"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Μνήμη του εν Αγιοις Πατρός ημών Νικολάου Βελιμίροβιτς.
Να μαστε στο σερβικό Θαβώρ!
Ο Χριστός στην μέση, ο Άγιος Σάββας στην δεξιά, και ο Άγιος Νικόλαος στην αριστερή πλευρά.
Και τριγύρω μας, η νεκρά θάλασσα της ευρωπαϊκής κουλτούρας, Τριγύρω μας η θάλασσα που πνίγει τις ψυχές.
Τριγύρω μας η θάλασσα που σκοτώνει τις αισθήσεις. Και εμείς οι Σέρβοι, στο Θαβώρ το οποίο ονομάζεται Λέλιτς.
Επειδή ο μεγάλος Άγιος Επίσκοπος μπορεί να μας σώσει από την νεκρά ευρωπαϊκή θάλασσα. Από στήθους γνώριζε ολόκληρη την Ευρώπη γι’ αυτό καλεί τον Σερβικό λαό προς την μεταμόρφωση, αλλά την αληθινή μεταμόρφωση.
Την μεταμόρφωση που μεταμορφώνει τον άνθρωπο από αμαρτωλό σε δίκαιο, από αμαρτωλό σε άγιο.
Την μεταμόρφωση που συνιστά την οικογένεια αγία, κοινωνία αγίων.
Σήμερα σίγουρα εξ ολοκλήρου η Ουράνια Σερβία συμμετέχει στον εορτασμό του μεγαλύτερου Σερβικού γιου μετά τόν Άγιο Σάββα.
Όλοι οι Σέρβοι Άγιοι, όλοι οι δίκαιοι, και όλοι οι αμαρτωλοί εκ του μακρόθεν παρίστανται στην Ουράνια Θεία Λειτουργία, και παρακαλούν τόν Άγιο Επίσκοπο για να προσευχηθεί για αυτούς, για την επίγειά μας Σερβία.
Να μας σώσει από την νεκρά ευρωπαϊκή θάλασσα, και να σώσει τις ψυχές μας, για να μην μετατραπούν σε πτώματα.
Και συ ως Σέρβος, όταν νιώθεις θλίψη και στενοχώρια και δυστυχία από όλες τις ευλογίες της ευρωπαϊκής κουλτούρας, συ θυμήσου αυτόν και κράξε σ’ αυτόν:
Άγιε Επίσκοπε βοήθησέ με, συγχώρεσε και χρίσε με. Άγιε Επίσκοπε ισαπόστολε Νικόλαε, συγχώρεσε και βοήθησε!
Προσευχήσου για μας, σώσε μας από την νεκρά θάλασσα, σώσε μας από την αμαρτία, τον θάνατο και διάβολο, από την επίγεια κόλαση και οδήγησέ μας στις οδούς του ∆εσπότου Χριστού προς σε, προς την Ουράνια Βασιλεία, προς τήν Αγία Ουράνια Σερβία, ώστε και εμείς εκεί με σένα μαζί σου να εορτάσουμε Τον Θαυμαστό και Μοναδικό ∆εσπότη και Θεό Ιησού Χριστό, στόν Οποίο πρέπει δόξα και τιμή τώρα και διαμέσου όλων των αιώνων, και διαμέσου ολόκληρης της σερβικής ιστορίας και γης και ουρανού.
Αμήν.
Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς: Απόσπασμα ομιλίας στο μνημόσυνο του Επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς το 1973 (για την 17ετή κοίμησή του).

Η ψυχή μου συνέχεται υπό φόβου και τρόμου, όταν αναλογίζωμαι την δόξαν της Θεομήτορος.
Ενδεής είναι ο νους μου και πτωχή και αδύνατος η καρδία μου, αλλ’ η ψυχή μου χαίρει, και έλκομαι, ίνα γράφω έστω και ολίγους λόγους δι’ Αυτήν.
Ώ, εάν εγνωρίζομεν ποτε πόσον αγαπά η Παναγία πάντας τους φυλάσσοντας τας εντολάς του Χριστού, και πόσον λυπείται και θλίβεται δια τους μη μετανοούντας!
Εγνώρισα τούτο εκ πείρας. Δεν ψεύδομαι, λέγω την αλήθειαν ενώπιον του Θεού, ότι εν πνεύματι γνωρίζω την Άχραντον Παρθένον.
Δεν είδον Αυτήν, αλλά το Πνεύμα το Άγιον έδωκεν εις εμέ να γνωρίσω Αυτήν και την αγάπην Αυτής δι’ ημάς.
Άνευ της ευσπλαγχνίας Αυτής η ψυχή μου θα απώλλυτο προ πολλού.
Εκείνη όμως ηυδόκησε να επισκεφθή και νουθετήση εμέ, όπως μη αμαρτάνω.
Είπεν εις εμέ: «Δεν είναι αρεστόν εις εμέ να βλέπω τα έργα σου».
Οι λόγοι Αυτής ήσαν ευχάριστοι, ήρεμοι, πράοι και συνεκίνησαν την ψυχήν.
Παρήλθον υπέρ τα τεσσαράκοντα έτη, αλλ’ η ψυχή μου δεν δύναται να επιλησθή εκείνης της γλυκείας φωνής, και δεν γνωρίζω πώς να ευχαριστήσω την αγαθήν ελεούσαν Μητέρα του Θεού.
Εν αληθεία, Αυτή είναι η Αντίληψις ημών ενώπιον του Θεού, και μόνον το όνομα Αυτής χαροποιεί την ψυχήν.
Αλλά και ο ουρανός όλος και όλη η γη χαίρουν δια την αγάπην Αυτής.
Αξιοθαύμαστον και ακατάληπτον πράγμα!
Ζη εν τοις ουρανοίς και αδιαλείπτως θεωρεί την δόξαν του Θεού, αλλά δεν επιλανθάνεται και ημών των πενήτων, και δια της ευσπλαγχνίας Αυτής περιβάλλει όλην την γην και πάντας τους λαούς.
Και αυτήν την Άχραντον Μητέρα Αυτού ο Κύριος έδωκεν εις ημάς.
Αύτη είναι η χαρά και η ελπίς ημών.
Αύτη είναι η κατά πνεύμα Μήτηρ ημών, και είναι πλησίον εις ημάς κατά φύσιν ως άνθρωπος, και εκάστη χριστιανική ψυχή έλκεται προς Αυτήν εν αγάπη.
Αρχιμ. Σωφρονίου, Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Ι.Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 1999, σελ. 291-293

Αν οι λευκοί άνθρωποι διέθεταν ακόμα υγιή και ξεκάθαρη κρίση θα έβλεπαν μέσα από την εμπειρία των λαών, ότι οι άνθρωποι διαφεντεύουν μόνο τούς σκοπούς των πολέμων, αλλά ποτέ την έκβασή τους.
Όταν οι άνθρωποι στοιβάζουν αίτια πολέμου, τότε ο Θεός επιτρέπει τον πόλεμο και αποφασίζει για την έκβασή του.
Ούτε ένα σπουργίτι δεν πέφτει στη γη χωρίς το θέλημα του Πατέρα σας, είπε ο Σωτήρας και ακόμα πρόσθεσε έχει μετρημένες και τις τρίχες της κεφαλής σας
(Ματθ. Γ, 29).
Όταν λοιπόν δεν μπορεί να πέσει ούτε ένα σπουργίτι χωρίς τη θέληση του Θεού, πώς μπορεί τότε να πέσει ένας λαός ή ένας άνθρωπος στον πόλεμο; Κι όταν κι οι τρίχες της κεφαλής μας είναι αριθμημένες, πώς δεν απαρίθμησε ο Θεός όλους τούς δημιουργημένους ανθρώπους;
Πριν απ’ όλα, λοιπόν, μπορούμε μέ βεβαιότητα να πούμε ότι θα νικήσει εκείνη η πλευρά, πού η θέληση τού Θεού επέλεξε να της απονεμηθεί η νίκη.
Δεν νικά ο πολιτισμός, ούτε αυτός ούτε ο άλλος, αλλά η αλήθεια και το δίκαιο.
Κι αυτοί δεν υπολογίζουν εκείνον τον Τρίτο, Αόρατο Αποφασιστικό Παράγοντα.
Γιατί θα είναι παράξενο τότε αν ο Θεός ενόψει της επερχόμενης σύγκρουσης των χριστιανικών λαών οδηγήσει, ας πούμε τους δούλους Του Κινέζους, για να τιμωρήσει το χριστιανικό Ιούδα και Ισραήλ , δηλαδή την Ευρώπη και την Αμερική;
Πριν αρχίσει η γενικευμένη πυρκαγιά τού πολέμου θα υπάρξουν μερικές φοβερές μονομαχίες ή και τριπλές μάχες ανάμεσα στους λαούς.
Αλλά πολλές από αυτές τις νίκες θα είναι πύρρειος νίκη, εντελώς όμοιες με τις ήττες, όταν υπολογιστούν όλες οι συνέπειες τους.
Όλα αυτά όμως δεν εξαρτώνται μόνον από τους ανθρώπους, αλλά και από τον ίδιο το Θεό.
Η νίκη στο μελλοντικό πόλεμο εξαρτάται και από τη μετάνοια.
Εκείνος ο λαός πού θα μετανοήσει νωρίτερα, θα διορθωθεί και θα επικαλεστεί το Θεό, αν καν μπει στον πόλεμο κατά την Πρόνοια του Θεού, θα νικήσει.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Πόλεμος και βίβλος ,εκδόσεις Παρρησία, Ποιος θα νικήσει στο μελλοντικό πόλεμο, σελ. 179-188.

ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Τοῖς ἐν σκότει ἁμαρτημάτων πορευομένοις φῶς ἀνέτειλας Χριστέ, τῷ καιρῷ τῆς ἐγκρατείας, καὶ τὴν εὔσημον ἡμέραν τοῦ Πάθους σου δεῖξον ἡμῖν, ἵνα βοῶμέν σοι· Ἀνάστα ὁ Θεὸς ἐλέησον ἡμᾶς.
Σήμερα, δεύτερη Κυριακή των νηστειών, τιμούμε την μνήμη του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Η Κυριακή αυτή χαρακτηρίζεται ' δεύτερη Κυριακή της Ορθοδοξίας' διότι ο ιερός αυτός πατήρ στήριξε την ορθόδοξη Πίστη της συμμετοχής του ανθρώπου στις θείες ενέργειες, η οποία συμμετοχή είναι απαραίτητη για τον αγιασμό, την σωτηρία και την θέωση μας.Χωρίς κοινωνία με την χάρη του Θεού ουδείς σώζεται.Και πάλι ο υλικός άνθρωπος δεν είναι πλασμένος για την απώλεια και ακάθαρτος, αλλά δεκτικός της θείας Χάρης, δυναμικά. Και ότι ο Θεός δεν προσεγγίζεται διανοητικά και ηθικά, αλλά με την καρδιά, το κέντρο της πνευματικότητας. Εικονίζει αυτή η πίστη όλο το μυστήριο της σωτηρίας και την ουσία της Πίστης μας. Ο άγιος αυτός είναι η κορυφή του κινήματος των Ησυχαστών.
Η σημερινή ημέρα λοιπόν τονίζει πώς όχι μόνο εμείς ανερχόμεθα στον ουρανό αλλά κυρίως πώς ο Θεός κατέρχεται σε εμάς. Λοιπόν μας καλεί να φροντίσουμε να κρατήσουμε τον κόσμο μας άξιο μιας τέτοιας επισκέψεως! Εξ άλλου προβάλλει το ησυχαστικό ήθος της ορθοδοξίας, πού είναι το ακριβώς αντίθετο από το κοινό ανθρώπινο θρησκευτικό αίσθημα, το οποίο απασχολεί και αναπαύει δυστυχώς τον μέσο χριστιανό άνθρωπο.
Ο ησυχαστής δεν φροντίζει για την θρησκευτική του και εκκλησιαστική υστεροφημία, απέναντι Θεού και ανθρώπων.
Δεν περιθάλπει τον πολύτιμο εαυτό του, δεν κρύβεται από κανέναν, δεν επιμελείται το θεαθήναι για να υπάρξει ως χριστιανός.Δεν επιδιώκει την τεχνητή ευπρέπεια, δεν τον ενδιαφέρει να πιστεύει απλά σε έναν θεό.Δεν απομακρύνεται από τα προβλήματα του κόσμου, αλλά από τον φόβο και την κυριαρχία τους.
Δεν χρησιμοποιεί την λατρεία σαν κάτι το εξωτερικό αλλά είναι αυτός ο ίδιος λατρεία του Θεού.
Δεν συμβιβάζεται με την ακολουθία και την εθιμική πίστη σε δόγματα. Ζητεί να βιώσει τα δόγματα.
Αποκαλύπτεται ως έχει σε Θεό και ανθρώπους, επιμελείται την ψυχή του, ποθεί τον Θεό σαν έρωτα , πιστεύει στον συγκεκριμμένο Θεό και τρέχει να τον συναντήσει.
Έχει σχέση με τον μόνο Θεό και όχι με την θρησκεία ενός Θεού.
Ζητώντας την απάθεια, δεν ανέχεται να συμβιώνει με την αμαρτία. Η καρδιά του πλαταίνει για όλο τον πόνο του κόσμου και στενεύει για να υποδεχτεί μόνον τον Θεό και τίποτα άλλο δεν του είναι αρεστό και πλήρες.
Δεν αφοσιώνεται πουθενά αλλού. Δεν ασκεί ηθική αλλά ήθος. Δεν ζητά την ανταμοιβή και δεν συμβιβάζεται με τον φόβο. Ζητά και θέλει το Μόνον Ποθούμενον, τον Χριστό.
Ήδη μπήκαμε στην τρίτη εβδομάδα των Νηστειών. Πολλοί χριστιανοί νηστεύουν την πρώτη και την τελευταία εβδομάδα, ενώ ενδιάμεσα χαλαρώνουν, και στη νηστεία και στη γενικότερη προσπάθεια. Έτσι, όμως, ακολουθούν απλώς κάποιες τυπικές θρησκευτικές συνήθειες, κομμένες και ραμμένες στις αναγκαιότητές μας, και χάνουν τον δρόμο, αστοχούν.
Η Εκκλησία προσφέρει τη νηστεία όχι ως επιλογή ή ως σκληρό καθήκον, αλλά ως μονόδρομο προς την τελείωσή μας. Η υπακοή είναι δοκιμασμένη οδός ελευθερίας δηλαδή ένας μονόδρομος που οδηγεί στο φως της Μεταμορφώσεως και της Αναστάσεως. Δεν είναι στέρηση και καταπίεση αλλά λύτρωση και ελευθερία.
Γιατί, λοιπόν, να φτιάχνουμε τη δική μας θρησκεία; Δεν σας το λέω ως υποχρέωση, ως καθήκον ή ως ψόγο .Είναι υπαρκτό φαινόμενο να κόβει και να ράβει ο καθένας μας τον Θεό στα μέτρα του. Φτάνει να ρωτήσουμε έναν Χριστιανό για τον αγώνα του για να απαντήσει ότι πιστεύει και νηστεύει με τον δικό του τρόπο. Αλλά έτσι απατούμε τον εαυτό μας. Έχουμε την οδό και την αλήθεια και την ζωή. Έχουμε Χριστό, έχουμε Εκκλησία. Γιατί αγαπούμε τον παράδρομο που δεν βγάζει πουθενά, ή μάλλον βγάζει σε ψευδαισθήσεις;
Μπήκαμε στη δεύτερη εβδομάδα; Να διπλασιάσουμε τον αγώνα. Στην τρίτη; Να τον τριπλασιάσουμε. Και όσο προχωρούμε, να εντείνουμε την προσοχή, τη σιωπή, την προσευχή, τη διάθεση μετανοίας. Έτσι, ακολουθώντας μια κλιμακωτή πορεία, φθάνουμε στα έσχατα, στην κορυφή. Μας δίδεται διέξοδος ελευθερίας, αληθινής απελευθερώσεως από ό,τι μας κρατά δεμένους.
Ας διασκεδάσουμε κάθε λανθασμένη εντύπωση: το στεφάνι είναι για τους αγωνιστές. Η χάρη δίδεται, αλλά ο αγώνας δεν παρακάμπτεται. Μη συμβιβάζεστε με τίποτε λιγότερο από την πληρότητα που μας υποσχέθηκε ο Θεός.
Και όταν έλθει η ευλογημένη ημέρα του Πάθους και της Αναστάσεως, να μην την αντικρίσουμε ως θεατές ενός ακόμη εκκλησιαστικού κύκλου, αλλά ως άνθρωποι που αγωνίστηκαν, που έπεσαν και σηκώθηκαν, βίωσαν τον σταυρικό δρόμο της μετανοίας.
Τότε η κραυγή «Ἀνάστα, ὁ Θεός» δεν θα είναι λόγος τυπικός, αλλά εμπειρία ζωής. Έχει ουσία!
Καλή δύναμη στον αγώνα. Με επιμονή, με ταπείνωση, με ελπίδα. Η Ανάσταση προϋποθέτει Σταυρό , αλλά ο Σταυρός οδηγεί βεβαίως στην Ανάσταση.
π.Παντελεήμων Κρούσκος

Η Παρθένος πραγματοποίησε η ίδια μέσα της και πρόσφερε στο Θεό όλα εκείνα που προσείλκυσαν τον Τεχνίτη στη γη, που παρακίνησαν το δημιουργικό χέρι. Και ποια είναι αυτά; Βίος πανάμωμος, ζωή πάναγνη, άρνηση κάθε κακίας, άσκηση όλων των αρετών, ψυχή από το φως καθαρώτερη, σώμα εντελώς πνευματικό, λαμπρότερο από τον ήλιο, από τον ουρανό καθαρώτερο, από τους χερουβικούς θρόνους ιερώτερο. Φτερούγισμα νου, που δεν δειλιάζει μπρος σε κανένα ύψος, που ξεπερνά ακόμη και τα φτερά των Αγγέλων. Θείος έρως, που απορρόφησε και αφομοίωσε κάθε άλλη επιθυμία της ψυχής. Κτήμα του Θεού, ένωση με το Θεό που δεν χωράει σε καμμιά ανθρώπινη σκέψη. Έτσι, έχοντας στολίσει με τέτοιο κάλλος και το σώμα και την ψυχή Της, κατορθώνει να ελκύση επάνω της το βλέμμα του Θεού. Κι αναδεικνύοντας, χάρις στη δική Της ωραιότητα, τίμια και ευγενή ολόκληρη την ανθρώπινη φύση, κατέκτησε τον απαθή. Και έγινε άνθρωπος εξ αιτίας της Παρθένου Εκείνος που εξ αιτίας της αμαρτίας ήταν στους ανθρώπους μισητός.

Και το «μεσότοιχον της έχθρας» και ο «φραγμός» δεν είχαν για την Παρθένο καμμιά ισχύ, αλλά κάθετι που χώριζε το ανθρώπινο γένος από το Θεό σε ό,τι αφορά την ίδια είχε καταργηθή. Έτσι και πριν από την κοινή καταλλαγή είχε συναφθή ανάμεσα στο Θεό και την Παρθένο μόνη ειρήνη. Ακόμη περισσότερο, δεν χρειάσθηκε ποτέ να προσφέρη εκείνη σπονδές ειρήνης και συμφιλιώσεως, μια και στεκόταν από την αρχή στην κορυφή του χορού των φίλων. Όλα αυτά πραγματοποιήθηκαν για τους άλλους. Και υπήρξε πριν από τον Παράκλητο, «παράκλητος ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς τὸν Θεόν», για να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση του Παύλου, υψώνοντας προς Αυτόν για χάρη των ανθρώπων όχι τα χέρια Της, αλλά, αντί για άλλη ικεσία, την ίδια τη ζωή Της. Κι έφθασε η αρετή μιας ψυχής να σταματήση την κακία των ανθρώπων όλων των αιώνων. Όπως η Κιβωτός που έσωσε τον άνθρωπο κατά το κοινό ναυάγιο της οικουμένης δεν έλαβε η ίδια μέρος στις συμφορές και διέσωσε στο γένος τη δυνατότητα να συνεχισθή, το ίδιο συνέβηκε και με την Παρθένο. Διατήρησε πάντοτε τη σκέψη Της τόσο άθικτη και ιερή, σαν να μην είχε αποτολμηθή ποτέ στη γη καμμιά αμαρτία, σαν να ήταν όλοι συνεπείς σ’ αυτά που έπρεπε, σαν να έμεναν πιστοί στην ληρονομιά του Παραδείσου. Ούτε καν αισθάνθηκε, πράγματι, την κακία που ξεχύθηκε σ’ όλη την γη. Και ο κατακλυσμός της αμαρτίας που ξαπλώθηκε παντού κι έκλεισε τον ουρανό κι άνοιξε τον Άδη κι έβαλε σε πόλεμο τους ανθρώπους με τον Θεό κι έδιωξε από τη γη τον Αγαθό, φέρνοντας στη θέση του τον Πονηρό, δεν κατάφερε ούτε στο παραμικρό να θίξη τη μακαρία Παρθένο. Αλλ’ ενώ κυριάρχησε σ’ ολόκληρη την οικουμένη κι έσεισε και συντάραξε και γκρέμισε τα πάντα, νικήθηκε από ένα μόνο λογισμό, από μια ψυχή. Και δεν νικήθηκε από την Παρθένο μόνο, αλλά χάρις σ’ αυτήν υποχώρησε η αμαρτία κι από ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.
ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΒΑΣΙΛΑΣ

Επειδή δεν νήστεψαν σύμφωνα με την εντολή του Πλάστη,
οι Πρωτόπλαστοι, γευόμενοι τον καρπό του δέντρου της γνώσης,
θέρισαν τον θάνατο που γεννήθηκε από την παρακοή·
κι έτσι ξενιτεύτηκαν από το ξύλο της ζωής
και από τον Παράδεισο της τρυφής.
Γι’ αυτό, ας νηστέψουμε κι εμείς με πίστη —
όχι μόνο από φθαρτές τροφές,
μα κι από πάθη ολέθρια·
ώστε να τρυγήσουμε τη ζωή
που αναβλύζει από τον θείο Σταυρό,
και μαζί με τον ευγνώμονα Ληστή
να επιστρέψουμε στην αρχαία μας πατρίδα,
κομίζοντας από τον Χριστό, τον Θεό μας,
το μέγα Του έλεος.
*
Το πέλαγος της Νηστείας
αξίωσέ με, Χριστέ,
να το διαπλεύσω με γαλήνη·
κατασίγασε τα κύματα του νου μου,
που ταράζουν την καρδιά μου.
Και οδήγησέ με με ασφάλεια
στα λιμάνια της Αναστάσεως,
να αγκυροβολήσω στο φως της.
[ από τις Ακολουθίες της ημέρας]

Κάθε όρθρος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής αντηχεί αναστάσιμη ευφροσύνη και κάθε εσπερινός σημαίνει λατρευτικούς ανασασμούς. Μηνύματα που καθαγιάζουν τον χρόνο. Πρέπει να ακούμε τα μηνύματα αυτά. Να ντυθούν οι καρδιές μας το φως του Αγαπημένου, να πλημμυρίσουν οι καρδιές μας ειρηνοφόρες αύρες...να σηκωθούμε ψηλότερα από τη σκόνη και τη λάσπη της γης. Έχουμε κάτι το ουσιαστικό να πάρουμε από αυτά τα ορθρινά και εσπερινά μηνύματα: "Εκ νυκτός ορθρίζει το πνεύμα μου προς σε, ο Θεός..." έτσι αρχίζει η μέρα. "Κύριε των δυνάμεων , μεθ' ημών γενού..." έτσι τελειώνει. Αυτά τα κομμάτια των ψαλμών είναι το ψωμί της νηστείας μας , το τάμα της απαντοχής μας.
Φτάνει πια! Μας χόρτασε ο κόσμος με την απληστία του. Αρκετά μας πότισαν με το κρασί της σοφίας τους "οι σοφοί" του κόσμου. Κι οι "επιστήμονες" αρκετά μας έθρεψαν με τα ξυλοκέρατα των επιτευγμάτων τους. Εμείς θα νιώθουμε πάντα μικροί και άσοφοι. Με τις ψηφίδες των προσευχών θα στοιχειοθετούμε τη σοφία μας και με τα δάκρυα της μετάνοιας θα διαγράφουμε το μεγαλείο μας. Ο κόσμος έχει τους ισχυρούς και τους προστάτες του. Εμείς δεν έχουμε ούτε προστάτες , ούτε ισχυρούς - "μεθ' ημών ο Θεός , γνώτες έθνη και ηττάσθε". Κι από την άβυσσο της αδυναμίας μας κραυγάζουμε: "Κύριε των δυνάμεων μεθ' ημών γενού , άλλον γαρ εκτός σου βοηθόν εν θλίψεσιν ουκ έχομεν".
(Από τον σεβαστό Πατέρα και Ιερατικό Προϊστάμενο του Ναού των Παλαιών Ταξιαρχών Περιστερίου π. Ελευθέριο Κουναλάκη).

Σκέψεις για την νηστεία και τα παιδιά
αδελφής Μαγδαληνής, μοναχής της Ι.Μονής Τιμίου Προδρόμου του Έσσεξ στην Αγγλία, πνευματικής θυγατέρας του Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ
H ανθρώπινη ζωή συμπεριλαμβάνει τόσο το σώμα όσο και την ψυχή. Σωτηρία σημαίνει ότι το σώμα και η ψυχή μας έχουν γίνει όμοια με το ανθρώπινο σώμα και την ψυχή του Χριστού. Ταπεινώνουμε το σώμα μας για να το ελευθερώσουμε από τα πάθη ώστε να μπορέσει να γίνει ναός του Αγίου Πνεύματος.
Ακόμα και τα παιδιά πολεμούνται από σωματικά πάθη που χρειάζεται να δαμαστούν. ( «εκ νεότητός μου πολλά πολεμεί με πάθη…»). Ο τρόπος με τον οποίο οι γονείς τρώνε, κινούνται και εκδηλώνουν τα συναισθήματα τους , τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά, θα είναι η ισχυρότερη επίδραση στην συμπεριφορά των παιδιών. Πρέπει να βλέπουν την προσπάθεια των γονέων να αντισταθούν στην απληστία, στην σπατάλη και στις οργισμένες χειρονομίες. Πρέπει να βλέπουν εκδηλώσεις στοργής στο σπίτι, όχι όμως ασελγή συμπεριφορά ή «ακατάλληλες στιγμές» των ενηλίκων. Πολλά θα μάθουν από την απαθή στάση των γονιών στις ακούσιες προκλήσεις που συναντούν γύρω τους.
Τα παιδιά βλέποντας τους γονείς να ευχαριστούν τον Θεό για το φαγητό και να νηστεύουν τις καθορισμένες από το ημερολόγιο της Εκκλησίας ημέρες σύμφωνα με τις συμβουλές του πνευματικού τους. Ένα υγιές παιδί, μπορεί, όταν οι άλλες προϋποθέσεις τηρούνται, να τηρήσει τις νηστείες της Εκκλησίας, αφού απογαλακτιστεί. Γνωρίζω οικογένειες που συμβαίνει αυτό. Το τετράχρονο παιδί ξέρει ότι το πρωινό είναι διαφορετικό τις Τετάρτες και τις Παρασκευές. Στα παιδιά αρέσει η ρουτίνα του προγράμματος αυτού.
Στα παιδιά παρουσιάζουμε την σωματική άσκηση με τρόπο όχι φαρισαϊκό, αλλά με τρόπο που δείχνει τον βαθύτερο σκοπό της.
Αναγνωρίζουμε ότι το μέτρο κάθε παιδιού μια δεδομένη στιγμή είναι κάτι προσωπικό. Τώρα που οι νευρώσεις σχετικά με την διατροφή είναι ευρέως διαδεδομένες χρειάζεται προσοχή , ώστε να μην κάνουμε την νηστεία ένα σύστημα» απαγορευμένων τροφών» . Η διατροφή μας, που κατά περιόδους είναι νηστήσιμη, πρέπει να συνδυάζεται με προσευχή και να έχει ως στόχο την αύξηση της προσευχής. Επιπλέον τα σχόλια μπορεί να προκαλέσουν πνευματική και ψυχολογική βλάβη. Τα παιδιά τρώγοντας απλώς μαζί με άλλους στο σπίτι ή σε συγκεντρώσεις που οργανώνει η Εκκλησία, θα μάθουν με τον καλύτερο τρόπο τον ορθόδοξο τρόπο διαίτης.
Οι νηστίσιμες τροφές πρέπει να περιέχουν αρκετά θρεπτικά συστατικά για τα παιδιά, γιατί βρίσκονται στην ανάπτυξη και δαπανούν πολλή ενέργεια. Υπάρχουν πολλά βιβλία με συνταγές για θρεπτικά και νόστιμα νηστίσιμα φαγητά. Κάποιες σαρακοστιανές λιχουδιές θα ήταν καλό να χρησιμοποιούνται μόνο κατά την διάρκεια της νηστείας, για να διασφαλίζουν θετική στάση απέναντι στην Σαρακοστή.
Η νηστεία δεν αποτελεί αυτοσκοπό (Προς Ρωμαίους, 14,13). […]Ο Κύριος είπε να μην δείχνουμε ότι νηστεύουμε, και αυτό επιτυγχάνεται με το να ακολουθούμε όλοι το ίδιο εκκλησιαστικό πρόγραμμα. Εξαιρέσεις πιθανόν να γίνονται για τα παιδιά, επειδή βρίσκονται στο στάδιο ανάπτυξης. Επιπλέον, στις κοινωνικές δραστηριότητες των παιδιών, συμπεριλαμβανομένου και του σχολείου, μπορεί να προσφέρεται μη νηστίσιμο φαγητό, και τέτοιου είδους θυσίες- που πιο εύκολα κάνουν οι ενήλικες- μπορεί να είναι αφόρητες για τα παιδιά.
Μιλώντας πιο πάνω για το φαγητό είπα ότι καλόν είναι να τρώμε ό,τι είναι αναγκαίο. Μερικές φορές πρέπει να λάβουμε υπ΄ όψην και τον ψυχολογικό παράγοντα. Γνωρίζω περιπτώσεις όπου οι γονείς ενός αντιδραστικού παιδιού ή κάποιου που περνά μια κρίση ή που βρίσκεται υπό πίεση ή στρες ( από εξετάσεις, πένθος ή άλλες αιτίες ) αφού πήραν συμβουλές για το θέμα αυτό, μαγείρευαν μη νηστίσιμο φαγητό ή απόφευγαν να σχολιάζουν, όταν το παιδί τους έτρωγε μη νηστίσιμα φαγητά. Τέτοιες ποιμαντικές αποφάσεις μπορεί να ισχύουν για μικρές ή μεγάλες περιόδους.
Τα περισσότερα παιδιά εγκαταλείπουν την νηστεία από παθητική αμέλεια. Αυτή είναι που πρέπει να αντιμετωπίσουμε και όχι να κάνουμε τη νηστεία «μήλο της έριδος». Μερικές φορές χρειάζεται να εξηγήσουμε στο παιδί την έννοια της νηστείας γενικά ή της αποχής από ορισμένες τροφές για ορισμένες μέρες. Συχνά ,όμως, η θεραπεία έχει να κάνει με άλλα πράγματα , όπως η ίδια η πίστη ή η σχέση του παιδιού με τους άλλους.
Μερικά παιδιά αποκτούν φαρισαϊκή συμπεριφορά όσον αφορά τη νηστεία: γίνονται κενόδοξα και ελέγχουν με σχολαστική λεπτομέρεια τα συστατικά των τροφίμων που αναγράφονται στις ετικέτες.
(Αποσπάσματα από το κεφάλαιο ΝΗΣΤΕΙΑ, Από το βιβλίο “Συνομιλίες με παιδιά- Μεταδίδοντας την πίστη” της αδ. Μαγδαληνής, μοναχής της Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, σελ. 309-317
Iconandlight)

Λέγεται πως κάποτε, τις πρώτες ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ο Αββάς Αγάθωνας είχε αποφασίσει να τηρήσει πολύ αυστηρή νηστεία, κλεισμένος στο κελί του για να προσευχηθεί. Εκείνη την εποχή, οι μοναχοί συνήθιζαν να μην τρώνε τίποτα για πολλές ημέρες.
Ξαφνικά, χτύπησε την πόρτα του μια ομάδα ξένων οδοιπόρων που είχαν χάσει τον δρόμο τους στην έρημο. Ήταν εξαντλημένοι και πεινασμένοι.
Ο Αββάς Αγάθωνας, αντί να τους πει «φύγετε, τώρα νηστεύω», έκανε το εξής:
Τους υποδέχτηκε με χαρά.
Έβαλε φωτιά, μαγείρεψε ό,τι λίγο φαγητό είχε και έκατσε να φάει μαζί τους για να μην νιώθουν άσχημα που εκείνοι έτρωγαν ενώ αυτός νήστευε.
Όταν οι ξένοι έφυγαν, ένας μαθητής του τον ρώτησε με απορία:
«Αββά, δεν φοβήθηκες μήπως χαλάσεις τη νηστεία σου και χάσεις τον κόπο της Τεσσαρακοστής;»
Ο Αββάς Αγάθωνας απάντησε :
«Η νηστεία είναι δικό μου θέλημα και δικός μου κανόνας. Η αγάπη όμως είναι εντολή του Θεού. Αν τηρούσα τη νηστεία μου και παραμελούσα την αγάπη, θα έχανα την ψυχή μου για χάρη ενός φαγητού.»
***
Κάποιος Γέροντας, έκανε πολυήμερη νηστεία, δηλαδή ξηροφαγούσε (έτρωγε μόνο ξερό ψωμί και έπινε λίγο νερό),
μία φορά την εβδομάδα και ταυτόχρονα παρακαλούσε τον Θεόν, να του αποκαλύψει την ερμηνεία κάποιου συγκεκριμένου χωρίου της Αγίας Γραφής.
Ο Θεός, όμως, δεν του αποκάλυπτε το νόημα τού ζητουμένου, και οι ημέρες της νηστείας περνούσαν..
Μέχρι που, μετά από κάμποσες ημέρες, λέει ο Γέροντας στον εαυτόν του:
«Έκανα τόσους κόπους και δεν κατώρθωσα τίποτε. Μήπως, να πάω στο πνευματικό μου αδελφό, να τον ερωτήσω, γιά το νόημα του χωρίου που αναζητώ;;».
Έτσι και ενήργησε, αλλά την ώρα που έκλεινε την πόρτα του κελλίου του και ξεκινούσε γιά το κελλί του αδελφού του, έστειλε ο Θεός έναν Άγγελο και λέει στον γέροντα:
«Μάθε Γέροντα ότι, η νηστεία που έκαμες λίγο σε ωφέλησε.
Όταν όμως εταπείνωσες τον εαυτόν σου
και ξεκίνησες να ερωτήσεις τον αδελφό σου,
ο Θεός με έστειλε, να σου αποκαλύψω το νόημα του χωρίου της Αγίας Γραφής που αναζητούσες και αυτό έγινε, γιά την ταπείνωση που έδειξες!»
Έτσι ο γέροντας έμαθε την ερμηνεία εκείνου του χωρίου και εδόξασε τον Κύριο, που δίδει την Χάρη Του στους ταπεινούς!
Από το fb

Ήρθε καιρός χαρμόσυνος, ο καιρός της Νηστείας·
και με αγνότητα που λάμπει σαν φως,
με αγάπη καθαρή και ανόθευτη,
με προσευχή που φωτοβολεί,
και με κάθε άλλη αρετή,
ας γεμίσουμε πλούσια την ψυχή μας·
κι ας αναφωνήσουμε με πρόσωπο φωτεινό:
Σταυρέ πανάγιε του Χριστού,
εσύ που άνθισες την απόλαυση της αληθινής ζωής,
αξίωσέ μας να σε προσκυνήσουμε
με καρδιά καθαρή·
χάρισέ μας τον ιλασμό
και το μέγα Σου έλεος.
*
Αλί μου, ταλαίπωρη ψυχή,
πώς θα απολογηθείς;
Ποιος τρόμος θα σε κυριεύσει
όταν ο Κριτής καθίσει στον θρόνο Του
κι αμέτρητες μυριάδες Αγγέλων παραστέκουν;
Σπεύσε λοιπόν, πριν έρθει το τέλος·
και μετανόησε.
[ από τις ακολουθίες της ημέρας]