Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"Φλόγα εἶναι, παιδί μου. Φλόγα μέσα στήν καρδιά. Ἀκοίμητη.."
Εἶναι ἐκπληκτικός ἕνας λόγος της γιά τήν νοερά προσευχή, τόν ὁποῖον εἶπε σέ κάποιον ἐπισκέπτη της πού τήν ρώτησε σχετικά:
«Γιαγιά, ἀκοῦμε τόν πνευματικό μας καμμιά φορά νά κάνη λόγο γιά νοερά προσευχή. Τί εἶναι αὐτό;».
Γερόντισσα Γαλακτία: «Φλόγα εἶναι, παιδί μου. Φλόγα μέσα στήν καρδιά. Ἀκοίμητη.
Γυρίζει γύρου γύρου (κυκλικά) καί μουρμουρίζει τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ…
Δέν προκάνει νά πέσι πράμα κακό ἐκιά μέσα, γιατί τό καίει… Σοῦ δείχνει ἐκειόνα τό φαναράκι πόσο γλυκός εἶναι ὁ Παράδεισος καί πόσο ἁμαρτωλός εἶναι ἐκειόσας πού τό νοιώθει… Σοῦ δείχνει ὅτι ὁ Θεός εἶναι τό πᾶν καί ἐμεῖς μηδέν! Γι’ αὐτό ἔχεις χαρά καί λύπη.
Χαρά γιά τήν νίκη τοῦ Χριστοῦ καί πόνο ἀβάσταχτο γιά τίς ἁμαρτίες σου. Ἐλπίζεις ὅμως, γιατί θωρεῖς ποιός εἶναι ὁ Χριστός… Ὅποιος τό ζήσει αὐτό καί καυχηθεῖ, δέν εἶναι πράμα… τοπάκι εἶναι στά πόδια τῶν κακῶν (δαιμόνων)…
Λέω τοῦ π. Ἀντωνίου νά μή σᾶς μιλᾶ γι’ αὐτά. Γιά τίς ἁμαρτίες νά λέη, γιά μετάνοια νά λέη καί νά λέτε ἥσυχα, ἥσυχα τό ὄνομά Του, τοῦ Χριστοῦ (Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με).
Ἐδᾶ, παιδί μου, ζοῦνε οἱ ἄνθρωποι στσί ὑπονόμους… οὔτε κἄν πάνω στήν γῆ… οὔτε χοίροι δέν πᾶνε ὀμπρός τος. Ποῦ νά καταλάβουνε ἀπό τέτοιους ἥλιους…».
Γερόντισσα Γαλακτία

[toula]

"Όλα τα γνω­ρί­ζου­με, εί­μα­στε όλοι σο­φοί..."
Για να απαν­τή­σει ο Θεός στο αί­τη­μά μας και να μας δώ­σει ό,τι του ζη­τά­με, πρέ­πει πρώ­τα από όλα να έχου­με τα­πεί­νω­ση, την οποία εμείς δεν έχου­με.
Όλοι μας, μι­κροί και με­γά­λοι, έχου­με πολύ εγωι­σμό και δεν δε­χό­μα­στε υπό­δει­ξη και πα­ρα­τή­ρη­ση.
Όλα τα γνω­ρί­ζου­με, εί­μα­στε όλοι σο­φοί...
Άγιος Παΐσιος

[toula]

"Χόρτασα Χριστόν.."
Να λέγεις την ευχή συνεχώς μέρα νύχτα και πότε πότε να παρακαλείς και τους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ κι εκείνοι θα έρχονται και θα σε σκεπάζουν με τις φτερούγες τους.
Και λέγοντας την ευχή από το βάθος της καρδιάς σου, θα χορτάσεις Χριστόν.
Θα χορτάσεις Χριστόν, όπως είπε και κάποιος όταν κοινώνησε. Χόρτασα Χριστόν. Θεέ μου χόρτασα.
Για μέρες θα μπορώ να φωνάζω, δεν πεινώ, δεν διψώ. Χόρτασα. Μόνο όσοι το ένοιωσαν μπορούν να καταλάβουν αυτήν την λέξη. Χόρτασα.
Και μετά θα έρθουν τα γλυκά τα δάκρυα, τα χαρισματικά και θα πλημμυρίσεις από ουράνια αγαλλίαση και βεβαιωμένη την ελπίδα της σωτηρίας σου.
Μόνο στην Θεία Του μακροθυμία και ευσπλαχνία προσβλέπουμε. "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς." Ο Κύριος είναι οικτίρμων και ελεήμων.
~ Γέρ. Χαράλαμπος ο κομποσκοινάς~

[toula]

"Ο νους εί­ναι απα­σχο­λη­μέ­νος όλη την ημέ­ρα μ’ αυτό που έζη­σε το πρωί στην προ­σευ­χή του.."
Ή πρωι­νή προ­σευ­χή για τον άν­θρω­πο εί­ναι όπως ακρι­βώς η πρωι­νή δρο­σιά στα φυτά.
Όποιος προ­σεύ­χε­ται στον Θεό το πρωί, με την πρέ­που­σα προ­σο­χή και ευ­λά­βεια, εί­ναι χα­ρού­με­νος και ει­ρη­νι­κός όλη την υπό­λοι­πη ημέ­ρα.
Ο νους εί­ναι απα­σχο­λη­μέ­νος όλη την ημέ­ρα μ’ αυτό που έζη­σε το πρωί στην προ­σευ­χή του.
Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

[toula]

«Η Διαθήκη που σας αφήνω είναι να γνωρίσετε το Άγιο Πνεύμα.
Να το εργαστείτε και να το χτίσετε μέσα σας, τηρώντας τις εντολές του Ευαγγελίου και έχοντας ειρήνη στη ψυχή σας.
Να έχετε αγάπη, ομόνοια και να φωνάζετε το όνομα του Χριστού και της Παναγίας μας.
Οι άγγελοι να σας συντροφεύουν».
Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας (1928-2009✞)

[toula]

"Παιδί μου,αυτά είναι του Θεού πράγματα, είπε και έφυγε.."
Από το βιβλίο Μητροπολίτου Σιατίστης κυρού Παύλου.
"Ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης,όπως τον γνώρισα"
Μετά την χειροτονία μου ήθελα να πάω στο Μοναστήρι του Οσίου Δαυίδ να λειτουργήσω.
Αυτοκίνητο δεν είχα και απευθύνθηκα σε ένα γνωστό ταξιτζή της περιοχής.
Μου διηγήθηκε λοιπὸν για τον π.Ιάκωβο (Τσαλίκη) το εξής:
- Μια μέρα πήγα στο Μοναστήρι με μια γυναίκα.
Κολλήσαμε στη λάσπη του δρόμου και ξεκινήσαμε με τα πόδια.
Μόλις φτάνουμε στους πρόποδες του λοφίσκου, βλέπω τον π.Ιάκωβο πάνω σε ένα μουλάρι να κατηφορίζει.Πήγαινε να κοινωνήσει κάποιον στα Δαμιά.
Εμείς σε δέκα λεπτά φτάσαμε στο Μοναστήρι.
Βλέπουμε τον π.Ιάκωβο να βγαίνει από μέσα!
Τον ρώτησα:
- Καλά, βρε Γέροντα, πώς πήγες και γύρισες τόσο γρήγορα;
- Παιδί μου,αυτά είναι του Θεού πράγματα, είπε και έφυγε..
Την ευχή τους να έχουμε.

[toula]

Οι τάχα «ευσεβείς» γονείς, που είχαν τη φροντίδα να κάνουν τα παιδιά τους «καλούς χριστιανούς», μ’ αυτή την αγάπη τους, την ανθρώπινη, τα καταπίεσαν κι έγινε το αντίθετο.
Πιέζονται, δηλαδή, όταν είναι μικρά τα παιδιά κι όταν γίνουν δεκαέξι χρονών, δεκαεπτά ή δεκαοκτώ φτάνουν στο αντίθετο αποτέλεσμα...
Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

[toula]

"Μαρία η ψηλή
Μοναχή Μαρία Στυλιανοπούλου"
(Λεμεσού Αθανασίου)
Αυτή η κοπέλα, μια αγία ψυχή, ήταν πανύψηλη, ήταν γίγαντας. Βέβαια στο τέλος καμπούριασε, περπατούσε με σίδερα, μετά με καροτσάκι. Εγώ την πρόλαβα πού περπατούσε ίσια. Είχε γιγαντισμό, ήταν παραμορφωμένη. Τα παπούτσια της, έχω ένα παπούτσι της στο μοναστήρι, ήταν 57 νούμερο, τόσο πράγμα σαν βάρκα, η παλάμη της ήταν 3 φορές μεγαλύτερη από την δική μου.
Να σας πω πώς την γνωρίσαμε. Είχαμε έναν δικό μας μοναχό τον π. Νήφωνα, ο οποίος πουλούσε μήλα σε σακούλια όταν ήταν πρώτη Λυκείου και πήγε να πουλήσει μήλα. Χτύπησε την πόρτα και την άνοιξε η Μαρία, μόλις την είδε από τον φόβο του, της πέταξε τα μήλα κι όπου φύγει φύγει. Ήταν όμως η αιτία να γνωριστούν και να συνδεθούν πνευματικά και αργότερα μέσω αυτού να γνωρίσομεν και εμείς την μακαριστή Μαρία.
Αυτή η κοπέλα, ήταν μια αγία ψυχή, πραγματικά μια αγία, παρ’ όλο που ήταν ένα τέρας εξωτερικά, και το πρόσωπο της ήταν αλλοιωμένο ακόμη και τα μικρά παιδιά δεν την φοβόντουσαν. Ανέπαυε πολύ κόσμο. Ήταν δηλαδή… μια πνευματική μητέρα με όλη την σημασία της λέξεως.
Αυτή η κοπέλα ήταν μία τυπικά χριστιανή στα πρώτα χρόνια και η μητέρα της καλή χριστιανή. Όταν μεγάλωσε και μεγάλωνε και έγινε δυσθεώρητη, έγινε 2.30 μ., αφού στο Νοσοκομείο έβαλαν δύο κρεββάτια τα ένωσαν για να την χωρέσει, όταν πέθανε το φέρετρό της ήταν από εδώ μέχρι εκεί πού είναι η καρέκλα.
Την ζήτησαν στην Αμερική και πήγε, με έξοδα της Κυβερνήσεως, για εξετάσεις. Για να ερευνήσουν το φαινόμενο. Συνήλθαν εκεί οι μεγάλοι γιατροί κ.τ.λ. κι άλλος έλεγε γιγαντισμό κι άλλος διάφορες θεωρίες. Δεν μπορούσαν όμως επακριβώς να δουν τί έπαθε η Μαρία κι έγινε τόσο μεγάλο πράγμα, τόσο μεγάλος άνθρωπος. Και βέβαια της είπαν τότε πώς είχε ένα πρόβλημα. Όλο το κεφάλι της μέσα είχε όγκο, ο οποίος πίεζε τα μάτια και θα έχανε το φως της, θα τυφλωνόταν.
Οι Αμερικάνοι προσφέρθηκαν να αγοράσουν τον σκελετό της και αυτή λυπήθηκε πάρα πολύ, όταν το άκουσε, γιατί ήταν ένα φαινόμενο γι΄ αυτούς έτσι να την διατηρήσουνε για λόγους επιστημονικούς.
Σ΄ αυτήν την κατάσταση επέστρεψε στην Αθήνα μετά από την Αμερική, και μια κοπέλα της λέει εκεί, δεν πάμε να δούμε το γέρο Πορφύριο στην Πεντέλη;
Η Μαρία δεν είχε ιδέα από γέροντες κι απ΄ αυτά τα πράγματα, και της λέει: τί να μου πει κι αυτός ο γέρος! Με πήγαν στην Αμερική και με είδαν τόσοι επιστήμονες, τί να μου πει κι αυτός ο γέρος! Έλα πάμε, είναι και τυφλός και δεν μιλάει και καλά. Η Μαρία είπε, είναι και τυφλός και δεν ακούει και καλά… Η Μαρία, ήταν σε μια κατάσταση απελπισίας, τέλος πάντων από δώ από κει την έπεισαν να πάει.
Πήγαν στο κελί του γέροντα, ήταν τυφλός ο γέροντας Πορφύριος κι όταν μπήκαν μέσα της λέει: γιατί σου έλεγε η φίλη σου να έρθεις και δεν ερχόσουν και της είπε ακριβώς τί έλεγε η Μαρία. Αύτη ντράπηκε και της λέει τί έπαθες; Λέει, γέροντα θα χάσω το φως μου κι έκλαιγε. Της λέει, όχι παιδί μου το φως σου, τα κόκκαλά σου θα σπάζουν… Του λέει, όχι γέροντα, τα κόκκαλά μου είναι γερά, δεν έχουν τίποτα τα οστά μου, το φως μου θα χάσω. Της άπαντα όχι το φως σου, τα οστά σου. Αυτή το επαναλαμβάνει τρίτη φορά, γέροντα το φως μου.
– Όχι το φως σου, τα οστά σου θα συντρίβουν. Αυτή δεν καταλάβαινε.
Της λέει ο γέροντας, γονάτισε. Γονάτισε όπως μπόρεσε κι ο γέροντας έβαλε τα χέρια του πάνω στο κεφάλι της κι άρχισε να προσεύχεται. Και μου έλεγε η Μαρία, αισθανόταν μέσα το κεφάλι της να βράζει ολόκληρο, οπότε της λέει ο γέροντας: δεν θα χάσεις το φως σου, τα οστά σου θα βγουν, θα τρίβονται τα οστά σου. Αύτη δεν πίστεψε. Λέει ο π. Πορφύριος, από που το έπαθες αυτό, σου είπαν οι γιατροί; Του απάντησε: γέροντα οι γιατροί δεν βρήκαν την αιτία, είπαν γιγαντισμός είναι, δεν βρήκαν την αιτία.
Λέει στην μητέρα της: εσύ θυμάσαι πού ήσουν έγκυος στην Μαρία; ( Η Μαρία ήταν 43 ετών τότε). Λέει η μητέρα της ε! θυμούμαι. Της λέει θυμάσαι, όταν ήσουν δύο μηνών πού έκανες πολλούς εμετούς; Θυμάμαι αμυδρά γέροντα. Θυμάσαι πού σε πήγε ο άντρας σου σε έναν γιατρό; πού να θυμάμαι τώρα τον γιατρό; και αρχίζει ο γέροντας να της περιγράφει: θυμήσου που κατεβαίνατε με λεωφορείο από το χωριό σας, κατεβαίνατε σε μια πλατεία και της περιγράφει την πλατεία πριν από 42 χρόνια, σε πήρε ο άντρας σου και σε πήγε στον τάδε δρόμο κι άρχισε να της διηγείται τον δρόμο κι η Κωνσταντία άρχισε να θυμάται τον δρόμο εκείνο, σε πήγε σ΄ έναν τόπο πού η πόρτα ήταν πράσινη, στο ιατρείο του ανθρώπου εκείνου. Μπήκες μέσα και του είπες ότι κάνεις πολλούς εμετούς από την εγκυμοσύνη και σου έδωσε ένα φακελάκι με χάπια, με 15 χάπια μέσα, τα θυμάσαι; λέει θυμάμαι γέροντα. Λέει ο Γέροντας τα χάπια εκείνα ήταν χάπια επιληψίας, έκανε λάθος ο γιατρός, τα ήπιες και παραμορφώθηκε το έμβρυο γι΄ αυτό κι έγινε έτσι η κόρη σου. Και πραγματικά, το έστειλαν το μήνυμα αυτό στην Αμερική, κι ήταν πραγματικώς επιστημονικά. Αυτή όμως μετά τελικά τί έγινε; Σταμάτησε να χάνει το φως της κι άρχισε να τρίβονται τα κόκκαλά της. Μια φορά ήμουν παρών εγώ, πού ένα κόκκαλο από την πλάτη της τρύπησε το δέρμα της και βγήκε έξω, συντρίβονταν τα κόκκαλά, διαλύονταν τα κόκκαλά, όπως ακριβώς της είχε πει ο π. Πορφύριος. Ο γέροντας, όταν βγήκε η Μαρία έξω, είπε: αυτή είναι μια αγία, και περιέγραψέ την..
Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανασίου

[toula]

"Αμέσως τρέχω σ΄εσένα, το καταφύγιο μου.."
Δεν χρειάζεται να με καλέσης, Θεέ μου.
Το καταφύγιο ποτέ δεν μας καλεί.
Όταν σε χρειασθώ, μόλις σε χρειασθώ, εσύ είσαι παρών. Αμέσως τρέχω σ΄εσένα, το καταφύγιο μου.
Είσαι η ελπίδα μου. Είσαι αυτός ο οποίος με βγάζεις από κάθε κίνδυνο, από κάθε σάλο.
Προτού καν σκεφθώ ότι κινδυνεύω,
έχω διασωθή.
Αρχ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

[toula]

Μείνε λίγο με τον εαυτό σου…
«Πρέπει να μαζευτούμε. Να μαζέψουμε και τη διάνοια και την ψυχή. Όλα.
Και να κλείσουμε τις θύρες.
Ποιες είναι οι θύρες; Είναι οι αισθήσεις.
Μαζέψου μέσα και κλείσε τις πόρτες.
Μείνε λίγο με τον εαυτό σου, βρε παιδί μου. Θα πεθάνεις και δεν θα τον έχεις γνωρίσει. Θα φύγεις και δε θα τον έχεις αγαπήσει, δε θα τον έχεις πονέσει. Άμα δεν τον έχεις πονέσει, πώς θα τον σώσεις;
Άμα δεν τον έχεις αγαπήσει πώς θα αγαπήσεις τον άλλον; Δεν λέει ο Κύριος, «αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν»;
Εκεί, μέσα σου αρχίζει η δουλειά.»
Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης