προ­σευ­χό­μα­στε με πόνο να του δί­νει ο Χρι­στός υπο­μο­νή. Να φω­τί­ζει τους για­τρούς, για­τί οι για­τροί μπο­ρεί να κά­νουν λάθη, ιδί­ως αν δεν έχουν τα­πεί­νω­ση. Γι’ αυτό δεν φτά­νει μόνο η επι­στή­μη. Χρειά­ζε­ται και πί­στη και προ­σευ­χή. Αν δεν έχει πί­στη ο ίδιος ο άρ­ρω­στος, δεν γί­νε­ται καλά.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Μια φορά στον αν­ταρ­το­πό­λε­μο (1944-1949), τότε με τις επι­χει­ρή­σεις, οι αν­τάρ­τες μας εί­χαν απο­κλεί­σει έξω από ένα χω­ριό και οι στρα­τιώ­τες θα έρι­χναν κλή­ρο, ποιός θα πή­γαι­νε στο χω­ριό για εφό­δια. «Θα πάω εγώ», είπα. Αν πή­γαι­νε κά­ποιος άπει­ρος ή απρό­σε­κτος, μπο­ρεί και να σκο­τω­νό­ταν και θα με έτυ­πτε μετά η συ­νεί­δη­ση. «Κα­λύ­τε­ρα σκέ­φτη­κα, να σκο­τω­θώ εγώ, παρά να σκο­τω­θεί ο άλ­λος και να με σκο­τώ­νει η συ­νεί­δη­σή μου σε όλη μου την ζωή. Πώς θ’ αν­τέ­ξω μετά; Θα μου έλε­γε η συ­νεί­δη­σή μου: “Μπο­ρού­σες να τον γλυ­τώ­σεις· για­τί δεν τον γλύ­τω­σες;”». Νή­στευα κιό­λας και ήμουν νη­στι­κός…, τέ­λος πάν­των. Πήρα το όπλο και ξε­κί­νη­σα. Οι αν­τάρ­τες με πέ­ρα­σαν για δικό τους και με άφη­σαν να πε­ρά­σω. Πήγα στο χω­ριό, ανέ­βη­κα σε ένα διώ­ρο­φο σπί­τι. Μια γριά που ήταν εκεί, μου έδω­σε εφό­δια και γύ­ρι­σα πίσω στην δι­λο­χία. Η με­γα­λύ­τε­ρη χαρά βγαί­νει από την θυ­σία, για­τί από την ανά­παυ­ση του άλ­λου, γεν­νιέ­ται η ανά­παυ­ση η δική μου.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ας υπο­θέ­σου­με ότι ένας ιν­δουι­στής βρί­σκε­ται σε μια ακρο­θα­λασ­σιά και κά­νει αυ­το­συγ­κέν­τρω­ση. Αν εκεί­νη την ώρα κιν­δυ­νεύ­ει κά­ποιος στην θά­λασ­σα και ζη­τά­ει βο­ή­θεια, αυ­τός θα μεί­νει τε­λεί­ως αδιά­φο­ρος, δεν θα κου­νη­θεί από την θέση του, για να μην στε­ρη­θεί την ηδο­νή που νιώ­θει. Ενώ, αν βρι­σκό­ταν εκεί ένας Ορ­θό­δο­ξος μο­να­χός και έλε­γε την ευχή, θα άφη­νε το κομ­πο­σχοί­νι και θα έπε­φτε στην θά­λασ­σα, για να τον σώ­σει…

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Οι αρ­ρώ­στιες βο­η­θούν τους αν­θρώ­πους, να «εξι­λε­ω­θούν», όταν δεν έχουν αρε­τές. Με­γά­λο πράγ­μα η υγεία, αλλά και το πνευ­μα­τι­κό καλό που προ­σφέ­ρει η αρ­ρώ­στια, η υγεία δεν μπο­ρεί να το δώ­σει! Εί­ναι πολύ με­γά­λη ευερ­γε­σία, πολύ με­γά­λη! Κα­θα­ρί­ζει τον άν­θρω­πο από την αμαρ­τία, και με­ρι­κές φο­ρές του εξα­σφα­λί­ζει και μι­σθό. Η ψυχή του αν­θρώ­που εί­ναι σαν το χρυ­σά­φι και η αρ­ρώ­στια εί­ναι σαν τη φω­τιά που την κα­θα­ρί­ζει. Όταν το σώμα δο­κι­μά­ζε­ται, τότε η ψυχή αγιά­ζε­ται. Βλέ­πεις, και ο Χρι­στός είπε στον Από­στο­λο Παύ­λο: «Η δύ­να­μίς μου εν ασθε­νεία τε­λειού­ται». Όσο πε­ρισ­σό­τε­ρο τα­λαι­πω­ρη­θεί με κά­ποια αρ­ρώ­στια ο άν­θρω­πος, τόσο πε­ρισ­σό­τε­ρο εξα­γνί­ζε­ται και αγιά­ζε­ται, αρ­κεί να κά­νει υπο­μο­νή και να την δέ­χε­ται με χαρά. Με­ρι­κές αρ­ρώ­στιες θέ­λουν μόνο λίγη υπο­μο­νή, και τις επι­τρέ­πει ο Θεός, για να πά­ρει ο άν­θρω­πος λίγο μι­σθό και να του αφαι­ρέ­σει ο Θεός με­ρι­κά κου­σού­ρια. Για­τί η σω­μα­τι­κή αρ­ρώ­στια βο­η­θά­ει στην θε­ρα­πεία της πνευ­μα­τι­κής αρ­ρώ­στιας. Την εξου­δε­τε­ρώ­νει με την τα­πεί­νω­ση που φέρ­νει. Ο Θεός όλα τα αξιο­ποιεί για το καλό! Ό,τι επι­τρέ­πει εί­ναι για το πνευ­μα­τι­κό μας συμ­φέ­ρον. Ξέ­ρει τι χρειά­ζε­ται ο κα­θέ­νας μας και μας δί­νει κά­ποια αρ­ρώ­στια, είτε για να αν­τα­μει­φθού­με, είτε για να εξο­φλή­σου­με αμαρ­τί­ες.

Άγιος Παΐσιοςο Αγιορείτης

Το ότι οι ανα­στε­νά­ρη­δες, στην γιορ­τή του Αγί­ου Κων­σταν­τί­νου, πα­τούν σε αναμ­μέ­να κάρ­βου­να και δεν καί­γον­ται, αυτό εί­ναι δαι­μο­νι­κό και απα­τε­ω­νιά. Το ότι χο­ρεύ­ουν κρα­τών­τας κά­ποια ει­κό­να ή τον σταυ­ρό εί­ναι αναί­δεια και άρ­νη­ση πί­στε­ως. Απο­μα­κρύ­νε­ται η Χάρη του Θεού, γι’ αυτό τους βο­η­θά­ει ο διά­βο­λος. Εί­ναι δυ­να­τόν να μην τους βο­η­θή­σει; Δι­καιούν­ται την βο­ή­θειά του! Αλλά εί­ναι και η δική τους πο­νη­ριά που βο­η­θά­ει. Αυ­τοί πη­γαί­νουν προ­η­γου­μέ­νως και ετοι­μά­ζουν τον τόπο. Καί­νε δηλ. ξύλα από πλα­τά­νια που αφή­νουν πολ­λή στά­χτη και ξέ­ρουν που πα­τούν, όταν χο­ρεύ­ουν. Για­τί δεν καί­νε πουρ­νά­ρια ή κου­μα­ριές που κρα­τά­νε κάρ­βου­νο; Ας τους ετοι­μά­σει άλ­λος την φω­τιά και ας πάνε μετά εκεί να χο­ρέ­ψουν! Οι δαί­μο­νες εί­ναι μέσα στην φω­τιά της κο­λά­σε­ως και δεν καί­γον­ται χρό­νια, αιώ­νες τώρα. Αυτό να θαυ­μά­ζεις και όχι αυ­τούς που πα­τούν λίγο πάνω στα κάρ­βου­να και στην στά­χτη, χω­ρίς να καί­γον­ται

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ο άν­θρω­πος που δεν πι­στεύ­ει στην αλη­θι­νή ζωή, που δεν πι­στεύ­ει στον Θεό, για να Του ζη­τή­ση το έλε­ός Του στις δο­κι­μα­σί­ες που περ­νά­ει, εί­ναι όλο απελ­πι­σία και δεν έχει νόη­μα η ζωή του. Πάν­τα μέ­νει αβο­ή­θη­τος, απα­ρη­γό­ρη­τος και βα­σα­νι­σμέ­νος σ’ αυ­τήν την ζωή, αλλά κα­τα­δι­κά­ζει και αιώ­νια την ψυχή του.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Να απο­κτή­σεις απλό­τη­τα στην συ­να­να­στρο­φή σου, για να μην ζα­λί­ζε­σαι από τους λο­γι­σμούς και μπερ­δεύ­ε­σαι. Όταν κα­νείς εκ­φρά­ζει απλά αυτό που νοιώ­θει και ο ίδιος ελευ­θε­ρώ­νε­ται και τους άλ­λους βο­η­θά­ει. Στην επο­χή μας όμως, όσο προ­χω­ρά­ει η κο­σμι­κή ευ­γέ­νεια, τόσο χά­νε­ται η απλό­τη­τα, η αλη­θι­νή χαρά και το φυ­σι­κό χα­μό­γε­λο.

Άγοος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Η απλό­τη­τα εί­ναι το πρώ­το παι­δί της τα­πει­νώ­σε­ως. Και όταν υπάρ­χει στον άν­θρω­πο απλό­τη­τα, υπάρ­χει και αγά­πη, θυ­σία, κα­λω­σύ­νη, φι­λό­τι­μο, ευ­λά­βεια. Ο απλός άν­θρω­πος εί­ναι άκα­κος και απο­νή­ρευ­τος. Και το κακό και το άσχη­μο,τα με­τα­τρέ­πει σε καλό. Έχει πάν­τα κα­λούς λο­γι­σμούς για τους άλ­λους. Δεν εί­ναι κου­τός, αλλά νο­μί­ζει ότι, όπως σκέ­πτε­ται αυ­τός, έτσι σκέ­πτον­ται και οι άλ­λοι. Ο απλός άν­θρω­πος έχει κα­θα­ρό­τη­τα ψυ­χής και μια απε­ρί­ερ­γη εμ­πι­στο­σύ­νη στον Θεό. Η απλό­τη­τα ήταν η κα­τά­στα­ση του Αδάμ προ της πτώ­σε­ως, που τα έβλε­πε όλα αγνά και κα­θα­ρά, για­τί ήταν ντυ­μέ­νος με την Χάρη του Θεού.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ο Θεός χα­ρί­ζε­ται σε όσους έχουν εξα­γνι­σμέ­νη απλό­τη­τα. Όταν προ­η­γη­θεί η απλό­τη­τα και η κα­θα­ρό­τη­τα, με την θερ­μή πί­στη και την ευ­λά­βεια, φτά­νει μετά ο άν­θρω­πος να έχει Θεία γε­γο­νό­τα και να γνω­ρί­ζει τα μυ­στή­ρια του Θεού, χω­ρίς να έχει γνώ­σεις. Για­τί τότε φι­λο­ξε­νεί­ται μέσα του η Αγία Τριά­δα και με τον Θείο φω­τι­σμό που έχει, βρί­σκει εύ­κο­λα τα κλει­διά των Θεί­ων νο­η­μά­των και ερ­μη­νεύ­ει το πνεύ­μα του Θεού πολύ απλά και φυ­σι­κά, χω­ρίς δια­νο­η­τι­κό πο­νο­κέ­φα­λο.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Πρέ­πει να ζού­με με απλό­τη­τα, χω­ρίς να αγα­πά­με την πο­λυ­τέ­λεια, έχον­τας πλή­ρη εμ­πι­στο­σύ­νη στην πρό­νοια του Θεού. Χρειά­ζε­ται όμως και εδώ διά­κρι­ση. Να μην κά­νε­τε και εσείς, ό,τι έκα­νε ένας για­τρός, ο οποί­ος για να απλο­ποι­ή­σει τάχα τη ζωή του, πέ­τα­ξε το σα­λό­νι από το σπί­τι του και αν­τι­κα­τέ­στη­σε τα κα­θί­σμα­τα με τα κού­τσου­ρα! Αυτό όμως, του δη­μιούρ­γη­σε προ­βλή­μα­τα, για­τί η γυ­ναί­κα του δυ­σα­να­σχέ­τη­σε έν­το­να. Ήρθε και μου το ανέ­φε­ρε και του λέω: ”Τί να σου πω; Ότι εί­σαι και εσύ κού­τσου­ρο; Εί­πα­με απλό­τη­τα, αλλά όχι και να πέ­σου­με στο άλλο άκρο! Εί­πα­με ότι δεν χρειά­ζον­ται πο­λυ­τε­λή σα­λό­νια, αλλά όχι και κού­τσου­ρα!”

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης