"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ένας νέος επισκέφθηκε τον Άγιο Παΐσιο στο Κελί του στην Παναγούδα (Άγιο Όρος) παραμονές του Δεκαπενταυγούστου.
Ο νέος ήταν γεμάτος άγχος και παράπονα για τη ζωή του, νιώθοντας μόνος και αβοήθητος!
Ο Άγιος τον άκουσε με υπομονή, τον πήρε από το χέρι και τον έφερε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας.
- «Βλέπεις Αυτήν την Εικόνα;», τον ρώτησε.
- «Ναι, Γέροντα», απάντησε ο νέος.
- «Όταν είσαι στενοχωρημένος, πηγαίνεις στη Μάνα σου να της πεις τον πόνο σου!
Αν η επίγεια Μάνα σε αγαπάει μία φορά, η Παναγία σε αγαπάει χίλιες.
Τις ημέρες αυτές του Αυγούστου, η Παναγία γυρίζει όλο τον κόσμο και μαζεύει τα δάκρυα των ανθρώπων!
Μην κλαις λοιπόν σαν ορφανός. Πες τα όλα σε Εκείνη»!
Ο νέος έφυγε από το Κελί με αληθινή Ειρήνη στην Καρδιά του, νιώθοντας για πρώτη φορά ότι δεν είναι μόνος...!!!

Εάν ασταμάτητα μετράς τις αμαρτίες του άλλου, θα αυξάνονται οι δικές σου.
"Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς"

Τα Ευλογημένα Μήλα της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου, που βοηθούν τις γυναίκες να τεκνοποιήσουν…!!!
Η ιστορία με τον Ναυτικό…!!!
Κάποια χρονιά, ξημερώνοντας η γιορτή του Μεγάλου Βασιλείου, και μετά την τέλεση του Εσπερινού, η Αγία ξαγρυπνούσε προσευχόμενη.
Πλησίαζε η ώρα του Όρθρου και τότε η Ειρήνη ακούει κάποια φωνή να της λέει:
«Υποδέξου το ναυτικό που σού φέρνει τα Εσπεριδοειδή και φάε να ευφρανθεί η ψυχή σου»!
Πράγματι, η Οσία Ηγουμένη του Χρυσοβαλάντου συνάντησε τον άνθρωπο και τον ακούει να της εξιστορεί την εξής θαυμάσια ιστορία:
Ήταν ναυτικός, πλοιοκτήτης ενός καραβιού, από την ιερή Πάτμο. Απέπλευσε με το πλοίο του από το βόρειο τμήμα του νησιού για την Πόλη και βρισκόταν λίγα μέτρα από τη στεριά, όταν βλέπει εκείνος και οι ναύτες κάποιον Σεβάσμιο Γέροντα να τους φωνάζει να σταματήσουν. Αυτό όμως ήταν αδύνατο, καθώς ο ισχυρός άνεμος έσπρωχνε το πλοίο στο ανοιχτό πέλαγος.
Τότε ο Γέροντας φωνάζει με όλη τη δύναμή του και προστάζει το πλοίο να σταματήσει!
Το καράβι ακινητοποιείται και ο ίδιος αρχίζει να βαδίζει πάνω στα ύδατα. Μπροστά στους κατάπληκτους ναύτες, επιβιβάζεται στο πλοίο και δίνει στον Καπετάνιο τρία μήλα και του λέει:
«Όταν πας στη Βασιλεύουσα, δώσε τα στον Πατριάρχη και πες του πως του τα στέλνει ο Πανάγαθος Θεός με τον δούλο Του Ιωάννη, από τον Παράδεισο»!
Έπειτα δίνει στον Ναύκληρο άλλα τρία μήλα προσθέτοντας:
«Αυτά να τα πας της Ειρήνης, της Ηγουμένης του Χρυσοβαλάντου, και να της πείς:
Φάγε από τους καρπούς του Παραδείσου που η αγνή ψυχή σου επεθύμησε»!
Λέγοντας αυτά, ο Γέροντας ευλόγησε το πλήρωμα και το πλοίο ξεκίνησε και πάλι το ταξίδι του, ενώ ο ίδιος εξαφανίστηκε.
Ολοκληρώνοντας τη διήγησή του, ο ναυτικός προσκύνησε την Ειρήνη και της πρόσφερε τα μήλα.
Η Αγία τα δέχτηκε με δάκρυα ευλάβειας και ευγνωμοσύνης, ευχαριστώντας τον Άγιο Ευαγγελιστή και Απόστολο Ιωάννη!
Η Ουράνια Πρόσκληση….!!!
Στο Κελί της γονάτισε και ευχαρίστησε τον Χριστό για αυτό το δείγμα της εύνοιάς Του προς τη δούλη Του. Τα μήλα ήταν πραγματικά παραδεισένια, τόσο όμορφα σε σχήμα και χρώμα που όμοιά τους δεν υπήρχαν. Η ευωδιά τους πλημμύριζε τη Μονή και οι Αδελφές απορούσαν για το καινούργιο θαύμα που συντελούνταν στον ευλογημένο χώρο.
Η Αγία Ειρήνη, με την έμφυτη ευφυία της και τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, εννόησε ότι το θείο αυτό δώρο ήταν Ουράνια Πρόσκληση!
Όταν έφτασε η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, έκοψε το ένα μήλο σε λεπτά κομματάκια και έτρωγε ένα κομμάτι κάθε μέρα, απέχοντας από οποιαδήποτε άλλη τροφή, ακόμη και από το νερό!
Τη Μεγάλη Πέμπτη, ύστερα από τη Θεία Λειτουργία, και αφού όλες οι Μοναχές κοινώνησαν των Αχράντων Μυστηρίων, η Οσία Ειρήνη έκοψε και το δεύτερο μήλο και έδωσε σε κάθε αδελφή από ένα κομμάτι.
Τότε τους αποκάλυψε και την ιστορία του Θείου Δώρου, και όλες μαζί δοξολογούσαν τον Ύψιστο για τα αναρίθμητα χαρίσματα προς την Ηγουμένη τους!
Το τρίτο μήλο η Ειρήνη το φύλαξε για τις τελευταίες μέρες της επίγειας ζωής της!
Τη Μεγάλη Παρασκευή, οι Αδελφές έψαλαν τα Άγια και Σωτήρια Πάθη και η Οσία Ειρήνη, μόνη της μέσα στο Ιερό Βήμα γονατισμένη, είχε παραδοθεί σε Προσευχή.
Τότε είδε θαυμάσιο όραμα:
Άνοιξε ο θόλος του Ναού και πλήθος Αγγέλων εμφανίστηκαν, οι οποίοι έψαλλαν δοξαστικούς ύμνους και θυμιάτιζαν την Αγία Τράπεζα!
Εμφανίστηκε και ο ίδιος ο Χριστός, Θριαμβευτής με τον Σταυρό στον ώμο!
Οι Άγγελοι γονάτισαν να τον χαιρετήσουν, ενώ η λάμψη Του θάμπωσε την Ειρήνη, η οποία αντικρίζοντάς Τον ένιωσε το σκίρτημα του Θείου Έρωτα και χαμήλωσε το βλέμμα της.
Όταν δειλά ύψωσε τα μάτια της και πάλι, το όραμα είχε χαθεί!
Δίπλα της βρισκόταν μόνο ο Άγγελος – Οδηγός της, που τόσες φορές την είχε διακονήσει.
«Γίνου έτοιμη!», της είπε απλά και εκείνη κατάλαβε ότι πλησίαζε η ώρα να διακονεί τους ανθρώπους από τα Ουράνια.
Με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος τακτοποίησε τις υποθέσεις του Μοναστηριού και υπέδειξε την άξια διάδοχό της.
Μια εβδομάδα πριν τη μεγάλη ημέρα, νήστεψε τρώγοντας μόνο από το τρίτο Παραδεισένιο Μήλο, και καθημερινά κοινωνούσε των Αχράντων Μυστηρίων!
Ξημέρωσε τέλος η Κυριακή, όπου για τελευταία φορά η Ειρήνη παρακολούθησε τη Θεία Λειτουργία. Απάγγειλε το Σύμβολο της Πίστεώς μας, Κοινώνησε, Αγκάλιασε τις Αδελφές και τους ζήτησε Συγγνώμη, και τέλος γονάτισε μπροστά στην Ωραία Πύλη, ύψωσε τα χέρια της και προσευχήθηκε για τελευταία φορά...!!!

Είπε γέρων:«Μέσω της Μητέρας του Θεού, έχουμε καρδιά Μητέρας στον Ουρανό».

«Είναι αδύνατον να χάση την ψυχή του εκείνος
που τιμά την Παναγία!»!!!
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Οι Άγιοι έδωσαν τα πάντα και ζήτησαν έναν Χριστό. Εμείς πολλές φορές ζητάμε τα πάντα από τον Χριστό και δυσκολευόμαστε να Του δώσουμε ένα πάθος.
Μία κακία. Μία παλιά έχθρα. Ένα πείσμα. Μία αδικία. Μία φιλοδοξία. Μία κρυφή αμαρτία. Αυτό είναι το τάμα που δυσκολευόμαστε περισσότερο να κάνουμε. Όχι «Παναγία μου, αν γίνει αυτό, θα σου φέρω μια λαμπάδα», αλλά «Χριστέ μου, αυτό το πράγμα με χωρίζει από Σένα. Πάρ’ το. Και επειδή βλέπεις ότι ακόμη και τώρα δυσκολεύομαι να Σου το δώσω, κάνε με τουλάχιστον να θέλω να Σου το δώσω». Εκεί αρχίζει η μετάνοια. Όχι όταν ζητάμε από τον Θεό να γίνει συνεργός στα σχέδιά μας, αλλά όταν Του επιτρέπουμε να γκρεμίσει μέσα μας ό,τι δεν οδηγεί σε Εκείνον

Στην προσευχή μας πολλές φορές επικαλούμαστε τους Αγίους.
Αν τους αναφέρουμε μέσα μας και ονομαστικά, πάει να πει πως τους φέρνουμε στην καρδιά μας. Γι’ αυτό να τους ζητάς με παρρησία να πρεσβεύουν και να μεσιτεύουν για σένα.
Θα σε ακούσουν και θα μεταφέρουν την προσευχή σου μπροστά στον θρόνο του Κυρίου τόσο γρήγορα, όσο κρατάει το ανοιγόκλεισμα του ματιού. Γιατί ο Θεός είναι πανταχού παρών, Πάνσοφος.
Στην αγία Αναφορά επικαλείσαι τον Ιησού Χριστό ή την Παναγία Μητέρα Του ή τους Αγίους, ή μνημονεύεις τα ονόματα «ζώντων και τεθνεώντων». Τότε τα ψίχουλα που τρίβει από το πρόσφορο ο ιερέας αντιπροσωπεύουν τον Κύριο ή την Παναγία Μητέρα Του ή κάποιον Άγιο ή πολλούς Αγίους μαζί. Το ίδιο γίνεται όταν μνημονεύονται οι ζωντανοί και οι κεκοιμημένοι. Έτσι στα χείλη μας και στην καρδιά μας αντιπροσωπεύονται σε μικρογραφία ο επάνω και ο κάτω κόσμος. Και όλα αυτά με την πίστη, με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, του Παρακλήτου.
Όταν προσεύχομαι, πιστεύω απόλυτα, ότι ο Θεός «πληροί» τα πάντα, επομένως είναι και στα δεξιά μου. Πιστεύω ότι Αυτός ο ίδιος μου έδωσε το δικαίωμα να προσεύχομαι και να Τον επικαλούμαι. Δεν πρέπει την ώρα της προσευχής να είμαστε «ψυχικοί, Πνεῦμα μὴ ἔχοντε» (Ιούδα 1, 19), γιατί έτσι η προσευχή μας θα είναι άκαρπη.
Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Ρωτάμε… Εφαρμόζουμε, όμως, αυτά που ακούμε;
Πήγε κάποτε στον αββά Φήλικα ένας αδελφός, έχοντας μαζί του και μερικούς κοσμικούς. Παρακάλεσε, λοιπόν, τον αββά να τους πει ωφέλιμο λόγο. Ο γέροντας όμως σώπαινε. Ο αδελφός συνέχισε να τον παρακαλεί ώρα πολλή, οπότε εκείνος τους είπε:
– Θέλετε να ακούσετε ψυχωφελή λόγο;
– Ναι, αββά, αποκρίθηκαν.
– Δεν υπάρχει πια λόγος, είπε ο γέροντας. Γιατί όταν οι αδελφοί ρωτούσαν τους Γέροντες και έκαναν όσα εκείνοι τους συμβούλευαν, ο Θεός έδινε λόγο, για να ωφεληθούν εκείνοι που ρωτούσαν. Τώρα, όμως, επειδή ρωτάνε αλλά δεν εφαρμόζουν όσα ακούνε, πήρε ο Θεός τη χάρη του λόγου από τους Γέροντες. Δεν βρίσκουν πια τι να πουν, γιατί δεν υπάρχει εργάτης της αρετής.
Όταν τον άκουσαν οι επισκέπτες, αναστέναξαν και είπαν:
– Προσευχήσου για μας, αββά.

Υπάρχουν άνθρωποι που είναι κατά πάντα καλοί άνθρωποι, αλλά καθόλου Χριστιανοί. Ούτε μυρμήγκι πειράζουνε, αλλά με τη ζωή τους ποδοπατούνε τον Χριστό.
Λένε πολλοί γι’ αυτούς:
– Ξέρεις τι καλός άνθρωπος είναι; Πολύ καλός άνθρωπος!
– Βρε με την Εκκλησία έχει οργανική σχέση; Έχει πνευματικό; Εξομολογείται; Κοινωνεί; Νηστεύει; Εγκρατεύεται;
– Είναι καλός! Είναι καλός!
– Δεν πάει να έχει όλες τις καλοσύνες του κόσμου, αν δεν έχει αυτά, τίποτα δεν έχει.
Να ξέρετε, ότι οι καλοί άνθρωποι πάνε στην κόλαση και μάλιστα σε ειδική κόλαση! Και ποιοι πάνε στον Παράδεισο; Οι πραγματικοί Χριστιανοί! Γιατί ο Χριστός δεν ήρθε στη γη, να κάνει καλούς ανθρώπους, αλλά ήρθε να κάνει πολίτες της βασιλείας των Ουρανών. Να τους πολιτογράψει. Να τους αλλάξει το αίμα με τη Θεία Κοινωνία και από κοινούς ανθρώπους να τους κάνει καινούς. Από θνητούς να τους κάνει βασιλόπουλα.
Άρα το ζήτημα δεν είναι αν είμαι καλός ή κακός άνθρωπος, αλλά αν είμαι με τον Χριστό ή όχι.
(†) Δημήτριος Παναγόπουλος (ιεροκήρυκας)

Διαφορετικά βλέπουν τά μάτια τῶν ἀνθρώπων καί διαφορετικά ὁ Θεός. Λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος:
«Εἶδα ἄνθρωπον πού φανερά ἁμάρτησε, ἀλλά μυστικά μετενόησε. Καί αὐτόν πού ἐγώ τόν κατέκρινα ὡς ἀνήθικον, ὁ Θεός τόν θεωροῦσε ἁγνόν, διότι μέ τήν μετάνοιάν του Τόν εἶχε ἐξευμενήσει πλήρως».
Εἰς τήν παροῦσαν ζωήν, ὁ ἕνας, μικρός ἤ μεγάλος, θά κρίνεται πάντοτε ἀπό τούς ἄλλους. Εἰς τήν μέλλουσαν ὅμως ζωήν, οἱ πολλοί, δηλαδή οἱ πάντες, θά κριθοῦμε ἀπό τόν Ἕναν! Τόν Θεόν. Ἡ ἀπόφασις διά τούς πολλούς θά εἶναι τότε ἡ ἐτυμηγορία τοῦ Ἑνός. Ἐδῶ, εἰς αὐτήν τήν ζωήν, οἱ κρίσεις τῶν ἀνθρώπων διά τούς ἄλλους στηρίζονται σέ ὅ,τι βλέπουν μόνον ὡς θεατές. Ἡ κρίσις τοῦ Θεοῦ δι᾽ ὅλους μας ὅμως, βασίζεται εἰς ὅσα Ἐκεῖνος γνωρίζει, ὡς τέλειος καρδιογνώστης.
Δέν πρέπει ποτέ νά κρίνωμε, οὔτε νά περιφρονοῦμε κανέναν. Λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Ἄν βλέπῃς τόν ἀδελφόν σου εἰς τόν δρόμον τῆς ἁμαρτίας, ρίψε εἰς τούς ὤμους του τόν μανδύαν τῆς ἀγάπης σου», καί πρέπει «νά ἀγαπᾶμε τόν ἁμαρτωλόν, καί νά μισοῦμε μόνον τήν ἁμαρτίαν».
Εἰς τά σπλάχνα οἰκτιρμῶν πού ζητοῦμε ἀπό τόν Θεόν διά τίς ἰδικές μας ἁμαρτίες, ὀφείλομε νά καταθέσωμε καί τήν ἰδικήν μας εὐσπλαχνίαν πρός τούς συνανθρώπους μας. Καί ἄς μήν λησμονοῦμε, ὅτι εἴμεθα ὅλοι ἁμαρτωλοί καί φέρομε μέσα μας τήν ἀνθρωπίνην πεπτωκυῖαν φύσιν μας, τήν πεσμένην φύσιν μας. Εἰς τό σφάλμα πού ἔπεσε σήμερα κάποιος, αὔριο ἠμπορεῖ νά πέσωμε ἐμεῖς.