"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Οσίου Νείλου «Περί προσευχής»



Όταν προσεύχεται, φύλαγε με όλη σου τη δύναμη τη μνήμη σου, για να μη σου αραδιάζει τα δικά της, αλλά να παρακινάς τον εαυτό σου να λαβαίνει συνείδηση πως στέκεις μπροστά στο Θεό. Γιατί συνήθως ξεκλέβεται πολύ ο νούς από τη μνήμη την ώρα της προσευχής.
Όταν προσεύχεσαι, σου φέρνει η μνήμη ή φαντασίες παλιών πραγμάτων ή καινούργιες φροντίδες ή το πρόσωπο αυτουνού, που σε έχει πικράνει.

Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος «Τα 100 παρηγορητικά κεφάλαια»



Όσοι πειράζονται σε ηδονές και θυμούς και φιλοδοξία και τα λοιπά πάθη, αυτοί λέγεται ότι καίονται την ημέρα από τον ήλιο και τη νύχτα από τη σελήνη. Νά παρακαλείς λοιπόν το Θεό νά σκεπαστείς με θεία δροσερή νεφέλη, για νά διαφύγεις το φλογερό καύσωνα των εχθρών.
Μη δώσεις θάρρος στους μέθυσους και λαίμαργους, ούτε σʼ εκείνους πού θέλουν νά μιλούν αδιάντροπα, και αν ακόμη έχουν πολύ καιρό στον μοναχικό βίο, για να μη σε σκεπάσει σαπίλα, όπως λέει η Γραφή, και νά μην πάς μαζί με τους ακάθαρτους και τους απερίτμητους στην καρδιά.

Αγίου Ιωάννου τού Χρυσοστόμου, Κατήχησις Ι', Σειρά «Έλληνες πατέρες τής Εκκλησίας», έκδοση «Τό Βυζάντιον» Θεσσαλονίκη, 30, 558:

«Συγκράτησε λοιπόν την οργή σου, σβήσε το θυμό. Κι άν σε αδικήσει κάποιος κι άν σε βρίσει, δάκρυσε για κείνον. Μην αγανακτήσεις, συμπόνεσε τον. Μην εξαφθείς, ούτε να πείς "αδικήθηκα στην ψυχή", διότι κανείς δεν αδικείται στην ψυχή, άν ο ίδιος δεν αδικήσει την ψυχή του».


Αγίου Μακαρίου τού Αιγυπτίου, Ομιλίες Πνευματικές, Ομιλία ΚΖ', Σειρά «Έλληνες πατέρες τής Εκκλησίας - Φιλοκαλία τών νηπτικών καί ασκητικών», έκδοση «Τό Βυζάντιον» Θεσσαλονίκη, 7, 445:

«Η φύση τού ανθρώπου έχει την δυνατότητα να μεταβάλλεται. Και άν θέλει κάποιος γίνεται υιός τού Θεού, ή πάλι άν θέλει γίνεται υιός τής απωλείας, διότι υπάρχει η ελεύθερη βούληση και τον οδηγεί».

Νικόλαος Καβάσιλας

«Εις την Πάνδοξον Κοίμησιν της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών και Παναχράντου Θεοτόκου»


Πραγματικά, κατά το γραφικό λόγο, ο ουρανός δεν μπόρεσε να υποφέρη τη θεία ακτίνα και σχίσθηκε, μόλις αυτή πέρασε. Γιατί, λέγει η Γραφή, όταν το Άγιο Πνεύμα κατέβηκε με τη μορφή περιστεριού πάνω στον ομότιμο Ιησού, ο μέγας Ιωάννης «είδε τους ουρανούς να σχίζονται». Αντίθετα, η μακαρία, όταν την επισκέφθηκε το Πνεύμα, απήλαυσε ακόμη μεγαλύτερη μέσα της την ειρήνη του Θεού, για την οποία ο Παύλος είπε ότι «ξεπερνά κάθε ανθρώπινο νου». Κι έγινε θαυμαστός τόπος της υποστάσεως του ίδιου του Σωτήρα, που είναι πέρα από κάθε τοπικό όριο. Και Τον έφερε μέσα της με τόσο μεγάλη άνεση, ώστε να κυοφορήση και να γέννηση ανώδυνα. Επομένως, είναι φανερό πως εκείνο που ο προφήτης ονομάζει «ουρανόν ουρανού» και τονίζει ότι αρμόζει μόνο στο Θεό, λέγοντας το γνωστό «ο γαρ ουρανός του ουρανού τω Κυρίω», είναι η Παρθένος. Γιατί άλλωστε «ούτε ο ίδιος ο ουρανός, λέγει αλλού η Γραφή, είναι καθαρός ενώπιόν σου». Ενώ αυτή που βρίσκεται κοντά στο Θεό, δηλαδή η Παρθένος, δεν είναι απλώς καθαρή από κάθε κακία, αλλά και θετικά «καλή»; Κι όχι πάλι σʼ ένα μόνο σημείο, αλλά εξ ολοκλήρου καλή: «όλη γαρ ει καλή», λέγει. Και δεν πρόκειται εδώ για ανθρώπινη κρίση, αλλά ο ίδιος ο Θεός ανακηρύσσει «καλή» τη μακαρία. Κι αυτό όχι κατά τρόπο συνηθισμένο, αλλά με θαυμασμό και με έκπληξη: «Τι γαρ ει καλή, η πλησίον μου;» λέγει. Κι όλα αυτά, μολονότι μπροστά στο Θεό «κάθε ανθρώπινη δικαιοσύνη είναι, κατά τη Γραφή, σιχαμερώτερη από οποιοδήποτε βδέλυγμα» κι αποκαλείται πονηρία. Όπως λοιπόν, γίνεται φανερό, η δικαιοσύνη της Παρθένου δεν βρισκόταν μέσα στα ανθρώπινα όρια. Η Παρθένος ξεπέρασε την υπόλοιπη ανθρώπινη φύση όχι απλώς λίγο ή πολύ, τόσο δηλαδή που να υπάρχη αντιστοιχία, αλλά σε τέτοιο βαθμό, ώστε να είναι εντελώς αδύνατο να μετρηθή η μεταξύ τους απόσταση.

Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος, Ευεργετινός Α', εκδόσεις «Τό Περιβόλι τής Παναγίας» Θεσσαλονίκη, σελ. 359:

«Όταν ο Ελισσαίος, έχοντας τη μηλωτή τού δασκάλου του Ηλία, έφτασε στον ποταμό Ιορδάνη, χτύπησε μιά φορά τα νερά, αλλά καθόλου δεν χωρίστηκαν. Μόλις όμως είπε: "Που είναι ο Θεός τού Ηλία;" και χτύπησε πάλι τον ποταμό με τη μηλωτή τού δασκάλου του, άνοιξε το δρόμο ανάμεσα στα νερά! Βλέπετε πόση είναι η δύναμη τής ταπεινοφροσύνης; Τότε δηλαδή μπόρεσε να κάνει θαύμα ίσο με τού δασκάλου του, όταν σε εκείνον κατέφυγε και επικαλέστηκε με πίστη το όνομα του».

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, Ευεργετινός Α', εκδόσεις «Τό Περιβόλι τής Παναγίας» Θεσσαλονίκη, σελ. 388 - 389 :

«Αυτόν που μέχρι χθές τον θεωρούσες πνευματικό αδελφό και ενάρετο, μή σήμερα, επειδή ο πονηρός σε έκανε να τον μισήσεις, τον κρίνεις ως φαύλο και κακό. Αλλά με την αγάπη που μακροθυμεί, συλλογίσου τα χθεσινά καλά και διώξε από την ψυχή σου το σημερινό μίσος».

Άγιος Αντίοχος ο Πανδέκτης, Ευεργετινός Α', εκδόσεις «Τό Περιβόλι τής Παναγίας» Θεσσαλονίκη, σελ. 414 :

«Όσοι είναι αληθινοί χριστιανοί και μαθητές τού Χριστού μιμούνται τον Κύριο και Δάσκαλο τους, γιά τον Οποίο είπε η Γραφή: "Δεν θα μαλώσει ούτε θα κραυγάσει, ούτε θα ακούσει κανείς στις πλατείες τη φωνή Του". Έτσι και αυτοί δεν προσπαθούν να λύσουν το οποιοδήποτε ζήτημα με λογομαχία και φιλονικία, αλλά με την υπομονή, την προσευχή, την υπακοή και την αταλάντευτη ελπίδα. Ποτέ δεν θέλουν να επιβάλουν τη δική τους γνώμη ή να υπερασπιστούν το δικό τους θέλημα, όπως είπε και ο Κύριος: "Ήρθα όχι γιά να κάνω το δικό μου θέλημα, αλλά το θέλημα τού Πατέρα που με έστειλε" (Ιω. στ' 38)».

Ψαλμός ρι', 10:
«Ο φόβος Κυρίου είναι αρχή σοφίας».

Αγίου Ιωάννου τού Χρυσοστόμου, Εις ΡΙ' Ψαλμόν, Σειρά «Έλληνες πατέρες τής Εκκλησίας», έκδοση «Τό Βυζάντιον» Θεσσαλονίκη, 6, 420:

«"Ο φόβος Κυρίου είναι αρχή σοφίας". Απαλλάσσει από κάθε κακία, κατορθώνει κάθε αρετή. Σοφία δε, δεν ονομάζει τα σοφά λόγια, αλλά τον ορθό τρόπο ζωής. Αυτή δε την τέχνη τη διδάσκει ο φόβος τού Θεού, αφού ξερριζώσει την κακία και φυτέψει στην ψυχή την αρετή, προετοιμάζοντας την περιφρόνηση τών παρόντων πραγμάτων και μεταφέροντας προς τον ουρανό».


Ψαλμός μ' 7:
«Δεν θα στηρίξω την ελπίδα μου στο τόξο μου. Και το σπαθί μου δεν θα με σώσει».

Αγίου Ιωάννου τού Χρυσοστόμου, Εις ΜΓ' Ψαλμόν, Σειρά «Έλληνες πατέρες τής Εκκλησίας», έκδοση «Τό Βυζάντιον» Θεσσαλονίκη, 5, 656:

«"Δεν θα στηρίξω την ελπίδα μου στο τόξο μου. Και το σπαθί μου δεν θα με σώσει", λέγει ο Προφήτης Δαβίδ. Και για ποιό λόγο χρησιμοποιείς πολλά όπλα και χρησιμοποιείς και τόξο και μαχαίρι; Διότι έτσι με διέταξε ο Θεός γι' αυτό λοιπόν χρησιμοποιώ μεν αυτά, αλλά το πάν εξαρτώ απ' Αυτόν. Και συ λοιπόν, όταν πολεμάς το διάβολο, να λές: δεν εμπιστεύομαι στα όπλα μου, δηλαδή δεν στηρίζομαι στη δύναμη μου, ούτε στις αρετές μου, αλλά στο έλεος τού Θεού».

Αγίου Μακαρίου τού Αιγυπτίου, Ομιλίες Πνευματικές, Ομιλία ΚΖ', Σειρά «Έλληνες πατέρες τής Εκκλησίας - Φιλοκαλία τών νηπτικών καί ασκητικών», έκδοση «Τό Βυζάντιον» Θεσσαλονίκη, 7, 449 :

«Όταν συγκριθούν όλα τα χαρίσματα με την τέλεια αγάπη, όλα αυτά είναι μικρά, και εκείνος που βρίσκεται σ' αυτό το βαθμό τελειότητας μπορεί ν' αμαρτήσει, ενώ αυτός που έχει την αγάπη δεν πέφτει ποτέ».