Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο Θεός είναι Αγαθός και Φιλάνθρωπος και από εμάς ζητάει να είμαστε ΕΛΕΗΜΟΝΕΣ και να κάνουμε έργα αγάπης!
Άγιος Λουκάς Κριμαίας
(✞ 11 Ιουνίου 1961)

[toula]

Στον σύγχρονο άνθρωπο καλλιεργείται επίμονα ένα αίτημα: να διορθώσει τον εαυτό του. Να υπερβεί τα όριά του, να θεραπεύσει πλήρως τις αδυναμίες του, να ξεπεράσει τους φόβους του, να φτάσει σε μια κατάσταση ψυχικής και υπαρξιακής αυτάρκειας. Η επιθυμία αυτή, αν και εκ πρώτης όψεως φαίνεται υγιής, κρύβει μια βαθιά πλάνη: την αυταπάτη ότι η σωτηρία ταυτίζεται με την αυτοβελτίωση.

Η πνευματική εμπειρία της Εκκλησίας, και ιδιαιτέρως η διδασκαλία του Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, κινείται σε έναν εντελώς διαφορετικό άξονα. Δεν ξεκινά από την υπέρβαση της αδυναμίας, αλλά από την αποδοχή της. Δεν αναζητά έναν «διορθωμένο» άνθρωπο, αλλά έναν αληθινό άνθρωπο. Και αυτός ο άνθρωπος δεν είναι άλλος από εκείνον που τολμά να δει την πραγματικότητά του χωρίς άμυνες, χωρίς φαντασιώσεις, χωρίς ιδεολογικά στηρίγματα.

Η αποδοχή αυτή δεν είναι μια ψυχολογική τεχνική ούτε μια μορφή παθητικότητας. Είναι ένα γεγονός οντολογικό. Ο άνθρωπος καλείται να αναγνωρίσει ότι δεν είναι αυτάρκης, ότι δεν μπορεί να «κινήσει ούτε το μικρό του δακτυλάκι» χωρίς τη χάρη του Θεού. Στο σημείο αυτό συντελείται μια κρίσιμη μετατόπιση: το εγώ παύει να είναι το κέντρο της ύπαρξης και καθίσταται δεκτικό της σχέσης. Η ταπείνωση δεν είναι ηθική αρετή, είναι η αλήθεια της ύπαρξης.

«Για να φθάσουμε σε αυτό το σημείο, ο Θεός πρώτα μας ταπεινώνει, ήτοι μας αφήνει να έχουμε όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες, ακόμη και τις αμαρτίες, μόνο και μόνο για να νοιώθωμε και να μαθαίνωμε ότι εμείς δεν είμαστε τίποτε, ότι δεν μπορούμε να κουνήσωμε ούτε το μικρό μας δακτυλάκι.
Ο Θεός δεν χρειάζεται ούτε την δικαιοσύνη μας ούτε την αρετή μας ούτε τα προσόντα μας ούτε τις δυνατότητές μας ούτε την αγιότητά μας ούτε την ιεραποστολική μας δραστηριότητα· δεν χρειάζεται τίποτε από εμάς.»

Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι η στάση του Γέροντος απέναντι στον φόβο. Αντί να τον αντιμετωπίζει ως κάτι που πρέπει άμεσα να εξαλειφθεί, τον εντάσσει μέσα στην πνευματική πορεία. «Μη φοβάσαι τον φόβο σου», προτρέπει. Η φράση αυτή ανατρέπει τη συνήθη ψυχολογική και θρησκευτική προσέγγιση, που συχνά εντείνει το άγχος του ανθρώπου, προσθέτοντας έναν ακόμη στόχο: να μην φοβάται. Ο φόβος, όταν γίνεται αντικείμενο μάχης, συχνά ενισχύεται. Όταν όμως παύει να αποτελεί το κέντρο της προσοχής, χάνει τη δεσμευτική του δύναμη.

«Μη φοβάσαι τον φόβο σου. Εσύ κάνε αυτό που περνάει από το χέρι σου και άφησέ το στον Θεό. Κάνε αυτό που μπορείς. Αυτό που δεν μπορείς, άφησέ το στον Θεό.Μόνο μη ανησυχής και δυσανασχετής για τον φόβο σου, γιατί δεν υπάρχει φόβος. Όλοι αυτοί οι φόβοι είναι ψεύτικοι, ψυχολογικοί ή φανταστικοί.
Η ζωή μας, ακόμη και η τελευταία τρίχα της κεφαλής μας, είναι στα χέρια του Θεού.»

Η προσέγγιση αυτή συναντά και σύγχρονες ψυχολογικές αναγνώσεις, που υπογραμμίζουν ότι η αντίσταση στο δυσάρεστο βίωμα το ενισχύει, ενώ η αποδοχή του το αποδυναμώνει. Ωστόσο, στη χριστιανική εμπειρία, η αποδοχή δεν είναι απλώς μια λειτουργική στρατηγική. Είναι άνοιγμα σε μία σχέση. Ο άνθρωπος δεν αφήνει τον φόβο του στο κενό, αλλά τον εναποθέτει στον Θεό. «Αυτό που μπορείς, κάνε το, αυτό που δεν μπορείς, άφησέ το στον Θεό». Πρόκειται για μια πράξη εμπιστοσύνης που μετατοπίζει το βάρος της ύπαρξης.

Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι η στάση του Γέροντος απέναντι στον φόβο. Αντί να τον αντιμετωπίζει ως κάτι που πρέπει άμεσα να εξαλειφθεί, τον εντάσσει μέσα στην πνευματική πορεία. «Μη φοβάσαι τον φόβο σου», προτρέπει. Η φράση αυτή ανατρέπει τη συνήθη ψυχολογική και θρησκευτική προσέγγιση, που συχνά εντείνει το άγχος του ανθρώπου, προσθέτοντας έναν ακόμη στόχο: να μην φοβάται. Ο φόβος, όταν γίνεται αντικείμενο μάχης, συχνά ενισχύεται. Όταν όμως παύει να αποτελεί το κέντρο της προσοχής, χάνει τη δεσμευτική του δύναμη.

Εδώ ακριβώς εισέρχεται η έννοια της «μεταποίησης», η οποία αποτελεί κεντρικό άξονα της διδασκαλίας του Γέροντος. Ο Θεός δεν αφαιρεί από τον άνθρωπο το «υλικό» της ζωής του — τους φόβους, τις πληγές, τις αδυναμίες — αλλά του μαθαίνει πώς να το χρησιμοποιήσει. Ο φόβος του θανάτου μπορεί να γίνει αφορμή μετάνοιας, προσδοκίας, εσχατολογικής εγρήγορσης. Η αδυναμία μπορεί να γίνει ενεργητικότητα. Το πάθος μπορεί να μεταμορφωθεί σε κίνηση προς τον Θεό. Δεν πρόκειται για ηθική βελτίωση, αλλά για αλλαγή κατεύθυνσης.

«Πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο Θεός συχνά επιτρέπει τον πειρασμό του φόβου του θανάτου.
Ο πιστός αρπάζει τον φόβο του θανάτου και τον μεταποιεί σε δύναμη, τον κάνει μετάνοια, προσδοκία της μελλούσης ζωής, μελέτη της αναστάσεως των νεκρών, τον ασπάζεται.
Μεταποιούν την ζωή τους και από αδυναμία την κάνουν ενεργητικότητα, από πάθος την κάνουν ζωή του Χριστού.
Πρέπει λοιπόν να μάθουμε να ζούμε και μέσα στις αδυναμίες μας, αλλά μεταβάλλοντάς τες σε δυνάμεις.
Όπως ο αμαρτωλός μεταποιεί την αρετή σε κακία, τα πάθη από στοιχεία κατακτήσεως του Θεού σε πάθη που οδηγούν στην αμαρτία, εμείς να μεταποιούμε την αμαρτία και τα πάθη σε κατάκτηση του Θεού.»

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η αποδοχή των ψυχολογικών καταστάσεων που δεν αλλάζουν εύκολα. Υπάρχουν άνθρωποι που «βλέπουν τη ζωή μέσα από ένα σκούρο φόντο». Η Εκκλησία δεν τους απορρίπτει ούτε τους εξαναγκάζει να αλλάξουν άμεσα την εσωτερική τους διάθεση. Τους καλεί να μην χάσουν τον «ορίζοντα». Ο ορίζοντας αυτός δεν είναι μια ψυχολογική αισιοδοξία, αλλά μια εσχατολογική προοπτική. Είναι η βεβαιότητα ότι η ζωή δεν εξαντλείται στο παρόν βίωμα.

Η προοπτική αυτή διαφοροποιείται ριζικά από κάθε τελειοκρατική αντίληψη της πνευματικής ζωής. Δεν υπόσχεται την πλήρη εξάλειψη των δυσκολιών, ούτε την επιστροφή σε μια «καθαρή» κατάσταση ύπαρξης. Αντιθέτως, αναγνωρίζει ότι ορισμένα στοιχεία της ανθρώπινης φύσης και της προσωπικής ιστορίας δεν μεταβάλλονται. Η κληρονομικότητα, τα τραύματα, οι ιδιοσυγκρασιακές τάσεις παραμένουν. Και όμως, αυτά δεν αποτελούν εμπόδιο για τη χάρη. Αντιθέτως, μπορούν να καταστούν ο τόπος όπου αυτή ενεργεί.

«Πολλά αδύνατα σημεία δημιουργούνται από την ιστορία μας, όπως οι μειονεξίες, από το κληρονομικό μας, από ατέλειες της φύσεώς μας που μερικές διορθώνονται, άλλες όμως δεν διορθώνονται.»

Η θέση αυτή έχει βαθιά ποιμαντική σημασία. Απελευθερώνει τον άνθρωπο από την ενοχή της μη-τελειότητας και τον εισάγει σε μια πιο ρεαλιστική και ταυτόχρονα πιο ελπιδοφόρα πορεία. Η πνευματική ζωή δεν είναι μια συνεχής άνοδος, αλλά μια πορεία μέσα από πτώσεις, επαναλήψεις, περιόδους ξηρασίας και κόπωσης. «Δεν μπορείς να κάνεις πολλή προσευχή; Δεν χάλασε ο κόσμος», λέγει ο Γέροντας. Η φράση αυτή, απλή και σχεδόν καθησυχαστική, κρύβει μια βαθιά θεολογία της σχέσης: ο Θεός δεν μετρά επιδόσεις, αλλά παραμονή.

«Όσο αντιδράμε στην κούραση, τόσο αυτή δεν φεύγει.
Κατάλαβα ότι μόνο να την υπομένω μπορώ αυτήν την κούραση.
Δεν μπορείς τώρα να κάνης πολλή προσευχή; Δεν χάλασε ο κόσμος.
Κάνε τώρα τα κομποσχοίνια που μπορείς να κάνης με τον αγώνα σου.
Να μάθωμε να μη δυσανασχετούμε, αλλά να τα δεχόμαστε όλα.»

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η αποδοχή των ψυχολογικών καταστάσεων που δεν αλλάζουν εύκολα. Υπάρχουν άνθρωποι που «βλέπουν τη ζωή μέσα από ένα σκούρο φόντο». Η Εκκλησία δεν τους απορρίπτει ούτε τους εξαναγκάζει να αλλάξουν άμεσα την εσωτερική τους διάθεση. Τους καλεί να μην χάσουν τον «ορίζοντα». Ο ορίζοντας αυτός δεν είναι μια ψυχολογική αισιοδοξία, αλλά μια εσχατολογική προοπτική. Είναι η βεβαιότητα ότι η ζωή δεν εξαντλείται στο παρόν βίωμα.

«Άλλοι δεν βλέπουν την ζωή υπό ένα ευχάριστο πρίσμα λόγω κληρονομικότητος ή παιδικών τραυματισμών· τα βλέπουν όλα μέσα σε ένα σκούρο φόντο, μια φορά και μαύρο. Αλλά και αυτοί είναι παιδιά του Θεού και αυτοί είναι βαπτισμένοι εις το όνομα του Χριστού και αυτοί είναι κεκλημένοι για την βασιλεία των ουρανών… Μέσα σε αυτήν την κατάστασή τους σπουδαίο είναι ότι δεν χάνουν τον ορίζοντά τους.»

Τελικά, η αποδοχή του «μη-αλλαγμένου» δεν οδηγεί σε στασιμότητα, αλλά σε μεταμόρφωση. Όχι μεταμόρφωση εξωτερική, αλλά εσωτερική. Ο άνθρωπος παύει να μάχεται τον εαυτό του και αρχίζει να ζει. Και μέσα σε αυτή τη μετατόπιση, εκεί όπου δεν αλλάζει τίποτε εξωτερικά, αρχίζει να αλλάζει η καρδιά.

Η συνάντηση με τον Θεό δεν πραγματοποιείται όταν ο άνθρωπος γίνει «άξιος», αλλά όταν γίνει αληθινός. Και ο τόπος αυτής της αλήθειας δεν είναι η δύναμη, αλλά η αδυναμία, όχι η βεβαιότητα, αλλά ο φόβος, όχι η τελειότητα, αλλά η αποδοχή. Εκεί, στο σημείο όπου ο άνθρωπος παύει να αντιστέκεται στην πραγματικότητά του, ανοίγεται ο χώρος της χάριτος.

«Αυτή η συννεφιά θα περάση, δεν είναι κάτι σημαντικό. Πες το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Αν το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» σε κάνη να μελαγχολής πιο πολύ, πες το «δόξα σοι ο Θεός πάντων ένεκεν». Αρκεί να δέχεσαι αυτό που δεν μπορείς να ξεπεράσης. Δέξου το αυτό και θα πας στον ουρανό και θα γίνης βασίλισσα εκεί.»

Και τότε, αυτό που δεν αλλάζει, παύει να είναι εμπόδιο.
και γίνεται, τόπος συνάντησης.

Βιβλιογραφία

Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Βιώματα Πνευματικής Ζωής και Ασκήσεως, Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας, Άγιον Όρος.
Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Κατηχήσεις και Λόγοι, Ιερά Μονή Ορμυλίας.
Αγία Γραφή.
Αγίου Μαξίμου Ομολογητού, Περί Διαφόρων Αποριών.
Αγίου Ισαάκ του Σύρου, Ασκητικοί Λόγοι.
Zizioulas, J., Being as Communion.
Williams, R., The Wound of Knowledge.
Frankl, V., Man’s Search for Meaning.
Rogers, C., On Becoming a Person.

[toula]

Ὁ χριστιανὸς εἶναι ναὸς τοῦ Θεοῦ:
ἂν ἡ ψυχὴ του εἶναι ζωντανὸ εἰκονοστάσι, μὲ Ἅγιο δίπλα στὸν Ἅγιο, μὲ ὑπηρέτη τοῦ Θεοῦ πλάι στὸν ὑπηρέτη τοῦ Θεοῦ, μὲ δίκαιο πλάι στὸ δίκαιο.
Κι ἂν οἱ σκέψεις, οἱ αἰσθήσεις, οἱ πράξεις του εἶναι ἀναρίθμητα καντήλια ποὺ καῖνε μπροστά τους.
Κι ἂν οἱ εὐαγγελικές του ἀρετὲς εἶναι χρυσὰ θυμιατήρια ἀπὸ τὰ ὁποία ἡ εὐωδία τῆς μυρωμένης εὐώδους εὐαγγελικῆς διάθεσης ἀναδίνει εἰρηνικὰ καὶ ἀσταμάτητα…
Ὅλα λοιπὸν ἀρχίζουν ἐδῶ στὴ γῆ, καὶ ὁ παράδεισος καὶ ἡ κόλαση τοῦ ἀνθρώπου.
Ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου σ’ αὐτὸ τὸν πλανήτη εἶναι ἕνα τεράστιο δρᾶμα: ἐδῶ συνεχῶς συγκρούονται τὸ ἐφήμερο καὶ τὸ αἰώνιο, τὸ θνητὸ καὶ τὸ ἀθάνατο, τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό, τὰ τοῦ διαβόλου καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ…
Ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται σ᾽αὐτὸ τὸν κόσμο, γιὰ νὰ λύσει ἕνα πρόβλημα στὴν πραγματικότητα:
ἐὰν εἶναι μὲ τὸν Χριστὸ ἢ κατὰ τοῦ Χριστοῦ.
Καὶ κάθε ἄνθρωπος, θέλοντας ἢ μή, μόνο αὐτὸ τὸ πρόβλημα ὄντως λύνει.
Εἶναι ἢ Χριστόφιλος ἢ Χριστομάχος, δὲν ὑπάρχει ἄλλη ἐκδοχή.
Μὲ τὸν Θεάνθρωπο τὰ πάντα τοῦ ἀνθρώπου γίνονται παράδεισος, παράδεισος, παράδεισος.
Καὶ δὲν ὑφίσταται τέρμα τῆς χαρᾶς σου, ἄνθρωπε, ἐφ’ ὅσον εἶσαι ἄνθρωπος, ἐπειδὴ μόνο μ’ Αὐτὸν καὶ ἐν Αὐτῷ αἰσθάνεσαι πὼς εἶσαι αἰώνιος ἄνθρωπος, οὐράνιος ἄνθρωπος, χερουβικὸς ἄνθρωπος, θεοειδὴς ἄνθρωπος.
Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι βιβλιοθήκη τὴν ὁποία μπορεῖς νὰ μελετήσεις, ἀλλὰ βίωμα τὸ ὁποῖο καλεῖσαι νὰ ζήσεις.
«Ἡ ζωὴ ἄνευ τοῦ Χριστοῦ, ὁ θάνατος ἄνευ τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἀλήθεια ἄνευ τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἥλιος ἄνευ τοῦ Χριστοῦ καὶ τὰ σύμπαντα χωρὶς Αὐτόν, – ὅλα εἶναι τρομερὴ ἀνοησία, ἀνυπόφορον μαρτύριον, σισύφειος βάσανος, κόλασις!
Δὲν θέλω οὔτε τὴν ζωήν, οὔτε τὸν θάνατον ἄνευ Σοῦ, Γλυκύτατε Κύριε!
Δὲν θέλω οὔτε τὴν ἀλήθειαν, οὔτε τὴν δικαιοσύνην, οὔτε τὸν παράδεισον, οὔτε τὴν αἰωνιότητα.
Ὄχι, ὄχι! Ἐσένα μόνον θέλω.
Ἐσὺ μόνο νὰ εἶσαι εἰς ὅλα, ἐν πᾶσι καὶ ὑπεράνω ὅλων…..!»
Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

[toula]

Μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Ιουστινου Πόποβιτς του νέου Θεολόγου και ομόλογητου.
Ακόμη πιο εύκολο να είσαι προτεστάντης, αλλά είναι πολύ δύσκολο να είναι κανείς Ορθόδοξος.
Διότι το να είσαι Ορθόδοξος σημαίνει να βρίσκεσαι σε αδιάκοπο αγώνα από τον άνθρωπο στον Θεάνθρωπο, να είσαι σε διαρκή ανάπλαση του εαυτού σου με τις θεανθρώπινες αρετές.
Ο,τιδήποτε είναι του Χριστού είναι λίθος προσκόμματος και πέτρα σκανδάλου…
Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι τόσο άγια, τόσο εξαγνισμένη, τόσο χαριτωμένη και υπεράνω ανθρώπων, ώστε καθετί που είναι της Εκκλησίας πρέπει να προσεγγίζεται μετά φόβο Θεού και πίστεως, διότι εγγίζει τον ζώντα Κύριο Ιησού.
Εάν εγώ είμαι ο Ιωνάς στο πλοιάριο της σερβικής Εκκλησίας, πετάξτε με στην θάλασσα.
Μόνο ας γαληνέψει η θαλασσοταραχή, μόνο ας σωθεί το πλοίο.
Εμένα ίσως το φιλόξενο κήτος με δεχθεί στα έγκατα του, και όταν προσταχθεί, με εκβάλλει στην ξηρά.
Καλώς ήρθε κάθε βάσανο χάριν του απειραγάθου Κυρίου Ιησού.
Όσο περισσότερες ταλαιπωρίες προκαλούν θόρυβο στην πίστη μου, τόσο περισσότερο αυτή δυναμώνει στην καρδιά μου.
Για τον χριστιανό οι θλίψεις είναι καθαρτήριο και επιπροσθέτως αναπτέρωση για την ψυχή του και αναψυχή και αναζωογόνηση.
Στον αγώνα για την Ορθοδοξία ακολούθησα πιστά τον αγιοπατερικό δρόμο της ορθόδοξης αλήθειας του Χριστού και ποτέ δεν έγινα αρεστός στους ανθρώπους, διότι, αν ήμουν ευχάριστος στους ανθρώπους, τότε δεν θα ήμουν ούτε ο έσχατος δούλος του Κυρίου.
Είμαι επιπλέον πεπεισμένος ότι μόνο με την προσήλωση στην αγιοπατερική αντίληψη και την ασκητική θεώρηση της Ορθοδοξίας μπορεί να ξαναζωντανέψει η ρυπαρή και παραμελημένη αίσθηση της εκκλησιαστικότητας μας.
Ενώ οι άνθρωποι ξεσπούν επάνω μας και οι αμαρτίες μέσα μας, η φιλόθεη ορθόδοξη ψυχή λαχταρά συν πάσι τοις αγίοις την καθολική χαρά στην πολύπαθη Εκκλησία μας, ποθώντας και προσφεύγοντας προσευχητικά σε λυγμούς:
”Της Παναγίας ενδόξου, υπερευλογημένης, αχράντου, δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, μετά πάντων των αγίων μνημονεύσαντες, εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα. Σοι, Κύριε!”.
Βίος του οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς, π. Αθανασίου Γιεφτιτς, σελ 107, εκδόσεις Ν. Παναγόπουλου.

[toula]

Οι περισσότεροι που έρχονται στα Κατουνάκια, πές μας, λένε.
Ε, να σας πω ότι, αφιερώστε τουλάχιστον το εικοσιτετράωρο μισή ώρα. Όποια ώρα, κατά την κοσμικιά δέκα, έντεκα προ του μεσονυκτίου.
Και νά λέτε την ευχούλα δίχως να κρατάτε κομποσχοίνι στο χέρι σας.
Ικετευτικά, παρακλητικά, κλαψιάρικα «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Έτσι.
Καλλιέργησέ το αυτό και θα δεις τι καρπό θα βγάλει.
Από μισή ώρα θα το κάνεις κατόπιν μια ώρα· και πρόσεξε ότι εκείνην την ώρα είτε το τηλέφωνο θα σου χτυπήσει ή α, αυτή τη δουλειά πρέπει να την κάνω τώρα ή ύπνος θα σε χτυπήσει εκείνην την ώρα.
Τίποτες.
Κλείστο το τηλέφωνο, τελείωσε όλες τις δουλειές σου και κάνε αυτό, μισή ώρα, όχι περισσότερο.
Και θα δεις, αυτό είναι, θα φυτέψεις ένα δεντράκι κι αύριο - μεθαύριο θα κάνει καρπό. Κι ο άγιος Χρυσόστομος κι ο άγιος Βασίλειος απ' αυτό άρχισαν.
Μικρό δεντράκι κι έγιναν φωστήρες της Οικουμένης.
Η ασματική Νύμφη όταν έφυγε με το λογισμό της από τη γη, διότι της είπαν ότι στον ουρανό υπάρχει ο Νυμφίος σου, επήγε εις τους ουρανούς, και είπε στους αγγέλους:
-Παραμερίστε, παραμερίστε.
-Τι θέλεις;
-Θέλω τον Νυμφίο μου, λέει.
-Και τι τον θέλεις;
-Θέλω να τον δω.
Κι έδειξε το δακτυλίδι το οποίο εχάρισε ο Χριστός απάνω εις την κουρά.
Εχάρησαν τα τάγματα των αγγέλων, όταν είδαν το δακτυλίδι, ως η Μεγαλομάρτυς και πάνσοφος Αικατερίνη.
Όταν δε κατόπιν έδειξε και το Σχήμα το αγγελικό, ανεβόησαν, κεκράγεσαν, επήρθη το υπέρθυρον εκ της βοής αυτών, εκ της χαράς, διότι εισήλθεν άνθρωπος εις το τάγμα τους. Και ήρξαντο να εναγκαλίζουν και να φιλούν την ασματική νύμφη.
Ξαφνικά εσιώπησαν.
Διότι διετάχθησαν να σιωπήσουν.
Και μία φωνή ως αύρα λεπτή ηκούσθη [όπως εχθές διαβάσαμε τον Προφήτη Ηλία, ούτε εις την φωτιά, ούτε εις τον σεισμό, ούτε σ' αυτό, δεν ήταν ο Θεός.
Στην αύρα λεπτή (Γ' Βασ. 19,11-12)]:
-Και ίνα τι με ζητείς εδώ; Δεν ξέρεις ότι μέσα στην καρδιά σου υπάρχω;
Ε, τότες η ασματική Νύμφη συνήλθε, όπως ο θείος Αυγουστίνος, και είδε μέσα της Αυτόν τον οποίον ζητούσε και έτρεχε στα βουνά και στα όρη να ζητήσει, τον είδε μέσα της.
Όντως «η βασιλεία των Ουρανών εντός ημών εστί»! (Λουκ. 17,21).
Κάτι τέτοιες θεωρίεςέρχονται μέσα εις την ησυχία της νυκτός.
Οπότε κατόπιν ο άνθρωπος κατά το μέτρο του απολαμβάνει.
Τίποτε δεν θέλεις εκείνη την ώρα, μόνον αυτήν τη θεωρία, αυτήν τη γλυκύτητα, αυτήν την πνευματική ηδονή να αισθάνεσαι.
Και στην κόλαση να υπάγω, αυτό θα αισθανθώ, δεν το θεωρώ τίποτες.
Δεν είμαι μέσα στην κόλαση.
Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης.
Λόγοι Διδαχης.

[toula]

Ποῦ κατοικεῖς, Φῶς μου;
Βλέπεις ὅτι μὲ δάκρυα Σὲ ζητῶ.
Ἂν δὲν ἐμφάνιζες Ἐσὺ τὸν Ἑαυτό Σου σὲ μένα, τότε δὲν θὰ μποροῦσα νὰ Σὲ ζητῶ ἔτσι ὅπως τώρα.
Ἀλλὰ Ἐσὺ ὁ ἴδιος ζήτησες ἐμένα, τὸν ἁμαρτωλό, καὶ μοῦ ἔδωσες νὰ γνωρίσω τὴν ἀγάπη Σου.
Ἐσὺ μοῦ ἔδωσες νὰ δῶ ὅτι ἡ ἀγάπη Σου γιὰ μᾶς Σὲ ὁδήγησε ὡς τὸ Σταυρό, καὶ πέθανες γιὰ μᾶς «ἐν ὠδίναις».
Ἐσὺ ἔδωσες νὰ γνωρίσω ὅτι ἡ ἀγάπη Σου Σὲ κατέβασε ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς στὴ γῆ ἀκόμη καὶ στὸν Ἅδη, γιὰ νὰ δοῦμε τὴ δόξα Σου. ...
Οσιου Σιλουανου του Αθωνιτου.

[toula]

Κυριακή Β’ Ματθαίου
O πάνσοφος ιατρός και βασιλεύς, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, βλέποντας την Οικουμένη να νοσεί από το πάθος της ασεβείας και να φλεγμαίνει από τις κοσμικές απάτες που την οδήγησαν στην ειδωλομανία, δεν ρίπτει πύρινη βροχή, ούτε ωθεί τη θάλασσα να εκστρατεύσει κατά της ξηράς, ούτε εξοπλίζει κατά της ασεβείας τη βία των στοιχείων της φύσεως, αλλά πείθει με θαύματα, προσελκύει με ευεργεσίες, και με ουράνιους λόγους μεταπλάθει τα φλεγμονώδη πάθη της ψυχής. Ήδη δε επιλέγει και μερικούς ευτελείς μαθητάς και εμπιστεύεται στα χέρια και στις γλώσσες τους την ιατρεία της Οικουμένης.
«Περιπατών» λέγει «παρά την θάλασσαν της Γαλιλαίας είδε δύο αδελφούς, Σίμωνα τον λεγόμενον Πέτρον και Ανδρέαν τον αδελφόν αυτού, βάλλοντας αμφίβληστρον (δίκτυ) εις την θάλασσαν. Ήσαν γαρ αλιείς. Και λέγει αυτοίς. Δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων. Οι δε ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ». Ω της αληθώς μεγάλης βουλής και της αθανάτου σοφίας! Θέλοντας να διδάξει τους ανθρώπους πράγματα παράδοξα και δόγμα νέον και πολιτείαν ουράνιον, και αναζητώντας εκείνους που θα υπηρετήσουν ένα τέτοιο δόγμα, παρέβλεψε πόλεις, διέγραψε δήμους, δεν εζήτησε τη βοήθεια κάποιας βασιλείας, περιφρόνησε τη δύναμη του πλούτου, εμίσησε την ισχύ των ρητόρων, δεν εστήριξε την ελπίδα του σε γλώσσες φιλοσόφων. Παρέτρεξε έθνη και δεν υπελόγισε ούτε σε στρατιωτική προπαρασκευή ούτε σε ικανότητα χειρών ούτε σε ταχύτητα ποδών. Και γιατί απαριθμώ τα ανθρώπινα πλεονεκτήματα; Αφήνοντας τις τάξεις των αγγέλων να παραμένουν στην ησυχία, περιήρχετο λιμένες και ποταμούς, ακρογιαλιές και εργαστήρια, θέλοντας να δανεισθεί από αυτά τους υπηρέτες των δογμάτων. Και παρουσιαζόμενος ενώπιόν τους παρακαλούσε λέγοντας: «Δεύτε οπίσω μου, και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων». Εσάς, λέγει, ήλθα να θηρεύσω. Αλιείς επιζητώ και όχι βασιλείς. Ναύτες προτρέπω, όχι δυνάστες. Παύσετε να αγωνίζεσθε κατά της αψύχου θαλάσσης. Μεταφέρετε για χάρη μου την αλιευτική τέχνη στην ξηρά. Εδώ υπάρχει πέλαγος ασεβείας. Σ’ αυτό απλώστε προς χάριν μου τα δίκτυα σας και θηρεύσετε την ευσέβεια. «Δεύτε οπίσω μου» μαθηταί ιδικοί μου και καθηγηταί της Οικουμένης. Χρησιμοποιήστε την τέχνη σας για αλιεία ουράνια. Θάλασσα ειδωλολατρίας απλώνεται παντού, από νέφος πολυθεΐας καλύπτεται η κτίσις. Βυθός ασεβείας έχει κατακλύσει τα πάντα. Πνίγονται άνθρωποι κάτω από τα δαιμονικά κύματα. Πλήρης ο κόσμος από τη δυσωδία των αιμάτων, μολύνεται από τις ζωές που θυσιάζονται. Σε αλιείς θα αναθέσω τη θεραπεία τους, την ιδική σας τέχνη επιζητεί το πάθος τούτο. Ας χρησιμοποιήσουμε σωτήριο φάρμακο για την κτίση που κινδυνεύει.
«Δεύτε οπίσω μου. Οι δε, αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ». Συντρέχει από τον πόθο του Δεσπότου ο χορός των μαθητών. Δεν εθεώρησε ως φαντασία την κλήση, ούτε το μέγεθος της υποσχέσεως τους στέρησε τις ελπίδες, ούτε τους ανάγκασε να εκστομίσουν παρόμοια λόγια προς τον Δεσπότη: Γιατί μας χλευάζεις άνθρωπε, βλέποντάς μας να παλεύουμε με τα κύματα; Γιατί εμπαίζεις τον κόπο μας με λόγια άξια γέλωτος; Μας βλέπεις να ταλαιπωρούμεθα με τη θάλασσα, και ενώ η τέχνη κηρύττει την ευτέλεια, εσύ λέγεις «Δεύτε οπίσω μου, και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων»; Ποίον πλούτον επικαλούμενοι, ειπέ μας, θα ελκύσουμε τους ακροατάς; Μήπως θα τους δείξουμε τα σχισμένα δίκτυα και θα συλλάβουμε σαν θηράματα τους λαούς; Ποίαν ρητορικήν ικανότητα χρησιμοποιώντας θα σαγηνεύσουμε με την καλλιέπεια του λόγου τις ακοές; Ή μήπως με ναυτικές εκφράσεις θα αιχμαλωτίσουμε τις ψυχές των βασιλέων; Ιχθείς εμάθαμε να αλιεύουμε, όχι ανθρώπους.
Τίποτε από αυτά δεν είπαν, ούτε εσκέφθησαν, αλλά πραγματικά, αφού τους διαπέρασε ο λόγος σαν άγκιστρο, ακολούθησαν τον Δεσπότη που τους ωμιλούσε και εδιδάσκοντο μυστικώς τον τρόπο της αλιείας. Να αγρεύουν μάθαιναν, και εκείνα που επρόκειτο να πράξουν, τα υπέμειναν πρώτα εμπράκτως. Έλεγε: «Δεύτε», και καλούμενοι ακολουθούσαν. Ω! η έμπρακτος απόδειξις των λόγων! «Δεύτε», εγώ παρασκευάζω το δόλωμα με τα δικά σας λόγια. Εγώ θα επιστρέψω πόλεις και λαούς με τις φωνές τις δικές σας, σεις είσθε η απαρχή της αλιείας μου. Σας καλλιεργώ χρησιμοποιώντας προς τούτο εσάς τους ίδιους. Μου ήταν δυνατόν να χρησιμοποιήσω βασιλείς ως υπηρέτες. Μου ήταν δυνατόν να προσελκύσω γλώσσες ρητόρων για να υπηρετήσουν το δόγμα μου. Ημπορούσα να εμπιστευθώ στα αγγελικά τάγματα το κήρυγμα. Αλλά τότε η σπουδαιότης των υπηρετών θα αποσπούσε από εμένα τη δοξολογία. Διότι η δύναμις του υπηρετούντος υποκλέπτει τη δόξα του ενεργούντος. Δεν δέχομαι να υπηρετηθώ από τον πλούτο, μήπως συνεργαζόμενος νοθεύσει το θαύμα. Εσάς ευρίσκω έμπιστους φύλακες των θαυμάτων μου. Διότι από όποιους δεν διαθέτουν κανένα ανθρώπινο πλεονέκτημα, από εκείνους διαφυλάττεται ακεραία η δύναμις της Θεότητος. Έτσι θαυμάζεται και ο στρατιώτης, όταν επιτύχει κάποιο ανδραγάθημα με όπλα ευτελή. Η αρετή θέλει να διαμοιράζεται τη δόξα του κατορθώματος με εκείνον που το κατόρθωσε.
Ας αναχαιτισθούν τα λόγια της απιστίας, ας φραγεί η γλώσσα, δεν χωρεί συκοφαντία. Ας μη λέγει κάποιος ασεβής, όταν βλέπει πόλεις και χώρες να αυτομολούν σύσσωμες προς το κήρυγμα: πώς δεν θα έπειθε ο Χριστός, αφού προέβαλε τους σοφιστάς ως κήρυκες; Εφόβισε με όπλα και υπέταξε ψυχές. Δεικνύοντας χρήματα δελέασε οφθαλμούς. Με τον φόβο κυρίευσε τη γνώμη. με πλήθη έφερε τα πλήθη με το μέρος του.
Σεις όμως, απογυμνωμένοι από όλα αυτά, απογυμνώστε από κάθε πρόφαση τους συκοφάντες. «Δεύτε οπίσω μου, και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων». Γίνετε μετά την θάλασσα αλιείς της ξηράς, ας περιβληθεί με δίκτυα η γη. Από τώρα θα είσθε αλιείς ανθρώπων. Επειδή οι άνθρωποι επινόησαν τους αλληλοσπαραγμούς κατά το παράδειγμα των ιχθύων, ας συλληφθούν από τα μεγάλα σας δίκτυα, ας υποστούν ό,τι και οι ιχθείς για να σωθούν.
Αμέσως σαν να διαπέρασε άγκιστρο τις ακοές τους, ηκολούθησαν προθύμως αυτόν που αναζητεί ελεύθερα θύματα. Και χαιρετώντας τα δίκτυα απαρνήθηκαν τη θάλασσα και ακολούθησαν τα νεύματα του Σωτήρος. Έτσι λοιπόν, αφού προμηθεύθηκαν τα δίκτυα του Δεσπότου και έγιναν μαθηταί της παραδοξοτάτης αλιείας, όταν ο Κύριος ανελήφθη εις τους ουρανούς, οι μαθηταί αλίευαν με τα δίκτυα της χάριτος τα γένη των ανθρώπων. Και χρησιμοποιώντας τη νέα τέχνη σε συγκεντρώσεις Ιουδαίων, συνέλαβαν αμέσως τρεις χιλιάδες. Δευτέρα βολή, και τα δίκτυα ήρπασαν πέντε χιλιάδες. Ίσως ποθείτε να μάθετε το δόλωμα με το οποίο συνέλαβαν τους πέντε χιλιάδες. Ήταν ένας χωλός εμπρός στην ωραία πύλη, τον οποίο η φύσις, αδρανοποιώντας τις βάσεις των ποδών με μίαν ασθένειαν, τον παρέδωσε στη χάρη να τον μεταχειρισθεί όπως θέλει. Και αφού τον έδεσε ο Πέτρος με το άγκιστρο της πίστεως, έκαμε όλον τον δήμο δεσμώτη της γλώσσης του. Έγινε και εκείνος ο μέγας Κορνήλιος θήραμα αυτής της σαγήνης.
Αφού συνέλαβαν έτσι τους Παλαιστίνιους, έφεραν στις νήσους την τέχνη της χάριτος, σαγηνεύοντας μετά την ξηρά τη θάλασσα. Είδαν την Κύπρο, αφού είχαν την Αντιόχεια. Μετά από αυτό κατέλαβαν την Παμφυλία. Εσυλήθη η Μακεδονία. Η Θράκη προσέτρεξε, η Ελλάς συνελήφθη από την γλώσσα. Η Ρώμη έκρυψε το διάδημα και προσεκύνησε το κήρυγμα του σταυρού. Αλλεπάλληλες πόλεις εδέχθησαν αυτομάτως να συλληφθούν από τα αποστολικά δίκτυα. Δεν έπαυσαν να τα απλώνουν μέχρι που όλος ο περίβολος της οικουμένης συνελήφθη από τα δεσποτικά δίκτυα. Αλλά ω των παραδόξων και υπερφυσικών γεγονότων! Επειδή ο διάβολος πλήττεται με αυτά που βλέπει, μην υποφέροντας να βλέπει τη σωτηρία εξαπλουμένη, μηχανεύεται να θανατώσει τους κήρυκες, σαν να διεγείρει κάποια αγριότερα θαλάσσια κήτη εναντίον των αλιέων. Αλλά εκείνοι τον μεν θάνατον δέχονται, δεν έπαυσαν όμως την αλιεία και μετά το τέλος τους. Εργάζονται και μετά τον θάνατο το πρόσταγμα του Δεσπότου, και μολονότι κρύπτονται στον τάφο, δεν λησμόνησαν την αποστολή τους. Διότι και οι τάφοι ομιλούν, όταν θελήσει η χάρις. Επειδή είναι αληθής εκείνος που τους εκάλεσε λέγοντας: «Δεύτε και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων».
[Λόγος εις το “Δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων” (Όσιος Βασίλειος, Επίσκοπος Σελευκείας)].

[toula]

Πόσο σοφό ήταν το να ξεκινήσει από τα χαμηλά ο Κύριος κι όχι από την κορυφή. Πόσο σοφό ήταν ν’ αρχίσει την οικοδομή της βασιλείας Του όχι με βασιλείς, αλλά με ψαράδες. Πόσο καλό, πόσο σωτήριο ήταν για μας, που ζούμε δυο χιλιάδες χρόνια από τη γέννησή Του, το ότι δεν απέβλεψε στην τελική επιτυχία του έργου Του, ούτε και στο να θερίσει τους καρπούς των αγώνων Του όσο ζούσε. Δεν ήθελε, όπως ο γίγαντας, να μεταφυτέψει μεμιάς το τεράστιο δέντρο, αλλά σαν απλός αγρότης να θάψει το σπόρο του δέντρου βαθιά μέσα στη γη κι έπειτα να πάει στο σπίτι του. Κι αυτό έκανε. Ο Κύριος έθαψε το σπόρο του Δέντρου της Ζωής όχι μόνο στο βάθος της καρδιάς των απλών Γαλιλαίων ψαράδων, αλλά και στο βάθος της ίδιας της κόλασης. Έπειτα συνέχισε την πορεία Του. Και το δέντρο αναπτυσσόταν αργά, πολύ αργά. Άνεμοι ισχυροί φύσηξαν πάνω του σε μια προσπάθεια να το ξεριζώσουν, μα δεν το κατόρθωσαν. Οι εχθροί έκοψαν το δέντρο, το έριξαν κάτω, μα οι ρίζες του πέταξαν πολλούς καινούργιους βλαστούς. Όσο εκείνοι το πελέκιζαν, τόσο πιο γρήγορα αναπτυσσόταν. Οι ορδές του εχθρού έσκαψαν στη γη, πιο βαθιά κι από τις κατακόμβες για να το ξεριζώσουν. Όσο όμως εκείνοι προσπαθούσαν, τόσο οι ρίζες αντιστέκονταν, τόσο οι καινούργιοι βλαστοί μεγάλωναν κι άλλοι φύτρωναν από την αρχή και πύκνωναν. Έτσι το δέντρο του Χριστού, που φυτεύτηκε με του Θεού τον τρόπο κι όχι του ανθρώπου, εξακολουθεί ν’ ανθίζει ως σήμερα, δυο χιλιάδες χρόνια αργότερα, παράγει καρπούς γλυκούς για ανθρώπους και αγγέλους και λάμπει από φρεσκάδα και κάλλος, σα νά ‘χε φυτευτεί μια γενιά νωρίτερα.
Αν ο Κύριος είχε ενεργήσει όπως οι άνθρωποι, είναι αλήθεια πως θα τον είχαν δοξάσει πολύ νωρίτερα οι άνθρωποι, εμείς όμως δε θα είχαμε σωθεί. Δεν τον ενδιέφερε η δόξα των ανθρώπων, ο ήχος των ποιμενικών αυλών, που σήμερα ακούγονται κι αύριο ρίχνονται στη φωτιά. Εκείνο που τον ενδιέφερε ήταν η σωτηρία των ανθρώπων. Δεν ήρθε στους ανθρώπους όπως κάνει κάποιος γίγαντας σε τσίρκο, για να δείξει τη δύναμη και τις ικανότητές του, ν’ απολαύσει το χειροκρότημα των θεατών. Ήρθε σαν φίλος σ’ εμάς, σαν γιατρός σε θεραπευτήριο για να μας επισκεφτεί, να συνομιλήσει με τον καθένα μας και να μας προσφέρει συμβουλές και θεραπεία. Είναι επομένως πολύ καλό για όλη την ανθρωπότητα, από τότε που ξεκίνησε ο κόσμος ως τη συντέλεια, το γεγονός ότι ο Κύριος ενήργησε με θεϊκό τρόπο. Διάλεξε για αποστόλους Του όχι δώδεκα τρανούς βασιλιάδες, μα δώδεκα άσημους ψαράδες.
[Άγιος Νικόλαος Αχρίδος, στην β' Κυριακή του Ματθαίου]

[toula]

ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Η σημερινή περικοπή μάς παρουσιάζει την κλήση των πρώτων μαθητών του Χριστού στη θάλασσα της Γαλιλαίας. Ο Κύριος περπατά δίπλα στη λίμνη και συναντά τέσσερις απλούς ανθρώπους: τον Πέτρο, τον Ανδρέα, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Ήταν ψαράδες, άνθρωποι του μόχθου και της καθημερινής εργασίας. Και όμως, αυτούς τους απλούς ανθρώπους διαλέγει ο Χριστός για να γίνουν οι πρώτοι συνεργάτες Του στο έργο της σωτηρίας του κόσμου.
Το Ευαγγέλιο είναι η χαρμόσυνη αγγελία ότι ο Θεός δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο μετά την πτώση του. Ο Υιός και Λόγος του Θεού έγινε άνθρωπος, ήρθε στον κόσμο για να ανακαινίσει την κτίση και να ανοίξει πάλι τον δρόμο προς τη Βασιλεία των Ουρανών. Εκείνος που δημιούργησε τα πάντα από το μηδέν, έρχεται τώρα να δημιουργήσει έναν νέο άνθρωπο, αναγεννημένο και φωτισμένο από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Γι’ αυτό και όταν καλεί τους μαθητές λέγει: «Δεύτε οπίσω μου, και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων». Η λέξη «ποιήσω» έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο Χριστός δεν τους υπόσχεται απλώς μια νέα απασχόληση ή μια νέα διδασκαλία. Υπόσχεται να τους μεταμορφώσει. Να τους κάνει κάτι που δεν ήταν μέχρι τότε. Από ψαράδες ψαριών θα γίνουν ψαράδες ανθρώπων. Από απλοί μαθητές θα γίνουν Απόστολοι. Από άνθρωποι της γης θα γίνουν εργάτες της Βασιλείας του Θεού.
Το θαυμαστό είναι ότι οι μαθητές ανταποκρίνονται αμέσως. Αφήνουν τα δίχτυα, τα πλοία, ακόμη και τις οικογένειές τους, και ακολουθούν τον Χριστό. Η υπακοή τους δεν γεννιέται από φόβο ή συμφέρον, αλλά από Πίστη δηλ. εμπιστοσύνη. Αναγνωρίζουν στη μορφή του Ιησού κάτι που ξεπερνά τα ανθρώπινα μέτρα και παραδίδουν τη ζωή τους στα χέρια Του.
Το ίδιο κάλεσμα απευθύνεται και σε εμάς σήμερα. Ίσως να μην μας καλεί ο Θεός να αφήσουμε την εργασία ή το σπίτι μας, αλλά σίγουρα μας καλεί να Τον ακολουθήσουμε με όλη μας την καρδιά. Μας καλεί να αφήσουμε πίσω ό,τι μας κρατά μακριά από Εκείνον: την αδιαφορία, την αμαρτία, τον εγωισμό και την πνευματική νωθρότητα.
Με το Άγιο Βάπτισμα όλοι γίναμε κλητοί του Θεού. Όλοι λάβαμε την πρόσκληση να γίνουμε μέλη της Εκκλησίας και πολίτες της Βασιλείας Του. Όμως δεν αρκεί μόνο να έχουμε λάβει την κλήση. Χρειάζεται να ανταποκριθούμε σε αυτήν με πίστη, μετάνοια και αγώνα. Υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος να παραμείνουμε απλοί ακροατές του Ευαγγελίου και όχι αληθινοί μαθητές του Χριστού.
Ο Θεός επισκέπτεται τον άνθρωπο με πολλούς τρόπους. Άλλοτε μέσα από μια δοκιμασία, άλλοτε μέσα από μια χαρά, μια συνάντηση, έναν λόγο της Αγίας Γραφής ή την καρδιακή προσευχή. Εκείνες οι στιγμές είναι προσκλήσεις της θείας χάριτος. Αν έχουμε άγρυπνη καρδιά, θα τις αναγνωρίσουμε και θα τις αξιοποιήσουμε. Αν όμως είμαστε βυθισμένοι στη μέριμνα και την αδιαφορία, μπορεί να τις προσπεράσουμε χωρίς να καταλάβουμε τι μας προσφέρει ο Θεός.
Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μάς καλεί να αποκτήσουμε αυτή την πνευματική εγρήγορση. Να έχουμε ανοιχτά τα μάτια και την καρδιά μας για να αναγνωρίζουμε τη φωνή του Κυρίου όταν μας καλεί. Και όπως οι τέσσερις μαθητές άφησαν τα δίχτυά τους και ακολούθησαν τον Χριστό, έτσι κι εμείς να είμαστε έτοιμοι να αφήσουμε καθετί που μας εμποδίζει να ενωθούμε μαζί Του.
Ο Χριστός εξακολουθεί να περνά από τη θάλασσα της ζωής μας και να μας καλεί. Δεν προσπερνά κανέναν άνθρωπο. Περιμένει μόνο τη δική μας ελεύθερη απάντηση. Και όταν βρει καρδιά πρόθυμη και ταπεινή, μπορεί να την μεταμορφώσει, να την ανακαινίσει και να την κάνει μέτοχο της αιώνιας Βασιλείας Του.
Αμήν.
Π. Παντελεήμων Κρούσκος

[toula]

«Ζήτησα αυτή τη Χάρη από τον Θεό…
Όποιος κάνει το Μνημόσυνό μου και με γιορτάσει ή γράψει ή διηγηθεί τη ζωή μου, να μην του έλθει πειρασμός από τον διάβολο!
Και όστις ευρεθεί εις κίνδυνον θαλάσσης ή θυμόν δικαστού ή εις άλλην τινα στενοχωρίαν και Σε επικαλεσθή λέγων:
«Παντοδύναμε Κύριε, δια Πρεσβειών του δούλου Σου Ονουφρίου ελέησόν με, παρακαλώ την Βασιλείαν σου», καθώς μου έταξες, επάκουσον της δεήσεως αυτού»…!!!
Όσιος Ονούφριος, ο εν Κορωνησία