Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Πάρε όλους τους λο­γι­σμούς μιας ημέ­ρας ενός αν­θρώ­που και βγά­λε το μέσο όρο, την κοι­νή συ­νι­στα­μέ­νη των λο­γι­σμών αυ­τών και θα δεις πάνω-κάτω την πνευ­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση αυ­τού του αν­θρώ­που.

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας

[toula]

Να ηρεμήσεις, να ησυχάσεις, ν’ αγαπήσεις τον κόσμο, να τ’ αγαπήσεις όλα…

Ο καρκίνος κυρίως βγαίνει σε μπερδεμένες ψυχές, σε αγχώδεις ανθρώπους, σε βασανισμένους από διάφορα γεγονότα, σε καταπιεσμένους.

Όταν πάθεις κάτι και σου πουν, ότι είναι καρκίνος, πρέπει να δοθείς πολύ στην αγάπη του Θεού.

Να ηρεμήσεις, να ησυχάσεις, ν’ αγαπήσεις τον κόσμο, να τ’ αγαπήσεις όλα.

Να είσαι όλο αγάπη και δοξολογία στο Θεό και να αγιάσει η ψυχή σου.

Και όταν αγιάσει η ψυχή σου, όταν προσκολληθείς στο Θεό και γίνει ηρεμία, το συμπαθητικό και το παρασυμπαθητικό και όλα τα συστήματα του οργανισμού θα ηρεμήσουν και τότε ο καρκίνος, αν δεν θεραπευτεί, τουλάχιστον θα μείνει εκεί πού βρίσκεται…

Σου είπαν, ότι έχεις AIDS. Αλλά, όταν λένε έτσι, πρέπει να είσαι γεμάτος χαρά.

Όχι, ”έχω αυτή την αρρώστια, συνεπώς θα πεθάνω…”.

Τίποτα!

Θα μελετήσεις την Γραφή.

Θα δεις, ότι δεν υπάρχει θάνατος και ότι όποιος πιστεύει στα λόγια του Θεού, δεν πεθαίνει ποτέ!

Όταν είσαι άρρωστος να παρακαλάς τον Θεό να συγχωρήσει τις αμαρτίες σου και ο Θεός επειδή θα τον παρακαλάς ταπεινωμένος και πονεμένος θα σου συγχωρήσει τις αμαρτίες και θα σε κάνει καλά και στο σώμα.

Να μην προσεύχεσαι με υστεροβουλία λέγοντας:
”Θεέ μου συγχώρησε τις αμαρτίες μου”
και το μυαλό σου να είναι προσκολλημένο στη σωματική σου ασθένεια.

Μια τέτοια προσευχή δεν θα έχει αποτέλεσμα.
Όταν προσεύχεσαι να ξεχνάς την σωματική σου αρρώστια και να την αποδέχεσαι σαν κανόνα για την άφεση των αμαρτιών σου.
Για τα παραπέρα μην ανησυχείς, άφησέ τα στον Θεό και ο Θεός ξέρει τη δουλειά Του…

Άγιος Πορφύριος

[toula]

Εκστρατεία Αγάπης

Αγαπητά μου παιδιά,

Ενορίτες και μη, την Δευτέρα 15 Ιουνίου 2026 και ώρες 8:00 έως 12:00 & 17:00-20:00 το απόγευμα, θα γίνει διαλογή ρουχισμού στο ναό της Υπαπαντής, τον οποίο θα αποστείλουμε στην Ιεραποστολή στη Νότιο Μαδαγασκάρη.

Χρειαζόμαστε την βοήθειά σας και την άμεση συνδρομή σας.

Είναι μια διακονία ιεραποστολική εκ των μετόπισθεν. Μια σταγόνα αγάπης στους συνανθρώπους μας που κάτι περιμένουν από εμάς.

Διαλογή ρουχισμού θα γίνει και την Τετάρτη 17 Ιουνίου 2026 και ώρες 8:00-12:00.

Να έχετε την ευχή του Κυρίου μας όλοι σας

Π. Θεμιστοκλής - Ιερός Ναός Αγίου Ελευθερίου Αχαρνών

[toula]

Θυμιάζετε, θυμιάζετε, θυμιάζετε φεύγουν τα δαιμόνια και οι πειρασμοί…

Έλεγε ένας άγιος γέροντας:
“Το θυμίαμα έχει ευλογία, έχει χάρη, έχει δύναμη εναντίον των δαιμόνων, θυμίαμα λοιπόν και θυμιατό, θυμιατήρι πως το λέτε… εκεί στο εικονοστάσι, πλάι στο καντήλι.

Δεν πρέπει να το παίρνει μόνο η γιαγιά, αλλά και η μαμά και ο πατέρας και το παιδί.

Κατά την ώρα της Προσευχής, πρωί και βράδυ και μεσημέρι όταν υπάρχει ένταση στο σπίτι.

Και το σπίτι αλλάζει ατμόσφαιρα, αλλάζει χρώμα, γίνεται ευωδιαστό, σοβαρό, γαλήνιο, αγαπητό, οι ψυχές ξανά αδελφωμένες.

Ενθυμούμαι κάποιο παιδί, παιδάκι 14 χρονών ήταν, 15 ήταν, αυτή ήταν ακριβώς η ηλικία του, όταν έβλεπε τους γονείς του να τσακώνονται πήγαινε αμέσως και άναβε θυμίαμα και τους θυμιάτιζε. Θυμιάτιζε το μπαμπά και τη μαμά!

-Ειρηνεύετε, τους έλεγε. Εγώ είμαι παιδί, τι παραδείγματα θα πάρω από σας.

Ειρηνεύετε σεις οι γονείς. Η παρουσία λοιπόν του Αγίου Θεού, η Σκέπη της Παναγίας μας και το απαλό φτερούγισμα των αγγέλων με το θυμίαμα μέσα στο σπίτι, είναι φανερό φυγαδεύονται οι παρεξηγήσεις και οι ταραχές.

Δεν έχουν τόπο σ’ αυτό το σπίτι οι πειρασμοί και οι δαίμονες.

Λοιπόν, μην παραλείπετε να θυμιατίζετε το σπίτι σας και το μαγαζί σας και τη δουλειά σας αν είναι δυνατόν, και θα κλείσω με το ” Θυμιάζετε, θυμιάζετε, θυμιάζετε”.

Θυμιατίζοντας να ψέλνουμε τροπάρια, όσα θυμόμαστε, ή να λέμε την Ευχή και όταν μας θυμιατίζουν να σκύβουμε το κεφάλι και να κάνουμε το σημείο του Σταυρού.

Το θυμίαμα, το σπίτι το μεταβάλλει σε κάτ’ οίκον εκκλησία.
Και επαναλαμβάνω ότι διώχνει τα δαιμόνια και τους πειρασμούς.
Γεμίζουν οι ψυχές όλων των οικείων από Θεία Ευλογία.”

www.orthmad.gr

[toula]

Ο ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ
ἦταν παιδὶ "μεικτοῦ" γάμου, μεταξὺ ρωμαιοκαθολικοῦ καὶ ὀρθόδοξης. Μάλιστα μᾶς ἀναφέρει στην αὐτοβιογραφία του ὅτι ὄφειλε τὴν πνευματική του πορεία καὶ τὴν τάση γιὰ προσευχὴ στὸν πατέρα του, ἄνθρωπο ἐσωστρεφὴ καὶ εὐλαβή, καὶ ὄχι στὴ μητέρα του ποὺ δὲν πολυεκκλησιαζόταν καὶ φιλονικοῦσε συχνὰ μὲ ἱερεῖς. Αὐτὰ γιὰ μερικοὺς ἀδιάλλακτους ποὺ τελικὰ θὰ τὸ χάσουν τὸ τραῖνο, ἂν δὲν ξεκολλήσουν ἀπὸ "τέτοια" ἀδιαλλαξία. Καλύτερα ταπεινούμενοι νὰ μεταφέρουμε τὴν ἀδιαλλαξία μας στὰ πάθη καὶ τὶς ἁμαρτίες μας ποὺ καθημερινὰ μᾶς κάνουν τὴ ζωὴ δύσκολη καὶ κάνουμε πὼς δὲν βλέπουμε, στρέφοντας μονίμως τὴν κακόβουλη κριτικὴ στοὺς γύρω μας.

[toula]

Ένα ερώτημα που ακούγεται σαν τον ήχο ενός σπαθιού που σπέρνει τον θάνατο σε ζευγάρια που δεν έχουν ακόμα τεκνοποιήσει.
Η τραγικότητα της ελληνικής νοοτροπίας στα καλύτερα της…
Εμείς οι ιερείς το ζούμε με τα ζευγάρια που παντρεύουμε και έχουμε επαφή μαζί τους. Ας δούμε λίγο το σκηνικό….
Όταν ένα ζευγάρι παντρεύεται, συνήθως μέχρι τα 3 χρόνια σε κάθε γιορτή (Πάσχα, Χριστούγεννα, της Παναγίας, Πρωτοχρονιά κλπ) ακούγεται από το σόι μια συγκεκριμένη ευχή. «Άντε και κανένα παιδάκι», «Τί ακόμα να κάνετε παιδί;», «Δεν φούσκωσε ακόμα η κοιλίτσα;», «Βάλατε ΜΠΡΟΣ;»!!. Αν μέχρι τα 3 χρόνια γάμου το ζευγάρι δεν έχει τεκνοποιήσει τότε οι γύρω-γύρω σταματούν αυτές τις ευχές γιατί σκέφτονται ότι ωχ! Κάτι συμβαίνει οπότε μην το συνεχίσουμε.
Καταρχήν , τέτοια ερωτήματα είναι τρομερή αγένεια όταν δεν ξέρεις τι συμβαίνει με τη ζωή του άλλου.. Δεν ξέρουμε τι περνάει ένα ζευγάρι. Αν κάνει προσπάθειες, αν έχει πρόβλημα, αν το έχει αφήσει στον Θεό. Στην τελική δεν μας αφορά. Τέτοια ερωτήματα βάζουν τους νέους ανθρώπους στη διαδικασία να απολογηθούν, τους αγχώνουν και φυσικά τους πληγώνουν . Η καλύτερη ευχή που κάνουμε σε παντρεμένο ζευγάρι είναι να γίνουν Άγιοι ! Τίποτε άλλο. Με παιδιά , χωρίς παιδιά, με προβλήματα, με πολυτεκνία δεν έχει σημασία. Ο σκοπός του γάμου είναι ο Αγιασμός των συζύγων και όχι να κάνουμε παιδιά. Η τεκνοποίηση είναι από τους τελευταίους λόγους του γάμου. Στην τελική δεν χρειάζεται κάποιος να παντρευτεί για να κάνει παιδιά , τα κάνει και χωρίς γάμο. Αλλά για να αγιάσει χρειάζεται την ευλογία του Μυστηρίου.
Ο σκοπός του Μεγάλου Μυστηρίου του Γάμου δεν είναι να κάνουμε παιδιά. Είναι ένας από τους σκοπούς που φυσικά δεν εξαρτάται από εμάς αλλά από τον Θεό.
Σύμφωνα με τους Πατέρες οι λόγοι για να παντρευτούν δύο άνθρωποι είναι οι εξής :
- Ο Αγιασμός των συζύγων
- Το σβήσιμο από την πύρωση της σαρκός που στο γάμο βρίσκει η επιθυμία το δικό της λιμάνι.
- Η υπακοή και η καρποφορία της αγάπης και των αρετών μέσα από την ενότητα ως «μία σάρκα».
- Αν είναι θέλημα του Θεού και συντελούν και οι βιολογικοί παράγοντες τότε θα έρθει ένα παιδί ως καρπός αγάπης και όχι απλά να το κάνουμε ώστε να διαιωνίσουμε το είδος μας ή να το προβάλουμε σαν προϊόν κοινωνικής καταξίωσης (Δυστυχώς συμβαίνει και αυτό πολλές φορές).
Αν ο Κύριος σκοπός του γάμου ήταν η απόκτηση των τέκνων, τότε στα χαρτιά του γάμου στην Εκκλησία θα έπρεπε να ζητάμε ιατρική γνωμάτευση γονιμότητας αλλιώς δεν θα εκδίδαμε άδεια. Από την άλλη, αν ερχόταν για να παντρευτεί κάποιο ζευγάρι άτεκνο ή που είχε πρόβλημα θα του λέγαμε «Αφού δεν μπορείτε να κάνετε παιδιά μην παντρευτείτε, δεν χρειάζεται».
Κύριος σκοπός του γάμου είναι ο Αγιασμός των συζύγων για να πάνε στη Βασιλεία των Ουρανών. Το «ΠΩΣ» θα πάνε εξαρτάται από τη δική τους συνέργεια με τη σχέση τους με τον Χριστό. Δεν υπάρχει κάτι άλλο….
Σύμφωνα με τον Ιερό Χρυσόστομο σκοπός του γάμου είναι η «άσκησις» και η «θεραπεία» για την «τελείωσιν» και την αγάπη και τη σωφροσύνη. Μιλάει δε για τη σωφροσύνη περισσότερο, όχι διότι η σπουδαιότητά της έχει στη σκέψη του προτεραιότητα, αλλά διότι το κάνει αυτό χάριν του ακροατηρίου του. Μένει άλλωστε πιστός στο χωρίο του Παύλου Α’ Κορ. 7, 5 όπου σκοπός της σωφροσύνης είναι η αγάπη, κι αυτό πάλι το κάνει χάριν του ακροατηρίου του. Δεύτερο δε συμπέρασμα είναι ότι την τεκνογονία δεν την θεωρεί πλέον σαν κύριο σκοπό του γάμου, την κρατάει όμως σαν μέσο τελειώσεως και την απαιτεί· μόνον όταν αρχίζει να καταλαμβάνει την πρώτη θέση, δεν της αναγνωρίζει τη θέση αύτη. Για τον Αγιασμό του ανδρογύνου μιλάει και ο Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης και άλλοι πατέρες.
Η Εκκλησία εύχεται στον γάμο την απόκτηση τέκνων και όλων των δωρεών του Θεού. Γι’ αυτό χρειάζεται προσευχή, ηρεμία και να ανοιχτούμε στο θέλημα του Θεού και όχι στη δική μας επιθυμία ή λογική. Είναι τρομακτικό να χωρίζουν ζευγάρια γιατί δεν μπόρεσαν να κάνουν παιδιά ή να παίρνουν φάρμακα, να πέφτουν σε κατάθλιψη κλπ. Οφείλουμε να καταλάβουμε και να αντιληφθούμε ότι πήγαμε ως ζευγάρι στην Εκκλησία να παντρευτούμε για να ακολουθήσουμε το θέλημα του Θεού και όχι δικά μας θελήματα και επιθυμίες. Κάνουμε υπακοή στο θέλημα του Θεού και το ακολουθούμε ταπεινά , ως μια πράξη σταυρικής θυσιαστικής αγάπης. Τα υπόλοιπα είναι ματαιοδοξία που κολυμπάει στον εγωισμό της κοσμικής λογικής.
""Σκοπός του γάμου λοιπόν είναι η εν Χριστώ τελείωση του ανδρογύνου και όχι ο πολλαπλασιασμός του είδους μας ή η εμμονή του ανδρογύνου στις σαρκικές τους σχέσεις χωρίς καμία προσπάθεια άσκησης και εγκράτειας με την δικαιολογία ότι πλέον είναι παντρεμένοι. (π.Παύλος Παπαδόπουλος)."""
Η γυναίκα ολοκληρώνεται όταν γίνει Μάνα:
Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την μητρότητα ως Θείο δώρο. Εξάλλου έχουμε πρότυπο την Παναγία μας, δεν μπορούμε όμως να θέσουμε την μητρότητα ως αποκλειστική ολοκλήρωση της γυναίκας. Με την ίδια λογική τις Αγίες Παρθενομάρτυρες, άτεκνες Αγίες και τις μοναχές θα έπρεπε να τις πετάξουμε στον γκρεμό.
Ο άνθρωπος είτε είναι άνδρας , είτε γυναίκα ολοκληρώνεται εν Χριστώ όταν μεταμορφωθεί και καλλιεργήσει το βάπτισμα μέσα από τον δρόμο των μυστηρίων. Άλλη ολοκλήρωση δεν υπάρχει. Οι άλλες ολοκληρώσεις ειναι βοηθητικοί δρόμοι.
Η Μητρότητα ως δώρο και ευλογία:
Για να μην παρερμηνεύσουν κάποιοι τα λεγόμενα του άρθρου. Είναι σαφές ότι η μητρότητα είναι ευλογία , χαρά, και υπέρτατο δώρο μέσα από το θέλημα του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων. Δεν είναι όμως ένας αυτοσκοπός που αν δεν επιτευχθεί θα πάρουμε χάπια, θα πάθουμε κατάθλιψη ή θα πέσουμε στον γκρεμό. Ο Κύριος μας είναι ο μοναδικός καρδιογνώστης και οφείλουμε να κάνουμε υπακοή στο θέλημα Του ΟΠΟΙΟ και αν είναι αυτό.
Δυστυχώς έχουμε πλάσει στο μυαλό μας για τη ζωή το λεγόμενο ΡΟΖ ΣΥΝΝΕΦΑΚΙ : Θα μεγαλώσω, θα σπουδάσω, θα κάνω λεφτά, θα βρω τον τέλειο άνθρωπο να παντρευτώ, θα κάνω πολλά παιδιά, δεν θα έχω προβλήματα, θα παντρέψω τα παιδιά μου , θα μου φέρουν εγγονάκια και θα πάω 100 χρονών ώστε να απολαμβάνω όλα αυτά.
Δυστυχώς όμως, το έργο της ζωής δεν είναι αυτό…Κάποια στιγμή κόβεται από τον θάνατο ή δυσκολεύει από διάφορες συνθήκες. Οπότε ας προσγειωθούμε καλύτερα…
Τα παιδιά είναι υιοθετημένα αν έρθουν…
Δεν μας ανήκουν τα παιδιά αν έρθουν. Ανήκουν στο Θεό , εμείς είμαστε διαχειριστές και έχουμε ως στόχο να τους καλλιεργήσουμε το βάπτισμα και να τα προετοιμάσουμε για την Βασιλεία των Ουρανών. Υπάρχει ένας λόγος του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου που λέει ότι αν δεν διαπαιδαγωγήσουν οι γονείς τα παιδιά τους για την αγιότητα θα κριθούν ως φονιάδες. Οπότε καταλαβαίνουμε πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα.
Προς γονείς, πεθερικά, φίλους, συγγενείς, γείτονες κλπ…. Των Νεονύμφων..
Σταματήστε να ενοχλείτε τους νεόνυμφους με τέτοιου είδους ερωτήσεις και ευχές που περιέχουν δηλητήριο, ματαιοδοξία, κοσμική λογική και κουτσομπολίστικη διάθεση. Να εύχεστε και να προσεύχεστε στους δικούς σας ανθρώπους ο γάμος τους να πάει στον Ουρανό και να γίνει το θέλημα του Κυρίου. Τίποτε άλλο…. Το λέει το Ευαγγέλιο ξεκάθαρα : «ζητεῖτε δέ πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (Ματθ. στ΄ 33). Είμαι κρίμα να φέρνουμε τα νέα παιδιά σε δύσκολη θέση με τέτοια ερωτήματα. Τι θα κάνει ένα ζευγάρι αν δεν μπορεί να κάνει παιδιά αυτό ειναι προσωπικό θέμα του ζευγαριού και με την ευλογία του πνευματικού τους πατερα. Αν μπορούν δηλαδή να σηκώσουν αυτό τον Σταυρό ή αν θα περπατήσουν άλλους δρόμους όπως ειναι η αναδοχή , ή υιοθεσία κλπ. Αυτά ειναι προσωπικά θέματα δύσκολα και δεν μπορούμε να τα θέτουμε σε κοινή θέα και να φέρνουμε τους ανθρώπους σε δύσκολη θέση. Προσωπικά γνωρίζω ζευγάρια που δεν είχαν κάποιο ιατρικό πρόβλημα και δεν μπόρεσαν να κάνουν παιδιά και άλλα ζευγάρια που η ιατρική έλεγε ότι δεν μπορούν να κάνουν παιδιά και τώρα ειναι πολύτεκνοι. Ας σταματήσουμε να παίζουμε με τις ψυχές και τις ζωές των ανθρώπων. Έρχονται ζευγάρια σε εμας τους κληρικούς με κλάματα γιατί δέχονται αφόρητη πίεση απο το οικογενειακό περιβάλλον για να τεκνοποίησουν και βλέπεις δύο βλαστάρια στεναχωρημένα απο διαβολές τρίτων. Ας το σταματήσουμε επιτέλους αυτο.
Προς τους νεονύμφους:
Αγαπητά μου παιδιά, κλείστε τα αυτιά σας. Σε αγενείς ερωτήσεις να απαντάτε ένα «ευχαριστούμε» με ένα χαμόγελο, δεν χρειάζεται κάτι άλλο. Να κάνετε προσευχούλα μαζί και υπακοή στον πνευματικό σας πατέρα ακολουθώντας το θέλημα του Κυρίου για τη σωτηρία σας. Τον δρόμο σας θα τον φωτίσει ο Χριστός. Εκείνος γνωρίζει καλύτερα. Μην αγχώνεστε και αφήστε τα όλα στον Χριστό. Τότε θα δείτε δωρεές και ευλογίες για τη σωτηρία σας.
Ο λόγος των Γάμο-Βαπτίσεων;
Δυστυχώς κάποιες φορές κρύβεται και το εξής εξοργιστικό, πέρα από τους λεγόμενους και καλά οικονομικούς λόγους.
«Κάτσε να δούμε αν μπορούμε να κάνουμε παιδιά διότι αλλιώς γιατί να παντρευτούμε ;» (Δυστυχώς εμείς οι Ιερείς το έχουμε ακούσει και αυτό)
Τι λέει όμως άραγε η Ακολουθία του Γάμου;
Στα ειρηνικά της Ακολουθίας λέγεται η εξής ευχή γάμου «ὑπὲρ τοῦ παρασχεθῆναι αὐτοῖς... καρπόν κοιλίας πρός τό συμφέρον» και αλλού «Ὑπέρ τοῦ παρασχεθῆναι αὐτοῖς τέκνα εἰς διαδοχήν γένους, καί πάντα τά πρός σωτηρίαν αἰτήματα». Η λέξη συμφέρον έχει βαθύτερο νόημα. Εδώ πρόκειται για το συμφέρον της ψυχής και για τη σωτηρία των νεονύμφων. Αυτός είναι ο πόθος όλων και της Εκκλησίας: Η σωτηρία των ανθρώπων. Έχουμε και άλλες αναφορές στην Εκκλησιαστική υμνολογία (πρβλ· «τό συμφέρον ποίησον», «πρός τό συμφέρον τῆς αἰτήσεως», «τά καλά καί συμφέροντα ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν» ἀπό τίς Ἀκολουθίες του Παρακλ. Κανόνα καί της Θ. Λειτουργίας).
{Μέ τίς συχνές αὐτές ἀναφορές δηλώνεται κατηγορηματικά ὅτι ἡ τεκνογονία στό γάμο εἶναι θέλημα Θεοῦ καί δωρεά ἰδιαίτερα τιμητική γιά τούς νεονύμφους· προβάλλεται ὡς ὑποχρέωση καί καθῆκον τῶν νεονύμφων καί τονίζεται ἐμφαντικά πώς ἡ ἀπόκτηση τέκνων εἶναι συμπλήρωμα τῆς εὐτυχίας τους. Δικαίως λοιπὸν ἡ Ἐκκλησία μας δέχεται ὅτι σκοπὸς τοῦ γάμου εἶναι ἡ τεκνογονία καί δικαιολογεῖται ἀπόλυτα τό ἐπίμονο αἴτημα τοῦ Λειτουργοῦ πρός τόν ἀγαθό οἰκονόμο καί «δοτήρα πάντων τῶν ἀγαθῶν» νά χαρίσει στούς νεονύμφους τέκνα καί πλούσια τή χάρη του καί τήν εὐλογία. Αὐτή ὅμως ἡ ἀπόκτηση τέκνων δέν μπορεῖ στήν οὐσία νά εἶναι οὔτε αὐτοσκοπός οὔτε ὁ μόνος σκοπὸς τοῦ γάμου· ἄλλωστε γιά διάφορους λόγους δέν πραγματοποιεῖται πάντοτε καί ἡ στειρότητα εἶναι ἕνα ἀρκετά σύνηθες φαινόμενο. Ἀπομένει ἑπομένως νά δοῦμε πῶς καί γιατὶ ἡ τεκνογονία ἐντάσσεται στά πλαίσια τῆς ἀγωνιστικῆς πορείας τοῦ ἀντρόγυνου πρός τήν πνευματική τελείωση καί σωτηρία του πού εἶναι ὁ ἄλλος, πρῶτος καί κύριος θά λέγαμε, σκοπὸς τοῦ γάμου. }(http://users.uoa.gr/.../service_wedding_translation.htm)
Καλόν αγώνα σε όλα τα ζευγάρια με τέκνα, άτεκνα, σε μοναχικούς ανθρώπους, σε μοναχούς, σε μοναχές, σε ιερείς κλπ. Καλό αγώνα για τη ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ.
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh .gr
euxh.gr - Δεν βάλατε μπροστά ακόμα για παιδάκι; (!)

[toula]

Τα πάντα κινούνται προς τη φθορά , βαδίζουν προς τον θάνατο.
Εμείς όμως έχουμε την ευκαιρία να ομορφύνουμε αυτή την πορεία και να φανερώσουμε τα χαρίσματα που μας δόθηκαν ως δώρα, στον συνάνθρωπό μας και ως ευχαριστία και δοξολογία στον Θεό.
Τρέχουμε αλλά δυστυχώς δεν ζούμε κι ενώ η φθορά έχει ήδη τους δικούς της ρυθμούς προς τον θάνατο, εμείς δυστυχώς πολλές φορές επιταχύνουμε αυτή την διαδικασία. Η ζωή έχει πόνο, δυσκολίες, λυγμούς, και απώλειες. Οι χάρες που νομίζουμε ότι νιώθουμε έχουνε μέσα τους τον θάνατο, τον πόνο, τη φθορά και την απώλεια. Πάντα τη χαρά θα τη χαρακτηρίζει ένα δάκρυ διότι οι επίγειες χαρές δεν μπορούν να αντέξουν πολύ. Κι ενώ τα πάντα κινούνται προς τον θάνατο, έρχεται η Ανάσταση του Χριστού να δώσει άλλο νόημα στη ζωή μας , νέα προοπτική και μια οντολογική μεταμόρφωση.
Ερχόμαστε στη ζωή και από τις πρώτες στιγμές βασιλεύει ο πόνος και η δυσκολία, ενώ η χαρά είναι πάντα εφήμερη διότι τελειώνει και πολλές φορές δεν μπορεί να αφήσει κάτι πίσω της, μένουν συνήθως οι στιγμές ως μνήμες και νοσταλγία. Περπατάμε τις μέρες της ζωής μας με τη σταθερά του θανάτου να μας καταδιώκει και τον πλησιάζουμε μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο. Πέρα από τη φυσική φθορά των πραγμάτων, έρχονται πολλές φορές και βίαιες μεταβολές στη ζωή που μας συνθλίβουν ακόμα περισσότερο. Όλα θα τελειώσουν αλλά το τέλος θα μεταμορφωθεί σε μια νέα αρχή, σε μια νέα κατάσταση. Εκεί που νομίζεις ότι το δάκρυ έβαλε τη σφραγίδα στο δυσάρεστο γεγονός, έρχεται η ανάσταση να μας πει ότι όχι μόνο δεν τελείωσαν όλα, αλλά τώρα όλα αρχίζουν !
Εμείς στην ουσία έχουμε τα χρώματα τα οποία μπορεί να χαλάνε με τη φθορά αλλά έχουμε την ευκαιρία να χρωματίσουμε τη ζωή μας όσο καλύτερα μπορούμε. Αυτά τα χρώματα με τις κινήσεις τις ελευθερίας μας, οφείλουμε πρωτίστως να τα εμποτίσουμε με τη χάρη του Θεού ώστε οι ζωγραφιές μας να μείνουν ανεξίτηλες και μετά θάνατον.
Στην ουσία κάθε μέρα που περνάει, τα πράγματα δεν μπορούν να πάνε καλύτερα από τη στιγμή που υπάρχει φθορά και θάνατος. Εμείς οφείλουμε να βλέπουμε την κάθε μέρα σαν μια τελευταία ευκαιρία. Να μην την αφήσουμε να πάει χαμένη. Να φανερώνουμε την αγάπη του Χριστού και την καλλιέργεια των χαρισμάτων μας, όχι για να κερδίσουμε κάτι, αλλά μέσα από αυτό το μοίρασμα να εξαπλωθεί η χαρά του παραδείσου μέσα σε αυτόν τον πεπτωκότα κόσμο.
Δεν μπορούμε να αποφύγουμε το τέλος και τον θάνατο, παρόλο που γνωρίζουμε ότι υπάρχει Ανάσταση, ο θάνατος θα συμβεί. Μπορούμε όμως να ομορφύνουμε το ταξίδι και να δώσουμε σε αυτή την ομορφιά της διαδρομής εσχατολογικό χαρακτήρα. Να δώσουμε ομορφιά που θα χαρούμε και με άλλους και όχι να την κρατήσουμε για τον εαυτό μας. Ο πόνος , το δάκρυ, η δυσκολία, θεραπεύονται όταν μοιράζονται και όταν ξέρουμε ότι ο Θεός είναι εκεί όχι για να μας τα πάρει αλλά για να περπατήσουμε δρόμους όπου θα αντλήσουμε περισσότερο πνευματική μάθηση μέσα από τη σχέση με το πρόσωπο του Χριστού.
Ο κόσμος που ζούμε θα χαρακτηρίζεται πάντα από ένα δάκρυ λυγμού και πόνου, χαρά θα είναι πάντα μια κολώνια που θα ξεθυμαίνει. Μόνο τη χαρά του Χριστού δεν μπορεί να την αγγίξει ο θάνατος διότι συντρίφτηκε και υποκλίνεται μπροστά στον αρχηγό της ζωής. Και όμως για να αντλήσουμε αυτή τη χαρά θα πρέπει πάλι να περάσουμε από τον πόνο και τη σύγκρουση με τον εαυτό, τα πάθη και τα λάθη μας. Είναι παρήγορο που σε αυτό τον αγώνα θα έχουμε πάντα μια δύναμη εξ’ ύψους.
Ο Χριστός είναι η μόνη λύση, η μόνη χαρά, η μόνη παρηγοριά σε αυτή την πορεία της ζωής μας. Όχι ο Χριστός ως ιδεολογία, εξωτερική πίστη, αλλά ως εμπειρικό βίωμα. Να λέω ο Κύριος μου και ο Θεός μου και όλη μου η ύπαρξη να είναι στραμμένη στο πρόσωπο του Χριστού. Μιλάμε για αγάπη, αλλά δυστυχώς στην ουσία θέλουμε να μας τη δίνουν οι άλλοι και όχι εμείς. Να αγαπήσεις είναι δύσκολο καθώς σχοινιά εγωισμού και παθών κρατάνε την αγάπη εγκλωβισμένη πολλές φορές μέσα μας. Μόνο όταν οι λογισμοί, οι πράξεις, τα όνειρα μας, η συμπεριφορά μας βαπτίζονται από τη Χάρη του Θεού, μόνο τότε θα μπορέσουμε να ομορφύνουμε αυτό το ταξίδι που πάει προς το θάνατο με αγάπη. Δεν πρέπει να απογοητευόμαστε διότι στο τέλος μας περιμένει η γέφυρα της αναστάσεως για το μεγάλο πέρασμα προς την αιωνιότητα.
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh. gr
euxh.gr - Δώσε ομορφιά στο ταξίδι….

[toula]

Να σε κρίνω από το λάθος σου; Όχι, γιατί έχεις κάνει και τόσα σωστά.
Να σε κρίνω από το πάθος σου; Όχι γιατί έχεις και αρετές.
Να σε κρίνω από τις αδυναμίες σου; Όχι γιατί έχεις και πολλά χαρίσματα.
Να σε κρίνω από μια λάθος στιγμή; όχι γιατί τότε θα αδικήσω μια ολάκερη ζωή;
Προτιμώ να βλέπω αυτό που μπορείς να γίνεις κι όχι εκείνο που είσαι.
Κανένα λάθος και πάθος δεν είναι πάνω και πέρα από την αγάπη του Θεού.
Τι είναι πιο μεγάλη, η αμαρτία ή η αγάπη του Θεού;
Το πάθος ή η Χάρις;
Το λάθος ή το έλεος Του;
Καμία αμαρτία δεν μπορεί να καταστρέψει αυτό που δημιούργησε ο Θεός. Η φύση μας είναι γεμάτη Θεό, όσα λάθη, πάθη και αμαρτίες κι αν κάνουμε αυτό δεν αλλάζει.
Ο πιο μεγάλος αμαρτωλός κρύβει ολάκερο τον Θεό μέσα του.
Ας το αντέξουν οι ηθικιστές.
-π. Λίβυος-

[toula]

Πολλοί με ρωτάνε, "πες μου πάτερ τα σωστά λόγια να πω στην προσευχή μου....". ή με απογοήτευση μου δηλώνουν ότι δεν νιώθουν τίποτε "πνευματικό" σε πολλές προσευχές τους.
Βλέπετε ούτε η προσευχή κατάφερε να εξαιρεθεί από την μάστιγα του πολιτισμού μας, που είναι η επίδοση, το αποτέλεσμα, η επιτυχία.
Η προσευχή όμως δεν είναι επίδοση είναι μια ζωντανή σχέση.
Και στις ζωντανές σχέσεις δε μένουμε πάντα ή μόνο όταν νιώθουμε "υπέροχα", "τέλεια", "φανταστικά".
Στην ζωή μας δε μπορεί όλα να είναι τέλεια και εκστατικά γιατί τότε είναι ψεύτικα ή ύπουλα μαγευτικά.
Πολλές φορές ο πόνος, η κούραση, η βαριά διάθεση δε μας αφήνουν να πούμε πολλά ή ακόμη και να κάνουμε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πάψαμε να αγαπάμε τον άλλον ή τον Θεό.
Στην προσευχή ισως μόνο ένα «βοήθησέ με», ένα «ελέησέ με» ή ακόμη και τίποτα είναι σημαντικό τόσο όσο χιλιάδες λέξεις και ωραίες εκφράσεις.
Μόνο να κάθεσαι σιωπηλά μπροστά στον Θεό, κι αυτό είναι προσευχή.
Ο Χριστός δεν μας κάλεσε κοντά Του με την προϋπόθεση ότι θα είμαστε δυνατοί και τακτοποιημένοι. Μας κάλεσε κουρασμένους, πληγωμένους και φορτωμένους.
Γι’ αυτό, αν σήμερα δεν έχεις λόγια, μη φοβάσαι.
Μη ταράζεσαι.
Μη νομίζεις ότι ο Θεός είναι μακριά.
Μείνε απλώς κοντά Του όπως μπορείς κι ας είναι κι με ένα απλό: "καληνύχτα, απόψε δε θα μιλήσουμε, νιώθω κουρασμένος....."
-π.Λίβυος-

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=kDjvGTmlWi8&t=477s

Ο διάβολος δεν κάνει διακοπές - π. Λίβυος