"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Καλά μου παιδιά! Ο Χριστός μας, σας αγαπά πολύ!
Γι’ αυτό συχνά σας καλεί στη Θεία Μετάληψη.
Μ’ αυτή, παίρνετε μέσα σας το Σώμα Του και το Αίμα Του.
Είναι μία Τροφή, που δεν αρκεί μονάχα γι’ αυτήν εδώ τη ζωή σας, αλλά και για να ζήτε Αιώνια στον Ουρανό.
Με όλη σας την καρδιά λοιπόν, να ευχαριστήτε τον Δημιουργό και Σωτήρα σας για την αγάπη που έχει σε σας, στους γονείς σας, στα αδέλφια σας και σε όλους τους ανθρώπους.
Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

Γεῖρε ἁπαλά, παιδάκι μου, στή φάτνη καί κοιμήσου καί τῶν ἀνθρώπων οἱ καημοί ἄς κοιμηθοῦν μαζύ σου…».
Ὁλες οἱ μάνες νανουρίζουν τά μωρά τους γιά νά ἔχουν ἤρεμο καί ἥσυχο ὕπνο. Ὁ Ν.Γ. Πολίτης στό ἔργο του «Ἐκλογαί ἀπό τά τραγούδια τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ», ἔχει διασώσει πολλά νανουρίσματα, ὅπως αὐτό:
«…Koιμήσoυ ἀστρί, κoιμήσoυ αὐγή, κoιμήσoυ νιό φεγγάρι,
Κoιμήσoυ, πού νά σέ χαρῆ ὁ νιός πού θά σέ πάρη.
Koιμήσoυ, πού παράγγειλα ’στήν Πόλη τά χρυσά σου.
‘ς τή Βενετιά τά ροῦχα σου καί τά διαμαντικά σου.
Koιμήσoυ, πού σοῦ ράβουνε τό πάπλωμα ‘ς τήν Πόλη,
Καί σοῦ τό τελειώνουνε σαρανταδυό μαστόροι,
‘ς τή μέση βάνουνε τόν ἀετό, ς’ τήν ἄκρη τό παγόνι.
Νάνι τοῦ ρήγα τό παιδί, τοῦ βασιλιᾶ τ’ ἀγγόνι.
Κοιμήσου καί παράγγειλα παπούτσια ‘ς τόν τσαγγάρη,
νά σοῦ τά κάνη κόκκινα μέ τό μαργαριτάρι.
Koιμήσου μέσ’ ‘ς τήν κούνια σου καί ‘ς τά παχιά παννιά σου,
Ἡ Παναγιά ἡ δέσποινα, νά εἶναι συντροφιά σου…».
Χαρακτηριστικά εἶναι δύο νανουρίσματα, τό ἕνα τοῦ Κώστα Βαρναλη, μέ τίτλο «Οἱ Πόνοι τῆς Παναγιᾶς» ἀπό τήν ποιητική συλλογή «Σκλάβοι πολιορκημένοι»(1927) καί τό δεύτερο τῆς Καίτης Χιωτέλλη, μέ τίτλο «Τό νανούρισμα τῆς Παναγιᾶς», ἀπό τήν ποιητική συλλογή «Ἀνατολικοί Δρόμοι» (1961).
Στούς «Πόνους τῆς Παναγιᾶς», ὁ ποιητής γράφει:
«…Ποῦ νά σέ κρύψω, γιόκα μου, νά μή σέ φτάνουν οἱ κακοί;
Σέ ποιά νησί τοῦ Ὠκεανοῦ, σέ ποιά κορφήν ἐρημική;
Δέ θά σέ μάθω νά μιλᾶς καί τ’ ἄδικο φωνάξεις.
Ξέρω πώς θάχεις τήν καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,
πού μέ τά βρόχια τῆς ὀργῆςταχιά θενά σπαράξεις.
Σύ θάχεις μάτια γαλανά, θάχεις κορμάκι τρυφερό,
θά σέ φυλάω ἀπό ματιά κακή κι ἀπό κακόν καιρό,
ἀπό τό πρῶτο ξάφνισμα τῆς ξυπνημένης νιότης.
Δέν εἶσαι σύ γιά μάχητες, δέν εἶσαι σύ γιά τό σταυρό.
Ἐσύ νοικοκερόπουλο – ὄχι σκλάβος ἤ προδότης.
Τή νύχτα θά σηκώνομαι κι ἀγάλια θά νυχοπατῶ,
νά σκύβω τήν ἀνάσα σου ν’ ἄκω, πουλάκι μου ζεστό
νά σοῦ ’τοιμάζω στή φωτιά γάλα καί χαμομήλι,
κ’ ὕστερα ἀπ’ τό παράθυρο μέ καρδιοχτύπι νά κοιτῶ
πού θά πηγαίνεις στό σκολιό μέ πλάκα καί κοντύλι …
Κι ἄν κάποτε τά φρένα σου μ’ ἀλήθεια, φῶς τῆς ἀστραπῆς,
χτυπήσει ὁ Κύρης τ’ οὐρανοῦ, παιδάκι μου νά μή τήν πεῖς !
Θεριά οἱ ἄνθρωποι, δέ μποροῦν τό φῶς νά τό σηκώσουν!
Δέν εἶν’ ἀλήθεια πιό χρυσή σάν τήν ἀλήθεια τῆς σιωπῆς.
Χίλιες φορές νά γεννηθεῖς, τόσες θά σέ σταυρώσουν!…».
Ἡ ποιητική ὅραση τοῦ Κώστα Βάρναλη εἶναι γεμάτη συγκίνηση γιά τό Θεῖο Βρέφος πού διαχέεται σέ ὅλα τά παιδιά τοῦ κόσμου.
Ἡ ποιήτρια Καίτη Χιωτέλλη, μέ περισσή εὐαισθησία γράφει στό ποίημά της:
«…Γεῖρε ἁπαλά στή φάτνη σου, μικρό μου, καί κοιμήσου
καί τό μικρότερο τ’ ἀρνί θά κοιμηθῆ μαζί σου.
Κλεῖσε γλυκά τά μάτια σου καί γεῖρε τό κεφάλι
στό ἀχυρένιο πούφτιασα γιά σένα προσκεφάλι.
Κοιμήσου καί κοιμήθηκε ὁ κάμπος πέρα ὡς πέρα
καί σώπασε τοῦ μακρινοῦ βοσκόπουλου ἡ φλογέρα.
Κοιμήσου καί δέ θάρθη ἀχός γλυκός νά σέ ξυπνήση
μηδέ τ’ ἀρνάκια σά θά πᾶν νά ποτιστοῦν στή βρύση.
Εἶδες, ὅλα τριγύρω σου πώς ἔχουν ἡσυχάσει
γιά ν’ ἁπλωθῆ τό μάγεμα τοῦ ὀνείρου σου στήν πλάση.
Κι’ ὡς θά σέ φέρνη τ’ ὄνειρο, βαρκούλα φεγγαρίσια
στό περιβόλι τῆς χαρᾶς πού ἀγάπη ἀνθεῖ περίσσια
τοῦ Ἡρώδη ἡ ἔχτρα ἄς μή γενῆ σκιά στό μέτωπό σου
κι ἄς κρύψουν νυχτολούλουδα τ’ ἀγκάθια, τό Σταυρό σου.
Κοιμήσου ἐσύ μονάκριβο μικρό μου, μή σέ μέλη,
στόν ὕπνο σου θά στέκουνε ἀγγέλοι κι ἀρχαγγέλοι.
Γεῖρε ἁπαλά, παιδάκι μου, στή φάτνη καί κοιμήσου
καί τῶν ἀνθρώπων οἱ καημοί ἄς κοιμηθοῦν μαζύ σου…».
Στό νανούρισμα αὐτό, ὅπου ὑπάρχει ἀκράδαντη πίστη τῆς ποιήτριας γιά τήν θεϊκή προέλευση τοῦ βρέφους, ἡ Θεοτόκος τό νανουρίζει σάν νά μήν ἔχει ὑπερβεῖ τόν σκληρό προφητικό λόγο πού ὁ Συμεών τῆς εἶχε πεῖ «…σοῦ δέ αὐτῆς τήν ψυχήν διελεύσεται ρομφαίαν…» (Λουκ. 2,35).
Ἡ ἐκκλησιαστική ποίηση, δέν μᾶς ἄφησε νανουρίσματα, μᾶς ἄφησε ὅμως τά θαυμάσια Μεγαλυνάρια, πού ἀναφέρονται στήν γέννηση τοῦ Χριστοῦ:
«… Μεγάλυνον ψυχή μου, τήν τιμιωτέραν, καί ἐνδοξοτέραν τῶν ἄνω στρατευμάτων
Μεγάλυνον ψυχήν μου, τόν ἐκ Παρθένου, Θεόν σαρκί τεχθέντα
Μεγάλυνον ψυχή μου, τόν ἐν τῷ Σπηλαίω, τεχθέντα Βασιλέα.
Μεγάλυνον ψυχή μου, τῶν ὑπό τῶν Μάγων, Θεόν προσκυνηθέντα…».
Νίκος Θ. Ἀρβανίτης
ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
Μηνιαῖο περιοδικό Ἑλληνορθόδοξης Μαρτυρίας
ΕΤΟΣ 48ο – Δεκέμβριος 2014 -τεύχος 494
Πηγή: «το σπιτάκι της Μέλιας»

Όποιος απέκτησε την τέλεια αγάπη για τον Θεό, ζει σ’ αυτή τη ζωή σαν να μην υπάρχει.
Είναι ξένος για τα γήινα και περιμένει ανυπόμονα τα αιώνια. Έχει αλλοιωθεί ολόκληρος από την αγάπη του Θεού και δεν δεσμεύεται από καμία άλλη αγάπη.
Όποιος αγαπά τον εαυτό του, δεν μπορεί να αγαπά τον Θεό. Όποιος χάριν της αγάπης του Θεού δεν αγαπά τον εαυτό του, εκείνος αγαπά τον Θεό.
Αυτός που αγαπά πραγματικά τον Θεό θεωρεί τον εαυτό του ξένο και πάροικο στη γη αυτή. Και τούτο, γιατί προσπαθώντας να ενώσει νου και καρδιά με τον Θεό αφοσιώνεται μόνο σ’ Αυτόν.
Ψυχή που αγάπησε ολοκληρωτικά τον Θεό, κι όταν ακόμη χωρίζεται από το σώμα, δεν θα φοβηθεί τον εναέριο άρχοντα. Θα πετάξει μαζί με τους αγγέλους σαν από ξένη χώρα στην ουράνια πατρίδα της.
Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ

«Ο ανθρωπάρεσκος ενδιαφέρεται μόνο για την εξωτερική συμπεριφορά, και βέβαια και για τους λόγους του κόλακα.
Θέλει με τη συμπεριφορά του να κλέβει την όραση, και με τον κόλακα την ακοή εκείνων που ευχαριστούνται ή και καταπλήσσονται μόνο απ’ όσα ακούνε και όσα βλέπουν και που μόνον με την αίσθηση ορίζουν την αρετή. Λέμε λοιπόν ότι ανθρωπαρέσκεια είναι η επίδειξη που κάνει κάποιος της δήθεν αρετής του με πράξεις και λόγους».
Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής
Να λοιπόν ποια είναι η μεγάλη αυτή πνευματική ασθένεια της ανθρωπαρέσκειας. Αυτή η έννοια μας να αρέσουμε στους άλλους.
Είναι φοβερό πάθος αυτό. Θέλουμε με εξωτερικές κινήσεις να αποσπούμε επαίνους, την καλή γνώμη των άλλων.
Πολλές φορές μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας εμφανίζεται αυτή η φοβερή μάστιγα. Άνθρωποι που κάνουνε έναν πνευματικό αγώνα, γλυκαίνονται από την αναγνώριση του κόσμου. Ξεχνούν γιατί κάνουνε τον αγώνα τους. Ξεχνούν την πηγή των αρετών τους που είναι ο Θεός. Κι έτσι εστιάζουν στον εαυτό τους, σε ένα αυτοείδωλο που θέλουν να δημιουργήσουν για να αποκομίσουν μια «εκκλησιαστική» καταξίωση.
Η πνευματική ζωή κρύβει πολλούς κινδύνους. Πολλές παγίδες προέρχονται από τον μισόκαλο διάβολο που θέλει την αιώνια καταστροφή μας. Όμως οι περισσότερες παγίδες στήνονται από εμάς τους ιδίους που αποπροσανατολιζόμαστε από τον έναν και μοναδικό μας στόχο που είναι ο Χριστός. Στόχος μας παύει να είναι η καλλιέργεια μιας βαθιάς σχέσης με τον Κύριο. Στόχος μας γίνεται το να κτίσουμε ένα καλό όνομα μέσα στην κοινωνία, μέσα στην Εκκλησία. Γίνεται αυτοσκοπός η διατήρηση της «έξωθεν καλής μαρτυρίας». Εσωτερική εργασία δεν γίνεται. Κρατούμε μόνο όσα φαίνονται προς τα έξω. Κάνουμε μόνο όσα επιβεβαιώνουν την ηθική μας στα μάτια των άλλων. Θεός μας πλέον γίνεται η άποψη των άλλων. Δεν υπάρχει προσευχή, δεν υπάρχει μετάνοια, δεν υπάρχει κατάνυξη. Δεν υπάρχει πραγματική αρετή. Το μόνο που υπάρχει είναι ένα αδυσώπητο κυνηγητό εξωτερικών πράξεων και λόγων μόνο και μόνο για εντυπωσιασμό των άλλων.
Δεν ζούμε ενάρετη ζωή αλλά υποκρινόμαστε ότι την ζούμε.
Η ανθρωπαρέσκεια είναι μια κατάσταση κατά την οποία ο άνθρωπος επιλεκτικά διαλέγει τι θα πει, τι θα φάει, πως θα ντυθεί, με ένα και βασικό κριτήριο: να ανέβει στην εκτίμηση των άλλων.
Ο άνθρωπος δουλώνεται σε συμπεριφορές για να πετύχει τον σκοπό του. Φοβάται να εκφραστεί ελεύθερα, να κινηθεί όπως νιώθει, διότι υπάρχει πάντα ένα φόβος. Ο φόβος «τι θα πει ο κόσμος». Ο φόβος ότι μπορεί να χάσει την έγκριση των άλλων.
Κι έτσι ευνουχίζει την ζωή του, την προσωπικότητά του.
Κι αν όλα αυτά συμβαίνουν μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας κατά την διάρκεια ενός πνευματικού αγώνα που δυστυχώς καταλήγει ένα αγώνας πονηρίας και υποκρισίας, φανταστείτε τι γίνεται και γενικότερα στις σχέσεις των ανθρώπων μέσα στην καθημερινότητα της ζωής.
αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

“Παιδιά μου, προσεύχεσθε; Καὶ πῶς προσεύχεσθε;
Μὲ τὴν εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ να προσεύχεσθε, με το ¨Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με¨. Ἔτσι νὰ προσεύχεσθε. Ἔτσι εἶναι καλά.”
Όσιος Νικηφόρος, ὁ λεπρός

“Ενα όμορφο πρόσωπο κάποτε γερνάει..
Ένα ωραίο σώμα κάποτε χαλαει…
Μια ψυχή όμως γεμάτη καλοσύνη και αγάπη δεν χαλάει και δεν γερνάει ποτέ!”
Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

«Υπάρχουν τρία είδη χρόνου: ένα παρόν για τα περασμένα, ένα παρόν για τα παρόντα και ένα παρόν για τα μελλούμενα.
Αυτά τα τρία υπάρχουν στην ψυχή μας, όχι έξω από αυτήν: τα παρόν για όσα έφυγαν είναι η μνήμη· για όσα συμβαίνουν, η αντίληψη· και για τα μέλλοντα, η προσμονή».
Ιερός Αυγουστίνος

Προσευχή ὑπέρ ὅλου τοῦ κόσμου
Θυμᾶμαι σ’ ἕνα νησί, στήν Κῶ, πού εἶχα πάει μιά φορά εἶχα δεῖ μιά γριούλα. Μοῦ λέει,
– “Ἐγώ δέν ξέρω γράμματα καί δέν ξέρω νά κάνω καμιά προσευχή, μά οὔτε τό Πιστεύω μπορῶ νά πῶ οὔτε τό Πάτερ ἡμῶν. Γι’ αὐτό, τό βράδυ ὅταν πέσω νά κοιμηθῶ, κάνω τό σταυρό μου καί παρακαλῶ ὁ Θεός νά ξημερώσει μέ τό καλό ὅλον τόν κόσμο”. Μέ ρωτᾶ, “Καλά κάνω;”
– Τῆς λέω, “Καλά κάνεις”.
Βλέπετε, ἡ γριούλα εἶχε συλλάβει τό μυστικό τῆς εὐχῆς ” Ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου,… ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς”. Καί ἐπειδή ζοῦσε μέσα στήν Ἐκκλησία, καί ἐπειδή εἶχε τή χάρη τοῦ Χριστοῦ πού κυκλοφοροῦσε μέσα στήν ὕπαρξή της ἀθόρυβα, ὅπως πάει ὁ χυμός τῆς ἀμπέλου πρός τό κλῆμα, γι’ αὐτό, χωρίς νά ξέρει γράμματα, ἔκανε αὐτό τό ἀληθινό: παρακαλοῦσε ὁ Θεός νά ξημερώσει μέ τό καλό ὅλο τόν κόσμο.
Ἀρχιμ. Βασιλείου, Προηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Ἰβήρων

“Υπάρχουν μερικοί υπέρμετρα ενθουσιώδεις ή φανατικοί που έχουν μπερδέψει τα πράγματα.
Νομίζουν ότι τους έχει εξουσιοδοτήσει ο Θεός να ελέγχουν με τόλμη αγίων προφητών τους ανθρώπους και να αλλάξουν τον κόσμο. Στο όνομα της Αληθείας, της Πίστεως, της Ορθοδοξίας συμπορεύονται συχνά με το παράλογο, όχι με την λογική και το θέλημα του Θεού.
Όποιος έχει αίσθηση της αμαρτωλότητός του, ζει σε συνεχή σιωπή, δεν έχει θάρρος να ομιλεί και πολύ περισσότερο να ασκεί κριτική στους άλλους. Ο χριστιανός είναι προτιμότερο να προσπαθεί να γεφυρώνει το χάσμα που χωρίζει τον ίδιο από τον Κύριο, από το θέλημα του Θεού, αντί να αυτοανακηρύσσεται σε κριτή άλλων ανθρώπων και να ελέγχει με ύφος αγίου την συμπεριφορά τους.”
Όσιος Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης

Η αγάπη εκδηλώνεται περισσότερο στην πτώση του άλλου.
Καλείσαι να γίνεσαι συμπαθής στις πτώσεις των άλλων.
Αν βλέπουμε κάτι άσχημο στον αδελφό μας, στο συνάνθρωπό μας να μη μιλάμε καθόλου… να προσευχόμαστε.
Η μεγαλύτερη μορφή αγάπης είναι να προσεύχεσαι για κάποιον που δεν το ξέρει.
Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης