Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=cINf1sQgE9M

«Αναστάσιμες ανταύγειες» - Παρέα της Τρίτης, 21 Απριλίου 2026

Ομιλία του πατρός Σπυρίδωνος Βασιλάκου, στον Άγιο Νικόλαο Φιλοπάππου

[toula]

Η Εκκλησία κατά τη σημερινή Κυριακή των Μυροφόρων προβάλλει το μυστήριο του πόθου και της αγάπης.
Οι Μυροφόρες μετά την ταφή του αγαπημένου Διδασκάλου «ητοίμασαν αρώματα και μύρα», και, τηρώντας την καθιερωμένη αργία, «το σάββατον ησύχασαν κατά την εντολήν».
Πυρ αδημονίας, πόθου και αγάπης τις έφλεγε, και αυτό τους έδωσε την τόλμη να αψηφήσουν τα ανυπέρβλητα εμπόδια, όπως τον σφόδρα μέγα λίθο που κάλυπτε το μνημείο, τους στρατιώτες, την απειλή του θανάτου και «λίαν πρωί έδραμον» να αποτίσουν τιμές στον Κύριο.
Στο Άσμα Ασμάτων το Όνομα του Κυρίου ονομάζεται το «μύρον το ακένωτον».
Οι Μυροφόρες θέλησαν να ράνουν με μύρα Εκείνον, που μυρώνει όλη την κτίση, που περιποιείται ακατάπαυστα τον κόσμο με τη δημιουργική και προνοητική Του ενέργεια, σύμφωνα με τον λόγο Του:
«Ο Πατήρ μου έως άρτι εργάζεται καγώ εργάζομαι».
Από τότε που «ο Λόγος σαρξ εγένετο», που έπαθε, πέθανε και αναστήθηκε, η θεία φύση στο Πρόσωπο του Κυρίου Ιησού έχρισε την ανθρώπινη· έκχυσε και της μετέδωσε χάρη, δύναμη, αγιασμό.
Με τα πολύτιμα αυτά αρώματα ο Κύριος χρίει τους δικούς Του ανά τους αιώνες, όσους φέρουν πράο, ταπεινό και ησύχιο ήθος και σε αυτούς επαναπαύεται το Πνεύμα Του, «το της δόξης Πνεύμα».
Την περίοδο που ακολουθεί, έχοντας γευθεί θάνατο, έχοντας δεί τον τύπο της Αναστάσεως, και έχοντας αγγίξει το κράσπεδο ατελεύτητης ζωής, δίψα έως θανάτου κυριεύει τον άνθρωπο για τα νάματα της ευσεβείας, τα ύδατα που επιφέρουν δροσιά απερίγραπτη, σύμφωνα με την υπόσχεσή Του, «ο πιστεύων εις εμέ, ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος».
Οι καταρράκτες δροσερού και ζωοποιού ύδατος εικονίζουν την αναψυχή και την αγαλλίαση, που παρέχει η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά του ανθρώπου, ώστε «και τα οστά αυτού ως βοτάνη ανατελεί».
Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζάχαρου, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας

[toula]

'Γι’ αυτό και ζούμε, όχι φορώντας τον Θεόν αλλά όντας οι ίδιοι θεοί.."
… Τα πολλά χρόνια είναι δωρεά του Θεού, όμως οι μοναχοί δεν τα βλέπουν σαν κάτι αγαθό – απλώς τα βιώνουν κατά την μοναχική πολιτεία τους. Οι παλαιότεροι μοναχοί ζούσαν ακόμη περισσότερα χρόνια. Η δική μιας γενιά έχει καλύτερους όρους διαβιώσεως, αλλά είναι εξακριβωμένο και βεβαιωμένο ότι, όσο κανείς ενδιαφέρεται για την υγεία του, τόσο ασθενέστερος και ολιγοχρόνιος είναι.
Ο νέος ενιαυτός [η νέα χρονιά] δεν έχει καμιά σχέσι ούτε και με τα αγαθά τα οποία εύχεται ο κόσμος. Για μας ο νέος χρόνος είναι, θα λέγαμε, ένας χρόνος λιγώτερος στην ζωή μιας.
Αυτό σημαίνει ότι δεν μεγαλώνομε άλλα ότι μικραίνομε κατά ένα χρόνο, με το να πλησιάζωμε όλο και περισσότερο να δούμε πρόσωπο προς πρόσωπο τον Θεόν.
Η δική μας χαρά και θερμομέτρησις του χρόνου εξαρτάται από την σχέσι μας με τον Θεόν και από την παρουσία του στην ζωή μας.
Καθώς ο Θεός δίνει διαρκώς μαρτυρίες για τον εαυτό του, δεν υπάρχει άνθρωπος που, μελετώντας είτε την ιστορία του είτε την καρδιά του, δεν κατανοεί πόσον εγγύς είναι ο Κύριος.
Ο Κύριος συγκαταβάς μας κατέστησε συμμέτοχους της Θεανθρωπίνης ζωής του, επομένως εισερχομένους και εξερχομένους μαζί του στην ζωή μας.
Ο Κύριος έγινε αναπόσπαστο στοιχείο της ζωής μας.
Ο Θεός μας έπλασε έτσι, ώστε να μπορούμε να τον περιέχωμε.
Ως εκ τούτου, δεν μπορούμε ποτέ να αναλογισθούμε τον εαυτό μας χωρίς τον Θεόν μέσα μας, όχι απλώς μαζί μας.
Δεν είμαστε σωλήνες μέσα στους οποίους μπήκε κατά κάποιον τρόπο ενεργειακά ο Θεός, αλλά γινόμαστε θεοί.
Ζούμε πραγματικά, ανάλογα με το πόσο είμαστε μέτοχοι θείας παρουσίας, θείας ενεργείας, θείας ζωής.
«Εξαποστελείς το Πνεύμα σου και κτισθήσονται», λέγει ο Ψαλμωδός. Ο Θεός μας εξαπέστειλε κάποτε το Πνεύμα του και έκτοτε παρέμεινε σύσκηνο, σύναιμο, θα λέγαμε σύσσωμο με την δική μας ύπαρξι.
Γι’ αυτό και ζούμε, όχι φορώντας τον Θεόν αλλά όντας οι ίδιοι θεοί.
Ενούμενοι μαζί του, εξιστάμεθα και γινόμαστε ό,τι είναι ο Θεός.
Επομένως, ο νέος χρόνος μας υπενθυμίζει τον συγκαταβάντα και περιτμηθέντα Θεόν, τον γενόμενον κατά πάντα όμοιον με μας, τον Θεόν ο οποίος έγινε νήπιο, οκταήμερος, δωδεκαετής , τριακονταετής, έγινε ό,τι γίναμε και εμείς.
Ο Θεός είναι το περιεχόμενο του χρόνου μας, όπως θα είναι και της αιωνιότητός μας.
Γι’ αυτό εμείς μπορούμε να πούμε ότι με τον νέο χρόνο -πόσο συμβατικός όρος για την ανθρώπινη ζωή!- γινόμαστε αληθέστεροι και όχι συμβατικώτεροι.
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[toula]

Ο Θεός θέλει να ομοιωθούμε με τους αγγέλους.
Οι άγγελοι μόνο δοξολογούν τον Θεό.
Αυτή είναι η προσευχή τους, μόνο η δοξολογία.
Είναι λεπτό πράγμα η δοξολογία· ξεφεύγει απ’ τα ανθρώπινα...
Η δοξολογία είναι ανιδιοτελής προσευχή.
Οι άγγελοι δεν προσεύχονται, για να κερδίσουν κάτι, είναι ανιδιοτελείς.
Ο Θεός έδωσε και σ’ εμάς αυτή τη δυνατότητα, αν είναι η προσευχή μας μια διαρκής δοξολογία, προσευχή αγγελική.
Εδώ βρίσκεται το μεγάλο μυστικό.
Όταν μπούμε σ’ αυτή την προσευχή θα δοξάζομε τον Θεό συνεχώς αφήνοντας τα όλα σ’ Αυτόν, όπως εύχεται η Εκκλησία μας:
«… πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».
Άγιος Πορφύριος

[toula]

Κυριακή των Μυροφόρων
Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζάχαρου
Ο Κύριος, λίγο πριν το Πάθος, υποσχέθηκε στους μαθητές Του και μέσω αυτών σε όσους Τον αγάπησαν, την αναφαίρετη χαρά της Αναστάσεως· «πάλιν δε όψομαι υμάς και χαρήσεται υμών η καρδία, και την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ’ υμών»[1]. Ενώ βάδιζε προς το απερινόητο Πάθος, τους χλευασμούς και την άκρα ταπείνωση, υποσχέθηκε ότι η χαρά της Αναστάσεως μπορεί να γίνει μόνιμη στις ψυχές όσων ανήκουν σε Αυτόν. Τη χαρά αυτή της Αναστάσεως, που έφλεγε τις καρδιές των Αποστόλων τις σαράντα ημέρες πριν την Ανάληψη, όταν ο Κύριος «ην οπτανόμενος αυτοίς»[2], θα τη μεταδίδει έως συντελείας του αιώνος στους πιστούς που Τον ακολουθούν αίροντες τον σταυρό τους.
Ο λόγος του Κυρίου, «πάλιν όψομαι υμάς και χαρήσεται υμών η καρδία», έχει παράδοξο χαρακτήρα. Ο ψυχικός άνθρωπος, που χαίρεται με τη φυσική παρουσία του αγαπώμενου, θα ανέμενε να ακούσει: «Πάλι θα με δείτε και θα χαρεί η καρδιά σας». Ο Χριστός θέτει τα πάντα επί άλλης βάσεως, λέγοντας, «πάλιν όψομαι υμάς». Σημασία δεν έχει αν ο άνθρωπος βλέπει τον Κύριο η όχι, αλλά αν ο Κύριος επιβλέπει σε αυτόν «ιλέω όμματί Του». Ο φυσικός ήλιος, το μάτι του ορατού κόσμου, λάμπει ακατάπαυστα και ζωοποιεί την κτίση. Είτε ο άνθρωπος αντικρίζει το φως του είτε όχι, δέχεται τις ευεργετικές επιδράσεις του. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον άδυτο Ήλιο της Δικαιοσύνης, το ανέσπερο Φως, τον Παντοκράτορα Ιησού. Οι πληγές του Πάθους και της θυσίας Του αποβαίνουν πηγές αενάου Φωτός. Οι οφθαλμοί Του εκχέουν Φως, που φωτίζει όλο τον πνευματικό κόσμο.
Στην παρούσα ζωή, ακόμη και όταν τα μάτια της ψυχής αδυνατούν να ατενίσουν τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, οι ακτίνες του Φωτός Του φθάνουν ευεργετικά στον πιστό. Είτε ο άνθρωπος περισκέπεται από τη νεφέλη της πίστεως είτε βρίσκεται υπό τη σκιά της ελπίδας, η ενέργεια του ανεσπέρου Φωτός της Αναστάσεως επιδρά πάνω του, φθάνει να ελκύσει τον Κύριο να επιβλέψει σε αυτόν, όχι απλώς ως ο Παντεπόπτης Θεός που ενορά τη δημιουργία Του, αλλά με τον ιδιαίτερο, αγαπητικό τρόπο που επέβλεψε στους ταραγμένους μαθητές Του και στις περίλυπες Μυροφόρες. Οι λόγοι Του επαγγέλλονται κάτι παραπάνω από το δημιουργικό Του βλέμμα. Επαγγέλλονται τη σωτηριώδη και φωτιστική επίβλεψη, που φλέγει τις καρδιές και φωτίζει τον νού, και που ως εκ τούτου, επιφέρει χαρά αναφαίρετη. Τα φυσικά μάτια, αν δεν έχει ενισχυθεί η ανθρώπινη φύση από το Πνεύμα το Άγιο, αδυνατούν να αντικρίσουν το Φως του νοητού Ηλίου, όπως φαίνεται στην περίπτωση των τριών προκρίτων Αποστόλων που έπεσαν πρηνείς κατά γης στο Θαβώρ, η στην περίπτωση του αποστόλου Παύλου, που όταν «περιήστραψεν αυτόν φως από του ουρανού» στην οδό προς Δαμασκό τυφλώθηκε «προς καιρόν»[3].
Η δωρεά της Πεντηκοστής είναι αυτή που ενισχύει την ανθρώπινη φύση, ώστε να καταστεί ικανή να προσομιλήσει στον Κύριο πρόσωπο προς Πρόσωπο, χωρίς να διαλυθεί η υπόστασή της. Ο Θεός κανένα δεν αποκλείει. Αντιθέτως πάντα αναζητά την καρδιά του ανθρώπου. Ωστόσο, θέτει όρους, για να επιβλέψει στον άνθρωπο με τον τρυφερό τρόπο που επέβλεψε στις Μυροφόρες. Στον προφήτη Ησαία λέει: «Επί τίνα επιβλέψω, αλλ’ η επί τον ταπεινόν και ησύχιον και τρέμοντα τους λόγους μου»[4]. Η προϋπόθεση επομένως, για να αξιωθεί ο πιστός να κατευθύνει προς αυτόν ο Κύριος το γαλήνιο βλέμμα Του και να του μεταδώσει την ειρήνη Του και την αναφαίρετη αγαλλίαση της Αναστάσεως, είναι να μάθει από το υπόδειγμά Του πραότητα και ταπείνωση, να τρέμει, να φοβάται και να αγαπά τον λόγο Του.
Πράος και ταπεινός είναι ο άνθρωπος που είτε ζει είτε πεθαίνει, μένει εδραιωμένος στην πίστη ότι ανήκει στον Θεό και αυτό που φοβάται είναι να μην παρεκκλίνει από τα προστάγματά Του. Ακολουθώντας στα αχνάρια Αυτού που είπε, «μάθετε απ’ εμού, ότι πράός ειμι και ταπεινός τη καρδία»[5], έχει ήδη νικήσει τον θάνατο μέσα του. Σε αυτόν επιβλέπει ο Κύριος μέρα και νύχτα και το Φως της Αναστάσεως μένει αμάραντο και ολοένα ανακαινούμενο στην καρδιά του.
Η Εκκλησία πάντοτε, αλλά ειδικότερα σε περιόδους πνευματικής εντάσεως και αναζωπυρώσεως, όπως είναι το Πεντηκοστάριο, παρέχει πλουσιοπάροχα στα μέλη της τον λόγο του Κυρίου, για να τα εκπαιδεύσει να μην καταισχύνουν την αναστάσιμη χαρά και να μην αποδιώξουν την πνοή του Παρακλήτου, αν τρέμοντας εντρυφήσουν σε αυτόν.
Σε κάθε πρόταση του Ευαγγελίου εναποκρύβεται το βαθύ μυστήριο της θείας ζωής. Έχοντας διδάξει, από το κατά Πρόνοια Θεού ολίσθημα του Θωμά, το μυστήριο της ταπεινής πίστεως, που δεν σαλεύεται ούτε από ζωή ούτε από θάνατο, η Εκκλησία κατά τη σημερινή Κυριακή των Μυροφόρων προβάλλει το μυστήριο του πόθου και της αγάπης.
Οι Μυροφόρες μετά την ταφή του αγαπημένου Διδασκάλου «ητοίμασαν αρώματα και μύρα», και, τηρώντας την καθιερωμένη αργία, «το σάββατον ησύχασαν κατά την εντολήν»[6]. Πυρ αδημονίας, πόθου και αγάπης τις έφλεγε, και αυτό τους έδωσε την τόλμη να αψηφήσουν τα ανυπέρβλητα εμπόδια, όπως τον σφόδρα μέγα λίθο που κάλυπτε το μνημείο, τους στρατιώτες, την απειλή του θανάτου και «λίαν πρωί έδραμον» να αποτίσουν τιμές στον Κύριο.
Στο Άσμα Ασμάτων το Όνομα του Κυρίου ονομάζεται το «μύρον το ακένωτον»[7]. Οι Μυροφόρες θέλησαν να ράνουν με μύρα Εκείνον, που μυρώνει όλη την κτίση, που περιποιείται ακατάπαυστα τον κόσμο με τη δημιουργική και προνοητική Του ενέργεια, σύμφωνα με τον λόγο Του: «Ο Πατήρ μου έως άρτι εργάζεται καγώ εργάζομαι»[8]. Από τότε που «ο Λόγος σαρξ εγένετο»[9], που έπαθε, πέθανε και αναστήθηκε, η θεία φύση στο Πρόσωπο του Κυρίου Ιησού έχρισε την ανθρώπινη· έκχυσε και της μετέδωσε χάρη, δύναμη, αγιασμό. Με τα πολύτιμα αυτά αρώματα ο Κύριος χρίει τους δικούς Του ανά τους αιώνες, όσους φέρουν πράο, ταπεινό και ησύχιο ήθος και σε αυτούς επαναπαύεται το Πνεύμα Του, «το της δόξης Πνεύμα»[10].
Για να προσεγγίσει ο άνθρωπος τον Κύριο και να Τον γνωρίσει «εγηγερμένον εκ νεκρών», δεν φθάνει η πίστη, αλλά, όπως υποδεικνύει το παράδειγμα των Μυροφόρων, χρειάζεται και αγάπη γι’ Αυτόν που πιστεύει, αγάπη που κάνει τον άνθρωπο ως παράφρονα να μην λογαριάζει τίποτε πρόσκαιρο και φθαρτό. Παραδομένος στο ρεύμα της θείας αγάπης, «κοιτάζει τον κόσμο και δεν τον επιθυμεί και δεν τον βλέπει»[11]. Ποθεί μόνο να είναι ευάρεστος στον Κύριο και να ενωθεί με το Πνεύμα Του.
Με την Ανάσταση δόθηκε η απαρχή του χαρίσματος της Πεντηκοστής, όταν ο εμφανισθείς στους μαθητές Κύριος ενεφύσησε στα πρόσωπά τους και είπε, «λάβετε Πνεύμα Άγιον». Εκείνη τη στιγμή οι μαθητές αντίκριζαν την αυγή του νοητού Ηλίου, του οποίου το Φως αυξάνει ώσπου να καταυγάσει μεσημβρινή ημέρα με την επιδημία του Παρακλήτου.
Με τέτοιου είδους νοήματα, το Φως και η χάρη του Σταυρού και της Αναστάσεως μπορούν να παραμείνουν όχι μόνο αμείωτα στην καρδιά, αλλά και να αυξάνουν, όσο πλησιάζει το όμορφο και δοξασμένο μυστήριο της Πεντηκοστής, όταν η δροσίζουσα φλόγα του Παρακλήτου θα φωτίσει την ψυχή να αναγνωρίσει τον Σωτήρα και Νυμφίο Χριστό και θα σμιλεύσει στην καρδιά τη μορφή Του. Τότε ο πιστός θα γίνει «διδακτός Θεού»[12], διότι θα αρκεί να σκύψει το βλέμμα του στο μέρος της τετρωμένης από την αγάπη καρδιάς, όπου το Είδος του άμωμου και άσπιλου Αμνού του δίνει το υπόδειγμα και του φανερώνει το ψεύδος του. Όταν η αχλύς αλλότριων λογισμών θολώνει τη μορφή του Κυρίου και ο σάλος των βιοτικών μελημάτων καλύπτει την πραεία φωνή Του, ο άνθρωπος γνωρίζει ότι πρέπει να προσφέρει μετάνοια, για να μην απωλέσει τον θησαυρό που κρύβεται στα στέρνα του.
Την περίοδο που ακολουθεί, έχοντας γευθεί θάνατο, έχοντας δεί τον τύπο της Αναστάσεως, και έχοντας αγγίξει το κράσπεδο ατελεύτητης ζωής, δίψα έως θανάτου κυριεύει τον άνθρωπο για τα νάματα της ευσεβείας, τα ύδατα που επιφέρουν δροσιά απερίγραπτη, σύμφωνα με την υπόσχεσή Του, «ο πιστεύων εις εμέ, ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος»[13]. Οι καταρράκτες δροσερού και ζωοποιού ύδατος εικονίζουν την αναψυχή και την αγαλλίαση, που παρέχει η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά του ανθρώπου, ώστε «και τα οστά αυτού ως βοτάνη ανατελεί»[14].
Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζάχαρου, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας
Παραπομπές:
[1]. Ιωάν. 16,22.
[2]. Βλ. Πραξ. 1,3.
[3]. Βλ. Πραξ. 9,1-18.
[4]. Ησ. 66,2.
[5]. Ματθ. 11,29.
[6]. Λουκ. 23,55.
[7]. Βλ. Άσμα 1,3.
[8]. Ιωάν. 5,17.
[9]. Ιωάν. 1,14.
[10]. Α’ Πετρ. 4,14.
[11]. Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, σ. 594.
[12]. Ιωάν. 6,45.
[13]. Ιωάν. 7,38.
[14]. Ησ. 66,14.

[toula]

ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
Μυροφόροι γυναῖκες, τῷ τάφῳ τί προσήλθετε; τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα ἐν νεκροῖς; Ἀνέστη ὁ Κύριος, θαρσεῖτε, βοᾷ ὁ Ἄγγελος.
«Και αναβλέψασαι θεωρούσιν ότι αποκεκύλισται ο λίθος· ην γαρ μέγας σφόδρα, και εισελθούσαι εις το μνημείον είδον νεανίσκον καθήμενον εν τοις δεξιοίς, περιβεβλημένον στολήν λευκήν, και εξεθαμβήθησαν» (Μάρκ. ιστ’ 4-5). Όταν ο Μωυσής έφτασε με το λαό του στην Ερυθρά Θάλασσα, αντιμετώπισε μια δυσκολία, ένα μεγάλο πρόβλημα. Πώς θα άνοιγε δρόμο στη θάλασσα, εκεί που δεν υπήρχε; Μόλις όμως κραύγασε για βοήθεια στο Θεό η θάλασσα χώρισε στα δύο κι ο δρόμος άνοιξε. Το ίδιο έγινε τώρα με τις Μυροφόρες. Προβληματισμένες πολύ έντονα για το ποιός θα κυλίσει τη μεγάλη πέτρα, κοίταξαν και είδαν «ότι αποκεκύλισται ο λίθος». Η πέτρα είχε μετακινηθεί κι εκείνες μπήκαν αμέσως μέσα στο μνημείο. Μα πού πήγαν οι στρατιώτες που φρουρούσαν τον τάφο; Αυτοί δεν αποτελούσαν μεγαλύτερο εμπόδιο για να μπουν στο μνημείο, από τη βαριά πέτρα; Εκείνη την ώρα οι φρουροί είτε κείτονταν στη γη μισοπεθαμένοι από το φόβο, είτε είχαν δραπετεύσει προς την πόλη για να διηγηθούν με τρεμάμενη φωνή στους ανθρώπους αυτά που από την εποχή του Αδάμ ως τότε δεν είχαν ακούσει ανθρώπινα αυτιά. Δεν υπήρχε κανένας στο μνημείο για να τις εμποδίσει, κανένας και τίποτα στην είσοδο. Υπήρχε κάποιος όμως μέσα στο μνημείο. Κάποιος που το πρόσωπό του ήταν «ως αστραπή και το ένδυμα αυτού λευκόν ωσεί χιών» (Ματθ. κη’ 3). Ήταν ένας νέος άνδρας. Ήταν πραγματικά άγγελος του Θεού. Οι γυναίκες φοβήθηκαν κι έπεσαν με το πρόσωπο στη γη. Είναι φοβερό να βλέπει κανείς τη μορφή ενός ουράνιου αγγελιαφόρου του Θεού, εκείνου που έφερε τις πιο υπερφυσικές και χαρμόσυνες ειδήσεις στη γη, από τότε που ο πεσμένος άνθρωπος άρχισε να περιπλανιέται μακριά από τον παράδεισο. Ο Ματθαίος λέει πως ο άγγελος καθόταν πάνω στην πέτρα που είχε κυλίσει από τη θύρα του μνημείου, ενώ ο Μάρκος πως ο άγγελος ήταν μέσα στο μνημείο. Το γεγονός αυτό όμως δεν έχει καμιά αντίθεση. Ίσως οι γυναίκες είδαν πρώτα τον άγγελο πάνω στην πέτρα κι έπειτα άκουσαν τη φωνή του μέσα στο μνημείο. Ο άγγελος δεν είναι κάτι υλικό και ακίνητο. Μπορεί να εμφανιστεί οποιαδήποτε στιγμή και οπουδήποτε. Το γεγονός ότι ο Λουκάς αναφέρει δύο αγγέλους, ενώ ο Ματθαίος κι ο Μάρκος έναν, δεν πρέπει να φέρει σε σύγχυση τους πιστούς. Όταν γεννήθηκε ο Κύριος στη Βηθλεέμ, ένας άγγελος εμφανίστηκε ξαφνικά στους ποιμένες κι εκείνοι «εφοβήθησαν φόβον μέγαν» (Λουκ. β’ 9), Πολύ σύντομα μετά, «εξαίφνης εγένετο συν τω αγγέλω πλήθος στρατιάς ουρανίου αινούντων τον Θεόν» (Λουκ. β’ 13). Στην ανάσταση του Κυρίου στο Γολγοθά ίσως παρευρίσκονταν λεγεώνες αγγέλων του Θεού. Γιατί πρέπει να εκπλαγούμε αν οι Μυροφόρες είδαν τη μια φορά έναν άγγελο και την άλλη δύο;
«Ο δε λέγει αυταίς· μη εκθαμβείσθε· Ιησούν ζητείτε τον Ναζαρηνόν τον εσταυρωμένον· ηγέρθη, ουκ εστίν ώδε· ίδε ο τόπος όπου έθηκαν αυτόν, αλλ’ υπάγετε, είπατε τοις μαθηταίς αυτού και τω Πέτρω ότι προάγει υμάς εις την Γαλιλαίαν εκεί αυτόν όφεσθε, καθώς είπεν υμίν» (Μάρκ. ιστ’ 6-8).
Ο αστραπόμορφος άγγελος του Θεού φροντίζει πρώτα να ηρεμήσει τις γυναίκες από το φόβο και τον τρόμο τους. Ήθελε να τις προετοιμάσει για τα καταπληκτικά νέα της Ανάστασης του Κυρίου. Η πρώτη έκπληξη για τις γυναίκες ήταν όταν είδαν το μνημείο ανοιχτό. Μετά η έκπληξή τους μεταβλήθηκε σε τρόμο όταν, αντί για Εκείνον που γύρευαν, είδαν αυτόν που δεν περίμεναν.
Ο άγγελος είπε στις γυναίκες με σιγουριά: Ιησούν ζητείτε τον Ναζαρηνόν τον εσταυρωμένον. Γιατί μίλησε έτσι; Για να τις στερήσει από κάθε αμφιβολία και σύγχυση για Εκείνον που είχε αναστηθεί. Ο άγγελος μιλάει πολύ συγκεκριμένα τόσο για τις ίδιες τις γυναίκες όσο και για τις μελλούμενες γενιές. Με την ίδια πρόθεση ο άγγελός τους δείχνει το καινό μνημείο. «Ίδε ο τόπος όπου έθηκαν αυτόν». Αυτό που είπε ο άγγελος ήταν πλεονασμός. Οι γυναίκες είχαν δει οι ίδιες με τα μάτια τους αυτό που τους είπε ο άγγελος. Δε γινόταν το ίδιο όμως με τους λοιπούς ανθρώπους, γι’ αυτούς που επίσης ο Κύριος πέθανε κι αναστήθηκε. «Ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε». Ο ουράνιος αγγελιαφόρος πρόφερε με τον πιό απλό τρόπο την συγκλονιστικότερη είδηση που ακούστηκε ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία. «Ηγέρθη, ουκ εστίν ώδε». Για τις αθάνατες χορείες των αγγέλων η συγκλονιστικότερη είδηση ήταν ο θάνατος του Κυρίου, όχι η ανάστασή Του. Για τους ανθρώπους τα πράγματα ήταν αντίθετα.
Μετά απ’ αυτό ο άγγελος είπε στις γυναίκες να μεταφέρουν τη χαρμόσυνη είδηση «στους αποστόλους και τω Πέτρω». Γιατί και τω Πέτρω; Σίγουρα επειδή ο Πέτρος ένιωθε περισσότερο ταραγμένος από τους άλλους μαθητές. Η συνείδησή του πρέπει να τον ενοχλούσε επειδή πρόδωσε τρεις φορές τον Κύριο και στο τέλος έφυγε μακριά Του. Η αφοσίωση του ευαγγελιστή Ιωάννη, που μαζί με τον Πέτρο ήταν οι πιό στενοί μαθητές του Κυρίου, θα πρέπει να έκανε πιό ευαίσθητη τη συνείδηση του Πέτρου. Ο Ιωάννης δεν είχε φύγει. Παρέμεινε κάτω από το σταυρό του σταυρωμένου Κυρίου του. Κοντολογίς, ο Πέτρος πρέπει να ένιωθε προδότης του Κυρίου και θα αισθανόταν άβολα στη συντροφιά των αποστόλων, κυρίως μπροστά στην Παναγία Μητέρα Του. Η πίστη του Πέτρου δεν φάνηκε σταθερή σαν πέτρα. Η διστακτικότητα κι η δειλία του τον έκαναν να νιώθει περιφρονημένος στα ίδια του τα μάτια. Είχε ανάγκη να σταθεί ξανά στα πόδια του, ν’ ανακτήσει την υπόληψή του ως άνθρωπος και ως απόστολος. Ο Κύριος, που αγαπά ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, ακριβώς αυτό έκανε τώρα. Αυτός είναι ο λόγος που ο άγγελος έκανε ειδική αναφορά στον Πέτρο.
Γιατί ο άγγελος μίλησε για την εμφάνιση του Κυρίου στη Γαλιλαία κι όχι για τις άλλες εμφανίσεις Του στην Ιερουσαλήμ και στα περίχωρα, που θα γίνονταν νωρίτερα; «Εκεί αυτόν όψεσθε, καθώς είπεν υμίν». Γιατί η Γαλιλαία ήταν περισσότερο ειδωλολατρική κι όχι ισραηλιτική περιοχή. Η θέληση του Κυρίου λοιπόν ήταν να εμφανιστεί εκεί για να δείξει στους μαθητές το δρόμο του ευαγγελίου Του, το βασικό χώρο όπου έπρεπε να δραστηριοποιηθούν για να ιδρύσουν την Εκκλησία του Θεού. Κι άλλος ένας λόγος ήταν επειδή στη Γαλιλαία θα ένιωθαν ελεύθεροι, όχι όπως στην Ιερουσαλήμ που ζούσαν με φόβο. Όχι στο σκοτάδι ή στο μεσόφωτο, αλλά στο φως της ημέρας, για να μην πει κανείς πως ο φόβος έχει μεγάλα μάτια, πως οι μαθητές είδαν ζωντανό τον Κύριό τους στην Ιερουσαλήμ πάνω στον πανικό τους και με την πίεση του φόβου τους. Και τελικά ο άγγελος του Θεού μίλησε για την εμφάνιση του Κυρίου στη Γαλιλαία χωρίς ν’ αναφέρει τίποτα για τις εμφανίσεις Του στην Ιερουσαλήμ, για ν’ αφαιρέσει τα όπλα από τα χέρια των απίστων, που διαφορετικά θα ισχυρίζονταν πως οι απόστολοι είχαν δει κάποιο φάντασμα, επειδή περίμεναν με μεγάλη ψυχική αγωνία να τον δουν. Λέει ο Νικηφόρος: «Γιατί ο άγγελος μιλάει ειδικά για την εμφάνισή Του στη Γαλιλαία; Επειδή η εμφάνιση αυτή ήταν η πιο σπουδαία. Εκεί ο Κύριος δεν εμφανίστηκε σε κάποιο σπίτι με κλειδωμένες τις πόρτες, άλλα σ’ ένα βουνό, ορατός από όλους. Οι μαθητές με το που τον είδαν εκεί τον προσκύνησαν. Εκεί παρουσιάστηκε δυναμικά μπροστά τους και τους αποκάλυψε για την εξουσία που του έδωσε ο Πατέρας Του. «Εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης» (Ματθ. κη’ 18). «Μετά το εγερθήναι με προάξω υμάς εις την Γαλιλαίαν» (Μάρκ. ιδ’ 28), είχε πει ο Κύριος. Ως νικητής, δηλαδή, θα προπορευτώ στον ειδωλολατρικό κόσμο και σεις θα με ακολουθήσετε. Οπουδήποτε κι αν σας οδηγήσει το Πνεύμα για να κηρύξετε, κοιτάξτε Με, θα βρίσκομαι μπροστά σας. Θα προπορεύομαι για να σας ανοίγω το δρόμο.
«Και εξελθούσαι έφυγον από του μνημείου· είχε δε αυτάς τρόμος και έκστασις, και ουδενί ουδέν είπον εκφοβούντο γαρ» (Μάρκ. ιστ’ . Οι Μυροφόρες τα είχαν χάσει. Πού βρίσκονταν, στον ουρανό ή στη γη; Με ποιόν μιλούσαν; Τί άκουσαν; Τέτοια πράγματα ούτε στον ύπνο τους δεν τα βλέπουν οι άνθρωποι. Μα αυτό που βλέπουν και ακούν τώρα δεν είναι όνειρο, είναι αληθινό. Απ’ όλα όσα έγιναν, προκύπτει πως ζούσαν μια πραγματικότητα.
Τί ευλογημένος είναι ο φόβος κι ο τρόμος που νιώθει ο άνθρωπος όταν βλέπει ανοιγμένους τους ουρανούς, όταν ακούει μια χαρούμενη φωνή από την αληθινή, αθάνατη και ποθεινή πατρίδα του! Δεν είναι μικρό πράγμα να δεις έναν αθάνατο άγγελο του Θεού, ούτε ν’ ακούσεις μια φωνή που βγαίνει από αθάνατα χείλη. Πιό εύκολα αντέχεις να δεις το πρόσωπο και ν’ ακούσεις τον ορυμαγδό ολόκληρου του φθαρτού σύμπαντος, παρά να δεις το πρόσωπο και ν’ ακούσεις τη φωνή κάποιου αθάνατου όντος που δημιουργήθηκε πριν από το σύμπαν, που το κάλλος του είναι ασύγκριτα ανώτερο από την ανοιξιάτικη αυγή. Όταν ο προφήτης Δανιήλ, ο άνθρωπος του Θεού, άκουσε τη φωνή του αγγέλου, μονολόγησε: «Ουχ υπελείφθη εν εμοί ισχύς, και η δόξα μου μετεστράφη εις διαφθοράν, και ουχ εκράτησα ισχύος… ήμην κατανενυγμένος, και το πρόσωπόν μου επί την γην» (Δανιήλ, ι’ 8,9).
Πώς λοιπόν να μην τις πιάσει φόβος και τρόμος τις αδύναμες γυναίκες; Πώς να μη φύγουν γρήγορα από το μνημείο; Πώς θα μπορούσαν ν’ ανοίξουν το στόμα τους και να μιλήσουν; Με τί λόγια να πουν αυτά που είδαν; Κύριε, η δόξα Σου είναι ανέκφραστη! Εμείς οι θνητοί άνθρωποι ευκολότερα μπορούμε να την εκφράσουμε με τη σιωπή και τα δάκρυά μας παρά με λόγια.
«Και ουδενί ουδέν είπον εφοβούντο γαρ». Δεν είπαν τίποτα στο δρόμο, σε κανέναν. Δε μίλησαν σε κανέναν από τους εχθρούς του Χριστού, σ’ εκείνους που έχυσαν το αίμα Του, ούτε σ’ ολόκληρη την Ιερουσαλήμ που συμφώνησε μαζί τους. Μίλησαν όμως στους αποστόλους, ούτε τόλμησαν μα ούτε και μπορούσαν να μην τους πουν τα νέα, αφού έτσι τις πρόσταξε ο αθάνατος άγγελος. Πώς μπορούσαν να μην εκτελέσουν την εντολή του Θεού; Είναι σαφές λοιπόν, πως οι γυναίκες μίλησαν σ’ εκείνους που έπρεπε (βλ. Λουκ. κδ’ 10)· και πως δεν είπαν τίποτα σ’ αυτούς που δεν έπρεπε, τους οποίους φοβούνταν.
Έτσι τέλειωσε η επίσκεψη που έκαναν οι Μυροφόρες γυναίκες στο μνημείο του Χριστού το πρωί της Ανάστασης. Τα φτωχά τους μύρα, που σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν για να συντηρήσουν από τη φθορά Εκείνον που τηρεί τους ουρανούς από τον αφανισμό, να μυρώσουν Αυτόν που χαρίζει στους ουρανούς το άρωμά Του, έμειναν στα χέρια τους.
Κύριε, είσαι το μόνο άρωμα της ανθρώπινης ύπαρξης στην ιστορία του. Πόσο πλούσια και θαυμαστά αποζημιώνεις τις αφοσιωμένες ψυχές που δεν σε ξέχασαν νεκρό μέσα στο μνήμα Σου!
Έκανες τις Μυροφόρες γυναίκες φορείς του αγγέλματος της Ανάστασης και της δόξας Σου. Δεν έχρισαν το νεκρό Σου σώμα· Εσύ έχρισες τις ζωντανές ψυχές τους με το μύρο της χαράς. Εκείνες που θρηνούσαν το νεκρό Κύριο, έγιναν χελιδόνια της καινούργιας άνοιξης, άγιοι στην ουράνια βασιλεία Σου.
ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ

[toula]

Την Κυριακή των Μυροφόρων - 14 ημέρες μετά το Πάσχα – Πανηγυρίζει το Ιερό Προσκύνημα του Αγίου Ταξιάρχη Μανταμάδος Λέσβου…!!!
Είναι η τοπική πανήγυρις στο Μανταμάδος της Λέσβου, με την οποία εορτάζεται η επέτειος από τα Εγκαίνια του Ναού και τιμάται ιδιαιτέρως ο Θαυματουργός Άγιος Ταξιάρχης!
Ο αρχικός ναός χτίστηκε πριν από το 1700.
Το 1879 ανοικοδομήθηκε εκ βάθρων.
Τελείται μεγάλη θρησκευτική πανήγυρις με λαμπρότητα.
Πλήθος Πιστών απ’ όλο το νησί, την Παραμονή της Πανηγύρεως, περπατά πεζή για πολλές ώρες, για να σταθεί έστω λίγο μπροστά στην ανάγλυφη Εικόνα του Αγίου Ταξιάρχη, για να τον ασπαστεί, να τον παρακαλέσει, να τον δοξάσει και να πάρει την Ευλογία του!
Το Εικόνισμα του Αγίου Ταξιάρχη του Μανταμάδου της Λέσβου είναι το Μοναδικό Ανάγλυφο Εικόνισμα σ' όλη την ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, κατασκευασμένο από άγνωστο υλικό.
Ο θρύλος αναφέρει ότι το φιλοτέχνησε ένας Μοναχός, από πηλό και αίμα!
Στην περιοχή υπήρχε παλιό Μοναστήρι. Σε μια επιδρομή, Σαρακηνοί πειρατές κατέσφαξαν όλους τους Μοναχούς. Γλίτωσε μονάχα ένας, που είχε σκαρφαλώσει στη στέγη. Οι πειρατές τον κυνήγησαν, αλλά όταν τον πλησίασαν είδαν μπροστά τους να έρχεται μια μανιασμένη θάλασσα, που απειλούσε να τους καταπιεί. Τρομαγμένοι άφησαν τον Καλόγερο και έφυγαν για να σωθούν. Ο Μοναχός, που απέδωσε τη σωτηρία του στον Ταξιάρχη, μάζεψε πηλό και με το αίμα των εσφαγμένων Αδελφών του έφτιαξε το Εικόνισμα του Αγίου Ταξιάρχη!
Ακόμα και σήμερα οι Προσκυνητές τρέφουν ανάμεικτα συναισθήματα για αυτή τη Μοναδική Εικόνα!
Άλλοτε αντικρίζουν το πρόσωπο του Αγίου πολύ άγριο και απόμακρο, και άλλοτε πολύ ήρεμο και οικείο, πιστεύοντας ότι κατ’ αυτό τον τρόπο ο Άγιος προσπαθεί να τους περάσει διάφορα μηνύματα!
Ο Ταξιάρχης είναι ο προστάτης Άγιος της περιοχής του Μανταμάδου, αλλά και όλης της Λέσβου!
Ιδιαίτερα τον σέβονταν οι Τούρκοι για τα πολλαπλά του θαύματα!
Φορούσε σιδερένια παπούτσια και έτρεχε παντού να προστατεύσει τους Χριστιανούς.
Πολλά είναι τα θαύματα που επιτελεί και σήμερα ο Άγιος Ταξιάρχης, ανταποκρινόμενος στις Προσευχές και Ικεσίες των Πιστών!
Γι’ αυτό, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, πλήθη Πιστών κατακλύζουν το Ιερό Προσκύνημα, για να ακουμπήσουν τον πόνο τους στη Χάρη του Αγίου...!!!
«Έχων σε Προστάτην και Βοηθόν, Φύλακα και Ρύστην της Ψυχής μου της Ταπεινής, Μιχαήλ Πρωτάρχα και Μέγα Ταξιάρχα, εν ώρα του κινδύνου Συ μοι βοήθησον»…!!!

[toula]

«Μυροφόρες δεν είναι μόνο οι γυναίκες εκείνες, που πήγαν στον Τάφο του Χριστού με μύρα, αλλά είναι όλη η ανθρώπινη φύση, και ιδιαιτέρως όσοι ζουν μυστηριακά μέσα στην Εκκλησία!
Αυτοί δεν κρατούν απλώς στα χέρια τους τα μύρα, αλλά έχουν μέσα στην Καρδιά
τους το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό!
Δεν έχουν απλώς τις αρετές της καλοσύνης, της αγάπης, της αληθείας, αλλά τον Ίδιο
τον Χριστό, που είναι η Καλοσύνη, η Αγάπη και η Αλήθεια!
Η Χάρη του Χριστού που υπάρχει στην Καρδιά τους ξεχύνεται και στο σώμα, ώστε δεν είναι απλά μυροδοχεία, αλλά και αυτά τα σώματά τους μεταμορφώνονται σε μύρα!
Μυροφόρος είναι εκείνος που έχει εσωτερική αδιάλειπτη Προσευχή, που φέρει μέσα στην Καρδιά του το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό!
Και τέτοιοι ήταν και είναι ΟΛΟΙ οι Άγιοι»…!!!
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

[toula]

Πόσες και ποιες ήσαν οι Μυροφόρες Γυναίκες…!!!
«Πρώτη εἶναι ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἀπό τήν ὁποία ὁ Χριστός ἔβγαλε ἑπτά δαιμόνια.
Δεύτερη Μυροφόρος εἶναι ἡ Σαλώμη, ἡ θυγατέρα τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος και Μητέρα του Ἰωάννου του Θεολόγου, γι αυτό καί ὁ Χριστός ἦταν «θεῖος» του Ιωάννη, ο δε Ιωάννης ἀνεψιός Του.
Τρίτη Μυροφόρος εἶναι ἡ Ἰωάννα, ἡ ὁποῖα ἦταν γυναίκα τοῦ Χουζᾶ, ὁ δέ Χουζᾶς αὐτός ἦτο ἐπίτροπος καί οἰκονόμος εἰς τόν οἶκον τοῦ βασιλέως Ἠρώδου.
Τέταρτη Μυροφόρος εἶναι ἡ Μαρία, ἡ ἀδελφή του Λαζάρου, ἡ ὁποῖα προτύτερα εἰς τόν οἶκον της ἤλειψε τό Χριστόν μέ τό Μύρον, ὅταν ἀνέστησε τόν ἀδελφόν της τόν Λάζαρον.
Πέμπτη Μυροφόρα εἶναι ἡ Μάρθα, ἡ ἀδελφή τῆς Μαρίας καί τοῦ Λαζάρου.
Ἕκτη Μυροφόρος εἶναι ἡ Μαρία, ἡ γυναίκα τοῦ Κλωπᾶ.
Κλωπᾶν δέ κάποιοι τόν Κλεόπαν ὀνομάζουσιν.
Αὐτή τήν Μαρία ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, ἀδελφήν τῆς Θεοτόκου τήν ὀνομάζει, λέγων εἰς τήν Σταύρωσιν αὐτό: «Εἰστήκεσαν δέ παρά τῷ Σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ». (Ἰω. 19, 25)
Πῶς δέ ἦταν ἀδελφή τῆς Παναγίας, ἀκούσατε:
Ὁ Ἰωακείμ, ὁ πατήρ τῆς Παναγίας, εἶχεν ἀδελφό, ὅστις ἀπέθανε χωρίς νά ἀποκτήσει τέκνον, κατά δέ τόν Νόμον τοῦ Μωϋσέως ἐπῆρε τήν νύμφην του διά γυναῖκα καί ἔκαμε ἀπό ἐκείνην αὐτήν τήν Μαρίαν.
Ἀπό δέ τήν Ἄννα ἔκαμε τήν Παναγίαν Θεοτόκον.
Ὥστε λοιπόν ἀδελφή τῆς Παναγίας μας ἦταν ἀπό τόν πατέρα μόνον.
Ἑβδόμη Μυροφόρος εἶναι ἡ Σωσσάνα»…!!!
(Αγίου Δαμασκηνού Στουδίτου, Μητροπολίτου Άρτης, «Ο ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ», ΤΟΜΟΣ ΙΔ΄, σελ. 38. Ὅρα καί «Θησαυρός Δαμασκηνοῦ» σελ. 130 -
www.agioskosmas.gr/sindesmos.asp?isue=121&artid=4713)

[toula]

“Ἀγαπάω σημαίνει κάνω κάτι γιά σένα χωρίς νά περιμένω πληρωμή…”

Πόσες κοπέλες ἔρχονται και μοῦ λένε. Το λέω ἔτσι εἰλικρινά• στήν ἐξομολόγηση κεντρικό θέμα εἶναι…

Γνώρισε ἕνα ἀγόρι καὶ μοῦ λέει: ὅτι θέλει νὰ κάνουμε σέξ.

Ἔτσι ἐν ψυχρῶ τὸ λέω. Καὶ ἐγὼ ρωτάω: σὲ ἀγαπάει;
Μοῦ λέει: ναὶ μὲ ἀγαπάει!
Λέω: ἐπειδή [σου] τὸ εἶπε; Καλὴ διαφήμιση κάνει. [Ἂν εἶναι ἔτσι], νὰ τὸ ἀποδείξει.

Μοῦ λέει: πῶς θὰ τὸ ἀποδείξει;
Νὰ σοὺ δώσω τὰ κόλπα, τῆς λέω.
Ἀπὸ κόλπα ἐδῶ εἴμαστε γεμάτοι.

Λέει: πὲς πατέρα τὸ κόλπο.

Λέω: κοίταξε τὸ κόλπο εἶναι δοκιμασμένο. Ἐγὼ τουλάχιστον τὸ δοκίμασα τριάντα δύο χρόνια. Καὶ εἶναι χάι-φάι. Δηλαδὴ γι’ αὐτὸν ποὺ τὸ ἔκανε, ποσοστὰ ἐπιτυχίας ἑκατὸ τοῖς ἑκατό.

Μοῦ λέει: πὲς τό! Καίγομαι!

Λέω: πολὺ ἁπλό!
Περίμενε!

Τόσο ἁπλό. Εἶπε ὅτι σὲ ἀγαπάει;
Ἀγαπάω σημαίνει κάνω κάτι γιά σένα χωρίς νά περιμένω πληρωμή.

Δηλαδὴ ἂν ἀγαπάω ἕναν φτωχό, δὲν θὰ τοῦ πῶ δῶσε μου καὶ δέκα εὐρώ. Γιατί νὰ μοῦ δώσει;

Λοιπόν! Δὲ μοῦ λὲς φίλε μου, μὲ ἀγαπᾶς; Ναί. Μπράβο. Νὰ μὲ ἀγαπᾶς τσάμπα!

Τί σημαίνει; Νὰ μὲ ἀγαπᾶς τσάμπα. Χωρὶς νὰ πάρεις τίποτα ἀπὸ ἐμένα…

Ἂν αὐτὸς πεῖ, μά… καί σου… καί μου… καὶ τί…, καὶ ξέρεις εἶμαι ἄντρας καὶ ἔχω ἀνάγκες, [τότε] πήγαμε στὴν κατανάλωση, ἐ;

Νὰ σὲ ἀγαπάει τζάμπα.

Μοῦ λέει: θὰ τὸν χάσω.
Τί νὰ τὸν κάνεις, λέω. Αὐτὸς εἶναι ἔμπορος!

Θὰ σοὺ φύγει μετὰ ἀφοῦ σὲ χρησιμοποιήσει. Σὰν τὸ σουβλάκι. Τὸ χαρτάκι πετᾶς μονάχα κάτω καὶ ἡσυχάζεις, ἐ; Καὶ βρωμίζεις καὶ τὸν κῆπο…

Ἔχω λάθος;

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

(Απομαγνητοφώνηση από Πηγή: https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com)