Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Δημοσιεύτηκε: Πέμ Ιουν 04, 2026 7:28 pm
Τα χαρίσματα του Αγίου Ιακώβου.
Διορατικός και προορατικός!!!
Ας πούμε και ένα γεγονός ενδεικτικό της διορατικότητας και της λεπτότητας του Αγίου Ιακώβου.
Κάποτε είχαμε πάει στο μοναστήρι με μία ομάδα καθηγητών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Μα οι συνθήκες δεν ήταν καλές.
Τα μέλη της συντροφιάς ήταν μεταξύ τους μαλωμένοι.
Να σας πω πως έγιναν τα πράγματα.
Ηταν η τελευταία μέρα του σχολικού έτους για τους καθηγητές.
Τα μαθήματα είχαν τελειώσει αρκετές μέρες νωρίτερα.
Του Αποστόλου Παύλου 29 Ιουνίου, είχαμε γιορτάζει σε ένα ξωκλήσι όπου ερχόταν όλο το χωριό.
Την επομένη συνήθιζα να πηγαίνω και να λειτουργώ σε κάποιο εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων σε ένα γειτονικό χωριό.
Όταν γύρισα το μεσημέρι σκέφτηκα να περάσω και να δω λίγο τα παιδιά τους καθηγητές, μιας και από αύριο θα έφευγαν από την περιοχή, ο καθένας για τον τόπο του.
Ήξερα πως θα τους βρω σε ένα σπιτάκι κάτω από το ναό όπου αργότερα έμελλε να μείνω και εγώ.
Ηταν το σπίτι του γιου του Ψάλτη μου και γνώριζα πως εκεί συγκατοικούσαν δυο τρεις εξ αυτών για όσο διάστημα οι καθηγητικές τους υποχρεώσεις τους κρατούσαν στην περιοχή μας.
Πάω, χτυπάω την πόρτα και Πράγματι τους βρήκα μαζεμένος εκεί.
Μόλις όμως μπήκα μέσα, έπεσαν όλοι πάνω μου.
Τι είχε συμβεί? Ενώ είχε περάσει ένας εξαιρετικός χρόνος, έτυχε την τελευταία ημέρα να παρεξηγηθούν.
Κάτι συνέβη, κάτι ειπώθηκε, ξέφυγαν κάπως τα πράγματα και παρεξηγήθηκαν μεταξύ τους.
Μου τα είπαν όλα, ο καθένας με τη δική του εκδοχή, τις δικές του λεπτομέρειες, και στο τέλος με ρωτάνε:
Εσείς τι λέτε για όλα αυτά? έτσι ζαλισμένος από τα πολλά λόγια του ενός και του άλλου, απάντησα αυθόρμητα και εγώ με μία ερώτηση:
Τι θα κάνετε Το απόγευμα?
Τι εννοείτε?
Εχετε κανονίσει κάτι για το απόγευμα? είστε ελεύθεροι?
Ναι πάτερ. Δεν έχουμε κάτι άλλο. Αύριο φεύγουμε.
Ωραία Μπείτε όλοι στο αυτοκίνητο και πάμε μαζί στον Όσιο Δαυίδ.
Καλά στα χάλια που είμαστε τώρα, θα τρέχουμε για εκδρομές? έκανε μία καθηγήτρια από την Κρήτη.
Αν δεν πάμε στα χάλια που είμαστε, πότε θα πάμε? της απάντησα.
Εν πάση περιπτώσει, συναίνεσαν δίχως ιδιαίτερους συνδυασμούς.
Τους έβαλα όλους, 8 άτομα σε ένα μεγάλο αμάξι που είχαμε και ξεκινήσαμε.
Φτάσαμε στο μοναστήρι.
Ήταν πριν από τις τέσσερις.
Ο Γέροντας ξεκουραζόταν, ή εν πάση περιπτώσει, ήταν στο κελί του, διότι ο Γέροντας σπάνια ξεκουραζόταν συνήθως προσευχόταν.
Αφού προσκύνησαν όλοι στο καθολικό, μας λέει ο π. Κύριλλος, πρόσχαρος και αυτός πάντα, να σας φτιάξω ένα καφεδάκι?
Μετά χαράς πάτερ!!
Εκεί που καθόμασταν να πιούμε τον καφέ μας, νά σου ο π. Ιάκωβος
Σηκωθήκαμε όλοι, τον χαιρετήσαμε, πήραμε την ευχή του.
Γέροντα επειδή μερικοί από τους συναδέλφους εδώ, έρχονται για πρώτη φορά στο μοναστήρι, μπορείτε να μας πείτε μερικά πράγματα για τη μονή και τον Άγιο.? ξεκίνησα εγώ.
Ναι πάτερ μου, ναι πάτερ μου, Άλλωστε ο πατήρ Παύλος μας φέρνει πάντοτε καλούς ανθρώπους εδώ.
Αρχισε να τους μιλάει για το μοναστήρι και τον Άγιο και σε κάποια στιγμή, ούτε που καταλάβαμε πως, άρχισε να τους λέει όσα είχαν συμβεί νωρίτερα μεταξύ τους.
Οι άνθρωποι τα έχασαν!
Με κοίταξαν όλοι με νόημα.
Το βλέμμα τους ήταν σαν να μου έλεγε, Μα καλά, πότε του τα πρόλαβες?
Εγώ απλώς χαμογελούσα.
Δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα εκείνη την εποχή..
Αφού τελείωσε ότι είχε να μας πει, γύρισε και με ρώτησε:
Πάτερ μου, θα μείνετε να φάμε το βράδυ?
Γέροντα οχι. Θα μείνουμε στον εσπερινό και μετά θα φύγουμε.
Όχι όχι, πάτερ, δεν κάνει.
Θα μείνετε να φάμε!
Πάω να πω στον π. Κύριλλο να ετοιμάσει.
Μόλις βγήκε, έπεσαν οι άλλοι πάνω μου.
Ηρεμήστε βρε παιδιά!
Για θυμηθείτε:
Από τη στιγμή που βρεθήκαμε στο σπίτι μέχρι τούτη την ώρα, έχουμε χωρίσει καθόλου?
Ούτε δευτερόλεπτο..... μονολόγησαν και τότε ακριβώς συνειδητοποίησαν τι λογής άνθρωπος ήταν αυτός που τους είχε μιλήσει και τι χάρισμα διορατικό τον είχε αξιώσει ο Θεός να διαθέτει. Από εκείνη τη μέρα και μετά, άλλαξε η ζωή για τους περισσότερους από εκείνους Τους καθηγητές.
Και μνημονεύουν εκείνη τη συνάντηση ακόμα και σήμερα, οπότε τυχαίνει να με συναντήσουν.
Παύλος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης.
Άνθρωπος που δεν είναι ταπεινός δεν μπορεί να αγαπήσει.
Ο άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης όπως τον έζησα
Διορατικός και προορατικός!!!
Ας πούμε και ένα γεγονός ενδεικτικό της διορατικότητας και της λεπτότητας του Αγίου Ιακώβου.
Κάποτε είχαμε πάει στο μοναστήρι με μία ομάδα καθηγητών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Μα οι συνθήκες δεν ήταν καλές.
Τα μέλη της συντροφιάς ήταν μεταξύ τους μαλωμένοι.
Να σας πω πως έγιναν τα πράγματα.
Ηταν η τελευταία μέρα του σχολικού έτους για τους καθηγητές.
Τα μαθήματα είχαν τελειώσει αρκετές μέρες νωρίτερα.
Του Αποστόλου Παύλου 29 Ιουνίου, είχαμε γιορτάζει σε ένα ξωκλήσι όπου ερχόταν όλο το χωριό.
Την επομένη συνήθιζα να πηγαίνω και να λειτουργώ σε κάποιο εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων σε ένα γειτονικό χωριό.
Όταν γύρισα το μεσημέρι σκέφτηκα να περάσω και να δω λίγο τα παιδιά τους καθηγητές, μιας και από αύριο θα έφευγαν από την περιοχή, ο καθένας για τον τόπο του.
Ήξερα πως θα τους βρω σε ένα σπιτάκι κάτω από το ναό όπου αργότερα έμελλε να μείνω και εγώ.
Ηταν το σπίτι του γιου του Ψάλτη μου και γνώριζα πως εκεί συγκατοικούσαν δυο τρεις εξ αυτών για όσο διάστημα οι καθηγητικές τους υποχρεώσεις τους κρατούσαν στην περιοχή μας.
Πάω, χτυπάω την πόρτα και Πράγματι τους βρήκα μαζεμένος εκεί.
Μόλις όμως μπήκα μέσα, έπεσαν όλοι πάνω μου.
Τι είχε συμβεί? Ενώ είχε περάσει ένας εξαιρετικός χρόνος, έτυχε την τελευταία ημέρα να παρεξηγηθούν.
Κάτι συνέβη, κάτι ειπώθηκε, ξέφυγαν κάπως τα πράγματα και παρεξηγήθηκαν μεταξύ τους.
Μου τα είπαν όλα, ο καθένας με τη δική του εκδοχή, τις δικές του λεπτομέρειες, και στο τέλος με ρωτάνε:
Εσείς τι λέτε για όλα αυτά? έτσι ζαλισμένος από τα πολλά λόγια του ενός και του άλλου, απάντησα αυθόρμητα και εγώ με μία ερώτηση:
Τι θα κάνετε Το απόγευμα?
Τι εννοείτε?
Εχετε κανονίσει κάτι για το απόγευμα? είστε ελεύθεροι?
Ναι πάτερ. Δεν έχουμε κάτι άλλο. Αύριο φεύγουμε.
Ωραία Μπείτε όλοι στο αυτοκίνητο και πάμε μαζί στον Όσιο Δαυίδ.
Καλά στα χάλια που είμαστε τώρα, θα τρέχουμε για εκδρομές? έκανε μία καθηγήτρια από την Κρήτη.
Αν δεν πάμε στα χάλια που είμαστε, πότε θα πάμε? της απάντησα.
Εν πάση περιπτώσει, συναίνεσαν δίχως ιδιαίτερους συνδυασμούς.
Τους έβαλα όλους, 8 άτομα σε ένα μεγάλο αμάξι που είχαμε και ξεκινήσαμε.
Φτάσαμε στο μοναστήρι.
Ήταν πριν από τις τέσσερις.
Ο Γέροντας ξεκουραζόταν, ή εν πάση περιπτώσει, ήταν στο κελί του, διότι ο Γέροντας σπάνια ξεκουραζόταν συνήθως προσευχόταν.
Αφού προσκύνησαν όλοι στο καθολικό, μας λέει ο π. Κύριλλος, πρόσχαρος και αυτός πάντα, να σας φτιάξω ένα καφεδάκι?
Μετά χαράς πάτερ!!
Εκεί που καθόμασταν να πιούμε τον καφέ μας, νά σου ο π. Ιάκωβος
Σηκωθήκαμε όλοι, τον χαιρετήσαμε, πήραμε την ευχή του.
Γέροντα επειδή μερικοί από τους συναδέλφους εδώ, έρχονται για πρώτη φορά στο μοναστήρι, μπορείτε να μας πείτε μερικά πράγματα για τη μονή και τον Άγιο.? ξεκίνησα εγώ.
Ναι πάτερ μου, ναι πάτερ μου, Άλλωστε ο πατήρ Παύλος μας φέρνει πάντοτε καλούς ανθρώπους εδώ.
Αρχισε να τους μιλάει για το μοναστήρι και τον Άγιο και σε κάποια στιγμή, ούτε που καταλάβαμε πως, άρχισε να τους λέει όσα είχαν συμβεί νωρίτερα μεταξύ τους.
Οι άνθρωποι τα έχασαν!
Με κοίταξαν όλοι με νόημα.
Το βλέμμα τους ήταν σαν να μου έλεγε, Μα καλά, πότε του τα πρόλαβες?
Εγώ απλώς χαμογελούσα.
Δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα εκείνη την εποχή..
Αφού τελείωσε ότι είχε να μας πει, γύρισε και με ρώτησε:
Πάτερ μου, θα μείνετε να φάμε το βράδυ?
Γέροντα οχι. Θα μείνουμε στον εσπερινό και μετά θα φύγουμε.
Όχι όχι, πάτερ, δεν κάνει.
Θα μείνετε να φάμε!
Πάω να πω στον π. Κύριλλο να ετοιμάσει.
Μόλις βγήκε, έπεσαν οι άλλοι πάνω μου.
Ηρεμήστε βρε παιδιά!
Για θυμηθείτε:
Από τη στιγμή που βρεθήκαμε στο σπίτι μέχρι τούτη την ώρα, έχουμε χωρίσει καθόλου?
Ούτε δευτερόλεπτο..... μονολόγησαν και τότε ακριβώς συνειδητοποίησαν τι λογής άνθρωπος ήταν αυτός που τους είχε μιλήσει και τι χάρισμα διορατικό τον είχε αξιώσει ο Θεός να διαθέτει. Από εκείνη τη μέρα και μετά, άλλαξε η ζωή για τους περισσότερους από εκείνους Τους καθηγητές.
Και μνημονεύουν εκείνη τη συνάντηση ακόμα και σήμερα, οπότε τυχαίνει να με συναντήσουν.
Παύλος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης.
Άνθρωπος που δεν είναι ταπεινός δεν μπορεί να αγαπήσει.
Ο άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης όπως τον έζησα