Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ὑπάρχουν τρεῖς κυρίως πτώσεις: τοῦ Ἀδάμ, τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ πάπα.
Ἡ οὐσία τῆς πτώσεως εἰς τὴν ἁμαρτίαν εἶναι πάντοτε ἡ ἴδια: τὸ νὰ θέλη κανεὶς νὰ γίνη καλὸς διὰ τοῦ ἐαυτοῦ του∙ τὸ νὰ θέλη κανεὶς νὰ γίνη τέλειος διὰ τοῦ ἐαυτοῦ του. Ἀλλὰ τοιουτοτρόπως ὁ ἄνθρωπος ἀσυναισθήτως ἐξισοῦται μὲ τὸν διάβολον. Διότι καὶ αὐτὸς ἤθελε νὰ γίνη Θεὸς διὰ τοῦ ἐαυτοῦ του, νὰ ἀντικαταστήση τὸν Θεὸν μὲ τὸν ἐαυτόν του. Καὶ εἰς τὴν ὑψηλοφροσύνην του αὐτὴν διὰ μιᾶς ἔγινε διάβολος, τελεῖος κεχωρισμένος ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ὅλος ἐναντίον τοῦ Θεοῦ.
Ἡ οὐσία τῆς ἁμαρτίας, λοιπόν, πάσης ἁμαρτίας συνίσταται εἰς αὐτὴν τὴν ἀλαζονικὴν αὐταπάτην. Αὐτὴ εἶναι ἡ οὐσία καὶ αὐτοῦ τοῦ διαβόλου, τοῦ Σατανᾶ. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἄλλο τί παρὰ τὸ νὰ θέλη κανεὶς νὰ μένη εἰς τὴν φύσιν του, τὸ νὰ μὴ θέλη ἐντὸς του τίποτε, ἐκτὸς τοῦ ἐαυτοῦ του. Ὁ διάβολος εὑρίσκεται ὅλος εἰς αὐτό: εἰς τὸ νὰ μὴ θέλη καθόλου τὸν Θεὸν μέσα του, εἰς τὸ νὰ θέλη νὰ εἶναι πάντοτε μόνος, πάντοτε νὰ ἀνήκη εἰς μόνον τὸν ἐαυτόν του, πάντοτε ὅλος εἰς τὸν ἐαυτόν του, ὅλος διὰ τὸν ἐαυτόν του, πάντοτε ἐρμητικῶς κλειστὸς ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ παντὸς ὅτι ἀνήκει εἰς τὸν Θεόν. Καὶ τί εἶναι αὐτό;
Τοιοῦτος εἶναι κατ’ οὐσίαν καὶ ὁ οὐμανιστικὸς ἄνθρωπος: ὅλος μένει εἰς τὸν ἐαυτόν του, μὲ τὸν ἐαυτόν του, διὰ τὸν ἐαυτὸν του∙ πάντοτε πεισμόνως κλειστὸς ἔναντι τοῦ Θεοῦ. Εἰς αὐτὸ ἔγκειται ὁ κάθε οὐμανισμός, ὁ κάθε χομινισμὸς.
Ὁ ἐγωισμὸς καὶ ἡ φιλαυτία ἐνηγκαλισμένα εἰς ὅλην τὴν αἰωνιότητα, δηλαδὴ ἡ κόλασις. Τοιοῦτος εἶναι κατ’ οὐσίαν καὶ ὁ οὐμανιστικὸς ἄνθρωπος: ὅλος μένει εἰς τὸν ἐαυτόν του, μὲ τὸν ἐαυτόν του, διὰ τὸν ἐαυτὸν του∙ πάντοτε πεισμόνως κλειστὸς ἔναντι τοῦ Θεοῦ. Εἰς αὐτὸ ἔγκειται ὁ κάθε οὐμανισμός, ὁ κάθε χομινισμός. Κορύφωμα τοῦ διαβολοποιημένου οὐμανισμοῦ εἶναι τὸ νὰ θέλη κανεὶς νὰ γίνη καλὸς διὰ τοῦ κακοῦ, νὰ γίνη θεὸς διὰ τοῦ διαβόλου. Ἐντεῦθεν καὶ ἡ ὑπόσχεσις τοῦ διαβόλου πρὸς τοὺς προπάτοράς μας μέσα εἰς τὸν Παράδεισον, ὅτι δηλαδὴ μὲ τὴν βοήθειάν του «ἔσονται ὡς θεοί» (Γεν. 3,5).
Ὁ ἄνθρωπος ἐδημιουργήθη ἀπὸ τὸν φιλάνθρωπον Θεὸν ὡς δυνάμει θεάνθρωπος, διὰ νὰ οἰκοδομήση ἑκουσίως διὰ τοῦ Θεοῦ τὸν ἐαυτὸν τοῦ εἰς θεάνθρωπον ἐπὶ τὴ βάση τῆς θεοειδείας τῆς φύσεώς του. Ἀλλ’ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν ἐλευθέραν ἐκλογὴν τοῦ ἐπεζήτησε τὴν ἀναμαρτησίαν διὰ τῆς ἁμαρτίας, τὸν Θεὸν διὰ τοῦ διαβόλου. Καὶ ἀσφαλῶς ἀκολουθῶν τὴν ὁδὸν αὐτὴν θὰ ἐγίνετο ἰδιότυπος διάβολος, ἐὰν ὁ Θεὸς κατὰ τὴν ἄμετρον φιλανθρωπίαν Του καὶ κατὰ «τὸ μέγα ἔλεός» Του δὲν ἐπενέβαινε.
Γενόμενος ἄνθρωπος, δηλαδὴ Θεάνθρωπος, ὠδήγησεν οὕτω τὸν ἄνθρωπον πρὸς τὸν Θεάνθρωπον∙ τὸν εἰσήγαγε διὰ τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ σώματός Του, εἰς τὸν ἆθλον τῆς θεανθρωποιήσεως διὰ τῶν ἁγίων μυστηρίων καὶ τῶν ἁγίων ἀρετῶν. Καὶ τοιουτοτρόπως ἔδωσεν εἰς τὸν ἄνθρωπον τὴν δυνατότητα νὰ φθάση «εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (Ἔφ. 4, 11). Νὰ ἐπιτύχη δηλαδὴ τὸν θεῖον προορισμόν του, νὰ γίνη ἑκουσίως Θεάνθρωπος κατὰ χάριν.
Ἡ πτῶσις τοῦ πάπα ἔγκειται εἰς τὸ νὰ θέλη νὰ ἀντικαταστήση τὸν Θεάνθρωπον μὲ τὸν ἄνθρωπον.
Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἁγίου Ιουστινου Πόποβιτς, Ἡ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ ὁ οἰκουμενισμός, σσ. 212-213, Ἔκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Ἀρχαγγέλων Τσέλιε, Βάλιεβο, Σερβία.

[toula]

Άνθρωπος που δεν έχει διάκριση, ρίχνει τον εαυτό του πάντοτε σε πειρασμούς, στους οποίους ούτε ο Θεός μπορεί να τον βοηθήσει, ούτε ο ίδιος μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του
Η αδιακρισία οδηγεί τον άνθρωπο στην απογοήτευση και στην κόπωση.
Κάνω, λόγου χάριν, μεγαλύτερη του δέοντος άσκηση ενώπιον του Θεού, για να μπορώ να είμαι άξιος μεγαλυτέρου μισθού, ή μικρότερη, από φόβο μήπως κουραστώ. Αυτό και μόνον φθάνει για να με πετάξει μακράν του Θεού, διότι θα συναντήσω εν συνεχεία την τρομερή πραγματικότητα, που δεν με άφηνε ο εγωισμός μου να παραδεχθώ. Ο άνθρωπος πρέπει να κάνει αυτό που του λέει ο Θεός και όχι ό,τι αποφασίζει ο ίδιος.
Η διάκριση, λοιπόν, χρειάζεται ανά πάσα στιγμή, διάκριση πνευμάτων, ανθρώπων, αποτελεσμάτων μιας πορείας.
Εμπιστεύομαι, επί παραδείγματι, κάποιον επί τρία χρόνια, διότι νομίζω ότι είναι άγιος άνθρωπος. Την τρίτη χρονιά διαπιστώνω ότι είναι εντελώς αντίθετος από ό,τι νόμιζα. Παρά ταύτα, εγώ συνεχίζω να τον εμπιστεύομαι. Πού θα με οδηγήσει; Τυφλός αυτός ενώπιον του Θεού, τυφλός και εγώ, «ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσούμεθα».
Εδώ χρειάζεται η διάκριση. Να σταθώ δηλαδή ήρεμα, να μην πάρω καμιά απόφαση, διότι κρίνοντας τον άλλον δεν υπάρχει βεβαιότητα περί της κρίσεώς μου. Χρειάζεται να εναποθέσω το πρόβλημά μου σε άλλο πρόσωπο, άξιο πάσης εμπιστοσύνης, ή και σε δύο, αναλόγως την περίπτωση, και ο άλλος να μου πει τι να κάνω. Εγώ ή θα πέσω στην απελπισία ή η αγάπη μου και η σχέση που έχω μαζί του θα με ρίξουν σε άλλη αδιακρισία, να συνεχίσω τις σχέσεις μου μαζί του.
Το καλύτερο, όμως, εχέγγυο της κρίσεως και διακρίσεώς μας είναι η υπακοή, η οποία αφαιρεί τη ρομφαία την δίστομο του πονηρού δαίμονος, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά το εγώ μας.
Άνευ διακρίσεως ο νους μας ρίχνει ή στην δαιμονοληψία ή στην εγωπάθεια.
(†) Αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[toula]

Ο άνθρωπος, ως βρέφος που ψελλίζει, ζητά από τον Θεό το άγιο θέλημά Του.
Ο Θεός, ως Πατέρας υπεράγαθος, του δίνει τη χάρη, αλλά του δίνει και πειρασμούς. Εάν υπομένει αγογγύστως τους πειρασμούς λαμβάνει προσθήκη της χάριτος. Όση περισσότερη χάρη λαμβάνει, τόση και η προσθήκη των πειρασμών.
Μόνον τότε στέλνει θλίψεις ο Κύριος, όταν κάνει ο άνθρωπος το θέλημα του Θεού. Καθότι οι θλίψεις είναι χάρις και δώρο παρά Κυρίου.
Μην ζητάς στις θλίψεις σου παράκληση από τους ανθρώπους, για να παρακληθείς από τον Θεό.
Τότε ασφαλώς να φοβάσαι, όταν η χάρις ενεργεί σε σένα.
Όταν βλέπεις και σε πνίγουν οι πειρασμοί και οι θλίψεις από παντού, τότε να χαίρεσαι.
Μην λυπάσαι, μην γογγύζεις, μην αθυμείς.
Δίνε θάρρος στον εαυτό σου, ότι χαρά και παράκληση θα σου έλθει.
Σταχυολογήματα από επιστολές του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστού

[toula]

Είπε κάποιος από τους γέροντες πριν από όλα χρειαζόμαστε την ταπεινοφροσύνη και να είμαστε έτοιμοι σε κάθε λόγο που ακούμε να λέμε, συγγνώμη.
Διότι με την ταπεινοφροσύνη καταστρέφονται όλες οι επιθέσεις του εχθρού και του ανταγωνιστού.
Ας ερευνήσουμε ποιο είναι το νόημα του λόγου του γέροντος. Γιατί λέει, πριν από όλα χρειαζόμαστε την ταπεινοφροσύνη, και όχι, πριν από όλα χρειαζόμαστε την εγκράτεια; Αφού μάλιστα ο Απόστολος λέει· «ο αγωνιζόμενος εγκρατεύεται τα πάντα». Ή γιατί δεν λέει, πριν από όλα χρειαζόμαστε τον φόβο του Θεού; Αφού μάλιστα η Γραφή λέει· «αρχή σοφίας φόβος Κυρίου». Και πάλι, «ο καθένας αποστρέφεται το κακό από τον φόβο του Κυρίου». Και γιατί δεν λέει, πριν από όλα χρειαζόμαστε την ελεημοσύνη ή την πίστη; Αφού μάλιστα λέει η Γραφή, «με ελεημοσύνες και πίστη καθαρίζονται οι αμαρτίες», και ο Απόστολος λέει, «χωρίς πίστη είναι αδύνατο να ευαρεστήσει κανείς τον Θεό». Εάν, λοιπόν, είναι αδύνατο να ευαρεστήσει κανείς τον Θεό χωρίς πίστη, και οι αμαρτίες καθαρίζονται με ελεημοσύνες και πίστη, και από τον φόβο του Κυρίου αποστρέφεται ο καθένας το κακό, και αρχή σοφίας είναι ο φόβος του Κυρίου, και ο αγωνιζόμενος εγκρατεύεται τα πάντα, πώς λέει το, πριν από όλα χρειαζόμαστε την ταπεινοφροσύνη και άφησε όλα αυτά, αν και είναι τόσο αναγκαία;
Θέλει να μας δείξει ο γέρων ότι ούτε ο ίδιος ο φόβος του Θεού ούτε η ελεημοσύνη ούτε η πίστη ούτε η εγκράτεια ούτε καμία άλλη από τις αρετές μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την ταπεινοφροσύνη. Γι’ αυτό λέει πριν από όλα χρειαζόμαστε την ταπεινοφροσύνη και να είμαστε έτοιμοι σε κάθε λόγο που ακούμε να λέμε συγγνώμη. Διότι με την ταπεινοφροσύνη καταστρέφονται όλες οι επιθέσεις του εχθρού και του ανταγωνιστού.
Βλέπετε, λοιπόν, αδελφοί, πόση είναι η δύναμη της ταπεινοφροσύνης. Βλέπετε ποιο αποτέλεσμα έχει το να λέμε, συγγνώμη. Και γιατί καλείται ο διάβολος όχι μόνο εχθρός, αλλά και ανταγωνιστής. Εχθρός λέγεται, διότι είναι μισάνθρωπος, μισόκαλος, επίβουλος. Ανταγωνιστής λέγεται, επειδή επιχειρεί να εμποδίσει κάθε καλό έργο.
Θέλει κανείς να προσευχηθεί; Εκείνος ανταγωνίζεται εμποδίζοντας με τις κακές ενθυμήσεις, με αιχμαλωσία των λογισμών, με ακηδία. Θέλει κανείς να ελεήσει: Εκείνος εμποδίζει με φιλαργυρία, με φιλοχρηματία. Θέλει κανείς να αγρυπνήσει; Εκείνος εμποδίζει με οκνηρία, με ραθυμία. Και σε κάθε καλό πράγμα που επιχειρούμε εναντιώνεται σ’ εμάς με τον ίδιο τρόπο. Γι’ αυτό λέγεται όχι μόνο εχθρός, αλλά και ανταγωνιστής. Με την ταπεινοφροσύνη λοιπόν καταστρέφονται όλες οι επιθέσεις του εχθρού και του ανταγωνιστού.
Διότι πραγματικά είναι μεγάλη η ταπεινοφροσύνη και ο καθένας από τους αγίους βάδισε με αυτήν την ταπεινοφροσύνη και με τον κόπο συντόμευσε την οδοιπορία, καθώς λέει· «δες την ταπείνωσή μου και τον κόπο μου, και συγχώρεσε όλες τις αμαρτίες μου».
Διότι μπορεί μόνη της η ταπεινοφροσύνη να μας εισαγάγει, όπως έλεγε ο αββάς Ιωάννης, έστω και με αργοπορίας. Ας ταπεινωθούμε, λοιπόν, και εμείς λίγο, και θα σωθούμε. Πιστεύω στο έλεος του Θεού, ότι γι’ αυτό το μικρό που γίνεται με ταπείνωση θα βρεθούμε και εμείς στον τόπο των αγίων εκείνων, οι οποίοι πάρα πολύ κοπίασαν και δούλευσαν στον Θεό.
Μακάριος είναι, αδελφοί, όποιος έχει ταπείνωση. Μεγάλη είναι η ταπείνωση, καλώς δε επεσήμανε ο άγιος εκείνος αυτόν που έχει αληθινή ταπείνωση, λέγοντας ότι «η ταπείνωση δεν οργίζεται ούτε παροργίζει κανένα». Και το πράγμα φαίνεται παράξενο, διότι η ταπείνωση εναντιώνεται μόνο στην κενοδοξία και από αυτή μόνο φυλάττει τον άνθρωπο.
Οργίζεται όμως κανείς και για χρήματα και για φαγητά. Πώς λοιπόν λεει ότι «η ταπείνωση δεν οργίζεται ούτε παροργίζει κανένα»; Η ταπείνωση είναι μεγάλη, όπως είπαμε, και δυνατή ώστε να ελκύσει τη χάρη του Θεού στην ψυχή.
Λοιπόν αυτή η χάρις του Θεού, όταν έλθει, σκεπάζει την ψυχή από αυτά τα άλλα δύο βαριά πάθη διότι τι είναι βαρύτερο από το να οργίζεται κανείς και να παροργίζει τον συνάνθρωπο, όπως είπε ο Ευάγριος, ότι είναι τελείως ξένο προς τον μοναχό να οργίζεται;
Πραγματικά, εάν αυτός δεν καλυφθεί γρήγορα με ταπείνωση, λίγο – λίγο έρχεται σε κατάσταση δαίμονος, ταράσσοντας και ταρασσόμενος. Γι’ αυτό λοιπόν λέγει ότι «η ταπείνωση δεν οργίζεται ούτε παροργίζει κανένα».
Αββάς Δωρόθεος

[toula]

Πολύ συχνά ο άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης ανέφερε ότι λειτουργούν οι πνευματικοί νόμοι.
Είπε σχετικά και το εξής παράδειγμα:
«Σε κάποιο χωριό ένας άνδρας έδερνε τη γυναίκα του σκληρά και οι φωνές της ακούγονταν στη γειτονιά. Πέρασαν τα χρόνια, μεγάλωσε ο γιος του και τον έδερνε.
Έτσι λειτούργησε ο πνευματικός νόμος και ο πατέρας πλήρωσε για το κακό, που έκανε στη γυναίκα του.
Όταν παντρεύτηκε ο γιος, πήρε κακιά γυναίκα που τον έδερνε.
Έτσι πλήρωσε και αυτός.
Μετά η γυναίκα του γέννησε ανάπηρο παιδί, που τη βασάνιζε, αλλά ήταν ανεύθυνο. Έτσι σταμάτησε η λειτουργία του πνευματικού νόμου»

[toula]

Ποιος μπορεί να πει πως δεν έχει θλίψεις; Πως όλοι οι άνθρωποι που συναντά και εργάζεται μαζί τους τον αγαπούν και τον εκτιμούν;
Πως όλα του έρχονται βολικά και καθώς τα προγραμματίζει; Η πραγματικότητα, όσο και να προσπαθούμε να την παρακάμψουμε, ίσως για να… επιβιώσουμε, είναι εκεί, σκληρή και ορατή. Το «γιατί» αναδύει ως μία προσπάθεια να την αντέξουμε και να πάμε παρακάτω. Η απάντηση δεν είναι, βέβαια, απλή. Εξαρτάται και από ποια σκοπιά βλέπουμε τη ζωή μας.
Η θέα της ζωής μας, με βάση τον εαυτό μας και τους άλλους ως αντιπάλους, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η αιτία των δυσκολιών, των αρνητικών αισθημάτων και αποτελεσμάτων είναι οι άλλοι. Μπορεί και να έχει αυτό το συμπέρασμα μία βάση. Γιατί «οι άλλοι», κοντινοί και μακρινοί μας, είναι ατελείς, εμπαθείς, με φανερά τα ελαττώματά τους.
Ο άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος, ο Κύπριος Πατέρας της Εκκλησίας, αποκαλύπτει, χωρίς περιστροφές, τη βαθύτερη αιτία που θλιβόμαστε και νιώθουμε ψυχικά αδύνατοι μπροστά στους κακούς ανθρώπους: «Όταν πολλές φορές μας θλίβουν οι εχθροί, αυτό δεν οφείλεται στη δύναμή τους, αλλά η αιτία των λυπηρών είναι η παρακοή στις εντολές του Θεού».
Ασφαλώς στο αποτέλεσμα αυτό, να «μας θλίβουν οι εχθροί», επειδή «παρακούσαμε στις εντολές του Θεού», δεν είναι τιμωρία, ως ο Θεός να θίγεται από την παρακοή μας. Οι εντολές του Θεού είναι οι τρόποι που μας οδηγούν στον τρόπο ζωής του Θεού. Η αποκάλυψή τους από τον Υιό του Θεού, είναι αποκάλυψη νέας ζωής και όχι νέας θρησκείας.
Η θέα της ζωής μας, με βάση τις εντολές, δηλαδή τη ζωή του Χριστού, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν έχουμε την ταπείνωση, τη συγχωρητικότητα, την αγάπη, τη θυσία Εκείνου. Έτσι, οι «εχθροί» γύρω μας, αυτοί, δηλαδή, που μας θλίβουν, με το να μας επιβάλλουν τη θέλησή τους, γίνονται μέσα που μας δείχνουν αυτό που δεν έχουμε, αλλά δεν είναι αυτοί η αιτία. Με άλλα λόγια, όταν ζούμε με βάση το Ευαγγέλιο του Χριστού και θέλουμε να γίνει «η ζωή Του ζωή μας», όλα τα λυπηρά κι όλοι οι δύσκολοι, για μας, άνθρωποι γίνονται αιτία να καθρεφτιστούμε στην πραγματικότητα τού εαυτού μας. Η όποια αλλαγή μας δεν πηγάζει από τους άλλους αλλά από μας, που η αληθινή επιθυμία μας θα ενεργοποιήσει τη χάρη του Θεού για να μπορέσουμε να κάνουμε τα αδύνατα, αφού «τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν».
Αν είναι πραγματικότητα της ζωής οι δυσκολίες, οι θλίψεις, οι δύσκολοι άνθρωποι γύρω μας και οι ακαταστασίες, είναι πραγματικότητα και η ειρήνη της καρδίας, η κρυμμένη χαρά και η ζωντανή ελπίδα, σ’ όσους θέλουν και αγωνίζονται να εφαρμόσουν τις εντολές του Θεού.
Το σκοτάδι διαλύεται ακόμα και με ένα κερί. Και όσο πιο πολλά πνευματικά κεριά ανάβουν μέσα μας τόσο πιο πολύ φως, το φως Του, γεμίζει την ύπαρξή μας και διαχέεται στους «εγγύς και στους μακράν».
π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

[toula]

Όπως έχουμε από τον Θεό την όραση και διακρίνουμε τα φαινόμενα, τι είναι λευκό και τι είναι μαύρο, έτσι μας έχει δωρηθεί από τον Θεό και το λογικό για να διακρίνουμε όσα συμφέρουν στην ψυχή.
Όταν όμως η επιθυμία απομακρυνθεί από το λογικό γεννάει ηδονή. Και η ηδονή δεν επιτρέπει στην ψυχή να σωθεί ή να ενωθεί με τον Θεό.
Αμαρτήματα δεν είναι όσα γίνονται σύμφωνα με τη φύση, αλλά όσα γίνονται κατά προαίρεση με πονηρή διάθεση.
Ούτε το φαγητό είναι αμαρτία, αλλά το να τρώει κανένας χωρίς ευγνωμοσύνη και κοσμιότητα και εγκράτεια, γιατί το σώμα στέκει στη ζωή χωρίς καμία πονηρή σκέψη.
Ούτε πάλι το να βλέπει κανένας αγνά είναι αμαρτία, αλλά το να βλέπει με φθόνο, με υπερηφάνεια, με απιστία.
Το ίδιο ισχύει και για την ακοή, όταν δεν ακούει κανένας ειρηνικά, αλλά με οργή.
Το ίδιο και για τη γλώσσα, όταν δεν τη χαλιναγωγούμε για να λέει μόνο ευχαριστίες και να προσεύχεται, αλλά να κατακρίνει και να κουτσομπολεύει τους άλλους.
Το ίδιο και για τα χέρια, αν δεν κινούνται για ελεημοσύνες, αλλά για φόνους και αρπαγές.
Και γενικά κάθε μέλος αμαρτάνει όταν, αντίθετα από το θέλημα του Θεού, εργάζεται κάνοντας θεληματικά κακές αντί για καλές πράξεις.
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

[toula]

«Φταί­με, διότι αφή­νου­με την Ευχή του Χρι­στού,
και έτσι η καρ­διά μας παραμένει απρο­στά­τευ­τη εις τον διά­βο­λο...»!!!
Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

[toula]

Αντάλλαξε την εγκόσμια και φθαρτή δόξα με την άφθαρτη αιώνια εν Χριστώ ζωή!
ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ
Πολλοί από τους αγίους μας έχουν τη φήμη των θαυματουργών, διότι αξιώθηκαν να προικιστούν από το Θεό να κάνουν θαύματα στο όνομά Του. Μέσα στη χορεία των θαυματουργών αγίων της Εκκλησίας μας, ξεχωριστή θέση κατέχει η αγία Ειρήνη, η αποκαλουμένη Χρυσοβαλάντου.
Γεννήθηκε στην Καππαδοκία στα 828 και εκεί έζησε τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια. Στα χρόνια εκείνα βασίλευε ο αυτοκράτορας Θεόφιλος (829-843), ο οποίος, όπως είναι γνωστό, ήταν φανατικός εικονομάχος και διώκτης των Ορθοδόξων. Ο πατέρας της Ειρήνης ονομαζόταν Φιλάρετος, ήταν ευγενούς καταγωγής, πατρίκιος και κατείχε το αξίωμα του στρατιωτικού διοικητή του Θέματος της Καππαδοκίας, ως ευνοούμενος και έμπιστος της ευσεβούς αυτοκράτειρας Θεοδώρας. Η μητέρα της ονομαζόταν Ζωή, ήταν πατρικία και πολύ όμορφη, ενάρετη και πιστή γυναίκα, την οποία υπολήπτονταν όλη η Καππαδοκία. Απέκτησαν εκτός από την Ειρήνη και ένα άλλο κορίτσι την Καλλινίκη. Μετά τη γέννηση της Ειρήνης πέθανε ξαφνικά η μητέρα τους Ζωή και την ανατροφή των παιδιών ανάθεσε ο Φιλάρετος στην πατρικία Σοφία, τη μεγαλύτερη αδελφή του.
Το 839 είχε φτάσει στην Καισάρεια, για κρατικές υποθέσεις ο νεαρός αδελφός της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, ο καίσαρας Βάρδας. Εκεί γνώρισε την δεκατετράχρονη Καλλινίκη, την οποία ζήτησε σε γάμο. Ο Φιλάρετος συγκατατέθηκε και αυτός πραγματοποιήθηκε με μεγαλοπρέπεια, με τη συμμετοχή του αυτοκράτορα Θεόφιλου.
Το 842, μετά το θάνατο του Θεοφίλου, η ευσεβής Θεοδώρα, ως επίτροπος του ανηλίκου γιου της Μιχαήλ Γ΄ (842-867), ανακάλεσε τα διατάγματα των εικονομάχων αυτοκρατόρων, θέτοντας τέρμα στην εκατονταετή εικονομαχική έριδα. Για το λόγο αυτό κάλεσε τον στρατηγό Φιλάρετο στη Βασιλεύουσα, όπως και άλλους ύπατους αξιωματούχους να τη βοηθήσουν στην εδραίωση της Ορθοδοξίας. Όταν έγινε η οριστική αναστήλωση των Ιερών Εικόνων (19 Φεβρουαρίου 843), ζήτησε από τον Φιλάρετο να δώσει την δεκαπεντάχρονη όμορφη και σεμνή Ειρήνη, ως σύζυγο στον γιό της Μιχαήλ Γ΄. Εκείνος δέχτηκε και ο στρατηγός Νικηφόρος, αδελφός της μητέρας της, ανάλαβε να την φέρει στην Κωνσταντινούπολη.
Η φήμη, ότι η Ειρήνη θα γινόταν αυτοκράτειρα, διαδόθηκε σε όλη την Ανατολή. Ενώ όλοι χαίρονταν, μόνο η Ειρήνη λυπόνταν, διότι ήδη είχε πάρει την απόφαση να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο. Παρ’ όλα αυτά δέχτηκε να ακολουθήσει τον θείο της Νικηφόρο στη Βασιλεύουσα, όχι για να παντρευτεί τον αυτοκράτορα, αλλά για να αποχαιρετήσει την αδελφή της Κιλλινίκη. Όμως, εν τω μεταξύ, ο Μιχαήλ διάλεξε ως σύζυγό του την Ευδοκία την Δεκαπολίτισσα. Η Ειρήνη άκουσε το νέο με ικανοποίηση, όχι όμως και οι δικοί της που φιλοδοξούσαν να τη δουν αυτοκράτειρα.
Ο πατέρας της σε μια αποστολή του στην Αδριανούπολη γνώρισε έναν ευγενή νέο τον Φωτεινό, γιό του επάρχου Νικήτα, με τον οποίο αποφάσισε να παντρέψει την Ειρήνη. Αλλά εκείνη απέρριψε αυτόν τον γάμο και γνωστοποίησε στους γονείς της ότι ήταν αποφασισμένη να μονάσει. Ύστερα από μια ξαφνική ασθένειά της και την θαυματουργική της ίαση, οι γονείς της δέχτηκαν την απόφασή της. Ο ίδιος ο πατέρας της την οδήγησε στην Ιερά Κοινοβιακή Μονή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ Χρυσοβαλάντου, κοντά στην Κωνσταντινούπολη, όπου και έλαβε το μοναχικό σχήμα.
Η πνευματική της πρόοδος ήταν εμφανής σε όλη την αδελφότητα. Έτσι ύστερα από έξι χρόνια έγινε ηγουμένη της Μονής. Από τη θέση της αυτή ενέτεινε τον πνευματικό της αγώνα, ώστε γρήγορα φάνηκαν τα σημάδια της αγιότητάς της. Απέκτησε το χάρισμα της θαυματουργίας. Πλήθος ασθενών συνέρρεαν στη Μονή για να λάβουν την ίαση από τις ευχές της αγίας ηγουμένης. Αξιώθηκε επίσης και με το
σπάνιο χάρισμα της διορατικότητας. Μπορούσε να διαβάσει τα κατάβαθα των καρδιών των υποτακτικών μοναχών της και όσων ερχόταν για πνευματική βοήθεια στη Μονή. Συνήθιζε κάθε πρωί να συγκεντρώνει τις μοναχές στο Καθολικό της Μονής και να προσπαθεί να βγάλει από μέσα τους τα πάθη και τις κακίες τους. Το ίδιο έκανε και με τους προσκυνητές.
Η αγία καθόταν γονατιστή τις νύχτες έξω από το κελί της και προσευχόταν. Κάποιο βράδυ μια μοναχή είδε τα δύο κυπαρίσσια της αυλής να χαμηλώνουν και να την προσκυνούν, ενώ εκείνη αιωρούνταν στον αέρα! Το θαύμα διηγήθηκε η μοναχή σε όλη την αδελφότητα. Η μοναχή παραφύλαξε το άλλο βράδυ και έδεσε μαντίλια στις κορυφές των πανύψηλων δένδρων, τη στιγμή που ήταν λυγισμένα, για να βεβαιώσει το θαυμαστό γεγονός σε όσες αδελφές αμφισβήτησαν τη διήγησή της.
Απασχολούσε την αγία πρωτίστως το φοβερό γεγονός του θανάτου, διότι η στιγμή εκείνη παγιώνει την κατάσταση του ανθρώπου στην αιωνιότητα. Γι’ αυτό δίδασκε συνεχώς σε όλους την αέναη προετοιμασία τους, ώστε να τους βρει ο θάνατος προετοιμασμένους. Η ίδια βίωνε με τον πλέον έντονο τρόπο αυτή την αγωνία και γι’ αυτό βρισκόταν σε μια συνεχή προετοιμασία, σαν να ήταν η επόμενη στιγμή της η τελευταία!
Όταν κατάλαβε το οσιακό τέλος της, τακτοποίησε όλες τις εκκρεμείς υποθέσεις της Μονής, όρισε νέα ηγουμένη και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων, ως το ύψιστο εφόδιο για την αιώνια ζωή. Απάγγειλε το Σύμβολο της Πίστεως, ως δείγμα της ορθής της πίστης. Σύναξε τις αδελφές, ζήτησε συγνώμη και έκαμε το σημείο του Σταυρού, απεύθυνε θερμή προσευχή στο Χριστό και παρέδωσε ήρεμα την αγία της ψυχή σε Αυτόν. Ήταν 104 χρονών! Η είδηση διαδόθηκε παντού. Πλήθος κόσμου από τη Βασιλεύουσα, με επικεφαλής τον Πατριάρχη πήγαν να προσκυνήσουν το τίμιο και αγιασμένο λείψανό της και να τη συνοδεύσουν στην τελευταία κατοικία της.
Η θέση της στις καρδιές των πιστών είναι σημαντική και θεωρείται μια από τις πλέον θαυματουργές αγίες. Ιδιαιτέρως βοηθά τις άτεκνες γυναίκες να αποκτήσουν παιδιά. Η μνήμη της τιμάται στις 28 Ιουλίου.
Αυτή ήταν η ευγενής βυζαντινή αρχοντοπούλα, η οποία αντάλλαξε την εγκόσμια και φθαρτή δόξα με την άφθαρτη αιώνια εν Χριστώ ζωή!
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - καθηγητού

[toula]

"Όταν προ ολίγων ετών οι άνθρωποι ήσαν ταραγμένοι:
Ότι ο Αντίχριστος έρχεται…
Ότι θα έλθουν πόλεμοι και άλλα παρόμοια…
Ο π. Κλεόπας τότε τους έλεγε, με δυνατή φωνή:
«Ο Πατήρ είναι στο τιμόνι!
Πάρτε καί διαβάστε τους στίχους 10-11 του ψαλμού ΡΒ΄:
“Κύριος διασκεδάζει βουλὰς ἐθνῶν, ἀθετεῖ δὲ λογισμοὺς λαῶν καὶ ἀθετεῖ βουλὰς ἀρχόντων· ἡ δὲ βουλὴ τοῦ Κυρίου εἰς τὸν αἰῶνα μένει, λογισμοὶ τῆς καρδίας αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν”!!!».
Κατόπιν τους ενεθάρρυνε λέγοντας:
«Μη ταράζεσθε και μη φοβήσθε, διότι δεν θα γίνη, όπως θέλουν αυτοί.
Ό,τι θέλουν αυτοί ας κάνουν.
Εσείς να μη φοβήσθε!
Να προσεύχεσθε και να κάνετε το σημείο του Σταυρού με πίστι και θα φύγουν οι δαίμονες!»"!!!
Άγιος Κλεόπας Ηλιέ ο Ρουμάνος