"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Eκείνοι οι απλοϊκοί άνθρωποι, τις μέρες της Σαρακοστής…
Εκείνοι οι απλοικοί άνθρωποι, εκείνα τα αγράμματα γεροντάκια και οι γριούλες, που την Σαρακοστή και την Μεγάλη Βδομάδα βρίσκονται όλη μέρα στην εκκλησία, ζήσανε από τα μικρά τους χρόνια εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου και καταλάβανε αυτό το χαροποιόν πένθος, που δεν το καταλάβανε, αλοίμονο, οι σπουδασμένοι μας, που θέλουνε να τους διδάξουνε, αντί να διδαχθούνε απ’ αυτούς.
Τώρα τις μέρες της Σαρακοστής, της Μεγάλης Βδομάδας και του Πάσχα πορεύονται μαζί με τον Χριστό, ακολουθάνε ολοένα από πίσω του, αληθινά, όχι φανταστικά, ακούγοντάς Τον να λέγη: «Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και παραδοθήσεται ο Υιός του ανθρώπου, καθώς γέγραπται περί αυτού».
Μαζί του βρίσκονται στον Μυστικό Δείπνο και δακρύζουνε από τα λόγιά Του, μαζί Του πάνε στο πραιτώριο και στον Πιλάτο, μαζί Του ραπίζονται, μαζί Του μαστιγώνονται, μαζί Του εμπαίζονται, μαζί Του σταυρώνονται, μαζί Του θάβονται, μαζί Του ανασταίνονται.
Τα μάτια τους γίνονται βρύσες και τρέχουνε, μα αυτά τα δάκρυα δεν είναι δάκρυα της απελπισίας, αλλά της ελπίδας και της βεβαιότητας πως μ’ αυτά ποτίζεται το ολόδροσο κι αμάραντο δέντρο της αληθινής χαράς, της χαράς της Αναστάσεως. Αυτό γίνεται κάθε χρόνο. Ω! Πόσο αληθινά πίστι είναι η ορθόδοξη πίστι του λαού μας…
Φώτης Κόντογλου
Από τη σελίδα: “Αγιορείτης Προσκυνητής”
https://simeiakairwn.gr/E

Σήμερα στους Β' Χαιρετισμούς είπαμε κάτι πολύ απλό.
Μέσα σε έναν κόσμο που φοβάται,
που νιώθει την απειλή να τον περικυκλώνει,
που αισθάνεται τον θάνατο να πλησιάζει τη ζωή του,
η Εκκλησία βάζει μπροστά μας μια Μάνα.
Την Παναγία.
Όχι για να μας εξηγήσει τα πάντα.
Αλλά για να μας μάθει να εμπιστευόμαστε.
Εκείνη έμεινε όρθια ακόμη και κάτω από τον Σταυρό του παιδιού της.
Πόνεσε, έκλαψε αλλά δεν απελπίστηκε.
Δεν απαίτησε απαντήσεις από τον Θεό.
Πίστεψε.
Περίμενε.
Εμπιστεύτηκε.
Και ίσως αυτό είναι το μεγάλο μάθημα της Παναγίας μας:
Ότι το δάκρυ δεν είναι απιστία αλλά ανθρωπιά.
Ότι η πίστη, δεν εξηγεί τα πάντα αλλά τα αποκαλύπτει.
Οτι πίστη, σημαίνει να εμπιστεύεσαι τον Θεό ακόμη κι όταν δεν καταλαβαίνεις τίποτα.
Η Παναγία ξέρει κάτι που εμείς ξεχνάμε εύκολα:
ο Θεός εργάζεται ακόμη και στο βαθύτερο σκοτάδι μας.
Δημιουργεί την ελπίδα του αύριο μέσα στο φοβισμένο σήμερα.
-π. Λίβυος-

Η με­γα­λύ­τε­ρη επι­τυ­χία και ευ­τυ­χία για έναν Χρι­στια­νό εί­ναι, να συλ­λά­βει το νόη­μα, για το πως θα εξα­σφα­λί­σει την αιώ­νια ζωή.
Για­τί αν πε­τύ­χου­με την σω­τη­ρία μας, εί­ναι σαν να έχου­με κερ­δί­σει το πρώ­το λα­χείο, ενώ εάν δεν σω­θού­με, θα χά­σου­με και τα χρή­μα­τα που ξο­δέ­ψα­με για πά­ρου­με το λα­χείο.
Γέρων Εφραίμ Φιλοθειτης.

Αν σιω­πάς, να σιω­πάς από αγά­πη.
Αν μι­λάς, να μι­λάς από αγά­πη.
Αν διορ­θώ­νεις κά­ποιον, να τον διορ­θώ­νεις από αγά­πη.
Αν συγ­χω­ράς, να συγ­χω­ράς από αγά­πη.
Πρό­σθε­σε την αγά­πη και τότε όλα ωφε­λούν.
Αφαί­ρε­σε την αγά­πη και τότε τί­πο­τε δεν ωφε­λεί...
Στο βά­θος της καρ­διάς σου, να έχεις τη ρίζα της αγά­πης.
Από μια τέ­τοια ρίζα, μόνο καλό μπο­ρεί να προ­έλ­θει.
Αγά­πα τον Θεό και κάνε ό,τι θέ­λεις!
Άγιος Αυγουστίνος.

Με μεγάλο ενδιαφέρον θα σημειώσω την περίπτωση ενός άγνωστου και άσημου για τον κόσμο ανθρώπου, του Μισαήλ, πρώτου πνευματικού πατέρα του γ. Ιερώνυμου, που ήταν λαϊκός, όχι κληρικός, κι όμως ήταν πνευματικός καθοδηγητής στο Γκέλβερι (με 4.000 κατοίκους) και την ευρύτερη περιοχή .
Ήταν άνθρωπος που «σήκωνε το πρωί τα χέρια του για προσευχή κι όταν τα κατέβαζε, με τη δύση του ήλιου, η φανέλα του έβγαζε μια οκά νερό». Όταν ο Ιερώνυμος, νεαρός ακόμη, πήγε στην Κωνσταντινούπολη και από κει έγραψε απελπισμένος στο Μισαήλ ότι δε βρήκε κανένα πνευματικό με τη δική του αξία, εκείνος τον μάλωσε αυστηρά:
«Αν μου ξαναγράψεις ότι δε βρήκες άνθρωπο σαν εμένα, ούτε θα σου ξαναμιλήσω ούτε θα ξανακάνω προσευχή για σένα».
Αυτή η ταπείνωση ήταν εκείνη που επηρέασε περισσότερο απ’ όλα το Γέροντα και αποτέλεσε υπόδειγμά του για όλη του τη ζωή.
Τόση δε κατάνυξη είχε και δάκρυα εις την προσευχήν, ώστε αρπαζόταν σε θεία θεωρία. Πολλές φορές από την μεγάλη οδύνη και την ένταση της προσευχής μαζί με τα δάκρυα έβγαινε και αίμα από τα μάτια του στην προσευχή!
Την κατανυκτική προσευχή την διδάχθηκε από άγγελον!
Ο Μισαήλ ήταν έγγαμος και με οικογένειαν!
Είχε δε και μίαν θυγατέρα, η οποία από μειράκιον τον εμιμείτο, έκανε ο,τι έκανε και ο πατέρας της.
Μπρούμυτα επί ώρες ο Μισαήλ, μπρούμυτα κι αυτή!
Δάκρυα ο Μισαήλ στην προσευχή, δάκρυα κι αυτή!
Τόσον δε είχε προχωρήσει στην προσευχή, ώστε, όταν έγινε κοράσιον 18-20 ετών έφτασε εις το μέτρον της Θεοφορίας. Και λόγον Θεού είχεν και άλλους εδίδασκεν!
Όσο μεγάλωνε, τόσο ήρχοντο γυναίκες να ομιλήσουν με αυτήν πνευματικά. Οι άνδρες πήγαιναν εις τον Μισαήλ και οι γυναίκες εις την θυγατέρα του. Και ήκουον κατανυκτικόν λόγον, και είχον πένθος, με δάκρυα και αναστεναγμούς. Μεγάλο όφελος εγίνετο εις τους Χριστιανούς, όχι μόνον εις το Γκέλβερι, αλλά και στα γύρω χριστιανικά χωριά.
Ασθένησε όμως η θυγατέρα του Μισαήλ βαρειά προς θάνατον. Πολύ εστενοχωρούντο οι γυναίκες δια τον θησαυρόν που θα έχαναν.
Πήγαν λοιπόν εις τον Μισαήλ και του λέγουν να κάνει εκτενή προσευχή να γίνει καλά η κόρη του, όχι τόσον διότι ήτο θυγατέρα του αλλά διότι τους ήτο παρήγορος άγγελος μέσα εις τα βάθη της Τουρκιάς, και αν απέθνησκε, θα στέρευε η πηγή απ’ όπου ελάμβαναν ύδωρ αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον και εδροσίζοντο.
Έκανε προσευχή από υπακοή ο Μισαήλ και ακούει φωνήν:
” Εγγυάσαι”;
“Ούτε καν εσκέφθην,” είπε αργότερα. ” Εγώ δεν δύναμαι να δώσω εγγύησιν δια τον εαυτόν μου ακόμη, δεν γνωρίζω τι φέρνει η επιούσα, και πως να εγγυηθώ δια την θυγατέρα μου; Συ Κύριε, όπως θέλεις να ποιήσεις.
Γενηθήτω το θέλημά Σου το άγιον εν παντί“.
Προς εσπέραν έρχεται αγγελιοφόρος και του λέγει ότι εκοιμήθη η θυγατέρα του και να σπεύσει προς ενταφιασμόν αυτής!
Από το βιβλίο της Σωτηρίας Νούση, Ο Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης, Σελ. 137-138. Έκδοση στ, 2000.

Μακάριε, πραγματικά, καὶ ζωοποιὲ Σταυρὲ τοῦ Σωτῆρος, τὸν μὲν θάνατο κατενίκησες, τὸν δὲ διάβολο, πού κυριαρχοῦσε σ’ αὐτόν, ἐξαφάνισες.
Θεῖε Λόγε, καὶ πραγματικὴ σοφία τοῦ Πατέρα· Σὺ ἀποκάλυψες τὸ πραγματικὸ πρόσωπο τοῦ παμπόνηρου ἐχθροῦ, καὶ ξεγύμνωσες τήν κρυμμένη κακία του, ὥστε καὶ μεῖς τώρα νὰ λέμε «ὅτι δὲν ἁγνοοῦμε τά σχέδιά του»
(Β΄ Κορ. 2, 11).
Φιλάνθρωπε καὶ ἀγαθὲ Δέσποτα· Σὺ μᾶς ἀπηλευθέρωσες ἀπό τήν αἰχμαλωσία, ἐνῶ ἤμασταν ὑποδουλωμένοι στὴν ἁμαρτία.
Σύ Κύριε, μέ τό δικό σου θάνατο, μᾶς ἐλευθέρωσες.
Διότι γνωρίζουμε, ὅτι ἐλευθερωθήκαμε πλέον ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.
Πραγματικὲ εἰρηνοποιὲ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ· Σὺ μᾶς χάρισες πάλι τὴν υἱοθεσία, καὶ ἀφοῦ μᾶς συμφιλίωσες μὲ τὸν Πατέρα σου, κατάργησες τὴν ἔχθρα πού ὑπῆρχε μέσα στὴ σάρκα μας.
Πλούσιε Σωτὴρ καὶ πραγματικὲ Βασιλιᾶ· Σύ πού ἔγινες πτωχὸς γιά νὰ πλουτήσουμε ἐμεῖς μέ τή δική σου πτωχεία, μᾶς χάρισες τὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν.
Κτίστη καὶ Δημιουργὲ τῶν πάντων, Λόγε τοῦ Πατρός· Σὺ μᾶς κέρδισες καί μᾶς ἔκανες πάλι δικούς Σου, ἀφοῦ εἴμαστε δικά σου δημιουργήματα, «κτισθέντες γιά ἔργα ἀγαθά».
Φῶς ἀληθινὸν καὶ ἀπαύγασμα τοῦ Πατρός· Σὺ μᾶς κατεφώτισες ἐνῶ βρισκόμασταν στὸ σκοτάδι, καὶ μᾶς χειραγώγησες σάν τυφλούς ὁδηγώντας μας πάλι στὸ φῶς.
Μορφὴ καὶ εἰκόνα πραγματικὴ τοῦ Πατρός· Σὺ μᾶς ἔδωσες μορφή, ἐνῶ εἴχαμε ἀμαυρωθεῖ, καὶ μᾶς χάρισες πάλι τὸ κατ’ εἰκόνα.
Θεὲ Λόγε καὶ ἀληθινὴ ζωή· Σὺ μᾶς ζωοποίησες, ἐνῶ εἴχαμε πεθάνει, καὶ μᾶς ἀνακαίνισες ἀπό τή φθορά, ἐνδύοντάς μας τὴν ἀφθαρσία.
Ἀληθινὴ δύναμη, βραχίωνα καὶ δεξιὰ τοῦ Πατρός· Σὺ κατέλυσες τίς ὠδῖνες τοῦ θανάτου, καί, ὅπως λέει ἡ Ἁγία Γραφή, Σύ συνέτριψες χάλκινες θύρες, καὶ ἔσπασες τούς σιδηρένιους μοχλούς.
Σὺ καὶ τὸν δράκοντα, τὸν ὄφι, τὸ διάβολο καθήλωσες γύρω ἀπὸ τὸ τρόπαιο τοῦ Σταυροῦ μὲ ἄγκιστρο τὸν ἄνθρωπο.
Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας.

Το να γί­νεις απα­θής - με την Πα­τε­ρι­κή και όχι με τη Στωι­κή έν­νοια του όρου - παίρ­νει και­ρό και θέ­λει σκλη­ρή δου­λειά, με αυ­στη­ρή ζωή, νη­στεία και αγρυ­πνία, προ­σευ­χή, ιδρώ­τα αί­μα­τος, τα­πεί­νω­ση, την κα­τα­φρό­νια του κό­σμου, σταύ­ρω­ση, τα καρ­φιά, τη λόγ­χη στην πλευ­ρά, το ξύδι και τη χολή, εγ­κα­τά­λει­ψη απ' τον κα­θέ­να, προ­σβο­λές από τρε­λούς αδελ­φούς συ­σταυ­ρω­μέ­νους, βλα­στή­μιες απ' τους πε­ρα­στι­κούς: και μετά - ανά­στα­ση εν Κυ­ρίω, την αθά­να­τη αγιό­τη­τα του Πά­σχα.
Γέρων Θεόκλητος Διονυσιατης .

Το δύ­σκο­λο στην δι­δα­σκα­λία του Χρι­στού εί­ναι, το ότι όταν προ­σπα­θή­σου­με να ζή­σου­με σύμ­φω­να με τον λόγο του Χρι­στού, οι πό­νοι μας, τα πα­θή­μα­τά μας αυ­ξά­νουν.
Και εμείς οι Χρι­στια­νοί, ζού­με με το με­γα­λύ­τε­ρο πόνο από τους άλ­λους που δεν πι­στεύ­ουν.
Και αν δεν υπήρ­χε η Ανά­στα­ση πέ­ραν του τά­φου, θα εί­μα­σταν ελε­ει­νό­τε­ροι πάν­των, διό­τι κα­νέ­νας στον κό­σμο, δεν πο­νεί τόσο βα­θιά και τόσο πολύ, όπως ο Χρι­στια­νός.
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.

Ἡ προσευχή τί κάνει σέ σένα;
Σέ ἀνεβάζει στόν οὐρανό, καί τότε ἀπό τόν οὐρανό κατεβάζει στήν ψυχή σου τό θεῖο φῶς.
Ποιοί εἴμαστε, τί εἴμαστε, ποῦ πορευόμαστε; Ποῦ μᾶς ὁδηγοῦν οἱ μέρες καί οἱ νύχτες μας;
Ποῦ τρέχουμε;
Εἴτε θέλεις εἴτε δέν θέλεις, εἴτε θέλω εἴτε δέν θέλω, δέν μποροῦμε νά σταματήσουμε τήν μέρα νά κυλήσῃ.
Σέ παίρνει, σέ παίρνει.
Ποῦ; Νά, ἡ ἁγία νηστεία εἶναι μπροστά μας.
Καί ἐμεῖς γνωρίζουμε ὅτι αὐτή ἡ ἁγία ὁδός φέρει στήν Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἰδού Φῶς πάνω ἀπό κάθε φῶς!
Διότι μέ τήν Ἀνάστασί Του ὁ Κύριος κατηύγασε ὅλους τούς κόσμους μέ τό θεῖο Του φῶς.
Κατηύγασε ὅλη τήν κτίσι, κατηύγασε ὅλα τά ὄντα, κατηύγασε τούς ἀνθρώπους, κατηύγασε τίς ψυχές μας, κατηύγασε τά ἄστρα, τούς οὐρανούς, τά πουλιά, τά φυτά, τά ζῶα.
Ὅλους τούς κόσμους κατηύγασε, καί ἔδειξε τί;
Μέ τήν Ἀνάστασί Του ὁ Κύριος φανέρωσε τό τελευταῖο καί τελικό μυστήριο τῆς ὑπάρξεώς μας.
Ἔδειξε τί πρέπει κάθε ἕνας ἀπό ἐμᾶς νά γνωρίζῃ καί νά κάνῃ.
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς .

"Σαν σήμερα 5 Μαρτίου εκοιμήθη ο παπα-Φώτης ο Λαυριώτης.."
Είχε πει ο γέροντας Παΐσιος σε κάποιους Μυτιληνιούς που τον επισκέφθηκαν. ”Εσείς εκεί στη Μυτιλήνη έχετε ένα μεγάλο άγιο τον Παπα-Φώτη”.
Κι ο παπα-Φώτης είχε πει για τον Γέροντα Παΐσιο:
–¨Αυτός παιδί μου είναι το διαμάντι της Εκκλησίας μας, τον γνώρισα καλά γιατί μαζί βοηθούσαμε τον Παπα-Τύχωνα¨.
Ο παπά-Φώτης θυμάται από το μοναστήρι της Μεγίστης Λαύρας …
«Όταν έκανα εκκλησιαστικός και είχα ως διακόνημα να ανάβω τα κανδήλια, θυμάμαι ότι επί μεγάλο χρονικό διάστημα, κοντά δύο εβδομάδες, το κανδήλι του οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου του και κτήτορος της Μεγίστης Λαύρας άναβε συνέχεια χωρίς να του βάζω λάδι!
Φυσικά όταν το είπα στο γέροντά μου το κανδήλι αμέσως έσβησε!».
Και σε κάποιους άλλους που τον ερωτούσαν επίμονα ποιους αγίους Γέροντες γνώρισε κατά την παραμονή του στο Άγιον Όρος, είπε με μεγάλη συγκίνηση και δάκρυα στα μάτια, ότι γνώρισε και τον αγιασμένο ιερομόναχο παπά-Τύχωνα τον Ρώσο, τον γέροντα του αγιασμένου Γέροντα του Αγίου Όρους π. Παϊσίου, ο οποίος διέμενε στο Σταυρονικητιανό κελλίον του Τιμίου Σταυρού στην περιοχή της «ευλογημένης και αγιοτόκου Καψάλας».
Ο ίδιος με χαρά και καμάρι μας έλεγε ότι από τα χέρια του ενάρετου και χαρισματικού παπά-Τύχωνα έλαβε το μέγα και αγγελικό σχήμα, δηλ. του Μεγαλόσχημου Μοναχού!
Ο ίδιος έλεγε:
«Δεν συνάντησα πιο διακριτικό γέροντα στη ζωή μου από τον παπά-Τύχωνα πού συνέπεσε να τον συνδιακονήσω ως υποτακτικός.
Στὰ χείλη του πάντα ἀκούγονταν ἐν ὥρᾳ ἀπολύτου ἡσυχίας οἱ Χαιρετισμοὶ τῆς Παναγίας.
Ἦταν ἡ πιὸ ἀγαπημένη του προσευχή. Καὶ πάντα τοὺς ἔλεγε ἀπὸ στήθους, ποτέ του ἀπὸ βιβλίο!
(Από το βιβλίο του π. Θεμιστοκλέους Στ. Χριστοδούλου: Παπα-Φώτης Λαυριώτης, Σημείον αντιλεγόμενον(1913-2010†), ένας αιώνας ζωής και μαρτυρίας, εκδ. Ομολογία.)