"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ξέρεις παιδί μου γιατί τα σύννεφα κλείνουν όταν τα χωράφια διψάνε για βροχή και ανοίγουν όταν τα χωράφια δεν θέλουν βροχή;
Η φύση μπερδεύεται από τα εγκλήματα των ανθρώπων και φεύγει από την τάξη της.
Ξέρεις, παιδί μου, γιατί τα χωράφια καρποφορούν βαριά την άνοιξη και δίνουν άγονη σοδειά το καλοκαίρι; Γιατί ακόμα και οι κόρες των ανθρώπων μισούν τον καρπό της κοιλιάς τους και το σκοτώνουν.
Ξέρεις, παιδί μου, γιατί στερεύουν οι πηγές, και γιατί οι καρποί της γης δεν έχουν πια τη γλύκα που είχαν; Λόγω της ανθρώπινης αμαρτίας, από την οποία η ανικανότητα εισήλθε σε όλη τη φύση.
Ξέρεις, παιδί μου, γιατί ο νικηφόρος λαός παθαίνει ήττες από τη διχόνοια και τη διχόνοια του και τρώει ψωμί πικρό με δάκρυα και κακία;
Γιατί νικά τους δήμιους γύρω του, όχι να τους νικάει μέσα του.
Ξέρεις παιδί μου γιατί μια μάνα ταΐζει και δεν μπορεί να ταΐσει τα παιδιά της;
Γιατί ο θηλασμός τους δεν τους τραγουδά ένα τραγούδι αγάπης αλλά ένα τραγούδι μίσους προς τον πλησίον.
Ξέρεις, παιδί μου, γιατί οι άνθρωποι έγιναν άσχημοι και έχασαν την ομορφιά των προγόνων τους;
Διότι απέρριψαν την εικόνα του Θεού, που χωρίζει την ομορφιά της εικόνας από το εσωτερικό της ψυχής, και σχεδίαζαν στο πρόσωπο της γης.
Ξέρεις, παιδί μου, γιατί οι αρρώστιες πολλαπλασιάστηκαν και οι πληγές είναι φοβερές;
Γιατί οι άνθρωποι άρχισαν να πιστεύουν ότι η υγεία είναι απαγωγή από τη φύση και όχι δώρο από τον Θεό. Και αυτό που με κόπο κλέβεται πρέπει να το υπερασπίζεται με διπλή δυσκολία.
Ξέρεις, παιδί μου, γιατί οι άνθρωποι παλεύουν για τη γη, και δεν ντρέπονται για την ισότητα τους με τους τυφλοπόντικες; Επειδή η γη μεγαλώνει μέσα από την καρδιά τους, αυτά τα μάτια βλέπουν μόνο ό,τι μεγαλώνει στην καρδιά. Και γι’ αυτό, παιδί μου, η αμαρτία τους κάνει πολύ αδύναμους για να πολεμήσουν για τον παράδεισο.
Μην κλαις, παιδί μου, σύντομα θα έρθει ο Κύριος και θα τα κανονίσει όλα.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς-«Προσευχές στη Λίμνη»

Η προσευχή είναι αυτή πού στηρίζει και διατηρεί αυτόν τον κόσμο,
η προσευχή πού κατατρώει σαν φωτιά τον ησυχαστή, από αγάπη άσβεστη και ενδιαφέρον για όλη την κτίση. Και κοντά στην προσευχή, ο ησυχαστής άγιος Γρηγόριος Παλαμάς ως φωτεινός στύλος, λάμπει και δίνει το πρότυπο, το θάρρος και την σιωπηρή διδασκαλία στην Εκκλησία, παρακινεί με λίγα λόγια στην τελειότητα και την αγιότητα.
π.Παντελεήμων Κρούσκος

Η νηστεία έχει πρώτιστα κοινωνική διάσταση.
Δεν είναι μόνο η ελεημοσύνη των αγαθών πού ουσιοποιεί την νηστεία, αλλά και η συμπαράσταση και το χρέος να είμαστε άγιοι για τον άλλο, να είμαστε φως για τον άλλο. Η Εκκλησία γιόρτασε τον πατέρα του Ησυχασμού, τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά. Και ο ησυχασμός ό ίδιος δεν είναι απομόνωση από τον άνθρωπο ή την Εκκλησία.
π.Παντελεήμων Κρούσκος

Βρισκόμαστε ήδη αδελφοί μου, στο τέλος της δεύτερης εβδομάδας και πορευόμαστε για το μέσο της μεγάλης τεσσαρακοστής.
Η νηστεία τώρα πρέπει να ακμάζει μέραν την ημέρα και περισσότερο, οι πνευματικοί αγώνες, η προσευχή, η εμβάθυνση στην μετάνοια και η σταθερότητα στην απόφαση, στην απόφαση να επιστρέφουμε κάθε μέρα στον παράδεισο, στον Πατέρα και Θεό, στην φυσική μας κατοικία, την κοινωνία με την Ζωή του κόσμου. Κι όμως αυτός ο αγώνας, δεν είναι υπόθεση ατομική ,δεν είναι απομόνωση και αυτοαποκλεισμός από τους άλλους, την Εκκλησία δηλαδή. Ο ένας να στηρίζει τον άλλο, ο ένας να τραβάει τον άλλο στην σωτηρία, να τον παρακινεί στο φιλότιμο, να βαστάζει με υπομονή ο ένας τα βάρη του άλλου.
π.Παντελεήμων Κρούσκος

Κατὰ πόσους τρόπους οἱ πονηροὶ λογισμοὶ ἐν ψυχῇ συνίστανται.
Ἐπειδὴ δὲ φθάσαντες μὲν ἤδη τὰ περὶ τῶν λογισμῶν ἐξητάσαμεν, οὐ διελόμεθα δὲ κατὰ πόσους τρόπους αἱ πονηραὶ ἔννοιαι τοῖς ὀρθοῖς λογισμοῖς ἐπιφύονται, νῦν καὶ τοῦτο προσθεῖναι ἐδικαιώσαμεν, ὥστε εἶναι τελειοτάτην τὴν τοῦ μέρους ἐξέτασιν. Δύο τοίνυν τρόποι, καθ’ οὓς αἱ ἀπρεπεῖς ἔννοιαι παρενοχλοῦσι τοῖς ὀρθοῖς λογισμοῖς· ἢ τῆς ψυχῆς κατ’ οἰκείαν ὀλιγωρίαν περὶ τὰ μὴ προσήκοντα πλανωμένης καὶ φαντασίας ἐκ φαντασιῶν ἀλογίστους ἐντυγχανούσης, ἢ κατ’ ἐπιβουλὴν τοῦ διαβόλου πειρωμένου πραγμάτων ἀτοπίας ὑποφαίνειν τῇ διανοίᾳ καὶ ταύτην ἀπάγειν τῆς τῶν ἐπαινετῶν θεωρίας καὶ διασκέψεως. Ὅταν μὲν οὖν ἡ ψυχή, τὸ πυκνὸν καὶ σύντονον τῆς διανοίας ὑποχαλάσασα, μνήμας τὰς προστυχούσας καὶ τῶν τυχόντων ἀναφέρῃ πραγμάτων, τηνικαῦτα ὁ λογισμός, ἀπαιδεύτως καὶ ἀνεπιστημόνως πρὸς τὰ μνημονευθέντα τῶν πραγμάτων φερόμενος, τούτοις τε ἐπὶ πλεῖον ἐνασχολούμενος, πλάνους ἐκ πλάνων μεταβαίνει μακροὺς καὶ εἰς αἰσχρότητας πολλάκις καὶ ἀτοπίας ἐννοιῶν καταστρέφει τὸ τελευταῖον. Ἀλλὰ τὴν μὲν τοιαύτην ὀλιγωρίαν τῆς ψυχῆς καὶ διάχυσιν πυκνοτέρᾳ καὶ ἐπιστρεφεστέρᾳ τῇ τῆς διανοίας ἐπιστάσει διορθοῦσθαι καὶ ἐπανάγειν δεῖ, καὶ τῇ πρὸς τὸ παρὸν ἀεὶ περὶ τὰ καλὰ διασκέψει προσασχολεῖν.
Ὅταν δὲ ὁ διάβολος ἐπιβουλεύειν ἐπιχειρῇ καὶ μετὰ πολλῆς τῆς σφοδρότητος, ὥσπερ τινὰ βέλη πεπυρωμένα, τοὺς παρ’ αὐτοῦ λογισμοὺς ἐνιέναι ἡσυχαζούσῃ καὶ ἠρεμούσῃ βιάζηται τῇ ψυχῇ, καὶ ταύτην αἰφνίδιον ἐμπιπρᾶν καὶ χρονίας καὶ δυσεκλύτους τὰς μνήμας τῶν ἅπαξ ἐμβληθέντων ἐργάζεσθαι, τηνικαῦτα νήψει καὶ προσεχείᾳ συντονωτέρᾳ τὰς τοιαύτας ἐπιβουλὰς ὑπεξίστασθαι δεῖ, καθάπερ ἀθλητοῦ τινος ἀκριβεστάτη φυλακῇ καὶ τάχει σώματος τὰς λαβὰς τῶν ἀντιπάλων ἐκτρεπομένου, καὶ τὸ πᾶν τῇ προσευχῇ καὶ τῇ ἐπικλήσει τῆς ἄνωθεν συμμαχίας διδόναι τὴν τοῦ πολέμου καθαίρεσιν καὶ τὴν τῶν τοξευμάτων ἀποτροπήν. Τοῦτο γὰρ ἡμᾶς ὁ Παῦλος ἐδίδαξε λέγων· «Ἐπὶ πᾶσιν ἀναλαβόντες τὸν θυρεὸν τῆς πίστεως, ἐν ᾧ δυνήσεσθε πάντα τὰ βέλη τοῦ πονηροῦ τὰ πεπυρωμένα σβέσαι». Κἂν τοίνυν ἐν αὐταῖς ταῖς προσευχαῖς ὑποβάλλῃ τὰς πονηρὰς φαντασίας, μὴ ἀφιστάσθω ἡ ψυχὴ τοῦ προσεύχεσθαι, μηδὲ οἰέσθω οἰκεῖα εἶναι γεώργια τὰς πονηρὰς τοῦ ἐχθροῦ ἐπισπορὰς καὶ τὰς τοῦ ποικίλου θαυματοποιοῦ φαντασίας· ἀλλὰ λογισαμένη τῇ ἀναιδείᾳ τοῦ τῆς πονηρίας εὑρετοῦ τὴν τῶν ἀτόπων ἐννοιῶν φαντασίαν γίνεσθαι, μᾶλλον ἐπιτεινέτω τὴν πρόσπτωσιν καὶ ἱκετευέτω τὸν Θεὸν ἀποσκεδασθῆναι αὐτῷ τὸ πονηρὸν διατείχισμα τῆς τῶν ἀτόπων λογισμῶν μνήμης, ὥστε ἀπαρεμποδίστως τῇ τῆς διανοίας ὁρμῇ ἀχρόνως καὶ ὀξυρρεπῶς πρὸς τὸν Θεὸν διαβαίνειν, μηδαμοῦ ταῖς τῶν πονηρῶν ἐνθυμημάτων ἐφόδοις διακοπτόμενον. Εἰ δὲ καὶ ἐπιτείνοιτο ἡ τοιαύτη τῶν λογισμῶν ἐπήρεια διὰ τὴν τοῦ προσπολεμοῦντος ἀναίδειαν, οὐδὲ οὕτως ἀπαγορεύειν οὐδὲ ἡμιέργους τοὺς ἀγῶνας καταλιμπάνειν προσήκει, ἀλλὰ μέχρι τοσούτου καρτερεῖν, μέχρις ἂν ὁ Θεός, τὴν ἡμετέραν ἔνστασιν θεασάμενος, τὴν χάριν τοῦ Πνεύματος ἐπιλάμψῃ, τὸν μὲν ἐπίβουλον φυγαδεύουσαν, τὴν δὲ διάνοιαν ἡμῶν καθαίρουσαν καὶ θείου φωτὸς ἐμπιπλώσαν καὶ ἀκυμάντῳ γαλήνῃ τὸν λογισμὸν τῷ Θεῷ λατρεύειν μετ’ εὐφροσύνης παρέχουσαν.
Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΕΡΓΑ, Τόμος 9Β, ΑΣΚΗΤΙΚΑ, ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ» (ΕΠΕ) – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1973 – ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ & ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ: Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ https://www.entaksis.gr/m-vasileios_logismoi/

ΜΕ ΠΟΣΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΟΝΗΡΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ
Ἐπειδὴ λοιπὸν ἤδη ἐξετάσαμε προηγουμένως ὅσα ἀφοροῦν τοὺς λογισμούς, ἀλλὰ δὲν διευκρινίσαμε μὲ πόσους τρόπους οἱ πονηρὲς σκέψεις φυτρώνουν δίπλα στοὺς ὀρθοὺς λογισμούς, κρίναμε δίκαιο νὰ προσθέσουμε τώρα κι αὐτό, ὥστε ἡ ἐξέταση αὐτοῦ τοῦ μέρους νὰ εἶναι ἐντελῶς ὁλοκληρωμένη.
Δύο εἶναι λοιπὸν οἱ τρόποι, μὲ τοὺς ὁποίους οἱ ἀπρεπεῖς σκέψεις ἐνοχλοῦν τοὺς ὀρθοὺς λογισμούς· εἴτε ὅταν ἡ ψυχὴ περιπλανιέται ἐξαιτίας τῆς δικής της ἀμέλειας σὲ πράγματα ποὺ δὲν πρέπει καὶ συναντᾶ παράλογες φαντασίες τὴ μία μετὰ τὴν ἄλλη, εἴτε ἀπὸ ἐπιβουλὴ τοῦ διαβόλου ποὺ προσπαθεῖ νὰ παρουσιάζει στὸν νοῦ παράλογα πράγματα καὶ νὰ τὸν ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴ μελέτη καὶ τὴν ἐξέταση τῶν ἀξιέπαινων πραγμάτων.
Ὅταν λοιπὸν ἡ ψυχή, ἀφοῦ χαλαρώσει τὴν πυκνότητα καὶ τὴν ἔνταση τοῦ νοῦ, φέρνει στὴ μνήμη της ὅποιες ἀναμνήσεις τύχει καὶ τυχαία πράγματα, τότε ὁ λογισμός, καθὼς παρασύρεται χωρὶς παιδεία καὶ γνώση πρὸς αὐτὰ τὰ πράγματα ποὺ θυμήθηκε, καὶ καθὼς ἀσχολεῖται μὲ αὐτὰ περισσότερο, περνᾶ ἀπὸ τὴ μία πλάνη στὴν ἄλλη σὲ μεγάλες ἀποστάσεις καὶ καταλήγει πολλὲς φορὲς σὲ αἰσχρὲς καὶ παράλογες σκέψεις. Ἀλλὰ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν ἀμέλεια καὶ τὴ διάχυση τῆς ψυχῆς πρέπει νὰ τὴ διορθώνουμε μὲ πιὸ πυκνὴ καὶ πιὸ προσεκτικὴ ἐπαγρύπνηση τοῦ νοῦ καὶ νὰ τὸν ἐπαναφέρουμε, ἀπασχολώντας τον συνεχῶς μὲ τὴ μελέτη τῶν καλῶν πραγμάτων στὸ παρόν.
Ὅταν ὅμως ὁ διάβολος ἐπιχειρεῖ νὰ ἐπιβουλευθεῖ καὶ προσπαθεῖ μὲ μεγάλη σφοδρότητα, σὰν πύρινα βέλη, νὰ ρίξει τοὺς δικούς του λογισμοὺς στὴν ψυχὴ ποὺ ἡσυχάζει καὶ ἠρεμεῖ, καὶ νὰ τὴν ἀνάψει ξαφνικά, δημιουργώντας μακροχρόνιες καὶ δυσεξάλειπτες ἀναμνήσεις αὐτῶν ποὺ ρίχτηκαν μέσα της μία φορά, τότε πρέπει μὲ νήψη καὶ πιὸ ἔντονη προσοχὴ νὰ ἀποφεύγουμε τέτοιες ἐπιβουλές, ὅπως ἀκριβῶς ἕνας ἀθλητὴς μὲ πολὺ προσεκτικὴ φύλαξη καὶ ταχύτητα τοῦ σώματος ἀποφεύγει τὶς λαβὲς τῶν ἀντιπάλων, καὶ νὰ ἀφήνουμε τὰ πάντα στὴν προσευχὴ καὶ στὴν ἐπίκληση τῆς βοήθειας ἀπὸ τὸν Θεό, γιὰ νὰ καταλυθεῖ ὁ πόλεμος καὶ νὰ ἀποτραποῦν τὰ τοξεύματα.
Γιατί αὐτὸ μᾶς δίδαξε ὁ Παῦλος λέγοντας: «Πάνω ἀπ’ ὅλα νὰ πάρετε τὴν ἀσπίδα τῆς πίστεως, μὲ τὴν ὁποία θὰ μπορέσετε νὰ σβήσετε ὅλα τὰ πύρινα βέλη τοῦ πονηροῦ». Κι ἂν λοιπὸν ἀκόμη καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τῶν προσευχῶν ὑποβάλλει τὶς πονηρὲς φαντασίες, ἂς μὴν σταματᾶ ἡ ψυχὴ νὰ προσεύχεται, οὔτε νὰ νομίζει ὅτι εἶναι δικά της δημιουργήματα οἱ πονηρὲς σπορὲς τοῦ ἐχθροῦ καὶ οἱ φαντασίες τοῦ πολυμήχανου θαυματοποιοῦ· ἀλλὰ ἀφοῦ σκεφτεῖ ὅτι ἡ φαντασία τῶν παράλογων σκέψεων προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀναίδεια τοῦ ἐφευρέτη τῆς πονηρίας, ἂς ἐντείνει περισσότερο τὴν προσπάθεια καὶ ἂς παρακαλεῖ τὸν Θεὸ νὰ διασκορπιστεῖ γιὰ χάρη της τὸ πονηρὸ τείχος τῆς μνήμης τῶν ἄτοπων λογισμῶν, ὥστε χωρὶς ἐμπόδια, μὲ τὴν ὁρμὴ τοῦ νοῦ, νὰ περνᾶ πρὸς τὸν Θεὸ ἀμέσως καὶ γρήγορα, χωρὶς νὰ διακόπτεται πουθενὰ ἀπὸ τὶς ἐπιθέσεις τῶν πονηρῶν σκέψεων.
Κι ἂν ἀκόμη ἐντείνεται αὐτὴ ἡ ἐπήρεια τῶν λογισμῶν ἐξαιτίας τῆς ἀναίδειας ἐκείνου ποὺ μᾶς πολεμᾶ, οὔτε τότε πρέπει νὰ ἀπελπιζόμαστε οὔτε νὰ ἀφήνουμε τοὺς ἀγῶνες μισοτελειωμένους, ἀλλὰ νὰ ὑπομένουμε μέχρις ὅτου ὁ Θεός, βλέποντας τὴ δική μας ἔνσταση, στείλει τὸ φῶς τῆς χάριτος τοῦ Πνεύματος, ἡ ὁποία καὶ τὸν ἐπίβουλο θὰ τρέπει σὲ φυγή, καὶ τὸν νοῦ μας θὰ καθαρίζει καὶ θὰ τὸν γεμίζει μὲ θεῖο φῶς, προσφέροντας στὸν λογισμὸ τὴ δυνατότητα νὰ λατρεύει τὸν Θεὸ μὲ εὐφροσύνη μέσα σὲ ἀκύμαντη γαλήνη.
Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΕΡΓΑ, Τόμος 9Β, ΑΣΚΗΤΙΚΑ, ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ» (ΕΠΕ) – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1973 – ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ & ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ: Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ https://www.entaksis.gr/m-vasileios_logismoi/

Γιά να απαλλαγής από την βλασφημία:
- Συνήθιζε να υμνής και να προσεύχεσαι!
- Να ευχαριστής τον Κύριο, την Παναγία και τους Αγίους!
- Να πας γρήγορα, τρέχοντας, να εξομολογηθής το αμάρτημά σου!
- Όποτε από απροσεξία και κακή συνήθεια πέσεις στο αμάρτημα αυτό, δάγκωσε δυνατά την γλώσσα σου και ας ματώση ή τουλάχιστον ας πονέση πολύ!
- Να αποφεύγης τις αιτίες: Όρκος, χαρτοπαιξία κ.ά.!
- Να αποφεύγης τους τόπους που σε κάνουν να πέφτης σ’ αυτό το έγκλημα!>>!!!
Μοναχός Αγάπιος Λάνδος
ο Κρης (17ος αιώνας)!!

Πες μου άνθρωπε, όταν από την πολλή σου θλίψι και συμφορά ή την μεγάλη ζημιά που σου τύχει, σε ερεθίσει ο δαίμονας και βλασφημήσεις, τί κέρδος έλαβες;;;
Ποιά ηδονή απόλαυσες;;;
Πόσο όφελος ευρήκες;;;
Πόση ωφέλεια εδοκίμασες;;;
Άραγε, έγινε ελαφρότερος ο πόνος επειδή βλασφήμησες ή έγινε απαλότερη η οδύνη σου;;;
Μήπως εθεραπεύθη η συμφορά και η θλίψι σου και λιγόστεψε η ζημιά σου;;;
Δεν καταλαβαίνεις, ανόητε, πώς έκανες την πληγή μεγαλύτερη και την ζημιά σου περισσότερη;;;
Μοναχός Αγάπιος Λάνδος
ο Κρης (17ος αιώνας)!!

Το ψωμί που τρως, οι διάφορες τροφές, το κρασί, η γη που σε βαστάει και σε τρέφει, η θάλασσα, ο ουρανός που σε σκεπάζει, ο ήλιος που σε θερμαίνει και σε φέγγει και καρποφορεί τη γη, οι Άγγελοι που σε φυλάσσουν και όλα τα υπόλοιπα κτίσματα, Τίνος είναι Δημιουργήματα;
Είναι Εκείνου του Παντοδυνάμου Δεσπότη που βλασφημής, αναιδέστατε…
Όλα αυτά, τα έκανε γιά σένα, να σε υπηρετούν αχάριστε, και έχεις την καρδιά και κινείς την καταραμένη γλώσσα σου, γιά να υβρίσεις Τέτοιον Πανελεήμονα Δεσπότη;;;
Αν σε παροξύνη ο θυμός της καρδιάς, βλασφήμησε τον εχθρό σου, τον διάβολο, ο οποίος επιδιώκει να σε βλάψη και όχι τον Λυτρωτή και Σωτήρα σου, που θανατώθηκε γιά χάρι σου, ούτε τους Αγίους, που βοηθούν και επιδιώκουν την σωτηρία σου!
Μοναχός Αγάπιος Λάνδος
ο Κρης (17ος αιώνας)!!

Ω της αχαριστίας σου, βλάσφημε!
Όλα τα κτίσματα, Ουράνια και επίγεια υμνούν τον Κτίστη και Τόν δοξάζουν και εσύ που έλαβες από την Ευσπλαγχνία Του και την άπειρη Αγαθότητά Του, τόσες ευεργεσίες και χάριτες, που τιμήθηκες κατ’ εικόνα Του και καθ’ ομοίωσί Του, αντί να Τόν δοξολογής και να Τόν ευχαριστής, τολμάς ανόητε να Τόν βλασφημής με τόση αναίδεια;;;
Τα άλογα και άγρια θηρία, καταπραΰνουν την ωμότητά τους και γίνονται ήμερα και ευγνώμονα προς τους ευεργέτες τους και εσύ γίνεσαι ανοητότερος από τα θηρία;;;
Μοναχός Αγάπιος Λάνδος
ο Κρης (17ος αιώνας)!!