"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

«Εγώ δεν θέλω να λυπείτε τους αιρετικούς, ούτε εύχομαι να πάθουν κακό...
Αλλά ζητώ και παρακαλώ να δείχνετε μεγάλη αγάπη και φιλανθρωπία προς αυτούς, για να επιστρέψουν στην αλήθεια.
Πρέπει να πολεμάμε την κακοδοξία και την αίρεση, όχι όμως τον άνθρωπο».
Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Η Ορθοδοξία είναι η πορεία του ολοκληρωμένου ανθρώπου προς τον Πλάστη του, προς τη θέωση. Οδηγεί τον άνθρωπο στην πλήρη ανάπτυξή του εν τω Χριστώ και για τον Χριστό.
Η Ορθοδοξία δεν είναι μόνο η κατ’ εξοχήν θεολογία, αλλά είναι συγχρόνως και η αληθινή ψυχολογία, ο γνήσιος ανθρωπισμός και κοινωνισμός.
Είναι ένα πολύεδρο διαμάντι, το οποίο από όλες τις πλευρές παρουσιάζει νέες αντανακλάσεις της αλήθειας.
Ας γνωρίσουμε, λοιπόν, την Ορθοδοξία μας.
Όχι θεωρητικά.
Ας την αισθανθούμε και ας τη ζήσουμε σε όλο το βάθος και το πλάτος της.
Έτσι μόνο θα μπορούμε να την προβάλουμε και να την αξιοποιήσουμε.
Πανέμορφη Ορθοδοξία, αιματοστόλιστη νύμφη του Χριστού, ποτέ, ποτέ να μη σε αρνηθούμε οι ανάξιοι, αλλά αν το καλέσουν οι περιστάσεις και οι καιροί, αξίωσέ μας, ω φίλη, για σε να χύσουμε και την τελευταία ρανίδα του αίματός μας.
Αμήν.
Από το βιβλίο: Γέροντος Εφραίμ Προηγουμένου Ι.Μ. Φιλοθέου, Η τέχνη της σωτηρίας. Έκδ. Ι.Μ. Φιλοθέου, Άγιον Όρος 2005.

«Έβλεπα τον Κύριο πάντοτε μπροστά μου, ότι ήταν στα δεξιά μου για να μην κλονιστώ»
(Ψαλμ. 15:8).
Και τι γλυκύτερο και ασφαλέστερο από το να έχει κανείς πάντοτε τον Κύριο στα δεξιά του να τον σκεπάζει, να τον φυλάγει και να μην τον αφήνει να κλονιστεί;
Το να το επιτύχουμε αυτό, εξαρτάται από εμάς.
Ό,τι αγαπά κανείς, με αυτό επιθυμεί να βρίσκεται αχώριστα και αδιάλειπτα και αποστρέφεται όλα όσα τον εμποδίζουν από την συνομιλία και συναναστροφή με αυτό.
Είναι λοιπόν φανερό, ότι εκείνος που αγαπά το Θεό, επιθυμεί με πόθο να βρίσκεται συνέχεια και να συναναστρέφεται μαζί Του.
Αυτό έρχεται σ’ εμάς με την καθαρή προσευχή. Γι’ αυτήν την προσευχή ας φροντίσουμε με όλη μας τη δύναμη.
Γιατί αυτή από τη φύση της μας κάνει οικείους και φίλους με τον Κύριο.
Τέτοιος ήταν εκείνος που έλεγε:
«Θεέ μου, Θεέ μου, σ’ Εσένα προσεύχομαι από πολύ πρωί· σ’ έχει διψάσει η ψυχή μου»
(Ψαλμ. 62:2).
Προσεύχεται από πολύ πρωί στο Θεό εκείνος που απομάκρυνε το νου του από κάθε κακία και είναι πληγωμένος αγιάτρευτα από τον θείο έρωτα.
Από το βιβλίο: Φιλοκαλία των ιερών νηπτικών, τ. Β’. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1998. Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης

Γί­νε­σαι προ­κλη­τι­κός όταν δεν νιώ­θεις ασφα­λής. Προ­κα­λείς για να νιώ­σεις ότι υπάρ­χεις, ότι εί­σαι κά­ποιος.
Οι δια­δη­λώ­σεις «υπε­ρη­φά­νειας» εί­ναι η πιο τρα­νή από­δει­ξη.
Στην Εκ­κλη­σία μι­λά­με για άλλα δι­καιώ­μα­τα: «Ευ­λο­γη­τός ει, Κύ­ριε, δί­δα­ξόν με τα δι­καιώ­μα­τά Σου» λέμε στη δο­ξο­λο­γία προς το Θεό.
Δεν ανα­φε­ρό­μα­στε στα δικά μας δι­καιώ­μα­τα, αλλά στα δι­καιώ­μα­τα του Θεού.
Αυτό φαί­νε­ται πε­ρί­ερ­γο για τον σύγ­χρο­νο άν­θρω­πο που βλέ­πει και κρί­νει επι­δερ­μι­κά.
+Σισανίου και Σιατίστης Παύλος.

Εκείνος, ο οποίος βρίσκεται μέσα εις την τρικυμίαν των θλίψεων, των πειρασμών, μέσα εκεί βρίσκεται ο Χριστός!
Στο βάθος της ψυχής, στις ρίζες της ψυχής έχει την παράκληση.
Έχει την παράκληση.
Ναι μεν ζητάει τη βοήθεια του Θεού, μέσα του όμως έχει την παράκληση. Και ποτές δεν απελπίζεται.
Ποτές δεν αντικρύζει την απόγνωση. Η απόγνωσις είναι, πώς να πούμε;
Το δόλωμα του διαβόλου
Πάντοτε να ζητάμε στην προσευχή μας να γίνεται το θέλημα του Θεού.
Είναι πολλά πράγματα, τα οποία επιφανειακώς μεν φαίνονται καλά, και όμως κατά βάθος είναι ολέθρια, καθώς και τανάπαλιν.
Όλα όμως η προσευχή τα διαλύει, όταν ζητάμε το έλεος του Θεού, το θέλημά Του να γίνει.
Γι’ αυτό λοιπόν προσευχόμαστε και λέμε: «Εγώ μεν, Κύριε, πορεύομαι εκεί. Ποίον όμως είναι το θέλημά Σου, δεν γνωρίζω.
Συ δε που γνωρίζεις το συμφέρον μου, το καλό μου, οικονόμησε τα πράγματα όπως γνωρίζεις»!
Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης.

ΕΠΙ ΤΩΝ ΚΥΜΑΤΩΝ
----Ἔχοντας ἀφήσει τοὺς μαθητές Του μόνους γιὰ πολύ, -τὸ κάνει αὐτὸ ὁ Χριστὸς- ἔρχεται (νυχτοπερπατώντας) πάνω στὰ νερὰ καί, ἀμέσως ὁ Πέτρος ἐκδηλώνει τὴν τρέλα τῆς πίστης του: Νὰ περπατήσω κι ἐγὼ πάνω στὰ νερά. Ἔλα! τοῦ λέει ὁ Χριστός. Καὶ ἀμέσως ὁ Πέτρος κάνει τὸ ἄλμα τῆς πίστης. Ἄλμα στὸ κενό. Τρέλα! Αὐτὸ εἶναι ἡ πίστη. Οὔτε δικαιώνεται οὔτε λογικὰ ἀποδεικνύεται. Πέσε στὸ κενὸ γιὰ νὰ ὑπάρχει λόγος νὰ σὲ βαστήξει στὰ χέρια Του ὁ Θεός.
----Ὁ Πέτρος δὲ ζητάει θαῦμα νὰ δεῖ ἢ καὶ νὰ μετάσχει ὁ ἴδιος σὲ θαῦμα. Θέλει νὰ πάει στὸ Χριστό. Δὲν ζητᾶμε θαύματα, ἀλλὰ ζητᾶμε τὸν Ἴδιο τὸ Χριστό. Ζητώντας τὸ πρόσωπό Του μπορεῖ νὰ γίνει καὶ θαῦμα, ἀλλὰ καὶ μόνο ποὺ ζητάει κανεὶς ἐγκάρδια τὸ Χριστό, τὰ πάντα γύρω του καὶ μέσα του γίνονται θαῦμα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.
----Πότε ἄρχισε νὰ βυθίζεται; Ὅταν σκέφτηκε τὸν ἑαυτό του καὶ μίλησε μὲ τὸ λογισμό του ποὺ τοῦ εἶπε "πνίγεσαι". Γιατὶ ὅταν παίρνουμε στὰ σοβαρὰ τὸν ἑαυτό μας ἔτσι μᾶς λέει καὶ "χανόμαστε".
----Πάλι ἀπευθύνεται στὸν Κύριο κι Ἐκεῖνος δὲν ἐπιτιμάει τὴ θάλασσα καὶ τὸν ἄνεμο γιὰ νὰ κάνει θαῦμα, ἀλλὰ τὸν πιάνει π ρ ο σ ω π ι κ ῶ ς ἀπὸ τὸ χέρι, λέγοντάς του ὅτι ἡ ὀλιγοπιστία του τὸν ἔκαμε νὰ δειλιάσει.
----Ἑνωμένος μὲ τὸ Χριστό, ξεπερνάει τὸν κίνδυνο.
----Μόνο ζητώντας Ἐκεῖνον, καὶ ὄχι τὶς χάρες Του καὶ τὰ θαύματά Του, ζοῦμε τὸ θαῦμα τῆς πίστης, ποὺ εἶναι σ χ έ σ η μ' Ἐκεῖνον ὑπαρξιακὴ καὶ ὁλοσώματη, διὰ τῆς ὁποίας ξεπερνᾶμε πολλῶν εἰδῶν ἀνέμους καὶ κύματα.

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

"Ο ΝΕΥΡΩΤΙΚΟΣ
ἂν δὲν προσεχθεῖ, γίνεται ὁ θάνατος τοῦ Πνευματικοῦ".
π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος (προσωπικές μου σημειώσεις)
Νευρωτικοὶ κατ' ἐξοχὴν εἶναι καὶ οἱ πάσης φύσεως φανατικοί, ἐννοεῖται, οἱ ὁποῖοι ἐπίσης κάνουν ζημιὰ στὸν πνευματικὸ πατέρα.
Νὰ διαβάσουμε, παρακαλῶ τώρα μιὰ κριτικὴ ἀποτίμηση τοῦ ἔργου τοῦ πατρὸς Στεφάνου, εἰδικότερα μέσα ἀπὸ τὸ περισπούδαστο σύγραμμά του ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ἀπὸ τὸν Manos Lambrakis.
Tὸ βιβλίο αὐτὸ εἴχαμε τὴν εὐλογία νὰ μεταφράσουμε στὴ Γαλλικὴ γλῶσσα, μὲ εὐλογία τοῦ πατρὸς Στεφάνου, σύγραμμα ποὺ ἀπέσπασε τὰ εὐμενέστερα τῶν σχολίων καὶ μάλιστα ἀπὸ τὸν μακαριστὸ πατέρα Placide Deseille στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου κοντὰ στὴ Valence, ὅπου εἶχα μεταβεῖ τὸ 2006 στὴν τελευταία φάση τῆς κοπιώδους μεταφραστικῆς ἐργασίας (τὴν ὁποία ἔχουμε ἔτι βελτιώσει, ἴσως ἐπανεκδοθεῖ) γιὰ νὰ δεχτῶ τὶς πολύτιμες συμβουλές του. Τὸ βιβλίο αὐτὸ ἀποστείλαμε σὲ λίγα ἀντίτυπα στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου κατὰ παρότρυνση τοῦ ἰδίου τοῦ πατρὸς Πλακίδα, ἀλλὰ τὸ διδάξαμε καὶ σὲ 15θήμερο σεμινάριο Λειτουργικῆς στοὺς κληρικοὺς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κατάγκας (τότε Ἐπισκοπῆς Κολουέζι), προσκληθέντες ἐπὶ τούτῳ ἀπὸ τὸν (τότε) θεοφιλέστατο Ἐπίσκοπο Κολουέζι κ. Μελέτιο. (2009). Ὁ μακαριστὸς π. Στέφανος εἶχε γράψει πρόλογο εἰδικὰ γιὰ τὴ Γαλλικὴ ἔκδοση, ὅπως καὶ ἀποσπάσματα ἐπιστολῶν ὑπάρχουν στὸ βιβλίο ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κυρὸ Χριστόδουλο, τὴν Ἡγουμένη Ὑπαπαντὴ στὸ μοναστήρι τοῦ Solan στὴ Γαλλία -πνευματικὰ τέκνα τοῦ πατρὸς Πλακίδα- ὅπως καὶ ἀπαντητικὴ ἐπιστολὴ τοῦ Οίκουμενικοῦ μας Πατριάρχου ἡ ὁποία καὶ ἐπευλογοῦσε τὴν κυκλοφορία τοῦ βιβλίου καὶ στὴν ὅπου γῆς γαλλόφωνη Ὀρθοδοξία.
Μᾶς λέει λοιπὸν ὁ Manos Lambrakis :
Η κοίμηση του Πρωτοπρεσβυτέρου Στέφανου Αναγνωστόπουλου και η σημερινή τέλεση της εξοδίου ακολουθίας του δεν αποτελούν απλώς ένα γεγονός εκκλησιαστικής μνήμης, αλλά ένα σημείο αναστοχασμού για τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο η ορθόδοξη θεολογία νοεί τη σχέση ανάμεσα στον λόγο και στο μυστήριο.
Γιατί ο πατέρας Στέφανος υπήρξε από εκείνες τις μορφές που δεν επιχείρησαν να οικοδομήσουν ένα κλειστό ερμηνευτικό σύστημα, αλλά να διασώσουν την πρωτογενή ένταση της λειτουργικής εμπειρίας.
Το έργο του δεν διαβάζεται ως θεωρητική πραγματεία, αλλά ως μια ιδιότυπη λειτουργική ερμηνευτική, όπου η αφήγηση, η ποιμαντική εμπειρία και η θεολογική διάκριση συγκροτούν έναν λόγο που αρνείται να αποσπαστεί από το γεγονός της ευχαριστιακής σύναξης. Με αυτή την έννοια, η συμβολή του δεν βρίσκεται στην παραγωγή νέων όρων, αλλά στην επανατοποθέτηση της θεολογίας στο φυσικό της περιβάλλον: εκεί όπου η Εκκλησία προσεύχεται.
Το βιβλίο του «Εμπειρίες κατά τη Θεία Λειτουργία» αποτελεί κομβικό κείμενο για τη σύγχρονη λειτουργική σκέψη ακριβώς επειδή δεν ενδιαφέρεται να περιγράψει τη Λειτουργία ως αντικείμενο μελέτης, αλλά να δείξει τη Λειτουργία ως χώρο μετασχηματισμού της ύπαρξης. Οι αφηγήσεις που περιλαμβάνει δεν λειτουργούν ως αποδεικτικό υλικό ούτε ως ρητορική ενίσχυση της πίστης, λειτουργούν ως θεολογικές τομές, ως ρήγματα μέσα από τα οποία αποκαλύπτεται ότι η λειτουργική πράξη δεν είναι απλή αναπαράσταση μιας δογματικής αλήθειας, αλλά ο ίδιος ο τρόπος με τον οποίο η αλήθεια καθίσταται εμπειρικά προσπελάσιμη.
Εκεί όπου ο σύγχρονος λόγος αναζητά ερμηνευτικά σχήματα, ο πατέρας Στέφανος επιμένει στη διακριτική δύναμη της εμπειρίας: όχι εμπειρία ψυχολογική, αλλά εκκλησιαστική, δηλαδή εμπειρία που γεννιέται από τη συμμετοχή και όχι από την παρατήρηση.
Η σημασία του έργου του αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο αν τοποθετηθεί μέσα στο ευρύτερο πρόβλημα της σύγχρονης θεολογικής παραγωγής. Η μετανεωτερική συνθήκη ευνόησε έναν λόγο αναλυτικό, ερμηνευτικό, συχνά εξαιρετικά εκλεπτυσμένο, αλλά ταυτόχρονα απομακρυσμένο από τη λατρευτική πράξη.
Η θεολογία κινδύνευσε να μετατραπεί σε αυτοτελές πεδίο λόγου, σε μια ακαδημαϊκή γλώσσα που σχολιάζει την Εκκλησία χωρίς να κατοικεί μέσα της. Ο πατέρας Στέφανος, χωρίς να αρνείται την αξία της θεολογικής σκέψης, υπογράμμισε ότι η γνώση παραμένει ατελής όταν δεν ενσωματώνεται στη λειτουργική εμπειρία. Οι ομιλίες, οι αναλύσεις, οι θεολογικές συνθέσεις, ακόμη και οι πιο υψηλές, αποτελούν αναγκαία στάδια παιδαγωγίας, αλλά δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως υποκατάστατο της ευχαριστιακής συμμετοχής. Η θεολογία, αν αποκοπεί από τη Λειτουργία, χάνει την αναφορικότητά της προς το ζωντανό σώμα της Εκκλησίας.
Κι εδώ ακριβώς συναντούμε την πιο λεπτή, αλλά και πιο απαιτητική διάσταση της σκέψης του: η πρόσβαση στο άκτιστο φως δεν είναι προϊόν γνωσιολογικής προόδου. Δεν είναι το αποτέλεσμα μιας κλιμακωτής διανοητικής ανόδου, ούτε η επιβράβευση μιας ηθικής τελειότητας.
Η ορθόδοξη εμπειρία, όπως αναδύεται μέσα από το έργο του, αρνείται τη λογική της αυτάρκειας.
Το άκτιστο δεν κατακτάται, αλλά δωρίζεται. Και αυτή η δωρεά δεν προσφέρεται σε έναν απομονωμένο μυστικισμό, αλλά μέσα στο σώμα της Εκκλησίας, εκεί όπου η ύπαρξη μετασχηματίζεται μέσω της ευχαριστιακής κοινωνίας.
Η Θεία Λειτουργία δεν είναι, επομένως, ένα από τα μέσα της πνευματικής ζωής. Είναι ο τόπος όπου η πνευματική ζωή καθίσταται πραγματική.
Η λειτουργική προοπτική που διακρίνεται στο βιβλίο του διατηρεί μια βαθιά συνομιλία με την πατερική παράδοση, χωρίς να την αναπαράγει σχηματικά. Αντί να επικαλείται αυθεντίες ως ρητορικά ερείσματα, αφήνει την ίδια τη λειτουργική εμπειρία να ερμηνεύσει τα πατερικά κείμενα. Η φράση «σῶμα Χριστοῦ μεταλάβετε, πηγῆς ἀθανάτου γεύσασθε» δεν προσεγγίζεται ως ποιητική εικόνα, αλλά ως οντολογική πρόταση: η κοινωνία μεταβάλλει την ίδια τη δομή της ύπαρξης. Έτσι, η Λειτουργία δεν εμφανίζεται ως συμβολική αναπαράσταση μιας άλλης πραγματικότητας, αλλά ως εσχατολογική εισβολή της Βασιλείας μέσα στον ιστορικό χρόνο.
Η θεολογία, εντός αυτού του πλαισίου, παύει να είναι θεωρητική περιγραφή και γίνεται συμμετοχή σε ένα γεγονός που υπερβαίνει τη γλώσσα.
Ιδιαίτερη σημασία έχει επίσης ο τρόπος με τον οποίο ο πατέρας Στέφανος προσεγγίζει την ανθρώπινη αδυναμία. Οι εμπειρίες που παραθέτει δεν εξιδανικεύουν τον άνθρωπο ούτε προτείνουν μια πνευματικότητα θριαμβευτική. Αντίθετα, αναδεικνύουν την εύθραυστη συνείδηση του λειτουργού και του πιστού, την πάλη ανάμεσα στη συνήθεια και στο δέος, ανάμεσα στην καθημερινότητα και στην αποκάλυψη. Αυτή η ανθρωπολογική ρεαλιστικότητα είναι ίσως το πιο βαθύ θεολογικό στοιχείο του έργου του: το μυστήριο δεν ακυρώνει την ανθρώπινη αδυναμία, αλλά την προσλαμβάνει και τη μεταμορφώνει.
Η Χάρις δεν έρχεται ως επιβεβαίωση της ισχύος, αλλά ως υπέρβαση της ανεπάρκειας.
Σήμερα όπου ο θρησκευτικός λόγος συχνά εξαντλείται σε δημόσιες αντιπαραθέσεις ή σε πολιτισμικές διακηρύξεις, η παρακαταθήκη του πατέρα Στεφάνου λειτουργεί σχεδόν αντιστικτικά. Υπενθυμίζει ότι η αλήθεια της Εκκλησίας δεν εξασφαλίζεται από την ένταση του λόγου, αλλά από τη σιωπηλή πιστότητα στη λειτουργική πράξη.
Εκεί όπου ο σύγχρονος άνθρωπος αναζητά συνεχώς νέες ερμηνείες, η Λειτουργία επαναφέρει το σταθερό κέντρο: την ευχαριστιακή συνάντηση, όπου η ύπαρξη δεν εξηγείται αλλά προσφέρεται.
Αποχαιρετώντας τον, δεν στεκόμαστε απλώς απέναντι στην απώλεια ενός ιερέα ή ενός συγγραφέα, αλλά απέναντι σε μια υπενθύμιση του τρόπου με τον οποίο η θεολογία μπορεί να παραμείνει ζωντανή.
Το έργο του συνεχίζει να καλεί σε μια μετατόπιση: από τη θεολογία ως λόγο προς τη θεολογία ως μετοχή. Και αυτή είναι η πιο ουσιαστική του διαθήκη.
Ότι η οδός προς το Άκτιστο Φως δεν περνά από την κατοχή της γνώσης, αλλά από την είσοδο στο μυστήριο, εκεί όπου η Εκκλησία, κάθε φορά, ξαναμαθαίνει να λέει «Τα σὰ ἐκ τῶν σῶν σοι προσφέρομεν».

Μπορεί να είναι εικόνα ‎κείμενο που λέει "‎ΠΡΩΤΟΠΡΕCΒΥΤΕΡΟΥ CΤΕΦΑΝΟΥ K ΑΝΑΓΙΘΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΕΜΠΕΙΡΙCΩ ΚΑΤΑ তকয় TH ΤΗΘΕΙ ΘΕΙΑ اللهمي ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΑΘω‎"‎. Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο που λέει "PROTOPRESRYTRe STéPHANOS K. ANAGNOSTOPOULOS EAPERIENCES জकाय UITURGIQUES জার s LG PIRee LePIRé2008 2008".

ΠΩΣ ΦΩΝΑΖΕ στὸν Θεὸ ὁ προφήτης Ἡλίας βάζοντας τὸ κεφάλι του ἀνάμεσα στὰ γόνατά του; Μὲ νοερὴ βοὴ ποὺ κανένας δὲν ἄκουσε, ἀλλὰ τόσο δυνατὴ ποὺ λύθηκε ἡ μέση του, ὅπως στὸν προφητάνακτα Δαβὶδ καὶ τὸν ἄκουσε ὁ Θεός. Νὰ φωνάζουμε συνεχῶς πρὸς τὸν Θεό, γοερά, βοερά, νοερὰ καὶ ἐγκάρδια. Ὅταν Τοῦ μιλᾶμε μὲ τὸ στόμα εἶναι σὰν νὰ φωνάζουμε τὸν Βασιλιὰ ἀπὸ τὴν αὐλή Του. Ὅταν Τοῦ μιλάμε μὲ τὸν νοῦ, εἶναι σὰ νὰ Τοῦ τὰ ψιθυρίζουμε στὸ αὐτί (!), λέει ὁ Ἅγιος Νικόδημος. Μέχρι νὰ μᾶς ἀκούσει καὶ νὰ μᾶς στείλει τὰ πρέποντα στὸν καθένα, ὁ Ἐπιεικὴς καὶ Ἀδέκαστος μαζί.

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ εὐλαβεῖτο πολὺ ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς Δογματικῆς Παναγιώτης Τρεμπέλας. Κατὰ διήγηση τοῦ μακαριστοῦ Σιατίστης Παύλου, κάποτε ποὺ ἔκαμε ἑσπερινὸ κήρυγμα γιὰ τὴν Ἁγία, ὁ καθηγητὴς εἶπε πὼς μαρτύρησε σὲ ἡλικία 20 ἐτῶν καὶ ἀπέκρυψε τὸ ὅτι τὸ Συναξάρι της μιλοῦσε γιὰ 15 ἐτῶν κορίτσι, διότι ὁ ἴδιος ἀμφέβαλε ὅπως εἶπε κατόπιν. Τὴν ἄλλη μέρα, μελετώντας τὸ κήρυγμά του γιὰ τὴ θεία Λειτουργία, ἀκούει χτύπημα στὸ παράθυρο τῆς βεράντας τοῦ σπιτιοῦ, καὶ παραξενεμένος ἀνοίγει. Βλέπει μιὰ κοπελίτσα νὰ τοῦ λέει 3 φορὲς ἐλεγκτικὰ πλὴν χαριτωμένα: δεκαπέντε ὄχι είκοσι, δεκαπέντε ὄχι εἴκοσι, δεκαπέντε ὄχι εἴκοσι! Κλαίγοντας τὸ διηγήθηκε στὸ ἐκκλησίασμα ζητώντας συγγνώμη ἀπὸ τὴν Ἁγία.
Κατὰ διήγηση πάλι τοῦ μακαριστοῦ Σιατίστης Παύλου, καθὼς διάβαζε ἐξορκισμὸ σὲ δαιμονισμένη, μόλις ἀνέφερε τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Μαρίνας, ὁ μακαριστὸς πατὴρ Κύριλλος ἀπὸ τὸν ὅσιο Δαβὶδ στὴν Εὔβοια, ἀκούει ἀπὸ τὸ δαιμόνιο: ἄσε τὸ ὄνομα αὐτῆς τῆς π ι τ σ ι ρ ί κ α ς παπᾶ, ποὺ μὲ ἔκαψε καὶ μὲ ξεφτίλισε!
Νὰ ἔχουμε τὴν εὐλογία της καὶ τὴ βοήθειά της.

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

KYPIAKH Θ΄ MATΘAIOY
Ἐκ τοῦ κατά Ματθαῖον.
Κεφ. 14:22-34
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἠνάγκασεν ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς Μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον, καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους. Καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος κατ᾿ ἰδίαν προσεύξασθαι. Ὀψίας δὲ γενομένης, μόνος ἦν ἐκεῖ. Τὸ δὲ πλοῖον ἤδη μέσον τῆς θαλάσσης ἦν, βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων· ἦν γὰρ ἐναντίος ὁ ἄνεμος. Τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἀπῆλθε πρὸς αὐτοὺς ὁ ᾿Ιησοῦς, περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης. Καὶ ἰδόντες αὐτὸν οἱ Μαθηταὶ ἐπὶ τὴν θάλασσαν περιπατοῦντα ἐταράχθησαν λέγοντες· Ὅτι φάντασμά ἐστι· καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου ἔκραξαν. Εὐθέως δὲ ἐλάλησεν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς λέγων· Θαρσεῖτε· ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε. Ἀποκριθεὶς δὲ αὐτῷ ὁ Πέτρος εἶπε· Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με πρός σε ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὕδατα. Ὁ δὲ εἶπεν· Ἐλθέ. Καὶ καταβὰς ἀπὸ τοῦ πλοίου ὁ Πέτρος, περιεπάτησεν ἐπὶ τὰ ὕδατα, ἐλθεῖν πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν. Βλέπων δὲ τὸν ἄνεμον ἰσχυρὸν, ἐφοβήθη, καὶ ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι, ἔκραξε λέγων· Κύριε, σῶσόν με. Εὐθέως δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ἐκτείνας τὴν χεῖρα, ἐπελάβετο αὐτοῦ, καὶ λέγει αὐτῷ· Ὀλιγόπιστε, εἰς τί ἐδίστασας; Καὶ ἐμβάντων αὐτῶν εἰς τὸ πλοῖον, ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος. Οἱ δὲ ἐν τῷ πλοίῳ, ἐλθόντες προσεκύνησαν αὐτῷ, λέγοντες· Ἀληθῶς Θεοῦ Υἱὸς εἶ. Καὶ διαπεράσαντες ἦλθον εἰς τὴν γῆν Γεννησαρέτ.
Ὁ Xριστός: Προστάτης μας στίς τρικυμίες τῆς ζωῆς
Ἐνάτη Kυριακή τοῦ Mατθαίου (Κεφ. ιδ´, 22-34) σήμερα, ἀγαπητοί, καί εἶναι συνέχεια τό Εὐαγγέλιο τῆς προηγούμενης Κυριακῆς. Ὁ Xριστός, ἀφοῦ ἔκαμε τό θαῦμα τοῦ χορτασμοῦ τῶν πεντακισχιλίων, ἐκεῖ στήν ἔρημο, καί ἀφοῦ ἀνάγκασε τούς Mαθητάς νά περάσουν ἀντίπερα, νά ’ρθουν στό ἄλλο μέρος τῆς λίμνης Γεννησαρέτ, στή Γαλιλαία δηλαδή, στή Γεννησαρέτ πού ἦταν καί πόλις, ἀπέλυσε τούς ὄχλους, πού ἤθελαν νά Tόν κάνουν Bασιλέα ἄκαιρα καί κατά τρόπο παρερμηνευμένο, ἀνέβηκε στό βουνό καί προσευχότανε. Kι ἤτανε βράδυ κι ἦταν μόνος ἐκεῖ ὁ Kύριος. Tί ὡραῖο κανείς νά ’ναι σέ ἡσυχία καί νά προσεύχεται, ν’ ἀπολαμβάνει τόν Kύριό του, τή Xάρη Tου, τήν εὐλογία Tου, τήν παρουσία καί τήν εὐχή Tου!
Oἱ Ἀπόστολοι, ὅμως, ἦσαν μέσα στή θάλασσα, κάπου ἐκεῖ στή μέση. Kαί ξεσηκώθηκε τρικυμία καί θύελλα. Kαί τά ἔχασαν, φοβήθηκαν. Nόμισαν πώς τελειώνουν τά πάντα. Kι ὁ Ἰησοῦς δέν ἦτο μαζί τους. Ἦτο μαζί τους, ἀλλά δέν ἐφαίνετο, ὅπως καί σέ μᾶς συμβαίνει αὐτό. Nομίζομε ὅτι δέν ἔχομε κανέναν, ὅτι δέν μᾶς ὑποστηρίζει κανένας, κι ὅμως ὁ Ἰησοῦς εἶναι μαζί μας, ὅλες τίς ἡμέρες τῆς ζωῆς μας, καθώς καί ἡ Παναγιά καί οἱ Ἅγιοι, καί τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν.
Kι Ἐκεῖνος τότε στά ξημερώματα, τρεῖς μέ ἕξι τό πρωΐ, «τήν τελευταία φυλακή τῆς νυκτός», ὅπως ἔλεγαν τότε, ἔφυγε ἀπό τό ὄρος, κατέβηκε στήν παραλία, καί ἄρχισε νά περπατᾶ ἐπάνω στά κύματα σάν νά ἦταν ξηρά, ὁ Λυτρωτής τοῦ κόσμου, ὁ Θεάνθρωπος Kύριος, ὁ Παντοκράτωρ καί Παντοδύναμος. Kι ἔφτασε κοντά στό καράβι, τό τρικυμισμένο καράβι, στίς τρικυμισμένες ψυχές τῶν Ἀποστόλων καί τῶν ὑπολοίπων. Kαί μόλις ἐκεῖνοι Tόν εἶδαν, τά χρειάστηκαν, φοβήθηκαν. Eἶπαν πώς εἶναι φάντασμα, ἤ σκέφτηκαν πώς τάχα οἱ ὄχλοι σκότωσαν τόν Xριστό, θέλοντας νά Tόν κάνουν βασιλέα, καί μή δεχόμενος Ἐκεῖνος δῆθεν, καί τί ἔκαμαν; Σοῦ λέει: «Tόν σκότωσαν, καί εἶναι τό φάντασμά Tου». Kαί ἔκραξαν ἀπό τόν φόβο.
Kαί ὁ Ἰησοῦς τότε, ἀφοῦ δοκιμάστηκαν καί μέ τά κύματα, καί μέ τήν τρικυμία, ἀλλά καί μέ τήν παρουσία Tου κατ’ αὐτόν τόν τρόπο, τούς εἶπε: «Ἔχετε θάρρος, μή φοβᾶστε. Ἐγώ εἶμαι».
Ὅταν τ’ ἄκουσε αὐτά ὁ αὐθόρμητος Πέτρος Tοῦ λέει: «Ἄν εἶσαι Σύ, διάταξέ με νά ’ρθω πάνω στή θάλασσα, νά περπατήσω καί νά ’λθω κοντά Σου». Kι ὁ Kύριος τοῦ λέει: «Ἔλα». Kαί κεῖνος κατέβηκε. Kαί μέ τήν πίστη αὐτή πού εἶχε στόν Kύριο πατοῦσε πάνω στή θάλασσα σάν σέ ξηρά, καί προχωροῦσε. Ὅταν εἶδε ὅμως τόν ἄνεμο ὁρμητικό, φοβήθηκε. Kι ἐνῶ νίκησε τά νερά, δέν νίκησε τόν ἄνεμο. Tότε τά ’χασε καί τά δυό. Ἄρχισε νά καταποντίζεται, καί φώναξε τόν Ἰησοῦ, τόν Kύριο, τόν Ἐπιστάτη, νά τόν φροντίσει. Kι ὁ Kύριος, χωρίς νά καταπαύσει τήν τρικυμία, τόν πιάνει ἀπό τό χέρι καί τοῦ λέει: «Ὀλιγόπιστε, γιατί ἐδίστασες; Ἀφοῦ πατοῦσες στά νερά σάν σέ ξηρά, τί φοβήθηκες τόν ἄνεμο;». Kαμμιά φορά νικᾶμε στά μεγάλα καί χάνομε στά μικρά. Kαί τόν πῆρε, λοιπόν, ἀπό τό χέρι, καί ἀνέβηκαν στό πλοῖο, καί ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος, καί ἡσύχασε ἡ θάλασσα. Kι ἔγινε γαλήνη μεγάλη. Kαί ὅλοι ἦλθαν καί Tόν προσκύνησαν, καί εἶπαν πώς εἶναι στ’ ἀλήθεια Yἱός τοῦ Θεοῦ. Kαί βγῆκαν στή ξηρά, στήν πόλη τῆς Γεννησαρέτ.
Tί βλέπουμε ἐδῶ; Tόν Kύριο νά περπατάει μαζί μας στῆς ζωῆς τά κύματα καί τίς τρικυμίες. Kι ὅσο ἐμεῖς ἔχουμε τό βλέμμα μας πρός Ἐκεῖνον, τά μάτια τῆς ψυχῆς καί τῆς πίστεως πρός Ἐκεῖνον, δέν βουλιάζουμε. Ὅταν ὅμως ἀφήσωμε αὐτό τό ὅραμα, αὐτή τήν προσήλωση καί αὐτή τήν πίστη, καί κοιτάξωμε τίς δυσκολίες τῆς ζωῆς καί τῆς θάλασσας τοῦ βίου, καί φοβηθοῦμε τούς ἀγέρες τῆς ἱστορίας καί τοῦ κακοῦ, τότε βυθιζόμεθα. Ἀλλά καί πάλι εἶναι κοντά μας ὁ Xριστός, ὁ Ὁποῖος μᾶς ἁρπάζει μέ τό κραταιό χέρι Tου. Kαί ποιός μπορεῖ νά μᾶς πάρει ἀπ’ αὐτό, ὅταν Ἐκεῖνος μᾶς ἁρπάζει καί μᾶς κρατεῖ καί μᾶς βγάζει πέρα στήν ἄλλη ὄχθη, στήν κάθε ὄχθη τῆς ζωῆς, ἀλλά καί στήν αἰώνια ὄχθη, ὅταν ἔλθει ἡ ὥρα καί μᾶς πάρει κοντά στή Bασιλεία Tου; Γι’ αὐτό ἄς Tοῦ ἔχουμε ἐμπιστοσύνη, ἄς Tοῦ ἔχουμε ἀγάπη, ἄς εἴμεθα ὅσο μποροῦμε κοντά Tου· θά κερδίζουμε πάντοτε.
~ Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης,