"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Οι παπάδες αυτό, εκείνο, το άλλο...
Εγώ θα συμφωνήσω μαζί σου, λέω, θα συμφωνήσω.
Μόνο θα σε ρωτήσω κάτι.
Μόνο κακοί υπάρχουν;
Μπορείς να μου πεις γιατί ψάχνεις τους κακούς και όχι τους καλούς;
Μήπως σε βολεύει;
Μήπως ένας κακός παπάς σε βολεύει για να κάνεις αυτά που θέλεις να κάνεις, ενώ ένας καλός σου βάζει φρένο;
Εσύ πρέπει να προβληματιστείς!
Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

"Να , τέκνον, ένα παράδειγμα από μέσα στον κόσμον, για να εννοήσης.."
Εξομολογώ ανδρόγυνο από την Θεσσαλονίκη . Έχουν τέτοιαν ακρίβειαν που τους εθαύμασα. Το σπίτι τους μοιάζει σαν μοναστήρι.
Η γυναίκα όλο στο σπίτι. Βγαίνει έξω, μόνο για ψώνια και ό,τι άλλο απαραίτητο. Έχουν τρία παιδιά. Μόλις φύγουν τα παιδιά στο σχολείο και ο άνδρας για δουλειά, κάθεται μια-δυό ώρες και λέγει ευχήν. Κατόπιν σηκώνεται. Αρχίζει δουλειές του σπιτιού και εν τω μεταξύ η ευχή, σαν μηχανή, δουλεύει ασταμάτητα ,πότε με το στόμα , πότε με τον νουν.
Ο άνδρας, μόλις γυρίσει από την δουλειάν ,αμέσως θ’ αλλάξη και θα πάη για προσευχή και μελέτη.
Αυτήν την τάξιν, εσυνήθισαν και τα παιδιά τους. Άκου τι έγραφε τις προάλλες η μάνα: «Τα παιδιά μας έμαθαν να λένε την ευχήν και στο σχολείο. Όταν γυρίζουν από το σχολείο, εγώ έχω τελειωμένες και τις δουλειές και το φαγητό. Κάθομαι ξανά στο προσευχητάρι.
Τα παιδιά με περιέργεια: «Τι κάνεις εκεί μαμά;». «Προσεύχομαι στον Χριστούλη για να μας φυλάει». «Μαμά, μπορούμε κι εμείς να προσευχόμαστε μαζί σου;». «Βεβαίως, παιδιά μου. Ο Χριστούλης σας αγαπά και θέλει να μιλάτε μαζί του». Έτσι λοιπόν, κάναμε συνήθεια και το μεσημέρι προσευχόμαστε όλοι μαζί δεκαπέντε-είκοσι λεπτά και ύστερα τρώμε.
Όταν το βράδυ γυρίσει και ο μπαμπάς, καθόμαστε όλοι μαζί. Άλλοτε διαβάζουμε μαζί βιβλία της εκκλησίας, άλλοτε τους διηγούμαι ιστορίες από κανένα βιβλίο που διάβασα.
Κάποτε μας τυχαίνει κανένας ξένος και μας χαλά λίγο την σειρά ˙ ωστόσο οι πιο πολλοί , μας έμαθαν και είτε έρχονται για ν’ ακούσουν καμιά ωφέλιμη κουβέντα, είτε πάνε σε άλλους φίλους τους, που ταιριάζουν στα φρονήματα.
Την νύχτα, όσος χρόνος περισσέψει, τον χρησιμοποιούμε για προσευχή και μελέτην.
Την Κυριακή, όλοι οικογενειακώς θα εκκλησιαστούμε και θα κοινωνήσουμε. Με την χάριν του Κυρίου και τα παιδιά μας, προσαρμόστηκαν και μας ακολουθούν χωρίς προβλήματα. Παρ’ όλον ότι οι φίλοι τους στο σχολείο δεν νηστεύουν, όμως ευτυχώς δεν παρασύρονται».
Τελειώνοντας , γράφει αυτή η χαριτωμένη γυναίκα:
«Κατ’ αυτόν τον τρόπον κυλά η ζωή μας.
Αν και έχουμε πολλούς πειρασμούς από τον φθόνον του εχθρού, όμως αισθανόμαστε ότι στο σπίτι μας βασιλεύει ο Χριστός και είμαστε πολύ χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι».
Να , τέκνον ,ένα παράδειγμα από μέσα στον κόσμον, για να εννοήσης , ότι ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης . Δίνει την χάριν του παντού.
Π. Χαραλάμπος Διονυσιάτης

"Κυριακή Δ' Νηστειών Αγ. Ιωάννου
της Κλίμακος"...
• Είδα άνθρωπο που φανερά αμάρτησε, αλλά μυστικά μετενόησε. Και αυτόν που εγώ τον κατέκρινα ως ανήθικο, ο Θεός τον εθεωρούσε αγνό, διότι με την μετάνοιά του, Τον είχε πλήρως εξευμενίσει.
• Νὰ μὴ λέγης ὅτι, ἂν καὶ προσευχήθηκες πολὺν καιρό, δὲν κατώρθωσες τίποτε, διότι ἤδη κάτι σπουδαῖο κατώρθωσες.
Τί, ἀλήθεια, ὑπάρχει ἀνώτερο ἀπὸ τὴν προσκόλλησι στὸν Κύριον καὶ ἀπὸ τὴν συνεχῆ παραμονὴ σ᾿ αὐτὴν τὴν ἕνωσι;
• "Αγωνιστείτε να αποκτήσετε την ταπείνωση.
Είναι ευωδία και ένδυμα Χριστού.
Για χάρη της όλα θα τα συγχωρήσει ο Θεός.
Δε θα εξετάσει τις ελλείψεις που έχει ο αγώνας μας.
Ενώ χωρίς ταπείνωση, καμία άσκηση δε θα μας βοηθήσει.
Με το ταπεινό φρόνημα μπορεί ο άνθρωπος να σωθεί.
Χωρίς αυτό το εισιτήριο, δε θα μας επιτρέψει να μπούμε στον παράδεισο
που είναι γεμάτος
από ταπεινούς"
• Μην ξεγελασθής, ώ νέε!
Μου έτυχε να ιδώ μερικούς να προσεύχωνται ολόψυχα για πρόσωπα πού τα αγαπούσαν πολύ. Και ενώ τους κινούσε το πνεύμα της πορνείας, ενόμιζαν ότι εκπληρώνουν τον νόμο της αγάπης!
Αγ. Ιωάννου της Κλίμακος

"Ο Άγιος Παΐσιος και ο ομοφυλόφιλος."
(Απλή ποιμαντική αγάπης χωρίς συναίνεση στα πάθη και τα λάθη.)
Μια φορά είχε έρθει στο καλύβι ένα νέο παιδί απελπισμένο,
γιατί έπεφτε σε σαρκική αμαρτία
και δεν μπορούσε να απαλλαγεί από αυτό το πάθος.
Είχε πάει σε δύο πνευματικούς που προσπάθησαν
με αυστηρό τρόπο να το βοηθήσουν να καταλάβει
ότι είναι βαρύ αυτό που κάνει.
Το παιδί απελπίστηκε.
«Αφού ξέρω ότι αυτό που κάνω είναι αμαρτία, είπε,
και δεν μπορώ να σταματήσω να το κάνω και να διορθωθώ,
θα κόψω κάθε σχέση μου με τον Θεό».
Όταν άκουσα το πρόβλημά του,
το πόνεσα το καημένο και του είπα:
«Κοίταξε, ευλογημένο, ποτέ να μην ξεκινάς τον αγώνα σου απ’αυτά που δεν μπορείς να κάνεις,
αλλά από αυτά που μπορείς να κάνεις.
Για να δούμε τι μπορείς να κάνεις και να αρχίσεις από αυτά. Μπορείς να εκκλησιάζεσαι κάθε Κυριακή;».
«Μπορώ», μου λέει.
«Μπορείς να νηστεύεις κάθε Τετάρτη και Παρασκευή;». «Μπορώ».
«Μπορείς να δίνεις ελεημοσύνη το ένα δέκατο απ’το μισθό σου
ή να επισκέπτεσαι αρρώστους και να τους βοηθάς;».
«Μπορώ».
«Μπορείς να προσεύχεσαι κάθε βράδυ,
έστω και αν αμάρτησες και να λες:
«Θεέ μου, σώσε την ψυχή μου;».
«Θα το κάνω γέροντα» μου λέει
. «Άρχισε, λοιπόν, του λέω, από σήμερα να κάνεις όλα αυτά που μπορείς
και ο Παντοδύναμος Θεός θα κάνει το ένα που δεν μπορείς».
Το καημένο ηρέμησε και συνέχεια έλεγε:
«Σ’ευχαριστώ,πάτερ».
(Το παιδί ελευθερώθηκε εν τέλει από το θανάσιμο πάθος που είχε.)
Είχε, βλέπεις, φιλότιμο και ο Καλός Θεός το βοήθησε.
Άγιος Παίσιος Αγιορείτης

Τους απιστους που λενε ανοησίες για το Άγιο Φως ξέρετε ποιος θα τους κρίνει;
Ο ΑΓΙΟΣ ΤΟΥΝΟΜ.
"οὐκ οἴδατε ὅτι οἱ ἅγιοι τὸν κόσμον κρινοῦσι;" (Α Κορ. 6,2)
Το έτος 1579 μ.Χ. οι αντιχαλκηδόνιοι Αρμένιοι δωροδόκησαν τους Τούρκους που κατείχαν τα Ιεροσόλυμα και το Μεγάλο Σάββατο εισήλθε στον Πανάγιο Τάφο ο δικός τους Πατριάρχης να πάρει το Άγιο Φως. Έτσι, οι Ορθόδοξοι με τον Πατριάρχη ήλθαν και έμειναν έξω από το Ναό της Αναστάσεως, στην Αγία Αυλή. Η λύπη τους ήταν μεγάλη, γι᾽ αυτό προσεύχονταν στον Κύριο με πολύ πόνο. Ο Ορθόδοξος Πατριάρχης καθόταν περίλυπος μπροστά στην αριστερή μαρμάρινη κολώνα της Πύλης του Ναού. Εν τω μεταξύ, εντός του Ναού ο Πατριάρχης των Αρμενίων και οι Αρμένιοι προσεύχονταν και παρακαλούσαν τον Κύριο να λάβουν το Άγιο Φως, αλλά τούτο δεν εμφανιζόταν. Το πλήθος των πιστών παρέμεινε στο προαύλιο του ναού καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, αλλά ακόμη και μετά τη δύση του ηλίου.
Στο απέναντι τζαμί, ήταν ανεβασμένος για να κάνει τη συνηθισμένη προσευχή ο Άραβας Χότζας Εμίρης Τούνομ. Έξαφνα όμως, το Άγιο Φως, «σχίζει» την κολώνα, που ήταν μπροστά στον έλληνα Πατριάρχη και εμφανίζεται θαυμαστά προς μεγάλη χαρά των Ορθοδόξων. Ο Χότζας βλέποντας το παράδοξο αυτό γεγονός και για να προλάβει το ωραίο ουράνιο φως, έπεσε κάτω απο τον μιναρέ και δεν έπαθε τίποτα. Και ενώ όταν ήταν στον μιναρέ υμνούσε τον Αλλάχ, τώρα άρχιζε να φωνάζει ότι ο Χριστός είναι Θεός αληθινός και ότι Αυτόν πρέπει να προσκυνούμε. «Μπροστά στο κατόφλι της αγίας πόρτας είναι και μερικά καρφία καρφωμένα στην γην, από τον καιρόν εκείνον που έγινε το θαύμα, τα οποία λένε τα έμπηξε ένας εμίρις, ο οποιος βλέποντας εκείνο το εξαίσιο θαύμα πίστευσε ευθύς στον Χριστό, και φωνάζοντας μία είναι η πίστις των χριστιανών, έμπηξε τα καρφιά εκείνα ένα προς ένα στην πέτρα, σαν σε κερί μαλακό, και αυτός μαρτύρησε υπό πυρός κατακαείς.» (Συμεών, Προσκυνητάριον Αγίας Πόλεως Ιερουσαλήμ, Βιέννη 1749, σ. 20) “Άγιον Φως” (Χαράλαμπος Κ. Σκαρλακίδης).
Οι Τούρκοι τον έπιασαν και τον έκαψαν για να μην μαθευθή το γεγονός.
Το ανωτέρω θαύμα συνέβη στις 18 Απριλίου του 1579 μ.Χ. επί Σουλτάνου Μουράτ και Πατριάρχου Ιεροσολύμων Σωφρονίου του Δ΄.
Από τότε σουλτανικό φιρμάνι όρισε ότι μόνον οι Ορθόδοξοι Έλληνες να μεταδίδουν το Άγιο Φως.
Τεμάχια των ιερών λειψάνων του ευρίσκονται για προσκύνημα στη γυναικεία Μονή της Μεγάλης Παναγιάς Ιεροσολύμων, που έκτισε η Αγία Μελάνη.
Η ιερά κολώνα, που «διερράγη» από το Άγιο Φως σώζεται μέχρι σήμερα, ραγισμένη μαυρισμένη αλλά και ευωδιάζουσα δείχνοντας την αλήθεια της Ορθοδοξίας!

» 𝚫𝛖𝛔𝛕𝛖𝛘ώς, 𝛂𝛋𝛐ύ𝛔𝛂𝛍𝛆 ό𝛕𝛊 𝛑𝛒ό𝛋𝛆𝛊𝛕𝛂𝛊 𝛎𝛂 𝛋ά𝛎𝛐𝛖𝛎 𝛎𝛐𝛍𝛐𝛉έ𝛕𝛈𝛍𝛂, 𝛐𝛊 𝛖𝛑𝛆ύ𝛉𝛖𝛎𝛐𝛊, 𝛄𝛊𝛂 𝛎𝛂 𝛄ί𝛎𝛆𝛕𝛂𝛊 «𝛄ά𝛍𝛐ς 𝛐𝛍𝛐𝛗𝛖𝛌𝛐𝛗ύ𝛌𝛚𝛎»!. 𝚱𝛂𝛕𝛂𝛌ά𝛃𝛂𝛍𝛆 𝛑𝛐ύ 𝛑ά𝛍𝛆 ά𝛄𝛂𝛑𝛈𝛕𝛐ί;𝚺𝛕𝛈𝛎 𝚬𝛌𝛌ά𝛅𝛂 𝛕𝛐𝛖 𝟏𝟖𝟐𝟏; 𝚺𝛕𝛈𝛎 𝚬𝛌𝛌ά𝛅𝛂 𝛕𝛐𝛖 𝟏𝟗𝟒𝟎; 𝚺𝛕𝛈𝛎 𝚬𝛌𝛌ά𝛅𝛂 𝛕𝛐𝛖 𝚨𝛄ί𝛐𝛖 Ό𝛒𝛐𝛖ς; 𝚯𝛂 𝛕𝛐𝛌𝛍ή𝛔𝛐𝛖𝛎 𝛎𝛂 𝛋ά𝛎𝛐𝛖𝛎 έ𝛎𝛂 𝛕έ𝛕𝛐𝛊𝛐 𝛂𝛎𝛐𝛖𝛔𝛊𝛐ύ𝛒𝛄𝛈𝛍𝛂;
» 𝚻𝛐 𝛐𝛍𝛐𝛌𝛐𝛄ώ, 𝛘𝛚𝛒ίς 𝛎𝛂 𝛉έ𝛌𝛚 𝛎𝛂 𝛅𝛈𝛍𝛊𝛐𝛖𝛒𝛄ή𝛔𝛚 𝛆𝛎𝛕𝛖𝛑ώ𝛔𝛆𝛊ς: 𝚬ά𝛎 𝛐𝛊 𝛑𝛐𝛌𝛊𝛕𝛊𝛋𝛐ί 𝛍𝛂ς, 𝛆𝛅ώ, 𝛖𝛑𝛐𝛄𝛒ά𝛙𝛐𝛖𝛎 𝛕έ𝛕𝛐𝛊𝛐 𝛎𝛐𝛍𝛐𝛉έ𝛕𝛈𝛍𝛂 𝛉𝛂 𝛃𝛒𝛐𝛖𝛎 𝛂𝛎𝛕𝛊𝛍έ𝛕𝛚𝛑𝛐 𝛕𝛐𝛎 𝚬𝛑ί𝛔𝛋𝛐𝛑𝛐. 𝚫𝛆𝛎 𝛗𝛐𝛒ά𝛍𝛆 𝛕𝛐 𝛆𝛄𝛋ό𝛌𝛑𝛊𝛐 𝛄𝛊𝛂 𝛎𝛂 𝛋𝛆𝛒𝛅ί𝛇𝛐𝛖𝛍𝛆 𝛆𝛎𝛕𝛖𝛑𝛚𝛔𝛊𝛂𝛔𝛍𝛐ύς, 𝛄𝛊𝛂 𝛎𝛂 𝛆𝛊𝛔𝛑𝛒ά𝛏𝛐𝛖𝛍𝛆 𝛘𝛆𝛊𝛒𝛐𝛋𝛒𝛐𝛕ή𝛍𝛂𝛕𝛂 𝛋𝛂𝛊 𝛆𝛑𝛂ί𝛎𝛐𝛖ς, 𝛂𝛌𝛌ά 𝛄𝛊𝛂 𝛎𝛂 𝛅𝛐𝛏ά𝛇𝛐𝛖𝛍𝛆 𝚬𝛋𝛆ί𝛎𝛐𝛎 𝛑𝛐𝛖 έ𝛘𝛖𝛔𝛆 𝛕𝛐 𝚨ί𝛍𝛂 𝚻𝛐𝛖 𝛔𝛕𝛐 𝚺𝛕𝛂𝛖𝛒ό.
» 𝚬ά𝛎 𝛂𝛖𝛕ό 𝛕𝛐 𝛎𝛐𝛍𝛐𝛉έ𝛕𝛈𝛍𝛂 𝛄ί𝛎𝛆𝛊 𝛑𝛒𝛂𝛄𝛍𝛂𝛕𝛊𝛋ό𝛕𝛈𝛕𝛂,𝛐𝛗𝛆ί𝛌𝛐𝛖𝛍𝛆 𝛎𝛂 𝛂𝛎𝛕𝛊𝛅𝛒ά𝛔𝛐𝛖𝛍𝛆 𝛋𝛂𝛊 𝛎𝛂 𝛐𝛍𝛐𝛌𝛐𝛄ή𝛔𝛐𝛖𝛍𝛆 𝛕𝛐 𝚾𝛒𝛊𝛔𝛕ό. 𝚪𝛊𝛂𝛕ί 𝛂𝛒𝛋𝛆𝛕ά 𝛑𝛌έ𝛐𝛎 𝛑ή𝛒𝛆 𝛋𝛂𝛕ή𝛗𝛐𝛒𝛐 𝛈 𝚷𝛂𝛕𝛒ί𝛅𝛂. Ό𝛘𝛊 𝛋𝛂𝛊 𝛔𝛕𝛈 𝛅𝛊𝛂𝛔𝛕𝛒𝛐𝛗ή 𝛕έ𝛌𝛐ς 𝛑ά𝛎𝛕𝛚𝛎.. Ό𝛘𝛊, 𝛆𝛑𝛆𝛊𝛅ή 𝛑ά𝛍𝛆 𝛑ί𝛔𝛚 𝛂𝛑ό 𝛕𝛐 ά𝛒𝛍𝛂 𝛕𝛈ς 𝚬𝛖𝛒ώ𝛑𝛈ς, 𝛎𝛂 𝛑𝛒𝛐𝛅ώ𝛔𝛐𝛖𝛍𝛆 𝛕𝛂 𝛊𝛅𝛂𝛎𝛊𝛋ά 𝛍𝛂ς, 𝛕𝛊ς 𝛂𝛏ί𝛆ς 𝛍𝛂ς, 𝛕𝛈𝛎 𝛐𝛊𝛋𝛐𝛄έ𝛎𝛆𝛊ά 𝛍𝛂ς, 𝛕𝛈𝛎 𝛕𝛊𝛍ή 𝛍𝛂ς! 𝚻𝛈𝛎 𝚻𝚰𝚳𝚮 𝛍𝛂ς! 𝚻𝛊 𝛗𝛐𝛃𝛆𝛒ό 𝛑𝛒ά𝛄𝛍𝛂!
» 𝚨ς 𝛆𝛖𝛘𝛈𝛉𝛐ύ𝛍𝛆 𝛔ή𝛍𝛆𝛒𝛂, 𝛂𝛄𝛂𝛑𝛈𝛕𝛐ί....
𝚴𝛂 𝛄ί𝛎𝛐𝛖𝛍𝛆 𝛐𝛍𝛐𝛌𝛐𝛄𝛈𝛕ές 𝛕𝛈ς 𝛂𝛌𝛈𝛉𝛆ί𝛂ς. 𝚴𝛂 𝛋𝛒𝛂𝛕ή𝛔𝛐𝛖𝛍𝛆 𝛙𝛈𝛌ά 𝛕𝛈𝛎 𝛐𝛊𝛋𝛐𝛄έ𝛎𝛆𝛊𝛂 𝛕𝛈𝛎 𝚶𝛒𝛉ό𝛅𝛐𝛏𝛈, 𝛕𝛈𝛎 𝚨𝛌𝛈𝛉𝛊𝛎ή, 𝛕𝛈𝛎 𝚬𝛌𝛌𝛈𝛎𝛊𝛋ή. 𝚻𝛂 𝛑𝛂𝛊𝛅𝛊ά 𝛍𝛂ς 𝛋𝛐𝛎𝛕ά 𝛔𝛕𝛐 𝚽𝛚ς 𝛕𝛐𝛖 𝚾𝛒𝛊𝛔𝛕𝛐ύ. 𝚻𝛐𝛎 𝛆𝛂𝛖𝛕ό 𝛍𝛂ς 𝛔𝛕𝛐𝛎 𝛂𝛄𝛊𝛂𝛔𝛍ό. Ώ𝛔𝛕𝛆 έ𝛕𝛔𝛊, 𝛎𝛂 𝛄ί𝛎𝛐𝛖𝛍𝛆 ό𝛌𝛐𝛊 ά𝛏𝛊𝛐𝛊 𝛕𝛈ς 𝚺𝛚𝛕𝛈𝛒ί𝛂ς, 𝛕𝛈𝛎 𝛐𝛑𝛐ί𝛂 𝛍𝛂ς 𝛘𝛂𝛒ί𝛇𝛆𝛊 𝛍ό𝛎𝛐 𝛐 𝚱ύ𝛒𝛊𝛐ς 𝚰𝛈𝛔𝛐ύς 𝚾𝛒𝛊𝛔𝛕ός, 𝛐 𝛂𝛌𝛈𝛉𝛊𝛎ός 𝛍𝛂ς 𝚯𝛆ός! ».
𝚷𝛆𝛒𝛊𝛐𝛅𝛊𝛋ό ❞Ά𝛄𝛊𝛐ς 𝚱𝛐𝛔𝛍άς 𝛐 𝚨𝛊𝛕𝛚𝛌ός❞
𝟙𝟜/𝟙𝟚/𝟙𝟛

Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης
Ὁ Κύριος εἶναι ζωντανός καί εἶναι ἐδῶ, παιδιά. Παρών!
Δέν κάθεται στόν θρόνο Του, ἐκεῖ, καί νά λέμε:
«Ποῦ θά Τόν βροῦμε;» Ἅμα ἀνοίξεις τά μάτια, θά Τόν δεῖς.
Ἄνοιξε τά μάτια, γιατί ἔχουμε παραπέτια μπροστά καί δέν βλέπουμε…

Το Ιερότερο σημείο της Χριστιανοσύνης! Ο Πανάγιος Τάφος του Κυρίου μας! Ας ευχηθούμε, στις δύσκολες αυτές μέρες που διαβαίνουμε, η χάρη του Παναγίου Τάφου να φωτίσει όλο τον κόσμο, να μας δώσει μετάνοια και να φωτίσει τους ηγέτες των μεγάλων δυνάμεων, των ισχυρών της γης, να σταματήσουν τις εχθροπραξίες και να επέλθει ειρήνη στους λαούς.

Κάποιες στιγμές η σιωπή γίνεται συνενοχή. Και τότε πρέπει να μιλήσεις.
Τρία χρόνια πέρασαν από τη νύχτα που τα Τέμπη έγιναν τόπος θρήνου. Παιδιά χάθηκαν. Όνειρα κόπηκαν στη μέση. Σπίτια άδειασαν από φωνές. Μια ολόκληρη χώρα τραυματίστηκε βαθιά. Και όλη η Ελλάδα περίμενε κάτι απλό: δικαιοσύνη. Όχι εκδίκηση. Δικαιοσύνη.
Τρία χρόνια ακούμε για τη «δίκη του αιώνα». Για την υπόθεση που συγκλόνισε μια χώρα και έβγαλε χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους. Και όταν επιτέλους φτάνει η ώρα της δίκης, αποκαλύπτεται κάτι που προκαλεί οργή.
Μια αίθουσα ακατάλληλη. Μια αίθουσα που δεν χωρά τους συγγενείς των θυμάτων. Μια αίθουσα που δεν χωρά τους συνηγόρους. Μια αίθουσα που δεν χωρά τον ίδιο τον πόνο μιας ολόκληρης κοινωνίας. Είναι δυνατόν;
Πρώτα μπάζωσαν τον τόπο της τραγωδίας. Μετά μπάζωσαν τις ζωές αυτών των ανθρώπων με καθυστερήσεις, σιωπές και ευθύνες που χάνονται. Και τώρα τους μπάζωσαν και μέσα σε μια αίθουσα που δεν χωρά ούτε τον πόνο ούτε την αλήθεια τους. Σαν να περισσεύουν. Σαν να είναι βάρος.
Δεν μιλάμε για μια απλή δίκη.
Μιλάμε για γονείς που περιμένουν να ακούσουν την αλήθεια για τα παιδιά τους. Σήμερα όλοι αυτοί στέκονται μπροστά στην κρατική δικαιοσύνη. Και η Πολιτεία οφείλει να σταθεί στο ύψος της τραγωδίας.
Αλλά ας μην το ξεχνά κανείς.
Θα έρθει μια ώρα που όλοι θα σταθούμε μπροστά σε μια άλλη κρίση. Μπροστά στον Θεό. Εκεί όπου δεν υπάρχουν αξιώματα, εξουσίες και υπεκφυγές. Εκεί όπου η αλήθεια δεν θάβεται και η συνείδηση δεν σιωπά.
Και τότε, μαζί με τον Θεό, θα στέκονται απέναντί μας και όλοι αυτοί οι νεκροί, αυτές οι αθώες ψυχές που το μόνο λάθος τους ήταν που εμπιστεύτηκαν τις ζωές τους στην ηθική του κράτους.
Η Ελλάδα δεν ζητά πολλά.
Ζητά το αυτονόητο:
Σεβασμό.
Σοβαρότητα.
Δικαιοσύνη.
Τίποτα λιγότερο.
-π.Λίβυος-

Την εικοστή πέμπτη του ιδίου μήνα ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ.
Την ημέρα αυτή που ακολουθεί λίγο μετά την εαρινή ισημερία, καθώς το σκοτάδι της νύχτας φθάνει στο τέρμα της υπεροχής του έναντι της ημέρας και αρχίζει να υπερτερεί το φως, η Εκκλησία εορτάζει τη σύλληψη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και την κάθοδο, στο σκότος και τον ζόφο του κόσμου, του Ηλίου της Δικαιοσύνης, η οποία ανέστρεψε τον ρου του χρόνου και της ιστορίας και από κάθοδο προς τον άδη τον έκανε ανύψωση προς την οριστική άνοιξη της αιωνιότητας.
Ρίζα και αρχή όλων των δεσποτικών εορτών, στις οποίες μνημονεύουμε κατ’ έτος τη Σωτηρία μας, η εορτή αυτή του Ευαγγελισμού (1) πρέπει να εορτάζεται πάντα στην ίδια ημερομηνία, επειδή σύμφωνα με αρχαία παράδοση ο κόσμος δημιουργήθηκε από τον Θεό κατά τον μήνα Μάρτιο και στις 25 Μαρτίου ακριβώς ο Αδάμ, πλανηθείς από την υπόσχεση του όφεως και θέλοντας να γίνει θεός, παρέβη τη θεία εντολή και εξορίστηκε από τον Παράδεισο. (2) Άρμοζε λοιπόν η ίαση της φύσεώς μας να επιτελεστεί, ως δεύτερη δημιουργία, δια των ιδίων μέσων και τις ίδιες ημέρες όπως η πτώση μας. Και καθώς το ανθρώπινο γένος υποδουλώθηκε στον θάνατο δια της παρακοής της Εύας, στην άνοιξη του κόσμου, άρμοζε να λυτρωθεί κατά τον Μάρτιο μήνα δια της υπακοής της Παρθένου. Αναπτύσσοντας με θαυμαστό τρόπο αυτή τη θεολογία των αντιστοιχιών στην Οικονομία της Σωτηρίας, ο άγιος Ειρηναίος Λουγδούνου γράφει σχετικά: «Και ως εκείνη εξηπατήθη εις το παρακούσαι του Θεού, ούτω και αυτή επείσθη υπακούσαι τω Θεώ, ίνα της παρθένου Εύας η Παρθένος Μαρία γένηται παράκλητος· και ως συνεδέθη τω θανάτω το γένος των ανθρώπων δια παρθένου, ελύθη δια παρθένου, αντιταλαντευθείσης της παρθενικής παρακοής δια της παρθενικής υπακοής». (3)
Μετά την πτώση μας ο Θεός, μακροθυμών μέσα στην άπειρη ευσπλαχνία του, προετοίμασε σιγά σιγά την ανθρωπότητα, από γενεά σε γενεά, με γεγονότα άλλοτε ευμενή και άλλοτε δυσμενή, στην πραγματοποίηση του Μεγάλου Μυστηρίου, το οποίο κρύπτεται προαιωνίως στην Τριαδική Βουλή, την Ενανθρώπηση του Λόγου. Ενώ ο Κύριος γνώριζε ήδη εκ των προτέρων ποιο θα ήταν το σφάλμα του ανθρώπου και οι τραγικές του συνέπειες, παρ’ όλα αυτά δημιούργησε την ανθρώπινη φύση έχοντας κατά νουν το τέρμα αυτού του μυστηρίου, ώστε να ετοιμάσει μια μητέρα, (4) η οποία με την ωραιότητα της άσπιλης ψυχής της, περιβεβλημένης με τα στολίδια όλων των αρετών, θα είλκυε πανω της το βλέμμα του Παντοδύναμου και θα απέβαινε νυφική παστάδα του Λόγου, δοχείον του τα πάντα Περιέχοντος, Παλάτιον του Επουρανίου Βασιλέως και πέρας του θείου σχεδίου.
Έξι μήνες μετά τη θαυματουργή σύλληψη εκείνου που επρόκειτο να είναι σε όλα Πρόδρομος του Σωτήρος (Λουκ. 1:17), ο Γαβριήλ, ο Άγγελος της θείας ευσπλαχνίας, στάλθηκε από τον Κύριο στη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας, προς την Παρθένο Μαρία, η οποία μετά την έξοδό της από τον Ναό είχε μνηστευθεί τον δίκαιο και αγνό Ιωσήφ, ώστε να γίνει εκείνος φύλακας της παρθενίας της. Φανερώθηκε αιφνίδια στην κατοικία με ανθρώπινη όψη κρατώντας ράβδο και χαιρέτησε εκείνην που θα γινόταν των δακρύων της Εύας η λύτρωσις, λέγοντας: «Χαίρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σού» (Λουκ. 1:28). Παραξενεμένη από την εμφάνιση αυτή, η Μαρία άφησε να πέσει το αδράχτι της, και ταραγμένη από τα λόγια αυτά του ασώματου, αναρωτιόταν μήπως αυτό το χαρμόσυνο άγγελμα δεν ήταν, όπως και στην Εύα, παρά μια ακόμη πλάνη από εκείνον που μπορεί να μετασχηματίζεται σε άγγελο φωτός (Β’ Κορ. 11:14). Ο άγγελος όμως την καθησύχασε λέγοντας: «Μη φοβού, Μαριάμ· εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ. Μη παραξενεύεσαι από την εμφάνισή μου και από αυτά τα χαρμόσυνα λόγια, επειδή, πλανηθείσα άλλοτε από τον όφι, η φύση σου καταδικάσθηκε σε κόπους και ωδίνες, γιατί ήρθα να σου αναγγείλω την αληθινή χαρά και την απολύτρωση από την κατάρα της πρώτης μητέρας (πρβλ. Γεν. 3:16). Ιδού συλλήψη και τέξη υιόν –εκπληρώνοντας την πρόρρηση του προφήτου Ησαΐα που έλεγε: Ιδου η παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν (Ησ. 7:14)– και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν (που σημαίνει Σωτήρ). Ούτος έσται μέγας και υιός υψίστου κληθήσεται (Λουκ. 1:30)».
Ακούγοντας τα απίστευτα αυτά λόγια η παρθένος αναφώνησε: «Πώς έσται τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω;» Δεν έθετε σε αμφισβήτηση τα θεία λόγια από έλλειψη πίστεως, όπως ο Ζαχαρίας που τιμωρήθηκε γι’ αυτό με αλαλία (Λουκ. 1:20), αλλά αναρωτήθηκε τίνι τρόπω το μυστήριο αυτό μπορούσε να πραγματοποιηθεί στην περίπτωσή της, χωρίς τη γαμήλια ένωση, που είχε καταστεί ο νόμος αναπαραγωγής του γένους των ανθρώπων του υποταγμένου στη φθορά. Κατανοώντας τις αμφιβολίες της, ο Άγγελος δεν την έψεξε καθόλου αλλά της εξήγησε τον καινοφανή τρόπο αυτής της συλλήψεως: «Πνεύμα άγιον επελεύσεται επί σε, και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι». Κατόπιν, αφού της υπενθύμισε ότι η Ελισάβετ, την οποία αποκαλούσαν «στείρα», συνέλαβε υιο στα γεράματά της, της κατέδειξε ότι Θεός όπου βούλεται νικάται φύσεως τάξις (5) και τη διαβεβαίωσε ότι με την επέλευσή του το Άγιο Πνεύμα επρόκειτο να επιτελέσει θαύμα εισέτι μεγαλύτερο από τη δημιουργία του κόσμου. Κλίνας τους ουρανούς, ο Βασιλεύς του σύμπαντος, ο τα πάντα πληρών, εαυτόν εκένωσεν (Φιλ. 2:7), από άφατη συγκατάβαση, ώστε να κατοικήσει εντός της, να ανακραθεί σε ένωση με την ανθρώπινη φύση ασυγχύτως, και να ενδυθεί την ανθρώπινη σάρκα, βαμμένη με το παρθενικό αίμα της, σαν βασιλική πορφύρα.
Κλίνοντας τότε το βλέμμα της ταπεινά στη γη, αποδεχόμενη το θείο σχέδιο με όλο της το θέλημα, η Παρθένος αποκρίθηκε: «Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου!»
Με τα λόγια αυτά αποδέχθηκε –και μαζί της όλη η ανθρώπινη φύση– την έλευση σε αυτήν της θείας δυνάμεως που της μετέδιδε ο λόγος του Αγγέλου. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή συντελέστηκε η σύλληψη του Σωτήρος. Ο Υιός του Θεού γίνεται Υιός του ανθρώπου: ένα Πρόσωπο σε δύο φύσεις. Ο Θεός ενδύεται την ανθρωπότητα και η Παρθένος γίνεται αληθινά Θεοτόκος, έτσι ώστε χάριν αυτής της ανταλλαγής φυσικών ιδιοτήτων, οι άνθρωποι, λυτρωμένοι από την φθορά, δύνανται να γίνουν υιοί Θεού κατά χάριν.
Η εκπλήρωση του μυστηρίου αυτού της Ενανθρωπήσεως, αγνώστου ακόμη και στους αγγέλους, δεν υπήρξε επομένως μόνον έργο του Πατρός, εν τη συγκαταβάσει του, του Υιού που κατήλθε εκ των ουρανών, και του Πνεύματος που επισκίασε την Παρθένο, αλλά ο Κύριος προσδοκούσε αυτήν, που την είχε διαλέξει από όλες τις γυναίκες, να πάρει ενεργό μέρος με την ελεύθερη και εκούσια συγκατάθεσή της, ώστε η Σωτηρία του ανθρωπίνου γένους να αποτελέσει έργο από κοινού του θείου θελήματος και της ανθρωπίνης πίστεως. Επομένως δια μέσου μιας ελεύθερης συνέργιας της ανθρωπότητος με τη θεία βουλή εκπληρώθηκε το Μέγα Μυστήριο, που προετοιμαζόταν προ πάντων των αιώνων: «Εκείνος ενηνθρώπησεν ίνα ημείς θεοποιηθώμεν», (6) και η Παρθένος, η Νύμφη η ανύμφευτη, αποβαίνει για την ανακαινισμένη φύση μας πηγή και αιτία παντός αγαθού.
Προαναγγελθείσα από τις προτυπώσεις των προφητών, όπως η άφλεκτος βάτος (Γεν. 3:14), το όρος του οποίου ου ετμήθη λίθος (Δαν. 2:34) η πύλη η κεκλεισμένη από την οποία θα διέλθει μόνον ο Θεός (Ιεζ. 44:2), η Θεοτόκος είναι η ζώσα Κλίμαξ (Γεν. 28:10-17) δια της οποίας κατήλθε ο Θεός και επιτρέπει στους ανθρώπους να ανέλθουν στον ουρανό. Ανοίγεται στους ανθρώπους ένας νέος τρόπος υπάρξεως: η παρθενία, χάρις στην οποία το σώμα του ανθρώπου κατά το παράδειγμά της καλείται να γίνει ναός Θεού (Α’ Κορ. 3:16· 6:19).
Η κτίση όλοκληρη, που υπετάγη άλλοτε στη φθορά από την αμαρτία του ανθρώπου, προσδοκούσε και εκείνη το «Ναι!» της Παρθένου, που ανήγγελλε την απαρχή της λύτρωσης. Γι’ αυτό σήμερα τα ουράνια και τα επίγεια ενωμένα σχηματίζουν εορταστική χορωδία με τους υιούς του Αδάμ, για να δοξάσουν τον Θεό τιμώντας τη σύλληψή Του δια της ανύμφευτης μητρός Του.
(1) Η εορτή του Ευαγγελισμού καθιερώθηκε επί βασιλείας Ιουστινιανού (περί το 542).
(2) Αναφέρεται επίσης ότι κατά τον μήνα Μάρτιο ο εβραϊκός λαός εξήλθε από την Αίγυπτο και διέσχισε την Ερυθρά Θαλασσα αβρόχοις ποσί, ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ανέστη εκ νεκρών στις 25 Μαρτίου και ότι η τελική ανάσταση και η Κρίση θα λάβουν χώρα και αυτές την ίδια ημερομηνία.
(3) Άγιος Ειρηναίος, Κατά αιρέσεων Ε’, 19, 1, SC 153, 249-251.
(4) Είναι η διδασκαλία του αγίου Νικολάου Καβάσιλα στην Ομιλία εις τον Ευαγγελισμόν 8 (Η Θεομήτωρ, «Επί τας πηγάς», Αθήνα 1968, σελ. 150) εμπνευσμένη πιθανόν από τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή.
(5) Τρίτο Στιχηρό Εσπερινού του Ευαγγελισμού, και Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία εις την Γέννησιν, PG 56, 385.
(6) Αγίου Αθανασίου, Περί ενανθρωπήσεως του Λόγου 54, PG 25, 192· Προς Αδέλφιον, 4, PG 26, 1077.
Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος έβδομος, Μάρτιος, σελ. 248. Ίνδικτος, Αθήναι 2006.