Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι οἱ ἀρετὲς εἶναι δεμένες μεταξύ τους,ἀποτελώντας μιὰ ἱερή ἁλυσίδα.
Ἔτσι ἡ προσευχὴ ξεκινάει ἀπό τὴν ἀγάπη.
Ἡ ἀγάπη ἀπὸ τὴ χαρά.
Ἡ χαρὰ ἀπὸ τὴν πραότητα.
Ἡ πραότητα ἀπὸ τὴν ταπεινοφροσύνη.
Ἡ ταπεινοφροσύνη ἀπὸ τὴ διακονία.
Ἡ διακονία ἀπὸ τὴν ἐλπίδα.
Ἡ ἐλπίδα ἀπὸ τὴν πίστη.
Ἡ πίστη ἀπὸ τὴν ὑπακοή.
Ἡ ὑπακοὴ ἀπὸ τὴν ἁπλότητα.
Ἐπίσης καὶ οἱ κακίες,εἶναι ἁλυσίδα μεταξύ τους: Τὸ μῖσος ἀπὸ τὸ θυμό.
Ὁ θυμός ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνεια.
Ἡ ὑπερηφάνεια ἀπὸ τὴν κενοδοξία.
Ἡ κενοδοξία ἀπὸ τὴν ἀπιστία.
Ἡ ἀπιστία ἀπὸ τὴ σκληροκαρδία.
Ἡ σκληροκαρδία ἀπὸ τὴν ἀμέλεια.
Ἡ ἀμέλεια ἀπὸ τὴ χαύνωση.
Ἡ χαύνωση ἀπὸ τὴν ὀλιγωρία.
Ἡ ὀλιγωρία ἀπὸ τὴν ἀκηδία.
Ἡ ἀκηδία ἀπὸ τὴν ἀνυπομονησία.
Καὶ τέλος ἡ ἀνυπομονησία ἀπὸ τὴ φιληδονία.
Ὅσιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος

[toula]

Σε πόσο φοβερή τύφλωση βρισκόμαστε!
Πώς από αυτήν την τύφλωση αποδεικνύεται οφθαλμοφανώς η πτώση μας!
Βλέπουμε τον θάνατο των αδελφών μας. Γνωρίζουμε ότι ο θάνατος επίκειται, ίσως και πολύ σύντομα, και για μας, διότι κανείς από τους ανθρώπους δεν έμεινε εδώ στην γη για πάντα.
Βλέπουμε ότι πολλούς, και πριν από τον θάνατο, η επίγειος ευτυχία τους προδίδει.
Βλέπουμε αυτήν την ευτυχία να μεταβάλλεται συχνά σε δυστυχία, που μοιάζει με καθημερινή εμπειρία θανάτου.
Παρ’ όλη αυτή την τόσο οφθαλμοφανή μαρτυρία της ιδίας μας της πείρας, εμείς κυνηγούμε τα πρόσκαιρα μόνο αγαθά σαν να ήταν μόνιμα, αιώνια.
Μόνον σ’ αυτά είναι στραμμένη η προσοχή μας! Ξεχασμένος ο Θεός!
Ξεχασμένη και η μεγαλοπρεπής και συνάμα φοβερά αιωνιότητα!
Μετανοείτε!
Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ. Λόγος περί μετανοίας.

[toula]

Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν!
Θα υπομείνουμε.
Τέτοια είναι η οδός μας.
Ποτέ όμως δεν πρέπει να απελπίζεσαι..
Κάποτε αυτό είναι βαρύ, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να είναι έτοιμος να παραιτηθεί από την αιώνια ζωή, αν αυτή αποκτάται με τέτοιον τρόπο. Έπειτα, όταν περάσει το νέφος αυτό, τότε κατά κάποιον ιδιαίτερο τρόπο λάμπει ο ήλιος και ο άνθρωπος χαίρεται, γιατί έζησε θλίψεις:
«Ευφρανθείημεν ανθ’ ών ημερών εταπείνωσας ημάς, ετών, ών είδομεν κακά».
Άγιος Σωφρονιος του Έσσεξ.

[toula]

Από που έρχεσαι;
Πού κατοικείς συνήθως;
Πού ήσουν μέχρι τώρα;
Γιατί μ’ άφησες στη μοναξιά, στην ορφάνια, στη φτώχεια, στον φρικτό θάνατο;
Γνωρίζοντας σε, κατάλαβα ότι, δίχως Εσένα, σε τέτοια κατάσταση βρισκόμουν! Τόσο ολέθρια!
Στεκόμουν μπροστά στην είσοδο του σκοτεινού άδη.
Ήμουν ριγμένος σε βαθύ κι αδιάβατο βάραθρο.
Μη μ’ αφήνεις!
Δεν μπορώ να υπάρξω χωρίς Εσένα!
Αν μ ̓ αφήσεις, θα βρεθώ πάλι μπροστά στον άδη, πάλι μέσα στο βάραθρο, πάλι σε συμφορά αβάσταχτη και ανείπωτη.
Έρχεσαι!
Δεν βλέπω την πορεία σου. Βλέπω, όμως, ότι έρχεσαι.
Το βλέπω όχι με τα σωματικά μου μάτια – το αισθάνομαι.
Δεν μου δίνεις ούτε τον χρόνο, ούτε τη δυνατότητα να σκεφθώ ποιος είσαι.
Αόρατος και ασύλληπτος!
Απρόσμενα εμφανίζεσαι στην ψυχή μου.
Εμφανίζεσαι με ανέκφραστη ηρεμία και λεπτότητα, αλλά και με την εξουσία και τη δύναμη του Πλάστη, γιατί μεταβάλλεις ολόκληρο τον άνθρωπο.
Μεταβάλλεις, μεταμορφώνεις, αναδημιουργείς, ανακαινίζεις και τον νου και την καρδιά και το σώμα!
Είσαι ο Παντοδύναμος.
Πώς θα Σε ονομάσω;
Πώς θα μιλήσω για σένα στους αδελφούς μου;
Πώς θα τους ανακοινώσω το όνομα του Ξένου που ήρθε κάτω από τη στέγη της ψυχής μου, μια στέγη σαθρή και ετοιμόρροπη, μια στέγη ανοιχτή στο ανεμοβρόχια και τα χιόνια, μια στέγη κατάλληλη μόνο για το στάλισμα των άλογων ζώων;
Τι βρήκες στην καρδιά μου, όπου έρχονταν αλλεπάλληλοι αμαρτωλοί λογισμοί, έμπαιναν ανεμπόδιστα κι έβρισκαν, σαν σε παχνί, σαν σε ταΐστρα γουρουνιών, νόστιμη τροφή ποικίλων εμπαθών αισθημάτων;
Νομίζω πως ξέρω το όνομα του Επισκέπτη μου!
Αλλά, κοιτάζοντας την ακαθαρσία μου, φοβάμαι να το αναφέρω.
Μια άσεβής αναφορά του μεγάλου και παναγίου ονόματος μπορεί να μου προξενήσει την καταδίκη!
Πόσο φοβερή είναι η παρουσία του ίδιου του φορέα του ονόματος!
Ωστόσο, εσύ είσαι εδώ!
Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ. Έργα 1. Ασκητικές εμπειρίες Δ΄. εκδ. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής, 2012.

[toula]

Όσο περισσότερο ἁγιάζομε ὁ καθένας τὸν ἐαυτόν μας, τόσο περισσότερο αγιαζεταί το σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ κατὰ τὸν ἀνθρώπινο χαρακτήρα της, διότι κατὰ τὸν θεῖον τῆς χαρακτήρα εἶναι τόσον ἁγία ὅσον καὶ ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς.
Ἡ Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἱστορία ἀγῶνος ἐξαγιασμοῦ τῶν πιστῶν της.
Όλοι ὅσοι πιστεύουν ἀληθινά, ἀγαποῦν ἐν ἀληθεία ὅσοι δὲν πιστεύουν ἀληθινὰ ἀγαποῦν ἐν ὑποκρίσει.
Εμείς ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ἀγαποῦμε ὅλους καὶ ἐπιθυμοῦμε νὰ ἔρθουν σὲ ἐπίγνωση τῆς ἀληθείας.
Ἔτσι μᾶς δίδαξε «ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης» ἔτσι ἀναπαύεται ἡ συνείδησίς μας.
Δὲν ἐχθραινόμεθα πρὸς τοὺς ἀνθρώπους ἐξ αἰτίας τῆς αἱρέσεως ἥ τῆς ἀπιστίας των, ἀλλὰ καὶ δὲν θὰ ἀγαπήσωμεν ποτὲ τὴν ἀπιστίαν ἡ τὴν αἵρεσιν χάριν τῶν ἀνθρώπων, διότι θὰ ἀποξενωθοῦμε ἀπὸ τὸν Θεόν.
Ὁ Θεὸς διοχετεύει τὴ δύναμη τῆς ἀγάπης Του, ὅταν προσκυνήται «ἐν Πνεύματι καὶ ἀληθεία».
Εκείνοι ποὺ ὁμιλοῦν πληθωρικὰ περὶ....
ἀγάπης νοθεύουν τὸ περιεχόμενο της για νὰ περιπτυχθοῦν ὅλους τους αἱρετικοὺς ὅλων των ἀποχρώσεων.
Εἶναι τόσο ψεύτικη αὐτὴ ἡ ἀγάπη ὅσο καὶ τὰ ψεύτικα λουλούδια....
Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸν ἔνθρονιστήριον λόγον τοῦ Γέροντος, 1974

[toula]

«Γρηγορείτε, στήκετε εν τη πίστει, ανδρίζεσθε, κραταιούσθε»
(Α’ Προς Κορινθίους 16:13).
Ο Απόστολος δίνει αυτή την σημαντική συμβουλή, για να στρέψεις την
προσοχή σου προς τον κίνδυνο του κόσμου τούτου, να σε καλέσει σε συχνή
εξέταση της καρδιάς σου, επειδή χωρίς αυτό, είναι εύκολο κανείς να
καταστρέψει την καθαρότητα και το πάθος της πίστεώς του και χωρίς να το
αντιληφθεί, να περάσει στην αντίπερα όχθη του πονηρού και της απιστίας.
Όπως είναι βασική μας μέριμνα να προσέχουμε εκείνα που μπορούν να
ζημιώσουν την φυσική μας υγεία, έτσι οφείλουμε να έχουμε σαν πνευματική
μας μέριμνα να προσέχουμε εκείνα που μπορούν να ζημιώσουν την πνευματική
μας ζωή και το έργο της πίστεως και της σωτηρίας. Συνεπώς, πρέπει να
ελέγχετε προσεκτικά και με προσήλωση τα εσωτερικά σας ορμέμφυτα: είναι
εκ Θεού, ή από το πνεύμα του πονηρού; Να φυλάγεσθε από τους πειρασμούς
του κόσμου τούτου, και από τους κοσμικούς ανθρώπους. Να φυλάγεσθε από
τους κρυφούς εσωτερικούς πειρασμούς που προέρχονται από το πνεύμα της
αδιαφορίας και απροσεξίας την ώρα της προσευχής, εξ αιτίας της φθίνουσας
Χριστιανικής αγάπης.
Αν στρέψουμε την προσοχή μας στον νου μας, θα παρατηρήσουμε ένα
χείμαρρο αλλεπάλληλων λογισμών και ιδεών. Ο χείμαρρος αυτός είναι
αδιάκοπος, τρέχει γοργά προς κάθε κατεύθυνση και κάθε στιγμή – στο
σπίτι, στην εκκλησία, στην εργασία, όταν διαβάζουμε, όταν συζητούμε…
Συνήθως το ονομάζουμε «σκέψη», γράφει ο Επίσκοπος Θεοφάνης ο Έγκλειστος,
αλλά στην πραγματικότητα είναι μία διαταραχή του νοός, ένα σκόρπισμα,
μία έλλειψη συγκέντρωσης και προσοχής.
Το ίδιο συμβαίνει και στην καρδιά. Έχετε ποτέ παρατηρήσει την ζωή
της καρδιάς; Δοκιμάστε να το κάνετε, έστω για ένα μικρό διάστημα, και
παρατηρήστε τι θα ανακαλύψετε: Προκύπτει κάτι δυσάρεστο, και ταράζεστε.
Σας βρίσκει κάποια δυστυχία, και νοιώθετε λύπηση για τον εαυτό σας.
Βλέπετε κάποιον που δεν συμπαθείτε, και αμέσως αναβλύζει μέσα σας η
εχθρότητα. Συναντιέστε με κάποιον ισότιμό σας, ο οποίος εν τω μεταξύ σας
έχει προσπεράσει κοινωνικά, και αρχίζετε να τον φθονείτε. Αναπολείτε τα
ταλέντα σας και τις ικανότητές σας, και αρχίζετε να νοιώθετε
υπερηφάνεια…. Όλη αυτή η σαπίλα: ματαιοδοξία, σαρκική επιθυμία,
λαιμαργία, ακηδία, κακία… η μια στοιβαγμένη πάνω στην άλλη, τελικά
καταστρέφουν την καρδιά. Και όλα αυτά μπορούν να διαπεράσουν την καρδιά
μέσα σε λίγα μόνο λεπτά. Για τον λόγο αυτό, κάποιος ασκητής που ασκούσε
αυστηρό έλεγχο στον εαυτό του, είπε -πολύ σωστά- ότι «η καρδιά του
ανθρώπου είναι γεμάτη από δηλητηριώδη φίδια. Μόνο οι καρδιές των αγίων
είναι απαλλαγμένες από αυτά τα φίδια: τα πάθη.»
Τέτοια όμως απαλλαγή αποκτάται μονάχα μέσω μιας μακροχρόνιας και
δύσκολης διαδικασίας αυτογνωσίας, προσωπικής ενασχόλησης και επιφυλακής
προς την έσω ζωή μας, δηλαδή, την ψυχή.
Να είστε προσεκτικοί. Να είστε σε επιφυλακή για την ψυχή σας! Να
στρέφετε τους λογισμούς σας μακριά από εκείνα που γρήγορα παρέρχονται,
και να τους προσηλώνετε σε εκείνα που είναι αιώνια. Έτσι θα βρείτε την
χαρά που ποθεί η ψυχή σας, και για την οποία διψά η καρδιά σας.
Επιφυλακή (Όσιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς)
(Πηγή/Έκδοση: Pravoslavnaya Rus, ORTHODOX AMERICA, Τόμος 14. Χρ.Έκδοσης: 1993)

[toula]

Τα χρόνια όμως περνούν και εγώ διαρκώς πονάω. Πολλές φορές σφίγγω τα δόντια μου, μουγγρίζω, ίνα υπομείνω τους πόνους, και μένω και άυπνος.
Νομίζω πως δοκιμασίαν από τον Θεόν διέρχομαι.
Και τώρα προχωρώ στο κυρίως θέμα μου, και άκουσε, μικρή Δασκαλίτσα.
Είναι τώρα 7-8 μήνες που με επλησίασεν ο Θεός πλέον δεξιά.
Μου άνοιξε τα μάτια της ψυχής και είδα πόσο ωφελούμαι από αυτήν την πληγήν, πόσος μισθός με περιμένει, πόσον κερδίζω.
«Σε ευχαριστώ μυριάδες φορές, Θεέ μου.
Δεν θα παύσω να σε δοξολογώ, εφ’ όσον ζω σε αυτόν τον κόσμον, να Σε υμνώ, να Σε προσκυνώ, γι’ αυτήν την πληγήν που μου έδωσες.
Η αμέτρητος, η ακατανόητος σε βάθος και σε ύψος αγάπη Σου, εκεί μου την φανέρωσες, εκεί μου την έδειξες.
Δόξα τη δόξη Σου – Δόξα τη αγάπη Σου – Δόξα τη ευσπλαχνία Σου. Δόξα τω απείρω ελέει Σου.
Δόξα σοι – Δόξα σοι – Δόξα σοι.
Εκεί μέσα, σε αυτήν την πληγήν είσαι κρυμμένος.
Μα τόσο πολύ με αγάπησες; Εμένα την βρώμα, την δυσωδίαν;
Μα τι καλό έκαμα και τόσο πολύ με αγάπησες δίδοντάς μου αυτήν την πληγήν; Ως δείγμα της μεγάλης Σου αγάπης;»
Και αυτό το κύμα εκράτησε τρεις ημέρες και τρεις νύχτες, έπειτα έφυγε.
Πετούσα από χαρά ανέκφραστη, κολυμβούσα σε πελάγη πνευματικής ευτυχίας και τα όμοια ταύτης.
Και αυτό το κρατώ ως βάση, ως θεμέλιο στις διάφορες θλίψεις, στα διάφορα βάσανα αυτής της ψεύτικης ζωής, της επιγείου.
Και κατά συνέχειαν σου λέω ότι, όταν πονώ, κατά βάθος μάλλον χαίρομαι.
Και όταν οι πόνοι μου ελαττώνονται μάλλον λυπούμαι, αλλά δεν αδιαφορώ και δια την θεραπείαν των.
Τώρα λοιπόν καταλαμβάνω εκ πείρας, γιατί οι Άγιοι έχαιρον εις τας θλίψεις Των. Και γιατί ο κορυφαίος των Αποστόλων εκαυχάτο εις τας θλίψεις Του, εις τας ασθενείας Του, εις τον σταυρόν Του.
Και γιατί ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος επαινεί περισσότερον τον πολύαθλον Ιώβ εις την υπομονήν που έδειξε εις τας πληγάς του, παρά εις τον προηγούμενόν του βίον, που ήτο και δίκαιος και ευσεβής και ελεήμων και φιλόξενος.
Τώρα λοιπόν καταλαμβάνω εκ πείρας, διατί οι Άγιοι δια θλίψεων εδοκιμάσθησαν, εάν αγαπούν τον Θεόν, και Αυτός ο Θεός διατί λέει:
«Στενή και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την Βασιλείαν των Ουρανών» (Ματθ. 7:14).
Απόσπασμα επιστολής Οσίου Εφραίμ Κατουνακιώτης

[toula]

Υπομονή!
Υπομονή και γενναιοψυχία! Πιστέψτε πως όλα από το Θεό προέρχονται και όλα για το καλό σας παραχωρούνται, έστω κι αν δεν μπορείτε να το δείτε καθαρά.
Άλλωστε, η πίστη χρειάζεται σ’ εκείνα που δεν βλέπουμε και δεν καταλαβαίνουμε.
Τα ορατά και κατανοητά δεν απαιτούν πίστη.
Γι΄ αυτό λέει ο απόστολος:
«Έστι πίστις… πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων» (Εβρ, 11:1).
Να λέτε:
Δόξα τω Θεω για όλα!
Δόξα τω Θεώ, που μου στέλνει κάτι για να υπομένω!
Δόξα τω Θεώ, που μου δίνει μια ακόμα ευκαιρία για να μπω στη βασιλεία Του, τη βασιλεία που ανήκει σ’ όσους υπομείνουν ως το τέλος:
«Ο υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται»
(Ματθ, 24:13).
Εμείς βάζουμε την υπομονή.
Και ο Θεός τη σωτηρία. Μη βαρυγγωμάτε, λοιπόν. Κάντε υπομονή στις σκοτεινές ημέρες.
Θα έρθουν και φωτεινές.
Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου, «Χειραγωγία στην Πνευματική Ζωή», Ι. Μ. Παρακλήτου

[toula]

«Προωρώμην τὸν Κύριον ἐνώπιόν μου διὰ παντός... ἵνα μὴ σαλευθῶ.»
Ἡ σωτηρία καὶ ἡ προσευχὴ δὲν βρίσκονται στὰ πολλὰ λόγια, ἀλλὰ στὴν κατανόηση καὶ στὴν θέρμη τῆς καρδιᾶς.
Τὸ σπουδαιότερο πράγμα, ποὺ πρέπει νὰ θυμᾶσαι κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας εἶναι ὅτι πρέπει νὰ ἔχεις συνεχῆ μνήμη Θεοῦ, νὰ κάνεις δηλαδὴ μυστικὴ νοερὰ προσευχή.
Κι ἐγὼ ὁ ἴδιος δὲν ἔχω καιρὸ νὰ παρευρίσκομαι σὲ μακρὲς μοναστηριακὲς ἀκολουθίες, ἀλλὰ ὅπου κι ἂν πάω, εἴτε μὲ τὰ πόδια εἴτε μὲ τὸ πλοῖο, εἴτε μὲ τὴν ἅμαξα καθιστὸς ἢ ξαπλωμένος, δὲν μ᾿ ἐγκαταλείπει ποτὲ ἡ σκέψη τοῦ Θεοῦ.
«Προωρώμην τὸν Κύριον ἐνώπιόν μου διὰ παντός... ἵνα μὴ σαλευθῶ.» (Ψαλμ. 15:8).
Ἡ σκέψη ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι κοντά μου δὲν μ᾿ ἐγκαταλείπει ποτέ.
Πρέπει καὶ σὺ νὰ προσπαθήσεις νὰ κάνης τὸ ἴδιο.
Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

[toula]

"Πίστευσε λοιπόν και συ στον θάνατο του εγώ σου, για να ζήσης την ανάστασι."
Η αορασία του Θεού είναι η προάσπισίς μας, η ασφάλειά μας, η προϋπόθεσις για να καλλιεργίσωμε τα πνευματικά οπτικά μας αισθητήρια, ώστε να μάθουν να βλέπουν τον αόρατον Θεόν ως ορατόν και ορώμενον.
Ας μην μπερδευόμαστε. Μόνον καρδιές που δεν αγαπούν, αλλά σκέπτονται τον εαυτό τους, ζητούν να δουν τον Θεόν, να επιβεβαιώσουν την παρουσία Του.
Η επιβεβαίωσις όμως της παρουσίας του Θεού έγινε με τον θάνατο και την ανάστασι του Χριστού, με το σημείο του Ιωνά.
Πίστευσε λοιπόν και συ στον θάνατο του εγώ σου, για να ζήσης την αναστασι.
Γερων Αιμιλιανος Σιμωνοπετριτης