Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

“Ὤ, Καλή Απιστία τοῦ Θωμᾶ”…!!!
«Η πρώτη Κυριακή μετά την Ανάσταση του Κυρίου, η και Αντίπασχα ονομαζομένη, είναι αφιερωμένη στον Μαθητή του Χριστού Θωμά, ο οποίος γίνεται πια το «Μέσον» διά της απιστίας του, προκειμένου να καταστεί βέβαιο το γεγονός της Νίκης κατά του θανάτου!
«Ἀπιστία, Πίστιν βεβαίαν ἐγέννησε», κατά τον Υμνογράφο. Και τούτο, γιατί η απιστία αυτή «προκαλεί» τον Κύριον να του φανερώσει πιο έντονα τα σημάδια της παρουσίας Του, και να τον οδηγήσει στη Σωτήρια Ομολογία … «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου, δόξα Σοι»…!!!
Έτσι, η Απιστία του Θωμά γίνεται Καλή Απιστία…!!!
Όσο παράδοξα κι αν ηχεί τούτο, η πραγματικότητα είναι αυτή … Υπάρχει καλή, αλλά και κακή, απιστία!
Καλή απιστία είναι αυτή που σε πρώτη φάση εγκλωβίζει τον άνθρωπο στην αμφισβήτηση και την άρνηση, θέτοντάς του ως προτεραιότητα την πίστη στη λογική και τις αισθήσεις … «Ἐάν μὴ ἴδω, οὐ μὴ πιστεύσω»!
Είναι ο σκεπτικισμός που συναντάμε πολλές φορές μέσα στις Ευαγγελικές διηγήσεις, σαν την περίπτωση του Ναθαναήλ, όταν καλείται να γνωρίσει τον Μεσσία από τον φίλο του Φίλιππο … «Εκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι»…;;;
Ή σαν την περίπτωση του τραγικού πατέρα που προσφεύγει μεν στον Ιησού για να θεραπεύσει το παιδί του, αλλά γεμάτος ερωτηματικά και αμφισβήτηση … «Ἀλλ᾽ εἲ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν»…!!!
Κι ο Κύριος την αμφισβήτηση και τον σκεπτικισμό αυτόν δεν τα απορρίπτει. Τα παίρνει ως τα πρώτα εναύσματα της Πίστεως, που θα οδηγήσουν στη στέρεα και βεβαία Πίστη!
Διότι βλέπει ότι η Απιστία αυτή πηγάζει από μια Καρδιά που πάσχει και αγωνιά.
Έτσι το γνώρισμα της «Καλής Απιστίας» φαίνεται να είναι αυτό … Η οδυνωμένη Καρδιά του ανθρώπου, που παλεύει μεταξύ της πίστεως και της απιστίας!
«Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ»…!!!
Θυμάται κανείς εδώ και το παρόμοιο γεγονός απιστίας που πέρασε και ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος στα παιδικά του χρόνια (Αρσένιος τότε), όταν η απιστία ενός φοιτητή κλόνισε τις μέχρι τότε βεβαιότητές του!
Και μας περιγράφει την οδύνη της καταστάσεως αυτής:
«Θόλωσε ο πνευματικός μου ορίζοντας. Γέμισα από αμφιβολίες. Θλίψη κατέλαβε την ψυχή μου»…!!!
Είναι η παρόμοια κατάσταση που περνάει κάθε άνθρωπος, μέχρις ότου στερεωθεί στην Πίστη του στον Χριστό, γεγονός που σημαίνει ότι η φάση αυτή της απιστίας δεν θεωρείται ως κάτι αρνητικό και παράδοξο, αλλά φυσιολογικό σκαλοπάτι στην πορεία της Πνευματικής ωριμάνσεως του ανθρώπου»…!!!
(π. Γεώργιος Δορμπαράκης, “Του Πάθους και της Ανάστασης”, Αρχονταρίκι, Αθήνα 2014)

[toula]

“Ο Κύριός μου και ο Θεός μου”…!!!
«Όταν ο Απόστολος Θωμάς ψηλάφισε τις πληγές του Κυρίου Ιησού Χριστού, ανέκραξε … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Όταν η Μαρία η Μαγδαληνή άκουσε τη φωνή του Ανάστατος, αναφώνησε … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Όταν ο Σαύλος (μετέπειτα Απόστολος Παύλος) είδε το Φως και άκουσε τα Λόγια του Ανάστατος ομολόγησε … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Όταν οι Ειδωλολάτρες παρατηρούσαν έκπληκτοι πόσοι αναρίθμητοι Μάρτυρες υπέμεναν ευχαρίστως τούς πόνους και τους ρωτούσαν ποιος ήταν ο Χριστός, όλοι τους απαντούσαν … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Όταν οι Είρωνες ειρωνεύονταν τις στρατιές των Ασκητών, και τους ρωτούσαν ποιος ήταν Αυτός για τον οποίον αναλάμβαναν το βαρύ φορτίο των Ασκητικών μόχθων, όλοι είχαν μία απάντηση … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Όταν οι Χλευαστές χλεύαζαν τις Παρθένους πού είχαν δώσει υπόσχεση να τηρήσουν την Παρθενία τους και τις ρωτούσαν ποιος ήταν Αυτός για τον οποίον απαρνήθηκαν τον γάμο, όλες είχαν μία απάντηση … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Όταν οι Φιλάργυροι, κατάπληκτοι, ρωτούσαν τούς πλουσίους ποιος ήταν Αυτός χάριν του οποίου είχαν μοιράσει τον πλούτο τους και έγιναν επαίτες, όλοι τους είχαν μία απάντηση … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Κάποιοι Τον είδαν, και είπαν … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Κάποιοι Τον άκουσαν μόνον, και είπαν … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Κάποιοι Τον ένιωσαν μόνον, και είπαν … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Κάποιοι Τον διέκριναν πίσω από τα γεγονότα και τις τύχες των ανθρώπων, και είπαν … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Κάποιοι αισθάνθηκαν την παρουσία Του στις ζωές τους, και αναφώνησαν … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Κάποιοι Τον αναγνώρισαν με κάποιο σημείο πού είδαν στον εαυτό τους ή σε άλλον, και ανέκραξαν … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Τέλος, κάποιοι άκουσαν απλώς γι’ Αυτόν από άλλους, και όμως πίστεψαν και το διαλάλησαν … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Πραγματικά, αυτοί οι τελευταίοι είναι οι πιο μακάριοι!
Άς αναφωνήσουμε κι Εμείς, εξ όλης της καρδιάς μας, ανεξαρτήτως εάν και πόσο Τον έχουμε αναγνωρίσει ή γνωρίσει στη ζωή μας … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
“Ότι Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τούς αιώνας των αιώνων”. Αμήν»…!!!
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

[toula]

Το κάλλος υπάρχει παντού.
Αρκεί να αφήσεις την καρδιά σου
να θυμηθεί πως και αυτή ανήκει
στο ίδιο θαύμα.
Γιατί η ζωή μας
είναι ανάσα δοσμένη
από την ίδια πηγή του κάλλους.
Κι αν σταθείς για λίγο,
θα νιώσεις πως ανήκεις
όχι σε κάτι μακρινό,
μα σε αυτό το απαλό, άγιο παρόν
που γεννιέται κάθε στιγμή.
Μην λησμονείς ποτέ
ότι είσαι κι εσύ
μέρος του θαύματος,
μέρος του Θεού.
Είσαι πολύτιμος και πολύτιμη,
όχι γιατί το λέω εγώ,
αλλά γιατί Εκείνος σε κάλεσε στη ζωή
και σε αγαπά…
με αγάπη που δεν φθίνει ποτέ.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Είναι βασικό να γνωρίζομε με όλο μας το είναι, έστω και για λίγο, τί είναι το καθ’ ομοίωση Χριστού.
«Και γενόμενος εν αγωνία εκτενέστερον προσηύχετο, εγένετο δε ο ιδρώς αυτού ωσεί θρόμβοι αίματος καταβαίνοντες επί την γην» (Λουκ. 22,44).
Αυτοί που αγνοούν μια τέτοια αγάπη και αυτοί που δεν επιθυμούν να τη γνωρίσουν, ας μην εκφράσουν γνώμη για το Χριστό.
Κανένας μην τολμήσει στην ανοησία του να ταπεινώσει την εμφάνιση του Χριστού ανάμεσά μας, του μόνου αθάνατου βασιλιά, και τελικά καταντροπιασμένος να ανακράξει «τοις όρεσι και ταις πέτραις· πέσατε εφ’ ημάς και κρύψατε ημάς από του προσώπου του καθημένου επί του θρόνου» (Αποκ. 6,16).
Επιθυμούμε να κάνουμε τη Ζωή Του ζωή μας και να λάβουμε το Χριστό να κατοικήσει μέσα μας.
Σ’ αυτό το σημείο βρίσκεται η έννοια της θεώσεως.
ΑΓΩΝΑΣ ΘΕΟΓΝΩΣΙΑΣ , Αρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ, Επιστολή 19, Έκδοση Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ, Αγγλίας.

[toula]

Να είστε ευγενικοί με τους ανθρώπους! Γιατί ο καθένας, έχει το δικό του πόλεμο, μάχη και απώλειες…
Ζήστε απλά, αγαπάτε απλόχερα!
Νοιαστείτε για τις ανάγκες των άλλων!
Να μιλάτε αργά, αφήστε τα υπόλοιπα στον Θεό!
Σημαντικότερο είναι η αγάπη!
Ούτε η πίστη, ούτε η δογματική, ούτε ο μυστικισμός, ούτε η νηστεία, ούτε οι μεγάλες προσευχές… είναι που καθορίζουν την αληθινή μορφή ενός χριστιανού!
Όλα χάνουν την αξία τους… εάν δεν υπάρχει το κυριότερο που είναι, η αγάπη για τον συνάνθρωπο…
Άγιος Λουκάς ο Ιατρός.

[toula]

Αγάπησε την προσευχή.
Αγάπησε την κατάνυξιν.
Απόδειξης αγάπης προς τον Σωτήρα μας, είναι τα δάκρυα κατά την ώραν της προσευχής.
Το χτίσιμο με ξηρούς λίθους δεν είναι καλό. Χρειάζεται η λάσπη χρειάζεται και ο ασβέστης.
Έτσι και η προσευχή χωρίς δάκρυα δεν είναι προσευχή. Χρειάζονται δάκρυα, αλλιώς ωφέλεια δεν μένει από την προσευχήν.
Μη λες «ο Χριστός» αλλά «ο Χριστός μας».
Ημέρα πού θα πέραση και δεν ένοιωσες τον Χριστό μας στην καρδία σου, δια της προσευχής, αναγνώσεως Ψαλτηρίου, Ευαγγελίου, κλπ., κλπ., να θεωρείς ότι απώλεσες αυτή την μέρα!
Να παρακαλείς με δάκρυα, όπως η Μαρία Μαγδαληνή και να λέγεις:
Χριστέ μου, μη με εγκατάλειψης! Χριστέ μου μη με αφήνεις μόνο, Χριστέ μου γλυκύτατε, μη πάρεις την ψυχήν μου αν δεν γίνω όλος Σος!
Χαιρέτησε την Χάριν!
Όταν αισθάνεσαι κατάνυξιν, είναι επειδή σε επισκέπτεται η Χάρις του Θεού.
Χαιρέτησε την και αγκάλιασε την, δηλ. ζήσε την επίσκεψιν της Στοργής του Θεού εκείνη την ώραν και ταπεινά ευχαρίστησε τον Θεόν δια το δώρον αυτό και παρακάλεσε Τον να μη σε εγκαταλείψει ποτέ!
Όσιος γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης.

[toula]

Η αγάπη στον Χριστό
Μόνο αυτή είναι η καλύτερη θεραπεία των παθών.
Τα πράγματα είναι απλά κι εύκολα στην πνευματική ζωή, στη ζωή εν Χριστώ· αρκεί να ξέρετε να διακρίνετε.
Όταν σας ενοχλήσει κάτι, ένας λογισμός, ένας πειρασμός, μία επίθεση, περιφρονώντας όλ’ αυτά, θα στρέφετε την προσοχή σας, το βλέμμα σας στον Χριστό.
Εκείνος μετά θα αναλάβει να σας ανεβάσει. Εκείνος θα σας πιάσει απ’ το χέρι και θα σας δώσει πλούσια τη θεία Του χάρι.
Εσείς λίγη προσπάθεια θα κάνετε.
Παίρνομε ένα εκατομμύριο.
Το κόβομε κομματάκια.
Παίρνομε το ένα εκατομμυριοστό.
Το ένα εκατομμυριοστό του εκατομμυριοστού είναι του ανθρώπου η προσπάθεια, λίγη δηλαδή διάθεση.
Κινείσθε προς τον Θεό και στο δευτερόλεπτο του δευτερολέπτου έρχεται η θεία χάρις.
Το σκέπτεσθε κι έρχεται το Άγιον Πνεύμα. Δεν κάνετε τίποτα.
Bίος καί Λόγοι, Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου,σελ.290, Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής-Χρυσοπηγής,Χανιά Κρήτη 2003

[toula]

Πες μου, λοιπόν, τι είναι εκείνο για το οποίο κατηγορείς τον εχθρό σου;
Τι σου έκανε, και δε θέλεις να συμφιλιωθείς μαζί του;
Σου άρπαξε χρήματα;
Αλλά, υπομένοντας την αρπαγή με μακροθυμία, θα αμειφθείς τόσο από τον Θεό, όσο αν τα μοίραζες στους φτωχούς.
Γιατί, είτε ελεείς τους φτωχούς, είτε υπομένεις αγόγγυστα την αδικία, την ίδια καλή πράξη κάνεις.
Μήπως αποπειράθηκε να σε σκοτώσει; Αλλά θα θεωρηθείς από τον Θεό μάρτυρας, αν τον άνθρωπο που θέλησε να σου πάρει τη ζωή, τον λογαριάζεις σαν ευεργέτη σου και προσεύχεσαι για τη συγχώρησή του και τη σωτηρία του.
Ποιαν απολογία θα δώσουμε, αλήθεια, και ποια συγχώρηση θα βρούμε, όταν τα θηρία τα ημερεύουμε, αλλά τους ανθρώπους όχι, μολονότι η ημερότητα είναι αντίθετη στη φύση του θηρίου, ενώ η αγριότητα αντίθετη στη φύση του ανθρώπου;
«Μα είπε τόσα σε βάρος μου», παραπονιέσαι. Και τι με αυτό;
Αν έχει δίκιο, να διορθωθείς.
Αν πάλι έχει άδικο, να γελάσεις και να τον περιφρονήσεις.
Ή καλύτερα, να μη γελάσεις και να μην τον περιφρονήσεις, αλλά να χαρείς και να σκιρτήσεις, φέρνοντας στο νου σου τα λόγια του Κυρίου: «Ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, χάρητε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε· ἰδοὺ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ.»
Γι’ αυτό γινόμαστε όλοι και πιο αδύνατοι, ενώ ο μοναδικός εχθρός μας, ο διάβολος, όλο και πιο ισχυρός, επειδή δε συνεργαζόμαστε με αδελφική αγάπη και ταπείνωση, για να πολεμήσουμε ενωμένοι εναντίον του, αλλά συμμαχούμε μαζί του και πολεμάμε ο ένας τον άλλον.
Εύχομαι, όμως, με τη χάρη του Χριστού, να τον εγκαταλείψουμε όλοι, να διώξουμε από την καρδιά μας το σατανικό μίσος και να αποκτήσουμε την ευλογημένη αγάπη.
«Ἀγαπητοί, ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, ὅτι ἡ ἀγάπη ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι, καὶ πᾶς ὁ ἀγαπῶν ἐκ τοῦ Θεοῦ γεγέννηται καὶ γινώσκει τὸν Θεόν. ὁ μὴ ἀγαπῶν οὐκ ἔγνω τὸν Θεόν, ὅτι ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν ».
Θέματα ζωής (από τις ομιλίες του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου), τόμος Β΄, θέμα: Μίσος και έχθρα, Ιερά Μονή Παρακλήτου.

[toula]

Ναι, προσεύχονται εις το Άγιον Όρος, μέσα εις τα μοναστήρια και έξω από τα μοναστήρια.
Μορφαί μεγάλαι ανεδείχθησαν τα τελευταία χρόνια, όπως ο Δανιήλ ο Κατουνακιώτης (+ 1929), ο Καλλίνικος ο Ησυχαστής (+ 1930) και τόσοι άλλοι.
Ένας ιδικός μας μοναχός, που εκοιμήθη εδώ και ολίγα χρόνια, ο γερο-Αρσένιος, ο ευλογημένος, ούτε να κοιμηθή δεν ήθελε, αλλά εκρέματο από κάτι σχοινιά -κρεμαστήρας- και προσηύχετο ακουμβών εις εν ξύλον δια να προσεύχεται αδιαλείπτως, όπως και πάμπολλοι μοναχοί έπραττον.
Όταν προσηύχετο και έκαμε μετανοίας, κτυπούσε το κεφάλι του εις το πάτωμα.
Έλεγεν• «Είμαι αμαρτωλός και δεν θ' ακούη την προσευχήν μου ο Θεός- ν' ακούη τουλάχιστον τα κτυπήματα της κεφαλής μου.
Η αμαρτία μου είναι τόση, που δεν βγαίνει η ευχή από το λαρύγγι μου».
Και είχε μίαν χαράν! Συνεχώς προσηύχετο.
Να εβλέπατε το πρόσωπον του.
Αν εβλέπατε πώς εκοιμήθη, θα ελέγατε• «Αλήθεια, μακάριος ο θάνατος ενός οσίου».
Ένας άλλος ασκητής τα τελευταία χρόνια, πόσες φορές, όταν ελειτούργει, εχρειάζετο ώρας ολοκλήρους, διότι τον επεσκέπτοντο οι άγιοι και μαζί του συλλειτουργούσαν και καθυστερούσε και έβγαζε έξω τα καλογέρια, δια να είναι μόνος του και να μη εκπλήσσωνται.
Και όταν τελείωνε η έκστασις, άνοιγε την πόρτα και έλεγε• «Να συνεχίσωμε την λειτουργίαν».
Ένας άλλος μοναχός, προσευχόμενος μίαν νύκτα μέσα εις την ακολουθίαν, ο νους του ξέφυγε και επέταξεν επάνω εις την θάλασσαν, επήγεν εις τα βουνά και εις τα λαγκάδια, αγνάντεψε τα δένδρα, τα λουλούδια, τα ψάρια της θαλάσσης, τα βουνά, τα νησιά, επεσκόπευσε την γην και τον ουρανόν, και είδε και ήκουσεν ότι όλα δοξολογούν τον Θεόν. Από την ημέραν εκείνην δεν ημπορούσε να σταθή καθόλου• και από τους οξυδρόμους οφθαλμούς του δεν εσταμάτησαν τα δάκρυα.
Είδε και έλεγεν ότι η άψυχος κτίσις εκχέει τα δάκρυά της με την δοξολογίαν «και εγώ, που έχω ψυχήν, είμαι μέσα εις την αμαρτίαν».
ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ο Σιμωνοπετρίτης
Περί Θεού: Λόγος Αισθήσεως.

[toula]

Να χαίρωμεν ἐν ταῖς θλίψεσιν.
Ἡ ταπείνωση, ἡ ἐξομολόγηση, ἡ μετάνοια μέ ἀποκορύφωμα τή Θεία Εὐχαριστία ὁδηγοῦν τόν ἄνθρωπο στή γεύση καί στήν κατοίκηση τοῦ Θεοῦ μέσα του.
Καί μετά ἔρχονται οἱ «ἐξετάσεις».
Μετά ἀπό ὅλα αὐτά ὅπως ἕνας μαθητής ὁ ὁποῖος ἀφοῦ διαβάζει ὅλο τό χρόνο, παρακολουθεῖ μαθήματα, πάει σχολεῖο κ.λπ., πρέπει γιά νά πάει στήν ἑπόμενη τάξη νά δώσει τίς ἐξετάσεις, ἔτσι καί ὁ χριστιανός.
Οἱ «ἐξετάσεις» τοῦ μαθητῆ τοῦ Χριστοῦ εἶναι οἱ πειρασμοί, οἱ θλίψεις, οἱ δοκιμασίες, ἡ ἀντίσταση , ἡ ἀποτυχία, ἡ συντριβή του, ἀσθένειες, καταστροφές, ὁ ἴδιος ὁ θάνατος πού ἔρχεται μπροστά μας ὡς ἔσχατος ἐχθρός, γιά νά κλονίσει τήν πίστη μας καί νά μᾶς ἀφανίσει ὁλόκληρους.
Ὅλα ὅσα μπορεῖ νά συμβοῦν σέ ἕναν ἄνθρωπο ἀπό πάσα ἄποψη, καί πνευματική καί σωματική, εἶναι πνευματικές ἐξετάσεις.
Ἐκεῖ πραγματικά φαίνεται τό τί κάναμε τόσο καιρό.
Γι᾽ αὐτό ἔλεγε κι ἕνας Ἅγιος, κάθε ἐνάρετη πράξη ἡ ὁποία δέν σφραγίσθηκε μέ τόν πειρασμό νά τή θεωρεῖς ὡς ἔκτρωμα καί ὅτι εἶναι ἄχρηστη.
Δέν ἔχει γνησιότητα.
Ὁ ἄνθρωπος θά φανεῖ μέσα ἀπό τόν πειρασμό καί τή θλίψη καί τή δυσκολία.
Γι’ αὐτό δέν πρέπει νά φοβόμαστε τούς πειρασμούς καί τίς θλίψεις, ἀλλά διά τῆς πίστεως νά περνοῦμε ἀπό αὐτό τό καμίνι, γνωρίζοντας ὅτι θά περάσουμε αὐτή τήν κατάσταση καί θά βγοῦμε στήν ἀντίπερα ὄχθη καί ἐκεῖ θά δοῦμε τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ. Θά δοῦμε ὅτι τελικά τίποτα δέν μπορεῖ νά κάνει κακό στόν ἄνθρωπο. Κανένας καί τίποτα.
Μέ ὅ,τι κι ἄν μπορεῖ κανείς νά μᾶς ἀπειλήσει, τίποτα δέν μπορεῖ νά μᾶς βλάψει.
Γιατί ἄν ὁ ἄνθρωπος ἔχει τήν ἐλπίδα του στόν Θεό, ποιόν νά φοβηθεῖ;
Οὔτε καί τόν θάνατο τόν ἴδιο.
Ἄν πιστεύουμε εἰς Χριστόν Ἐσταυρωμένον καί Ἀναστάντα, τότε γιά μᾶς λύθηκε ἀκόμα καί ὁ θάνατος καί ἡ ζωή μας ὁλόκληρη ἔχει ἕνα ἄλλο πρίσμα μέ τό ὁποῖο βλέπουμε τή ζωή μας.
Γι’ αὐτό ὅταν μᾶς πλησιάζουν οἱ θλίψεις νά μήν πανικοβαλλόμαστε, ἀλλά νά φαινόμαστε γενναῖοι ἀθλητές καί νά «χαίρωμεν ἐν ταῖς θλίψεσι».
Μητρ. Αθανάσιος Λεμεσού.