Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"Ο άνθρωπος του Θεού είναι ο τέλεια ειρηνικός.."
Εμείς πώς αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες μας; Ας πούμε ότι έχομε μια αδυναμία, ότι δεν είμαστε χαρούμενοι άνθρωποι και στενοχωριόμαστε. Γιατί στενοχωριόμαστε; όχι βέβαια για τον Θεό, αλλά για τον εαυτό μας, επειδή δεν έχομε χαρά.
Ανθρώπινα βλέπομε την αδυναμία μας.
Κάτι ανάλογο είχε πάθει και ο απόστολος Παύλος, όταν ζήτησε από τον Θεό να του πάρει την ασθένεια. Τότε ο Θεός του απάντησε: "Ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου".
Δηλαδή, δεν καταλαβαίνεις; Εάν σου πάρω την ασθένεια, κινδυνεύεις να χαθείς.
Με αυτήν θα πορευθείς στον ουρανό.
Ο χαρακτήρας μας, οι αδυναμίες μας, τα πάντα, γίνονται ταχύτατα μεταφορικά μέσα, για να φθάσουμε στον Θεό. Εάν εμείς στεκώμαστε σε αυτά, αιτία είναι ο εγωϊσμός μας. Σημαίνει ότι εγκαταλείπομε τον Θεό, ότι δεν μας νοιάζει ο Θεός και η χάρη του αλλά ο εαυτός μας. Αντί να έχομε τον Θεό Θεό μας, έχομε θεό τον εαυτό μας.
Επομένως, εάν κάποιος δεν έχει άνεση, χαρά, ευφροσύνη, αυτό σημαίνει ότι δεν ήρθε ακόμα σε κοινωνία με το Θεό.
Και είναι πονεμένος, προβληματισμένος, δυστυχισμένος, αν χτυπιέται από πειρασμούς, δυσκολίες... σημαίνει ότι ακόμα δεν αγάπησε τον Θεό, ότι ακόμα δεν αφέθηκε ελεύθερα στον Κύριο, ακόμα παλεύει μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Ο άνθρωπος του Θεού είναι ο τέλεια ειρηνικός... Μπορεί να έχει θλίψεις, εξωτερικά δηλαδή να τον χτυπούν δυσκολίες, δεν τον δημιουργούν όμως εσωτερικό προβληματισμό, εσωτερικό πόνο.
Μπορεί να φλέγεται από πειρασμούς, από δυσκολίες, ή από την παρουσία του Θεού, η οποία δεν τον αφήνει να ησυχάσει αλλά τον κάνει να ζητάει όλο και περισσότερο τον Θεό, δεν καίγεται όμως. Είναι ο θεωμένος άνθρωπος, ο κοινωνός θείας φύσεως.
Δεν είναι δυνατόν να πάσχει ψυχικά, ούτε πνευματικά. Ένα μόνο πάθος έχει, έναν πόνο, το πάθος του Χριστού. Μία αγωνία έχει, την αγωνία της τελειότητας. Μία δυσκολία έχει, την δίψα του Θεού.
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[toula]

"Να ευχαριστείς τον Θεό για τον
πειρασμό σου"
Μόνο ένα να προσέξεις, με συμβούλεψε ο Όσιος Πορφύριος. Να ξεκαθαρίζεις τις σκέψεις σου, που από την πολλή σου ευαισθησία πιέζεσαι και θλίβεσαι.
Να τις διώχνεις, να μην παραμένουν.
Να αγαπάς τους πειρασμούς που έρχονται και δεν θα ταράζεσαι, ούτε θα θλίβεσαι.
Να αγαπάς πολύ όλους τούς αδελφούς το ίδιο. Να αγαπάς πολύ τον Γέροντα.
Ένας Γέροντας,ένας Χριστός.
– Πως θα αγαπήσω τους πειρασμούς και τις δυσκολίες;
– Είναι μεγάλη ιστορία αυτή. Έχει τους τρόπους της. Άμα μπει ο Χριστός στην καρδιά, τή γεμίζει με τήν αγάπη Του.
Τότε δέν υπάρχει «μη τούτο, μη εκείνο, μη, μη…». Μόνο αγάπη… Πάνω απ’ όλα η Αγάπη.
Τα μη ήσαν προ Χριστού. Τα κατήργησε ο Χριστός. Έφερε τήν Αγάπη. Παράδεισος είναι η ζωή του Χριστού, η υπακοή, η ταπείνωση.
Να ευχαριστείς τον Θεό για τον πειρασμό σου
Και κάποιος άλλος που είχε πρόβλημα αρκετά σοβαρό και πήγε και το είπε στόν Όσιο Πορφύριο, του λέει, αφού ήταν ανθρωπίνως άλυτο: «Άκου, παιδί μου, σου εμπιστεύθηκε ο Θεός ένα μικρό πειρασμό, μια μικρή δυσκολία, ένα προβληματάκι…
Κι εσύ αντί να χαρείς γι’ αυτό που σου εμπιστεύτηκε, κάθεσαι και στενοχωριέσαι; Πες, Χριστέ μου, νά είναι ευλογημένο!
Αφού επέλεξες εσύ αυτό, ή η αδυναμία μου όρισε αυτό και εσύ το ανέχεσαι, να είναι ευλογημένο… Και ευχαριστώ, Θεέ μου».
Ξεχνάμε να λέμε ευχαριστώ στην θλίψη και στον πόνο.
Κάποτε ήταν ένα παιδάκι που το πείραζαν τα άλλα παιδιά, γιατί ήτανε λίγο αδύνατο, λίγο ντροπαλό κ.λπ. Καί στενοχωριότανε και πονούσε. Πήγαινε στο σπίτι κι έκλαιγε. Παραπονιότανε στη γιαγιά -η μητέρα του είχε πεθάνει. Η γιαγιά ήτανε πιστή.
Μη στενοχωριέσαι, παιδί μου, του έλεε, να ευχαριστείς τον Θεό και γι’ αυτό και για όλα.
Πέρασε καιρός, κατάλαβε. Τα καλά λογάκια όταν πέφτουν στην ψυχή, μένουν, να ξέρετε.
Σιγά-σιγά καλλιεργούνται, καρποφορούν και βγαίνουν.
Από το βιβλίο «Ανθολόγιο Συμβουλών Γέροντος Πορφυρίου», σσ. 207-208
askitikon

[toula]

"Τον εγωιστή άνθρωπο ο εγωισμός τον ρεζιλεύει και τον θεατρίζει.."
Ο εγωισμός είναι ένα παράλογο πάθος που μαστίζει κυριολεκτικά όλο το ανθρώπινο γένος, όλοι οι άνθρωποι πάσχουμε από αυτή τη μεγάλη ασθένεια.
Τον εγωιστή άνθρωπο ο εγωισμός τον ρεζιλεύει και τον θεατρίζει.
Αυτόν τον εγωισμό καλούμεθα από το Θεό να αγωνιστούμε να τον καταπολεμήσουμε, για να απαλλαγούμε απ’ αυτόν.
Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

[toula]

Αγία Σοφία Χοτοκουρίδου της Κλεισούρας
(+6 ΜΑΪΟΥ)
Έζησε ασκητικά ως λαϊκή, φορώντας τα μαύρα της χηρείας και της ασκήσεως, καθισμένη πάνω στο τζάκι και αλείφοντας το πρόσωπό της με στάχτη, για να μη φαίνεται η ομορφιά του.
Τα περισσότερα χρόνια τα πέρασε μόνη της, με μόνο τον Θεό, μια και το μοναστήρι έμεινε χωρίς μοναχούς. Υπέμεινε τους δριμείς χειμώνες, με τη θερμοκρασία να πέφτει στους -15 βαθμούς, και την πολλή υγρασία του τόπου. Όταν της έλεγαν ν’ ανάψει φωτιά, φώναζε ένα μακρόσυρτο «Όχι!», που ακόμα ηχεί στα αυτιά όσων την άκουσαν. Κυκλοφορούσε ξυπόλητη, ενώ τα ρούχα της ήταν πάντα κουρελιασμένα και ανεπαρκή για τις συνθήκες της περιοχής. Της έδιναν καινούργια. Δεν τα φορούσε, αλλά τα πρόσφερε σε όσους είχαν ανάγκη. Κοιμόταν και σ’ έναν άλλο χώρο, πάνω σε άχυρα, αλλά από κάτω είχε βάλει σουβλερές πέτρες. Δεν λουζόταν ποτέ ούτε χτενιζόταν, και τα μαλλιά της είχαν σκληρύνει πολύ. Όταν κάποτε χρειάστηκε να τα σηκώσει από τα μάτια της, για να βλέπει καλύτερα, αναγκάστηκε να τα κόψει με το ψαλίδι που κούρευαν τα πρόβατα. Παρ’ όλα αυτά όμως, το κεφάλι της ευωδίαζε.
Το φαγητό της ήταν λιτότατο, συνήθως με ό, τι έβρισκε στην περιοχή: μανιτάρια, μούσκλια, αγριόχορτα, φτέρη, φύλλα των δέντρων, ή με λίγη ντομάτα τουρσί, μουχλιασμένη. Τα σαββατοκύριακα έβαζε και μια κουταλιά λάδι στο πιάτο της. Άλλες φορές άνοιγε καμιά κονσέρβα ψάρι και το έτρωγε όταν είχε πιάσει ένα δάχτυλο μούχλα. Έτρωγε και σε παλιά σκουριασμένα ορειχάλκινα σκεύη, αλλά δεν πάθαινε τίποτα. Νήστευε και με το παλαιό και με το νέο ημερολόγιο, για να μη σκανδαλίζει κανέναν και όταν κάποιοι διαμαρτύρονταν για τις «υπερβολές» της, τους απαντούσε: «Παιδεύω το σαρκίο μου».
Κι όμως, αυτή η αυστηρή με τον εαυτό της ασκήτρια ήταν πολύ γλυκιά και επιεικής με τους άλλους. Δεν κρατούσε δραχμή από τα χρήματα που της έδιναν, αλλά τα έκρυβε για να τα δώσει στους αναγκεμένους όταν θα ερχόταν η ώρα. Τα τότε κοριτσάκια, σημερινές γερόντισσες της Κλεισούρας, που μιλούσαν ελληνικά και βλάχικα, αγαπούσαν τη συντροφιά της, έστω κι αν δεν καταλάβαιναν τα ποντιακά της. Νουθετούσε τις άγαμες κοπέλες που τύχαινε να παραστρατήσουν, φρόντιζε να παντρευτούν, τις προίκιζε από τα χρήματα που της έδιναν και ανέθετε στην Παναγία την προστασία τους. «Η Παναΐα κι θα χαντ᾿ σας» (δεν θα σας χάσει η Παναγία), τους έλεγε.
Ποτέ δεν πλήγωσε ή στενοχώρησε κανένα. Αν καταλάβαινε ότι κάποιος είχε προβλήματα μέσα του, περνούσε από δίπλα του, του έλεγε ένα δυο λόγια, χωρίς να την αντιληφθούν οι άλλοι, απομακρυνόταν, κι εκείνος την ακολουθούσε. Τον παρηγορούσε, τον συμβούλευε, τον ενίσχυε με τη χάρη του Θεού, κι αυτός έφευγε άλλος άνθρωπος. Έλεγε πολλές φορές: «Αυτοί ήρθαν μαύροι στην Παναγία και φεύγουν άσπροι». Γνώριζε πολλά σκάνδαλα από ιερείς, μοναχούς, λαϊκούς... Δεν κατηγορούσε ποτέ κανέναν, αλλά έλεγε: «Να σκεπάζετε, να σας σκεπάζει ο Θεός».
Αγαπούσε και τα ζώα. Είχε μια αρκούδα, που ζούσε στο δάσος και την έλεγε «ρούσα». Ερχόταν κι έπαιρνε τροφή από τα χέρια της, της έγλειφε τα χέρια και τα πόδια από ευγνωμοσύνη κι επέστρεφε στο δάσος. Έβαζε ψίχουλα στα περβάζια των παραθύρων για τα πουλάκια, κι αυτά, όταν η αγία προσευχόταν, φτερούγιζαν γύρω της και κελαηδούσαν. Σαν να ζούσε στον Παράδεισο, πριν από την πτώση.
Είχε κοινωνία με την Παναγία και τους Αγίους. Το 1967 μ.Χ., αρρώστησε βαριά, από σκωληκοειδίτιδα ή κήλη, ώστε να διπλωθεί στα δύο από τον πόνο. Δεν δέχτηκε γιατρό αλλά έλεγε: «Θα ‘ρθει η Παναγία να με πάρει από τον πόνο». Έβαζε στουπιά η φυτίλια από τις κανδήλες, ώσπου σάπισε η πληγή κι έβγαζε κακοσμία. Τότε της εμφανίστηκε η Παναγία με τον αρχάγγελο Γαβριήλ και τον Άγιο Γεώργιο. Της είπε ο αρχάγγελος: «Θα σε κόψουμε τώρα». Αυτή απάντησε: «Είμαι αμαρτωλή, να εξομολογηθώ, να κοινωνήσω, και να με κόψεις». Μια «εγχείρηση θα σου κάνουμε», της απαντά. Έγινε η επέμβαση, η Σοφία έγινε καλά και συχνά σήκωνε χωρίς ντροπή την μπλούζα ή το φόρεμά της, για να δείξει στον κόσμο την τομή που έκλεισε μόνη της.
Η Οσία Σοφία, η «ἀσκήτισσα τῆς Παναγιᾶς» όπως αποκαλείται, εκοιμήθη εν Κυρίω στις 6 Μαΐου 1974 μ.Χ. Στις 7 Ιουλίου 1981 μ.Χ. γίνεται η πρώτη ανακομιδή των λειψάνων της, τα οποία ευωδιάζουν.

[toula]

Λέγομεν ὅτι ἡ νοερά προσευχή εἶναι γιά ὅλους τούς χριστιανούς.
Η νοερά προσευχή, λέγεται καί καρδιακή. Ρωτᾶς ἄν καὶ ἡ προφορική μπορεῖ νά λέγεται καρδιακή.
Η προσευχή, ἂν δέν εἶναι καθαρή, οὔτε ἡ νοερά οὔτε ἡ προφορική, μπορεῖ νά λέγεται καρδιακή. ```Καρδιακή εἶναι ἡ προσευχή, ὅταν τόν νοῦν τόν καταπίνει κυριολεκτικά ἡ καρδία.```
Ἐκεῖ βόμβες νά πέφτουν, τό σπίτι νά καίεται, ὁ νοῦς, δέν ἐννοεῖ νά βγῆ ἀπό τήν καρδιά, ἔστω κι ἄν κινδυνεύει νά καῆ.
Γι' αὐτό χρειάζεται νά καλλιεργούμε καί τίς ἀρετές, ἀλλά καί τήν ἀδιάλειπτον εὐχήν. Ὅσο μποροῦμε τό "Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με" ἀπό τά χείλη καί τήν καρδιά νά μή λείπη. Οταν συνηθίσης νά λές συνέχεια τό "Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με", τόσο γλυκαίνεσαι, τόσο σέ τραβᾶ νά λές συνέχεια αὐτήν τή μικρήν εὐχούλα, ὥστε οὔτε πεινᾶς, οὔτε να μιλήσης θέλεις, οὔτε νά λές ὁ,τιδήποτε ἄλλο.
Γέροντας Χαράλαμπος Διονυσιάτης

[toula]

●Το καλύτερο, είναι να μη δίνουμε προσοχή στους λογισμούς αλλά να βυθιζόμαστε στην προσευχή, να συνομιλούμε με τον Θεό δια της προσευχής.
●Αν τα πάθη είναι δυνατά και αν κάποιος φοβερός άγριος αμαρτωλός λογισμός δεν θέλει να μας εγκαταλείψει, δεν μας απομένει παρά να παλέψουμε με το κλάμα, όσο το κακό αυτό πνεύμα επιμένει!
●Η νήψη. Να με τι πρέπει να αρχίσουμε ώστε τίποτα αν είναι δυνατόν, να μη γίνεται χωρίς τον Θεό.
●Όταν ομιλούμε για την παρουσία του θεού στο πνεύμα μας, δεν σημαίνει ότι βλέπουμε το Θεό, αλλά ότι ο θεός μας βλέπει.
Ιδού η ορθή στάση: Ενεργούμε ενώπιον του Θεού ο οποίος είναι παρών και μας κοιτάζει.
●Η Καθαρά προσευχή δεν δίνεται σε όσους μελετούν πολύ. Υπό την έννοια αυτή, η οδός της θεολογικής επιστήμης δεν είναι καθόλου αποτελεσματική, και σπάνια οδηγεί στην καθαρά προσευχή.
Αγίου Σοφρωνίου του Έσσεξ
(Περί Πνεύματος και Ζώης)

[toula]

"Παντρεύεσαι; Σκότωσε τον Εγωισμό σου! Αγαπάς; Διορθώσου!"
Tι σημαίνει ένα διαζύγιο; Την ανικανότητά μας να αγαπήσουμε. Αυτό βασικά σημαίνει. Όλα τα υπόλοιπα είναι οι δικαιολογίες μας. Την αποτυχία να αγαπηθούμε. Τη λαθεμένη αντίληψη που είχαμε για τον γάμο. Ο γάμος δεν είναι βίος ανθόσπαρτος..
Μελετήστε με προσοχή την ακολουθία του Μυστηρίου (γάμου). Υπάρχει και μεταφρασμένη. Εκεί μέσα λοιπόν υπάρχουν όλα τα στοιχεία και όλες οι προϋποθέσεις που αν τις ζήσεις φθάνεις στην πληρότητα της σχέσης σου. Η Εκκλησία από την αρχή μας δείχνει τον δρόμο: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός…». Κι εκείνη τη στιγμή με το Ευαγγέλιο κάνει ο ιερέας το σημείου του Σταυρού. Τι σημαίνει αυτό; Τρία πράγματα βασικά.
Ξέρετε, παιδιά μου, για πού ξεκινάτε;
Δεν ξεκινάτε για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Ξεκινάτε για τη Βασιλεία του Θεού. Αυτή είναι η πορεία του γάμου.
Ποιος θα είναι ο οδηγός σας σ’ αυτήν την πορεία; Το Άγιο Ευαγγέλιο.
Ποια είναι η πορεία σας; Η Σταυρική!
Λέω στα ζευγάρια που παντρεύω:
«Αν το καταλάβατε, παιδιά μου, σήμερα πρέπει να πεθάνετε, πρέπει να πεθάνει ο εγωισμός σας. Ξεκινήσατε καθένας από το σπίτι του και ήρθατε εδώ και τώρα φεύγετε από εδώ μαζί σε ένα καινούργιο σπίτι.
Πολύ ωραία. Τι σημαίνουν όλα αυτά;
Ο κάθε ένας πρέπει να φύγει από τον εαυτό του πια. Από αυτό που ήταν μέχρι τώρα.
Κι εδώ η Χάρις του Θεού σάς ένωσε.»
Βλέπετε κάποια στιγμή ενώνουμε τα χέρια και τους λέω: «Έχετε δει δύο κλειδιά περασμένα σε κρίκο; Όπου και να ‘ναι, θα είναι μαζί. Στην τσέπη μας ευρίσκονται ή μας πέσαν στον δρόμο ή τα πετάξαμε στη θάλασσα, θα είναι πάντα μαζί γιατί τα ενώνει ένας κρίκος. Αν όμως βγουν από τον κρίκο είναι ζήτημα τύχης, αν θα μείνουν και τα δύο κοντά και μαζί. Ποιος είναι ο κρίκος;
Η χάρη του Θεού. Βάλτε τα χέρια σας, βάλτε τις καρδιές σας και οι δυο σας στο χέρι του Θεού. Ο Θεός δεν μας παίρνει με το ζόρι, απλώνει το δικό Του χέρι και εάν εσείς με τη θέληση βάλετε τα δικά σας χέρια ο Θεός θα σας ενώσει σε μια ενότητα τέλεια και αγία και έτσι να πορευτείτε.»
Όταν στην Ελλάδα καθιερώθηκε ο πολιτικός γάμος, εγώ πανηγύριζα. Είπα, «επιτέλους, θα αποφύγω την ταλαιπωρία να παντρεύω ανθρώπους που δεν ξέρουν τι κάνουν.»
Να πας στον Δήμαρχο κι όπου θέλεις.
Όχι όμως εδώ! Γιατί ο χώρος αυτός εδώ είναι για αυτούς που ξέρουν τι θέλουν και πιστεύουν τι κάνουν. Ένα διαζύγιο μπορεί να έχει πολλές αφορμές, αλλά οι αιτίες του είναι λίγες.
Πώς προετοιμάζονται δύο νέοι άνθρωποι για να παντρευτούν; Από ‘κεί θα καταλάβεις ποια θα είναι η συνέχεια.
Πόσο καλά γνωρίζονται; Ή πόσο βαθιά αγνοούνται;
Έχω ακούσει πολλές φορές την παρατήρηση «δεν ήτανε έτσι στην αρχή». Έτσι ήτανε, παιδί μου, αλλά εσύ δεν τον είδες. Ο αρραβώνας δεν είναι μια χαζοχαρούμενη περίοδος που θα κοιτάξουμε πώς θα περάσουμε καλά.
Είναι ακριβώς μια περίοδος που οι άνθρωποι μιλάνε σοβαρά για το μέλλον τους, βλέπουν αν συμφωνούν, αν ταιριάζουν, αν έχουν την ίδια πλεύση μέσα στη ζωή τους, ακόμα μερικές φορές σε μερικά πράγματα, που φαίνονται πιο ρηχά, πιο εύκολα.
Κάποτε έλεγα σε δυο παιδιά που συνδεόντουσαν:
- Παιδιά χωρίστε τώρα γιατί θα χωρίσετε αύριο.
- Μα γιατί;
- Γιατί δεν έχετε καμία σχέση μεταξύ σας.
Τα ενδιαφέροντα του ενός είναι τελείως διαφορετικά κι εξειδικευμένα, του άλλου είναι -τα παιδιά χρησιμοποιούν σήμερα αυτή τη λέξη- «μπάζα». Σε λίγο εσύ θα αρχίσεις να τη ζηλεύεις και εσύ σε λίγο θα αρχίσεις να κουράζεσαι. Λοιπόν, μην κάνετε λάθη!
Ευτυχώς κατάλαβαν έγκαιρα. Γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό να βλέπεις την αλήθεια.
Το σ’ αγαπώ και μ’ αγαπάς είναι εύκολο να το λες, δύσκολο όμως να το ζεις. Εμείς μάθαμε ότι η αγάπη είναι σαρκωμένη. Κι αν δεν σαρκώνεται, δεν σταυρώνεται, τότε ακριβώς δεν προχωράει.
Το Διαζύγιο τελικά είναι μια αποτυχία.
Το ερώτημα όμως είναι το εξής: Πώς θα αντιμετωπίσουμε ένα διαζύγιο; Διδασκόμεθα από τα λάθη μας; Καταλάβαμε γιατί φτάσαμε εδώ; Πρώτα-πρώτα έχουμε τη συνείδηση ότι αποτύχαμε; Και δεν αποτύχαμε τυχαία, αποτύχαμε για συγκεκριμένους λόγους, καθαρούς και ορατούς ή πιστεύουμε ότι φταίει μόνο ο άλλος; Στα ζευγάρια που παντρεύω τους εύχομαι: «Παιδιά μου, σας εύχομαι να μάθετε στη ζωή σας να φταίτε πάντα και οι δυο μαζί. Γιατί αν πιστέψετε ότι φταίει μόνο ο άλλος, κάτι δεν πάει καλά μεταξύ σας.»
Παντρεύομαι σημαίνει δέχομαι τον άλλο όπως είναι γιατί τον αγαπάω.
Παντρεύομαι σημαίνει ότι αγωνίζομαι, κάνω τα πάντα για να δίνω χαρά σ’ αυτόν που αγαπάω. Άρα λοιπόν υπάρχει μια κοινή πορεία και των δύο, δηλαδή το ότι ο άλλος με δέχεται, δεν γεννάει ασυλία του εγωισμού μου, αφού με δέχεται όπως είμαι. Σε δέχεται γιατί σε αγαπάει, εσύ αγαπάς; Τότε διορθώσου. Τότε αφού βλέπεις ότι κάτι ενοχλεί τον άλλο, διόρθωσέ το. Όταν ακούω ανθρώπους να λένε: «εγώ αυτός είμαι ή εγώ αυτή είμαι, δεν αλλάζω», τους λέω:
«Κακώς παντρευτήκατε, γιατί όταν κάποιος αγαπάει, αλλάζει.»
Δεν αλλάζω σημαίνει δεν αγαπάω. Τα υπόλοιπα είναι περιττά.
Μητροπολίτου, Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

[toula]

«Ἡ πνευματικὴ ζωὴ βέβαια εἶναι καρπὸς μιᾶς στιγμῆς ποὺ μᾶς ἐπισκέπτεται ὁ Θεός.
Ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἀπαντάει σὲ ἐκεῖνον ποὺ συνήθως ἀγωνίζεται ἐπὶ χρόνια, σὲ ἐκεῖνον ποὺ μέσῳ μακροῦ χρόνου ἀπέδειξε τὴν μονιμότητα τῆς ἀγάπης του, ὅτι δηλαδή δὲν ὑπάρχει γι᾿ αὐτὸν οὔτε ὕψωμα, οὔτε βάθος, οὔτε θέλημα ποὺ νὰ τὸν χωρίζη ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς μονίμως μᾶς ἀγαπᾶ· εἶναι πάντα ἕτοιμος νὰ μᾶς ἐναγκαλισθῆ. Κατὰ κανόνα ὅμως, ἐγὼ χωρίζομαι ἀπὸ τὸν Θεόν. Τὸ κάθε τι εἶναι ἱκανὸ νὰ μὲ ἀπομακρύνη ἀπὸ τὴν ἀνοικτὴ ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ. Γι᾿ αὐτὸ χρειάζονται χρόνια, γιὰ νὰ ἀποδείξω τὴν γνησιότητα τῆς ἀγάπης μου πρὸς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος στὸ γῆρας μου θὰ μὲ δοξάση.»
αρχιμ. Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης

[toula]

ΠΕΡΙ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΩΝ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ
Η συντριπτική πλειοψηφία των θαυμάτων τα οποία και οπωσδήποτε γίνονται, πρωτίστως συμφέρουν πνευματικά στον ασθενούντα, πράγμα στο οποίο δεν δίνουμε ιδιαίτερη σημασία: επιμήκυνση χρόνου μετανοίας του ασθενούς και ενίσχυση και της δικής μας πίστης και μετάνοιας. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπαίνουμε στη θέση του. Συνήθως παραβλέπουμε τη μετάνοια -δική μας και δική του- θριαμβολογούμε και χαιρόμαστε ανθρωπίνως που τον έχουμε μαζί μας υγιή. Να τα αποδίδουμε λοιπόν τα όποια θαύματα στο έλεος του Θεού για τον συγκεκριμένο άνθρωπο (αλλά και για εμάς) και -ό χ ι- στην προσευχή μας, πράγμα επικίνδυνο, αν και έχει ειπωθεί ότι "πολύ ισχύει δέησις -δ ι κ α ί ο υ- ενεργουμένη".
Είμαστε τόσο δίκαιοι λέτε; Όταν της έλεγαν ότι η προσευχή της θαυματουργούσε, "απλώς ο Θεός έχει υπόψη του ότι κάποια μοναχή προσεύχεται", έλεγε η Αγία Γαβριηλία (Παπαγιάννη). Αυτό ναι. Υπάρχουν επιπλέον πολλοί δικαιότεροι και ταπεινότεροι -ά γ ν ω σ τ ο ι- και σ΄ εμάς και στον ασθενή, που προσεύχονται συνεχώς για όλους, άρα - κ α ι- για τον ασθενή και για εμάς. Γιατί να μην άκουσε αυτών τις προσευχές ο Θεός και άκουσε τις δικές μας; Δεν μας αρκεί ότι μας έχει υπόψη του; Θέλουμε και "πιστοποιητικό" ότι τη δική μας -πάντως- προσευχή, οπωσδήποτε την άκουσε και ικανοποίησε το αίτημά μας;
Θα τολμούσα να πω ότι στις περιπτώσεις που επιζητούμε διακαώς σημείον, ισχύει αυτό που γράψαμε. Κοιτάμε τη δική μας βόλεψη, όσο όμορφα κι αν την ντύνουμε "πνευματικά". Και πολλές φορές πια -δίκην πανδημίας- σχηματίζουμε ορισμένοι και "κύκλους εκλεκτών", μάλιστα "επαγγελματιών" διαδικτυακών της προσευχής. Η βολή μας μάς ενδιαφέρει λοιπόν, και όχι το συμφέρον των ασθενών που μπορεί να είναι η αναχώρηση στο Θεό. "Όπως Εσύ γνωρίζεις Κύριε. Όχι το δικό μας αλλά το δικό Σου θέλημα να γίνει, οπότε είμαστε βέβαιοι ότι έγινε το καλύτερο για όλους μας, ασθενείς και υγιείς. Γιατί αυτό που Εσύ θέλεις για τον καθένα είναι το καλύτερο γι΄ αυτόν". Επομένως, ό,τι και να συμβεί, όχι μόνο σε περίπτωση ασθενείας, αλλά κατ΄ επέκταση στη ζωή μας, σε όλη τη ζωή μας και την καθημερινότητά μας, είναι ένα σημείο, ένα θαύμα όπου ο Θεός είτε οικονομεί, είτε ευδοκεί, είτε παραχωρεί. Τι άλλο θαύμα να θέλουμε; Μέσα στο θαύμα ζούμε!

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

[toula]

Αν κανείς φέρει στο νου του κάποιον που τον εθλιψε ή τον ζημίωσε ή τον έβρισε ή τον κατηγορησε χωρίς λόγο και πιάσει να πλέκει λογισμούς εναντίον του,αυτός επιβουλευεται την ίδια του την ψυχη ,όπως οι δαίμονες.
Αββας Ζωσιμάς.