ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
Ένας πατέρας έφερε το παιδί του στον Χριστό, λέγοντάς του ότι σεληνιάζεται. Ο Χριστός έδειξε ότι το παιδί διακατεχόταν από δαιμόνιο. Δεν το επηρέαζε σε τίποτε η σελήνη ή τα άστρα, όπως νόμιζαν και νομίζουν πολλές φορές οι άνθρωποι. Και φυσικά ο Χριστός θεράπευσε το παιδί, επιτιμώντας και βγάζοντας το δαιμόνιο. Στους μαθητές του, που απέτυχαν να βγάλουν το πονηρό πνεύμα, καταλόγισε έλλειψη πίστης, προσευχής και νηστείας (Κυριακή Ι΄ Ματθαίου).
Το δυναμικό αυτό τρίπτυχο (πίστη, προσευχή, νηστεία), είναι κάτι που δεν ηχεί ευχάριστα στα αυτιά μας σήμερα. Απαιτεί προϋποθέσεις που δεν είμαστε διατεθειμένοι να παράσχουμε. Κατ’ αρχήν ο άνθρωπος δεν ικανοποιείται με την πίστη. Θέλει βεβαιότητες ατράνταχτες, σιγουριά ψηλαφητή για το καθετί. Αγκιστρώνεται πιο πολύ στη λογική του, δέχεται συνήθως μόνο ό,τι αυτή μπορεί να επεξηγήσει. Πραγματικότητες πέραν της λογικής, όπως ο Θεός, γίνονται αποδεκτές με αγνωστικισμό, μια και δεν υπάρχουν γι’ αυτές λογικές, δηλαδή αναντίρρητες, αποδείξεις. Δεν επιστρατεύεται η πίστη πουθενά. Εφαρμόζεται ο κανόνας, «για όσα δεν μπορούμε να μιλήσουμε, καλύτερα να μένουμε σιωπηλοί». Η λογική αποθεώνεται, η πίστη περιφρονείται.
Η προσευχή προϋποθέτει μετατόπιση του κέντρου από τον άνθρωπο στον Θεό. Έρχεται μετά την πίστη, αλλά θέλει επιπλέον και κόπο. Δεν είναι μόνο να ψελλίσουμε κάποια λόγια στον Θεό. Είναι να μεταβάλουμε τη ζωή μας ολόκληρη σε προσευχή αδιάλειπτη. Σε μια σχέση ευχαριστίας και δοξολογίας προς τον Θεό για όλα. Κάτι, που θα μπορούσε να προκύψει και να κρατηθεί σε αδιάπτωτη ένταση μόνο από μια βαθειά αγάπη, έναν μανικό έρωτα για τον Θεό, που θα υποσκέλιζε κάθε έρωτα για καθετί κοσμικό. Που θα μετέθετε την επιθυμία μας στο «όντως εφετόν», στο μόνο που πραγματικά αξίζει ν’ αγαπηθεί, που θα έβλεπε το παν, την απόλυτη χαρά στον Χριστό.
Η νηστεία πάλι σημαίνει άσκηση. Σωματική και πνευματική. Θέλει κόπο κι αυτή, και μάλιστα πολύ, γιατί μας φέρνει σε κόντρα με ό,τι μάθαμε πολύ καλά από τα γεννοφάσκια μας: Να απολαμβάνουμε. Πασχίσαμε για έναν πολιτισμό, που έγινε μεν πελώριος για να καλύψει κάθε μας ανάγκη, αλλά το νόημά του συρρικνώνεται σε τρεις μόλις λεξούλες: Απόλαυσε τη στιγμή. Μην πάει χαμένο ούτε λεπτό. Μην πεις ποτέ όχι σε επιθυμία σου. Έχουμε τα μέσα πλέον να δίνουμε στον εαυτό μας την κάθε απόλαυση. Έννοιες, όπως άσκηση, μέτρο, περιορισμός επιθυμιών, προσφορά στον άλλο, έχουν χάσει για μας λίγο-πολύ το νόημά τους. Προέχει πάντα η άμεση ικανοποίηση, η άμεση κατανάλωση, η γεύση της στιγμής. Τα θέλουμε όλα και μάλιστα αμέσως!
Η Παναγία μας όμως, που σε λίγο γιορτάζει, μας στέλνει ένα μήνυμα πολύ διαφορετικό. Δεν επιδίωξε για το πρόσωπό της τίποτε από όσα επιθυμούμε εμείς. Το θέλημά της ήταν πάντα στραμμένο στον Θεό. Άφησε στην άκρη κάθε δική της επιθυμία. Κανόνας της, εφ’ όρου ζωής, ήταν ο αρχικός της λόγος, «ιδού η δούλη Κυρίου». Αν και μπορούσε, ως Μητέρα του Θεού, να έχει τα πάντα, δεν ζήτησε για τον εαυτό της τίποτε. Επέλεξε ισόβια άσκηση, έζησε ταπεινή και αφανής. Υπήρξε τέλεια, η μόνη αναμάρτητη μεταξύ των ανθρώπων, και όμως, χωρίς να το έχει ανάγκη, προσευχόταν και νήστευε μέχρι την τελευταία της στιγμή, ακόμα και όταν είχε λάβει ήδη από τον πρωτοστάτη αρχάγγελο το μήνυμα για την ένδοξη μετάστασή της «γήθεν προς ουρανόν».
Ο Χριστός, όσο ζούσε επί γης, νήστευε και προσευχόταν. Η Παναγία το ίδιο.
Εμείς; Γιατί να θεωρούμε λάθος και ζημία μας έναν τέτοιο τρόπο ζωής;
π. Δημητρίου Μπόκου
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53801
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Η απιστία και τα αίτιά της
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 17, 14-23
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«Η ΑΠΙΣΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 4-9-1983] (Β97)
Όταν, αγαπητοί μου, ο Κύριος επέστρεψε από το όρος Θαβώρ με τους τρεις μαθητάς Του, τον Ιάκωβον, τον Ιωάννην και τον Πέτρον, έφθασε εκεί που ήσαν οι άλλοι μαθηταί, οι εννέα, τους οποίους είχαν περικυκλώσει πλήθος πολύ κόσμου, Φαρισαίοι, και ακόμη ένας δυστυχισμένος πατέρας, ο οποίος έφερε το παιδί του εις τους μαθητάς του Κυρίου να το θεραπεύσουν, που ήταν δαιμονισμένο και δεν μπόρεσαν. Και τώρα έρχεται εις τον Κύριον και Του λέγει: «Κύριε, σε παρακαλώ κάνε καλά το παιδί μου, γιατί το έφερα στους μαθητάς σου και δεν μπόρεσαν να μου το κάνουν καλά». Και τότε ο Κύριος αναστέναξε και είπε: «Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! Ἓως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; Ἓως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». «Ω γενεά άπιστη και διεστραμμένη, έως πότε θα είμαι μαζί σας, έως πότε θα σας ανέχομαι, που είδατε τόσα θαύματα και μένετε ακόμη στην απιστία σας;». Και τότε εζήτησε να φέρουν το παιδί μπροστά Του, από το οποίον έβγαλε το δαιμόνιον και το απήλλαξε.
Όταν έμεινε με τους μαθητάς Του, μόνοι έμειναν, ερώτησαν οι εννέα μαθηταί: «Γιατί δεν μπορέσαμε εμείς να βγάλομε το δαιμόνιο;». Και ο Κύριος τους απήντησε: «Διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν». «Ένεκα της απιστίας σας δεν μπορέσατε να βγάλετε το δαιμόνιο».
Και τίθεται το ερώτημα: Μπορεί να είμαστε βαπτισμένοι Χριστιανοί, όπως και οι μαθηταί ηκολούθουν τον Κύριον, να ζούμε κοντά εις τον Χριστό, να δεχόμεθα τις ευλογίες Του και ταυτόχρονα να είμεθα, άπιστοι; Αυτοί οι οποίοι εστάλησαν να κηρύσσουν το ευαγγέλιο της Βασιλείας, να κάνουν θαύματα και να διώχνουν δαίμονες οι μαθηταί, για μια στιγμή βρίσκονται άπιστοι; Είναι δυνατόν στον πυρήνα της πίστεως να υπάρχει η απιστία; Έτσι φαίνεται, αγαπητοί μου. Από τα πράγματα έτσι φαίνεται. Και μπορούμε να πούμε ότι η απιστία είναι κάτι που μπορεί να κρύπτεται με ένα περίβλημα πίστεως και μάλιστα κάποτε και θερμής.
Τι είναι εκείνο το οποίο μπορεί να γεννά την απιστία; Και δια την οποίαν πίστιν μας δεν μπορούμε να είμεθα σίγουροι. Δεν μπορούμε. Τι έκανε τον Απόστολο Πέτρο, από την μια να ομολογεί τον Κύριον ότι είναι ο Υιός του Θεού του ζώντος και από την άλλη να τον αρνείται; Εάν, άγιε Πέτρε του Θεού, άγιε Απόστολε του Θεού, Εκείνον τον οποίον ομολόγησες ότι είναι ο Υιός του Θεού του ζώντος, τώρα γιατί φοβείσαι να Τον ομολογήσεις ενώπιον δυο- τριών ανθρώπων ασήμων; Για ποιο λόγο; Μήπως λοιπόν πράγματι μέσα στον πυρήνα, θα ξαναπώ άλλη μία φορά, στον πυρήνα της πίστεως, φωλιάζει η απιστία; Έτσι φαίνεται, ξαναλέγω. Τι είναι εκείνο το οποίο μπορεί να δημιουργεί τι να φωλιάζει ή να διατηρεί αυτήν την απιστίαν; Νομίζω ότι μας ενδιαφέρει όλους, γιατί όλοι θα θέλαμε να είμεθα πιστοί.
Αγαπητοί μου, το πρώτο πράγμα είναι ο ορθολογισμός μας. Τι είναι ο ορθολογισμός; Είναι αυτό που λέγει ο Κύριος σε μίαν άλλη περίπτωση· «Ἐάν πιστεύετε μηδέν διακρινόμενοι». «Διακρίνομαι» θα πει «έχω μίαν απιστίαν, η οποία στηρίζεται στον λογισμό μου». Αυτό θα το λέγαμε με έναν σύγχρονο τρόπο «ορθολογισμόν». Τι είναι ακριβώς ο ορθολογισμός; Ο ορθολογισμός είναι το να βάζω τα πράγματα με την δική μου λογική να τα ερμηνεύσω. Ο Κύριος είπε πιο κάτω, στην ιδίαν περικοπήν: «Ἐάν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως», δηλαδή κάτι λίγη πίστη, αλλά θερμή, «μπορείτε να πείτε σε αυτό το βουνό να φύγει από την θέση του και να πάει να πέσει στην θάλασσα και θα σας υπακούσει». Τι είναι τώρα ο ορθολογισμός; Ο ορθολογισμός είναι ο εξής: «Πώς είναι δυνατόν ένα βουνό να φύγει από την θέση του και να πάει να πέσει εις την θάλασσαν; Είναι δυνατόν ποτέ;».
Θέλετε ακόμη κάτι άλλο; Έχομε ιστορικό προηγούμενο; Εάν είχαμε ένα ιστορικό προηγούμενο, να αποπειραθούμε να το κάνομε. Μα εάν δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο, τότε γιατί; Ε, αυτό θα πει ορθολογισμός. Δηλαδή το να βάζεις όχι την εμπιστοσύνη σου στον λόγο του Θεού μπροστά, αλλά το να βάζεις τον δικό σου λογισμό, το δικό σου σχήμα της λογικής, για να ερμηνεύσεις τα φαινόμενα. Αυτό λέγεται ορθολογισμός. Δηλαδή με άλλα λόγια είναι μια αρρώστια του ιδίου του λογικού. Διότι η λογική είναι δημιούργημα του Θεού. Αλλά η λογική η ιδία, σαν δημιούργημα του Θεού, θα πρέπει να πει στον εαυτόν της: «Έχω τα όριά μου». Η ιδία η λογική πρέπει να υπαγορεύσει εις τον άνθρωπον και να του πει· αφού έχω τα όριά μου, πέραν τούτων των ορίων θα έχεις εμπιστοσύνη στην αγάπη και την δύναμη και την σοφία του Θεού. Αλλά δεν το κάνει όμως αυτό η λογική, γιατί έχει αρρωστήσει. Και αφού έχει αρρωστήσει, αυτή η λογική, έχει αρρωστήσει, υποβάλλει αρρωστημένα πράγματα. Συνεπώς ο ορθολογισμός είναι μία αρρωστημένη κατάστασις. Είναι αυτή η αρρωστημένη κατάσταση του πεπτωκότος ανθρώπου, του ξεπεσμένου ανθρώπου. Δηλαδή αυτός ο ορθολογισμός πάνω στον οποίον στηρίζεται, τρέφεται, ζει, αυξάνει γενικά ο άνθρωπος, ειδικότερα δε ο δυτικός άνθρωπος, ο άνθρωπος της Δύσεως. Τρέφεται με αυτόν τον ορθολογισμόν. Παρότι η Δύσις είναι χριστιανική, φωλιάζει μέσα στην καρδιά του δυτικού ανθρώπου αυτός ο ορθολογισμός που του γεννά την απιστία και έχομε τόσα φαινόμενα απιστίας στον δυτικόν άνθρωπον.
Είναι όμως κι άλλος λόγος, που μπορεί να δημιουργήσει την απιστία. Είναι ο διεφθαρμένος βίος. Όταν κανείς, δηλαδή, πιστεύει στον Θεό, αλλά ταυτοχρόνως ζει έναν βίον διεφθαρμένον, έναν βίον αμαρτωλόν. Έναν αμαρτωλό βίο, τον οποίον όμως αγαπά. Δεν ομολογεί. Διότι ποιος δεν είναι αμαρτωλός; Θα λέγαμε τότε, αφού είμεθα όλοι αμαρτωλοί, τότε όλοι κουτσαίνομε στην πίστη; Αναμφισβήτητα όχι. Δεν είναι η αμαρτωλότητα που ομολογώ. Δεν είναι η αμαρτωλότητα για την οποία μετανοώ και παραδέχομαι. Αλλά είναι η αμαρτωλότητα την οποία δεν παραδέχομαι· θέλω να την κρατώ για δική μου, να είναι στη ζωή μου και θα ήθελε και να την δικαιολογώ, αν θέλετε -τραγικό για τον άνθρωπο…- με το ίδιο το Ευαγγέλιο. Το Ευαγγέλιο να μου δικαιολογεί την διεφθαρμένη μου ζωή. Είναι φοβερό! Φοβερό!
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, αγαπητοί μου, θα μπορούσαμε να πούμε είναι εκείνο το οποίον λέγει πάλι ο λόγος του Θεού, ο Ιωάννης το λέγει: «Τό φῶς ἐλήλυθεν εἰς τόν κόσμον καί οἱ ἄνθρωποι ἠγάπησαν μᾶλλον τό σκότος ἤ τό φῶς». Λέγει εδώ: «ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα. Πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ». Να η ψυχολογία του πράγματος, να η ερμηνεία του πράγματος. «Καθένας που πράττει», λέει, «το πονηρόν, πράττει τα φαύλα, μισεί το φως». Γιατί; Το μισεί διότι, εφόσον επιμένει και θέλει να επιμένει εις το να πράττει τα φαύλα, επόμενον είναι, εάν έρθει κοντά στο φως που είναι ο Χριστός, η ζωή του να ελεγχθεί, να φανερωθεί. Και τότε, εάν απ’ την μία επιμένει να ζει και απ’ την άλλη θα είναι κοντά στο φως, τότε τι κάνει; Προσβάλλεται, υποτιμάται, και για να μην υποτιμηθεί, τι κάνει; Δεν πάει στο φως. Και όχι μόνον δεν πάει στο φως αλλά και μισεί το φως. Επιτίθεται εναντίον του φωτός, να το σταυρώσει το φως, να φύγει από την μέση, δια να μην υπάρχει στοιχείον ελέγχου της συνειδήσεώς του.
Είναι φοβερή η ψυχολογία του ανθρώπου που θα ήθελε να μένει στην αμαρτία χωρίς να μετανοεί. Αυτό του δίδει την διάσταση της απιστίας. Μένει στην απιστία τελικά. Όταν θα του πεις του άλλου: «Μην πέφτεις στην ανηθικότητα», την οποία αγαπά, θα σου πει: «Και πού είναι γραμμένο αυτό;». «Μα το είπε ο Χριστός». «Το αμφισβητώ». «Πιστεύεις στον Χριστό;». «Βεβαιότατα!». «Ε, μα πώς πιστεύεις στον Χριστό, όταν αμφισβητείς τα λόγια Του;». Πιστεύω στον Χριστό σημαίνει «πιστεύω στα λόγια Του». Εδώ υπάρχει μία ασυνέπεια. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να λες «Πιστεύω» και να αμφισβητείς τον λόγον του Χριστού; Βλέπετε, ο άνθρωπος ο οποίος θέλει να μένει στην αμαρτία; Ενώ ο άνθρωπος ο αμαρτωλός που έχει μετάνοια, θα πει: «Δεν το ήξερα. Ώστε το λέγει ο Χριστός, θα αλλάξω ζωή». Αυτό είναι μία φυσιολογική ομαλή κατάστασις.
Θυμηθείτε εκείνο που λέγει ο ψαλμικός στίχος: «Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· Οὐκ ἔστι Θεός». Ποιος είναι αυτός ο ἄφρων; Είναι ο αμαρτωλός άνθρωπος ο οποίος λέγει· «Δεν υπάρχει Θεός». Ώστε σήμερα, αν υποτεθεί ότι λέμε, και το λέμε, ότι δεν υπάρχει ο Θεός, τότε τι σημαίνει; Σημαίνει δύο πράγματα. Η λέξις ἄφρων σημαίνει δυο πράγματα. Καταρχάς, κατά κυριολεξίαν θα πει ο μη έχων φρόνησιν, ο άμυαλος άνθρωπος, δηλαδή ο άνθρωπος που δεν έχει μυαλό. Λέει ότι δεν υπάρχει Θεός. Ώστε είναι αμυαλοσύνης αποτέλεσμα η αθεΐα; Ε, δεν θέλει φιλοσοφία, να το καταλάβει κανείς αυτό το πράγμα. Και το άλλο, ἄφρων θα πει εδώ και αμαρτωλός. Ώστε, εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ … Πού το είπε; «Ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ». Γιατί ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ; Διότι η καρδία, κατά τον Κύριον, είναι η έδρα των λογισμών των επιθυμιών και όλων εκείνων που κατόπιν η καρδία θα εξωτερικεύσει με πράξεις. Λέει: «Από την καρδία εκπορεύονται μοιχείες, πορνείες, κλοπές», είπε ο Κύριος.
Πολύ ωραία λέγει ο ιερός Αυγουστίνος το εξής: «Κανείς δεν αρνείται τον Θεό παρά μόνον όσοι έχουν συμφέρον να μην υπάρχει». Αλλά εκείνη η μαρτυρία που είναι πολύ αξιόλογη, είναι του αγίου Θεοφίλου Αντιοχείας, είναι του 2ου αιώνος, που λέγει στην πρώτη του επιστολή προς Αυτολύκον - φίλος του ήτο ή εικονικόν πρόσωπον, δεν ξέρομε ακριβώς- τα εξής. Αμφισβητεί αυτός ο φίλος του ο ειδωλολάτρης, αμφισβητεί διά την ύπαρξιν του Θεού, όπως τα παρουσιάζει τα πράγματα ο Θεόφιλος. Και λέγει: «Ἐὰν φῇς· “Δεῖξόν μοι τὸν θεόν σου”, κἀγώ σοι εἴποιμι ἄν· “Δεῖξόν μοι τὸν ἄνθρωπόν σου κἀγώ σοι δείξω τὸν Θεόν μου”». Είναι κλασική αυτή η πρότασις· κλασική. Ακούσατέ την. Και πολύ σπουδαία. Νομίζω συνοψίζει όσα είπαμε. «Εάν μου πεις, δείξε μου τον Θεόν σου για τον οποίον μιλάς τόσο και λες ‘’ο Θεός μου και ο Θεός μου’’· δείξε μου τον. Θα σου τον δείξω, λέγει. Θα σου τον δείξω, εάν μου δείξεις κι εσύ ποιος είσαι». «Δεῖξόν μοι τὸν ἄνθρωπόν σου». Δείξε μου ποιος είσαι, ποια είναι η ζωή σου. «Βλέπεται γὰρ Θεὸς τοῖς δυναμένοις αὐτὸν ὁρᾶν». Διότι τον Θεόν πράγματι μπορείς να τον δεις. Βλέπεται ο Θεός, οράται ο Θεός. Για εκείνους που μπορούν να Τον δουν. «Δεῖξον οὖν καὶ σὺ σεαυτόν, εἰ οὐκ εἶ μοιχός(:Δείξε κι εσύ τον εαυτό σου ότι δεν είσαι μοιχός), ἅρπαξ, ὀργίλος, φθονερός, ἀλαζών, πλήκτης, φιλάργυρος». Εάν δεν είσαι όλα αυτά, τότε δεν έχεις λόγους να πεις ότι δεν υπάρχει ο Θεός. Εάν είσαι όλα αυτά και θέλεις να μένεις σε αυτό που είσαι, τότε έχεις λόγους να λες: «Πού είναι ο Θεός;».
Και κάτι που είναι πολύ σπουδαίο ακόμα και είναι όχι ένα παράδειγμα, προσέξτε αυτό το σημείο, όχι ένα παράδειγμα, αλλά είναι μία πραγματικότης· λυπούμαι, δεν θα μπορέσω να σας την αναλύσω περισσότερο. Είναι η εξής. Λέγει: «Η ανθρωπίνη ψυχή μοιάζει με ένα κάτοπτρο, με έναν καθρέπτη. Εάν τώρα η επιφάνεια του καθρέπτου έχει σκουριά, τότε δεν μπορεί να ανακλάσει το φως». Όλα, ξέρετε, τα χαρίσματα, όλες οι θείες ενέργειες έρχονται στον άνθρωπο από τον Θεό. Η αγάπη δεν είναι παρά μία ενέργεια του Θεού, που έρχεται στον άνθρωπο. Δεν μπορεί να αγαπήσει ο άνθρωπος, εάν ο Θεός δεν στείλει την ενέργειά Του αυτή, την άκτιστη ενέργεια. Και η πίστις το ίδιο. Έχει πολλά σημεία η Αγία Γραφή που το δείχνει αυτό. Θυμηθείτε για την πίστη που μιλάμε, θυμηθείτε εκείνο που λέγει ο Χριστός: «Εάν ο Πατήρ δεν σας ελκύσει προς Εμένα, δεν μπορείτε να ‘ρθείτε σε μένα». Τι θα πει «Δεν σας ελκύσει;». Θα πει ότι πρέπει να στείλει την θεία Του άκτιστη ενέργεια που αναφέρεται στο θέμα της ελκύσεως στην πίστη. Αλλιώτικα δεν γίνεται. «Μα τότε», θα πει κάποιος, «μα τότε εγώ δεν ελκύστηκα, για να μην πιστεύω».
Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Αλλά μια που μιλάω για την έλξη, επιτρέψατέ μου να χρησιμοποιήσει την μαγνητική ιδιότητα. Αδελφέ μου, εάν είσαι σίδηρος θα ελκυστείς. Εάν είσαι μπρούντζος, δεν θα ελκυστείς. Εάν είσαι αλουμίνιο, δεν θα ελκυστείς. Δεν παύει να ασκεί την ελκτική δύναμη ο μαγνήτης. Εσύ δεν έλκεσαι. Γιατί είσαι κάτι άλλο. Έτσι κι εδώ. Όταν έρχονται οι θείες ακτίνες, οι θείες άκτιστες ενέργειες, επάνω στην ψυχή να ανακλαστούν και να επανέλθουν, παν ό,τι ανακλάται, ξαναγυρίζει πίσω… τι θα πει «ανακλάται» εδώ; «Ανακλάται» θα πει, αγαπητοί μου, ότι όταν θα σου στείλει ο Θεός την ενέργεια να πιστέψεις, πρέπει να ανακλάσεις αυτήν την ενέργεια. Δηλαδή να ανταποκριθείς. Σου στέλνει την ενέργειά Του κι Εσύ πρέπει να πεις: «Πιστεύω, Κύριε». Αλλά πότε θα γίνει η ανάκλασις αυτών των θείων ακτίνων; Όταν ο καθρέπτης της ψυχής σου είναι λείος, είναι καθαρός και μπορεί να ανακλάσει. Πότε γεμίζει σκουριά; Από τις αμαρτίες, τις ηθελημένες αμαρτίες. Γιατί ο αμαρτωλός σώζεται. Μετανοεί. Αλλά τις ηθελημένες, που είναι εκεί ο εγωισμός, ο ριζωμένος στο κέντρον της ψυχής, που δεν αφήνει περιθώρια ανακλάσεως αυτής της θείας ενεργείας. Γι΄αυτό ο Κύριος είπε: «Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται». «Ευτυχισμένοι εκείνοι που έχουν καθαρή καρδιά, γιατί αυτοί θα δουν τον Θεό». Πώς; Είναι ό,τι σας λέγω τόσην ώρα.
Αλλά ακόμη είναι και κάτι άλλο που γεννάει, αγαπητοί μου, την απιστία. Δηλαδή στο κέντρον της πίστεως δημιουργείται το μικρόβιον της απιστίας. Ποιο είναι αυτό; Αυτό είναι… - εδώ θέλω να το προσέξετε αυτό- είναι…- θα πω μία σύγχρονη λέξη, η οποία δεν μ’ αρέσει σαν λέξη, αλλά θα την πω γιατί είναι γνωστή- είναι ο σνομπισμός. Δηλαδή να το πω Ελληνικά, η μίμησις. Αλλά η μίμησις επί αξιοθρήνητων πραγμάτων. Όχι επί σπουδαίων πραγμάτων. Το να μιμηθείς το καλό, να μιμηθείς το ωραίο, αυτό δεν λέγεται σνομπισμός. Η λέξις αυτή -ξένη είναι, όπως σας είπα- και καθιερώθηκε στην γλώσσα μας, να φανερώσει την μίμησιν επί πραγμάτων ανοήτων και που δεν διαθέτει κανείς κρίση και λογική να κρίνει αν αυτό είναι καλό ή δεν είναι καλό. Απλώς επειδή το κάνουν οι πολλοί, το κάνω κι εγώ. Ντύνεται ο άλλος σαν καραγκιόζης, θα ντυθώ κι εγώ σαν Καραγκιόζης, όχι διότι κάπως η λογική μου δεν θα μου έλεγε ότι αυτό που είναι… βγαίνω με τις πυτζάμες μου, σήμερα βγαίνουν οι γυναίκες με τις πυτζάμες τους έξω. Φοράνε κάτι παντελόνια… σαν πυτζάμες είναι· που κάποτε θα ντρεπόντουσαν να βγουν στο σαλόνι τους απ’ την κρεβατοκάμαρά τους, και βγαίνουνε στους δρόμους... Να πεις κανείς: «Βρε κυρά μου, δεν ντρέπεσαι με αυτόν τον τρόπο που βγαίνεις έξω;». Θα σου απαντήσει, αν είναι ειλικρινής: «Το καταλαβαίνω». «Γιατί το κάνεις;». «Μα όλες έτσι βγαίνουν».Άρα λοιπόν τι είναι ο σνομπισμός; Ο σνομπισμός είναι η μίμησις επί πραγμάτων που η λογική και η κρίσις έχουν ευνουχιστεί, έχουν παραμεριστεί. Είναι δυστύχημα, όταν ο άνθρωπος ενεργεί κατ΄αυτόν τον τρόπον. Ο λογικός άνθρωπος.
Ε, λοιπόν, αγαπητοί, σήμερα παρουσιάζεται το φαινόμενο και της απιστίας και της αθεΐας ευρύτατα, στον ελληνικό μας χώρο, να μην πάω πιο πέρα, μένω στον ελληνικό μας χώρο. Αν ερωτήσετε κάποιον: «Καλά δεν πιστεύεις; Εσύ ήσουνα πιστός μέχρι τώρα». Αν έχει ειλικρίνεια, θα σας πει ότι πιστεύει. Αλλά τότε γιατί μιλάει με τρόπο που σαν να δείχνει ότι είναι άθεος; Θα σας πει, αν έχει πάντα ειλικρίνεια, το ξαναλέγω, θα σας πει: «Γιατί όλοι έτσι μιλάνε». Μα δεν έχεις προσωπικότητα, άνθρωπε; Δεν έχεις ιδίαν κρίσιν; Είσαι τόσο δουλικός, ώστε να ακολουθείς το τι λέγει το σύνολο, η μάζα; Δεν έχεις δική σου κρίση; Αυτό είναι το φοβερό. Λοιπόν, στην εποχή μας, στον ελλαδικό μας χώρο, αγαπητοί μου, αυτό το φαινόμενο, αυτό το μυστήριο της ανομίας ενεργείται. Και συναγωνιζόμεθα να εμφανιστούμε ο ένας απιστότερος του άλλου, ο ένας αθεότερος του άλλου. Αυτό όμως είναι πια ένα κατάντημα αυτής της χώρας, που υπήρξε ανέκαθεν χριστιανική. Και αν θέλετε, η πίστις υπήρχε και στους προγόνους μας, που ήσαν ειδωλολάτρες. Γιατί αν δεν υπήρχε αυτή η πίστη, έστω κι αν ειδωλολάτρες ήσαν, δεν θα κτίζανε Παρθενώνες και σπουδαίους ναούς με καλλιτεχνήματα που τα θαυμάζει ο κόσμος όλος.
Τι σημαίνει; Σημαίνει ότι έχομε μαραζώσει, έχομε ξεφτίσει. Και βλέπετε την αθεΐα να κηρύσσεται παντού με τον τρόπο που σας είπα· τον σνομπισμό. Στην οικογένεια μέσα; Ω στην οικογένεια μέσα! Αρχίζει η πίστη στην οικογένεια να ατονεί και να δημιουργείται η απιστία. Δεν κάνουν πια οι άνθρωποι προσευχή. Οι γονείς δεν βάζουν τα παιδιά τους από νήπια να μάθουν να προσεύχονται, να κάνουν τον σταυρό τους στο τραπέζι, να κοινωνούν, να εξομολογούνται, να πηγαίνουν στην Εκκλησία. Στην κοινωνία έξω; Τι να πει κανείς; Τι να πει κανείς; Στα σχολεία μας; Που εκεί ακριβώς καθρεπτίζεται η αγωγή της νέας γενεάς; Κατεβάζομε τις εικόνες του Χριστού, οι δάσκαλοι και καθηγηταί μιλάνε εναντίον του Χριστού, άλλοι θα μιλήσουνε περιφρονητικότατα για τον Χριστό και άλλοι, οι κάπως ευγενέστεροι, όχι ολιγότερον δηλητηριώδεις, θα μιλήσουν για την ανθρωπίνη μόνον φύσιν του Χριστού. Έτσι βλέπετε, διαρκώς, μέσα σ’ αυτούς τους χώρους, στην οικογένεια, το σχολειό και την κοινωνία να ανθεί το φαινόμενον της αθεΐας και της απιστίας. Δεν είναι κρίμα; Δεν είναι κρίμα;
Οι Έλληνες δεν είμαστε πολλοί. Εννέα εκατομμύρια είμαστε. Αν αγαπητοί μου, όμως μερικοί άνθρωποι ξεφύγουν απ’ αυτόν τον κλοιόν, γιατί περί κλοιού πρόκειται, που λέγεται «σνομπισμός» και σταθούν όρθιοι και πουν: «Για στάσου βρε αδελφέ, αν εσύ είσαι άπιστος, εγώ δεν είμαι. Λες ότι είσαι παραδοσιακός; Και τι είναι η παράδοση; Τα μπουζούκια; Οι πολιτιστικές εκδηλώσεις; Και τα σαντούρια; Γιατί αυτά βάζομε συνέχεια στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση και λέμε… «παράδοσις» και «παράδοσις». Στα χωριά κρατάνε από μια μέχρι εφτά μέρες οι γιορτές, με σαντούρια και με χορούς. Αυτά είναι η Παράδοση; Αυτά είναι η Παράδοση; Φτωχοί άνθρωποι! Η Παράδοσις είναι να κρατήσεις την ψυχή του λαού σου. Και η ψυχή του λαού σου είναι η πίστις. Η πίστις στον Χριστό και η αγάπη στην πατρίδα σου. Αν αυτά δεν τα κρατήσεις, έχασες την ψυχή σου.
Θυμηθείτε τι έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Τι έλεγε; «Ό,τι να σας κάνουν, να σας γδάρουν, να σας τηγανίσουν, να σας κάνουν, να σας κάνουν… ψυχή και Χριστό μην χάσετε». Αυτό είναι η Παράδοσις. Αυτό που λέγει στον Τιμόθεο ο Παύλος: «Φύλαξε την παρακαταθήκη». Αυτό θα πει παρακαταθήκη. Θα πει παράδοσις. Δηλαδή αυτό που παίρνω και σου δίνω. Αυτό θα πει παρακαταθήκη. Παίρνω και σου δίνω. Και σου λέω «Κράτα το καλά». Και τι λέει εκεί στην Αποκάλυψη ο Χριστός; «Κράτει καλά αυτό που έχεις. Για να μην σου πάρει κανείς το στεφάνι με το να πετάξεις αυτό που κρατάς. Κράτα καλά αυτό που έχεις». Τι είναι αυτό που έχεις; Αυτό που σας είπα τόσην ώρα. Αυτό είναι Παράδοσις. Εκείνος που το κατάλαβε καλά αυτό, που είναι η ψυχή της ψυχής μας, τότε δεν παρασύρεται από τα ρεύματα αυτά της εποχής, από αυτόν τον σνομπισμόν τον ανόητο, τον βλακωδέστατο και δαιμονικότατον ταυτοχρόνως. Αλλά στέκεται όρθιος. Στέκεται όρθιος και λέει: «Εγώ κρατώ την παράδοση των προγόνων μου. Κρατώ εκείνο που πήρα από την μάνα μου και τον πατέρα μου, κι εκείνοι απ’ τους γονείς των κι εκείνοι απ’ τους Αποστόλους και οι Απόστολοι από τον Χριστό. Αυτή είναι η αλήθεια. Αυτή είναι η μία πίστις, αυτή είναι η μία Παράδοση, μπροστά στην οποία αξίζει να πεθάνει κανείς».
Αν λοιπόν, εμείς οι Έλληνες, είμαστε 9 εκατομμύρια και μερικοί δεν υποκύψουν σ’ αυτούς τους συγχρόνους πειρασμούς αντί πινακίου φακής, για να έχομε κάποια αγαθά και κάποια καλοπέραση, τότε ίσως μας λυπηθεί ο Θεός και επιζήσουμε. Αν όμως όλοι οι Έλληνες φθάσουν σ’ αυτό το κατάντημα της απεμπολήσεως των πάντων, ε, τότε… η Ελλάδα τέλειωσε την ζωή της μέσα στην Ιστορία· την τέλειωσε. Δεν θα ήθελα ποτέ να είμαι προφήτης κακών αλλά ας μιμηθούμε τουλάχιστον τον Αβραάμ που ζήτησε: «Αν υπάρχουν μερικοί άνθρωποι στα Σόδομα, να σωθούν οι πόλεις αυτές». Έτσι, αν υπάρχουν, αν υπάρχουν κάποιοι Έλληνες πιστοί, που θα μείνουν πιστοί παρά το ρεύμα της εποχής, τότε η Ελλάς θα ζήσει. Καταλαβαίνετε, αγαπητοί μου, τι ανεβαίνει και τι πέφτει επάνω στους ώμους μας; Καταλαβαίνετε τι επωμιζόμεθα; Κι εμείς οι κληρικοί κι εσείς οι λαϊκοί. Εμείς οι πιστοί δηλαδή. Καταλαβαίνετε; Έχομε πολλή ευθύνη. Έχω να σηκώσω στους ώμους μου εκείνο που δεν σηκώνει ο άλλος. Και ο παραπέρα και ο παραπέρα. Το φορτίο; Βαρύτατο. Μα πρέπει να το σηκώσω. Και ο Χριστός θα με βοηθήσει να το σηκώσω, να το σηκώσομε. Και άμα το σηκώσομε, αγαπητοί μου, το φορτίο, τότε κι εμείς θα σωθούμε και θα έχομε εκφράσει στους συμπατριώτες μας, Έλληνες και Χριστιανούς, την πιο αγνή, την πιο καθαρή, την πιο σπουδαία αγάπη. Μια αγάπη στηριγμένη πάνω στη βαθιά πίστη.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,
μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΕΣ:
Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
http://www.arnion.gr/.../omiliai.../omiliai_kyriakvn
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 17, 14-23
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«Η ΑΠΙΣΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 4-9-1983] (Β97)
Όταν, αγαπητοί μου, ο Κύριος επέστρεψε από το όρος Θαβώρ με τους τρεις μαθητάς Του, τον Ιάκωβον, τον Ιωάννην και τον Πέτρον, έφθασε εκεί που ήσαν οι άλλοι μαθηταί, οι εννέα, τους οποίους είχαν περικυκλώσει πλήθος πολύ κόσμου, Φαρισαίοι, και ακόμη ένας δυστυχισμένος πατέρας, ο οποίος έφερε το παιδί του εις τους μαθητάς του Κυρίου να το θεραπεύσουν, που ήταν δαιμονισμένο και δεν μπόρεσαν. Και τώρα έρχεται εις τον Κύριον και Του λέγει: «Κύριε, σε παρακαλώ κάνε καλά το παιδί μου, γιατί το έφερα στους μαθητάς σου και δεν μπόρεσαν να μου το κάνουν καλά». Και τότε ο Κύριος αναστέναξε και είπε: «Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! Ἓως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; Ἓως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». «Ω γενεά άπιστη και διεστραμμένη, έως πότε θα είμαι μαζί σας, έως πότε θα σας ανέχομαι, που είδατε τόσα θαύματα και μένετε ακόμη στην απιστία σας;». Και τότε εζήτησε να φέρουν το παιδί μπροστά Του, από το οποίον έβγαλε το δαιμόνιον και το απήλλαξε.
Όταν έμεινε με τους μαθητάς Του, μόνοι έμειναν, ερώτησαν οι εννέα μαθηταί: «Γιατί δεν μπορέσαμε εμείς να βγάλομε το δαιμόνιο;». Και ο Κύριος τους απήντησε: «Διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν». «Ένεκα της απιστίας σας δεν μπορέσατε να βγάλετε το δαιμόνιο».
Και τίθεται το ερώτημα: Μπορεί να είμαστε βαπτισμένοι Χριστιανοί, όπως και οι μαθηταί ηκολούθουν τον Κύριον, να ζούμε κοντά εις τον Χριστό, να δεχόμεθα τις ευλογίες Του και ταυτόχρονα να είμεθα, άπιστοι; Αυτοί οι οποίοι εστάλησαν να κηρύσσουν το ευαγγέλιο της Βασιλείας, να κάνουν θαύματα και να διώχνουν δαίμονες οι μαθηταί, για μια στιγμή βρίσκονται άπιστοι; Είναι δυνατόν στον πυρήνα της πίστεως να υπάρχει η απιστία; Έτσι φαίνεται, αγαπητοί μου. Από τα πράγματα έτσι φαίνεται. Και μπορούμε να πούμε ότι η απιστία είναι κάτι που μπορεί να κρύπτεται με ένα περίβλημα πίστεως και μάλιστα κάποτε και θερμής.
Τι είναι εκείνο το οποίο μπορεί να γεννά την απιστία; Και δια την οποίαν πίστιν μας δεν μπορούμε να είμεθα σίγουροι. Δεν μπορούμε. Τι έκανε τον Απόστολο Πέτρο, από την μια να ομολογεί τον Κύριον ότι είναι ο Υιός του Θεού του ζώντος και από την άλλη να τον αρνείται; Εάν, άγιε Πέτρε του Θεού, άγιε Απόστολε του Θεού, Εκείνον τον οποίον ομολόγησες ότι είναι ο Υιός του Θεού του ζώντος, τώρα γιατί φοβείσαι να Τον ομολογήσεις ενώπιον δυο- τριών ανθρώπων ασήμων; Για ποιο λόγο; Μήπως λοιπόν πράγματι μέσα στον πυρήνα, θα ξαναπώ άλλη μία φορά, στον πυρήνα της πίστεως, φωλιάζει η απιστία; Έτσι φαίνεται, ξαναλέγω. Τι είναι εκείνο το οποίο μπορεί να δημιουργεί τι να φωλιάζει ή να διατηρεί αυτήν την απιστίαν; Νομίζω ότι μας ενδιαφέρει όλους, γιατί όλοι θα θέλαμε να είμεθα πιστοί.
Αγαπητοί μου, το πρώτο πράγμα είναι ο ορθολογισμός μας. Τι είναι ο ορθολογισμός; Είναι αυτό που λέγει ο Κύριος σε μίαν άλλη περίπτωση· «Ἐάν πιστεύετε μηδέν διακρινόμενοι». «Διακρίνομαι» θα πει «έχω μίαν απιστίαν, η οποία στηρίζεται στον λογισμό μου». Αυτό θα το λέγαμε με έναν σύγχρονο τρόπο «ορθολογισμόν». Τι είναι ακριβώς ο ορθολογισμός; Ο ορθολογισμός είναι το να βάζω τα πράγματα με την δική μου λογική να τα ερμηνεύσω. Ο Κύριος είπε πιο κάτω, στην ιδίαν περικοπήν: «Ἐάν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως», δηλαδή κάτι λίγη πίστη, αλλά θερμή, «μπορείτε να πείτε σε αυτό το βουνό να φύγει από την θέση του και να πάει να πέσει στην θάλασσα και θα σας υπακούσει». Τι είναι τώρα ο ορθολογισμός; Ο ορθολογισμός είναι ο εξής: «Πώς είναι δυνατόν ένα βουνό να φύγει από την θέση του και να πάει να πέσει εις την θάλασσαν; Είναι δυνατόν ποτέ;».
Θέλετε ακόμη κάτι άλλο; Έχομε ιστορικό προηγούμενο; Εάν είχαμε ένα ιστορικό προηγούμενο, να αποπειραθούμε να το κάνομε. Μα εάν δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο, τότε γιατί; Ε, αυτό θα πει ορθολογισμός. Δηλαδή το να βάζεις όχι την εμπιστοσύνη σου στον λόγο του Θεού μπροστά, αλλά το να βάζεις τον δικό σου λογισμό, το δικό σου σχήμα της λογικής, για να ερμηνεύσεις τα φαινόμενα. Αυτό λέγεται ορθολογισμός. Δηλαδή με άλλα λόγια είναι μια αρρώστια του ιδίου του λογικού. Διότι η λογική είναι δημιούργημα του Θεού. Αλλά η λογική η ιδία, σαν δημιούργημα του Θεού, θα πρέπει να πει στον εαυτόν της: «Έχω τα όριά μου». Η ιδία η λογική πρέπει να υπαγορεύσει εις τον άνθρωπον και να του πει· αφού έχω τα όριά μου, πέραν τούτων των ορίων θα έχεις εμπιστοσύνη στην αγάπη και την δύναμη και την σοφία του Θεού. Αλλά δεν το κάνει όμως αυτό η λογική, γιατί έχει αρρωστήσει. Και αφού έχει αρρωστήσει, αυτή η λογική, έχει αρρωστήσει, υποβάλλει αρρωστημένα πράγματα. Συνεπώς ο ορθολογισμός είναι μία αρρωστημένη κατάστασις. Είναι αυτή η αρρωστημένη κατάσταση του πεπτωκότος ανθρώπου, του ξεπεσμένου ανθρώπου. Δηλαδή αυτός ο ορθολογισμός πάνω στον οποίον στηρίζεται, τρέφεται, ζει, αυξάνει γενικά ο άνθρωπος, ειδικότερα δε ο δυτικός άνθρωπος, ο άνθρωπος της Δύσεως. Τρέφεται με αυτόν τον ορθολογισμόν. Παρότι η Δύσις είναι χριστιανική, φωλιάζει μέσα στην καρδιά του δυτικού ανθρώπου αυτός ο ορθολογισμός που του γεννά την απιστία και έχομε τόσα φαινόμενα απιστίας στον δυτικόν άνθρωπον.
Είναι όμως κι άλλος λόγος, που μπορεί να δημιουργήσει την απιστία. Είναι ο διεφθαρμένος βίος. Όταν κανείς, δηλαδή, πιστεύει στον Θεό, αλλά ταυτοχρόνως ζει έναν βίον διεφθαρμένον, έναν βίον αμαρτωλόν. Έναν αμαρτωλό βίο, τον οποίον όμως αγαπά. Δεν ομολογεί. Διότι ποιος δεν είναι αμαρτωλός; Θα λέγαμε τότε, αφού είμεθα όλοι αμαρτωλοί, τότε όλοι κουτσαίνομε στην πίστη; Αναμφισβήτητα όχι. Δεν είναι η αμαρτωλότητα που ομολογώ. Δεν είναι η αμαρτωλότητα για την οποία μετανοώ και παραδέχομαι. Αλλά είναι η αμαρτωλότητα την οποία δεν παραδέχομαι· θέλω να την κρατώ για δική μου, να είναι στη ζωή μου και θα ήθελε και να την δικαιολογώ, αν θέλετε -τραγικό για τον άνθρωπο…- με το ίδιο το Ευαγγέλιο. Το Ευαγγέλιο να μου δικαιολογεί την διεφθαρμένη μου ζωή. Είναι φοβερό! Φοβερό!
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, αγαπητοί μου, θα μπορούσαμε να πούμε είναι εκείνο το οποίον λέγει πάλι ο λόγος του Θεού, ο Ιωάννης το λέγει: «Τό φῶς ἐλήλυθεν εἰς τόν κόσμον καί οἱ ἄνθρωποι ἠγάπησαν μᾶλλον τό σκότος ἤ τό φῶς». Λέγει εδώ: «ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα. Πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ». Να η ψυχολογία του πράγματος, να η ερμηνεία του πράγματος. «Καθένας που πράττει», λέει, «το πονηρόν, πράττει τα φαύλα, μισεί το φως». Γιατί; Το μισεί διότι, εφόσον επιμένει και θέλει να επιμένει εις το να πράττει τα φαύλα, επόμενον είναι, εάν έρθει κοντά στο φως που είναι ο Χριστός, η ζωή του να ελεγχθεί, να φανερωθεί. Και τότε, εάν απ’ την μία επιμένει να ζει και απ’ την άλλη θα είναι κοντά στο φως, τότε τι κάνει; Προσβάλλεται, υποτιμάται, και για να μην υποτιμηθεί, τι κάνει; Δεν πάει στο φως. Και όχι μόνον δεν πάει στο φως αλλά και μισεί το φως. Επιτίθεται εναντίον του φωτός, να το σταυρώσει το φως, να φύγει από την μέση, δια να μην υπάρχει στοιχείον ελέγχου της συνειδήσεώς του.
Είναι φοβερή η ψυχολογία του ανθρώπου που θα ήθελε να μένει στην αμαρτία χωρίς να μετανοεί. Αυτό του δίδει την διάσταση της απιστίας. Μένει στην απιστία τελικά. Όταν θα του πεις του άλλου: «Μην πέφτεις στην ανηθικότητα», την οποία αγαπά, θα σου πει: «Και πού είναι γραμμένο αυτό;». «Μα το είπε ο Χριστός». «Το αμφισβητώ». «Πιστεύεις στον Χριστό;». «Βεβαιότατα!». «Ε, μα πώς πιστεύεις στον Χριστό, όταν αμφισβητείς τα λόγια Του;». Πιστεύω στον Χριστό σημαίνει «πιστεύω στα λόγια Του». Εδώ υπάρχει μία ασυνέπεια. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να λες «Πιστεύω» και να αμφισβητείς τον λόγον του Χριστού; Βλέπετε, ο άνθρωπος ο οποίος θέλει να μένει στην αμαρτία; Ενώ ο άνθρωπος ο αμαρτωλός που έχει μετάνοια, θα πει: «Δεν το ήξερα. Ώστε το λέγει ο Χριστός, θα αλλάξω ζωή». Αυτό είναι μία φυσιολογική ομαλή κατάστασις.
Θυμηθείτε εκείνο που λέγει ο ψαλμικός στίχος: «Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· Οὐκ ἔστι Θεός». Ποιος είναι αυτός ο ἄφρων; Είναι ο αμαρτωλός άνθρωπος ο οποίος λέγει· «Δεν υπάρχει Θεός». Ώστε σήμερα, αν υποτεθεί ότι λέμε, και το λέμε, ότι δεν υπάρχει ο Θεός, τότε τι σημαίνει; Σημαίνει δύο πράγματα. Η λέξις ἄφρων σημαίνει δυο πράγματα. Καταρχάς, κατά κυριολεξίαν θα πει ο μη έχων φρόνησιν, ο άμυαλος άνθρωπος, δηλαδή ο άνθρωπος που δεν έχει μυαλό. Λέει ότι δεν υπάρχει Θεός. Ώστε είναι αμυαλοσύνης αποτέλεσμα η αθεΐα; Ε, δεν θέλει φιλοσοφία, να το καταλάβει κανείς αυτό το πράγμα. Και το άλλο, ἄφρων θα πει εδώ και αμαρτωλός. Ώστε, εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ … Πού το είπε; «Ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ». Γιατί ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ; Διότι η καρδία, κατά τον Κύριον, είναι η έδρα των λογισμών των επιθυμιών και όλων εκείνων που κατόπιν η καρδία θα εξωτερικεύσει με πράξεις. Λέει: «Από την καρδία εκπορεύονται μοιχείες, πορνείες, κλοπές», είπε ο Κύριος.
Πολύ ωραία λέγει ο ιερός Αυγουστίνος το εξής: «Κανείς δεν αρνείται τον Θεό παρά μόνον όσοι έχουν συμφέρον να μην υπάρχει». Αλλά εκείνη η μαρτυρία που είναι πολύ αξιόλογη, είναι του αγίου Θεοφίλου Αντιοχείας, είναι του 2ου αιώνος, που λέγει στην πρώτη του επιστολή προς Αυτολύκον - φίλος του ήτο ή εικονικόν πρόσωπον, δεν ξέρομε ακριβώς- τα εξής. Αμφισβητεί αυτός ο φίλος του ο ειδωλολάτρης, αμφισβητεί διά την ύπαρξιν του Θεού, όπως τα παρουσιάζει τα πράγματα ο Θεόφιλος. Και λέγει: «Ἐὰν φῇς· “Δεῖξόν μοι τὸν θεόν σου”, κἀγώ σοι εἴποιμι ἄν· “Δεῖξόν μοι τὸν ἄνθρωπόν σου κἀγώ σοι δείξω τὸν Θεόν μου”». Είναι κλασική αυτή η πρότασις· κλασική. Ακούσατέ την. Και πολύ σπουδαία. Νομίζω συνοψίζει όσα είπαμε. «Εάν μου πεις, δείξε μου τον Θεόν σου για τον οποίον μιλάς τόσο και λες ‘’ο Θεός μου και ο Θεός μου’’· δείξε μου τον. Θα σου τον δείξω, λέγει. Θα σου τον δείξω, εάν μου δείξεις κι εσύ ποιος είσαι». «Δεῖξόν μοι τὸν ἄνθρωπόν σου». Δείξε μου ποιος είσαι, ποια είναι η ζωή σου. «Βλέπεται γὰρ Θεὸς τοῖς δυναμένοις αὐτὸν ὁρᾶν». Διότι τον Θεόν πράγματι μπορείς να τον δεις. Βλέπεται ο Θεός, οράται ο Θεός. Για εκείνους που μπορούν να Τον δουν. «Δεῖξον οὖν καὶ σὺ σεαυτόν, εἰ οὐκ εἶ μοιχός(:Δείξε κι εσύ τον εαυτό σου ότι δεν είσαι μοιχός), ἅρπαξ, ὀργίλος, φθονερός, ἀλαζών, πλήκτης, φιλάργυρος». Εάν δεν είσαι όλα αυτά, τότε δεν έχεις λόγους να πεις ότι δεν υπάρχει ο Θεός. Εάν είσαι όλα αυτά και θέλεις να μένεις σε αυτό που είσαι, τότε έχεις λόγους να λες: «Πού είναι ο Θεός;».
Και κάτι που είναι πολύ σπουδαίο ακόμα και είναι όχι ένα παράδειγμα, προσέξτε αυτό το σημείο, όχι ένα παράδειγμα, αλλά είναι μία πραγματικότης· λυπούμαι, δεν θα μπορέσω να σας την αναλύσω περισσότερο. Είναι η εξής. Λέγει: «Η ανθρωπίνη ψυχή μοιάζει με ένα κάτοπτρο, με έναν καθρέπτη. Εάν τώρα η επιφάνεια του καθρέπτου έχει σκουριά, τότε δεν μπορεί να ανακλάσει το φως». Όλα, ξέρετε, τα χαρίσματα, όλες οι θείες ενέργειες έρχονται στον άνθρωπο από τον Θεό. Η αγάπη δεν είναι παρά μία ενέργεια του Θεού, που έρχεται στον άνθρωπο. Δεν μπορεί να αγαπήσει ο άνθρωπος, εάν ο Θεός δεν στείλει την ενέργειά Του αυτή, την άκτιστη ενέργεια. Και η πίστις το ίδιο. Έχει πολλά σημεία η Αγία Γραφή που το δείχνει αυτό. Θυμηθείτε για την πίστη που μιλάμε, θυμηθείτε εκείνο που λέγει ο Χριστός: «Εάν ο Πατήρ δεν σας ελκύσει προς Εμένα, δεν μπορείτε να ‘ρθείτε σε μένα». Τι θα πει «Δεν σας ελκύσει;». Θα πει ότι πρέπει να στείλει την θεία Του άκτιστη ενέργεια που αναφέρεται στο θέμα της ελκύσεως στην πίστη. Αλλιώτικα δεν γίνεται. «Μα τότε», θα πει κάποιος, «μα τότε εγώ δεν ελκύστηκα, για να μην πιστεύω».
Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Αλλά μια που μιλάω για την έλξη, επιτρέψατέ μου να χρησιμοποιήσει την μαγνητική ιδιότητα. Αδελφέ μου, εάν είσαι σίδηρος θα ελκυστείς. Εάν είσαι μπρούντζος, δεν θα ελκυστείς. Εάν είσαι αλουμίνιο, δεν θα ελκυστείς. Δεν παύει να ασκεί την ελκτική δύναμη ο μαγνήτης. Εσύ δεν έλκεσαι. Γιατί είσαι κάτι άλλο. Έτσι κι εδώ. Όταν έρχονται οι θείες ακτίνες, οι θείες άκτιστες ενέργειες, επάνω στην ψυχή να ανακλαστούν και να επανέλθουν, παν ό,τι ανακλάται, ξαναγυρίζει πίσω… τι θα πει «ανακλάται» εδώ; «Ανακλάται» θα πει, αγαπητοί μου, ότι όταν θα σου στείλει ο Θεός την ενέργεια να πιστέψεις, πρέπει να ανακλάσεις αυτήν την ενέργεια. Δηλαδή να ανταποκριθείς. Σου στέλνει την ενέργειά Του κι Εσύ πρέπει να πεις: «Πιστεύω, Κύριε». Αλλά πότε θα γίνει η ανάκλασις αυτών των θείων ακτίνων; Όταν ο καθρέπτης της ψυχής σου είναι λείος, είναι καθαρός και μπορεί να ανακλάσει. Πότε γεμίζει σκουριά; Από τις αμαρτίες, τις ηθελημένες αμαρτίες. Γιατί ο αμαρτωλός σώζεται. Μετανοεί. Αλλά τις ηθελημένες, που είναι εκεί ο εγωισμός, ο ριζωμένος στο κέντρον της ψυχής, που δεν αφήνει περιθώρια ανακλάσεως αυτής της θείας ενεργείας. Γι΄αυτό ο Κύριος είπε: «Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται». «Ευτυχισμένοι εκείνοι που έχουν καθαρή καρδιά, γιατί αυτοί θα δουν τον Θεό». Πώς; Είναι ό,τι σας λέγω τόσην ώρα.
Αλλά ακόμη είναι και κάτι άλλο που γεννάει, αγαπητοί μου, την απιστία. Δηλαδή στο κέντρον της πίστεως δημιουργείται το μικρόβιον της απιστίας. Ποιο είναι αυτό; Αυτό είναι… - εδώ θέλω να το προσέξετε αυτό- είναι…- θα πω μία σύγχρονη λέξη, η οποία δεν μ’ αρέσει σαν λέξη, αλλά θα την πω γιατί είναι γνωστή- είναι ο σνομπισμός. Δηλαδή να το πω Ελληνικά, η μίμησις. Αλλά η μίμησις επί αξιοθρήνητων πραγμάτων. Όχι επί σπουδαίων πραγμάτων. Το να μιμηθείς το καλό, να μιμηθείς το ωραίο, αυτό δεν λέγεται σνομπισμός. Η λέξις αυτή -ξένη είναι, όπως σας είπα- και καθιερώθηκε στην γλώσσα μας, να φανερώσει την μίμησιν επί πραγμάτων ανοήτων και που δεν διαθέτει κανείς κρίση και λογική να κρίνει αν αυτό είναι καλό ή δεν είναι καλό. Απλώς επειδή το κάνουν οι πολλοί, το κάνω κι εγώ. Ντύνεται ο άλλος σαν καραγκιόζης, θα ντυθώ κι εγώ σαν Καραγκιόζης, όχι διότι κάπως η λογική μου δεν θα μου έλεγε ότι αυτό που είναι… βγαίνω με τις πυτζάμες μου, σήμερα βγαίνουν οι γυναίκες με τις πυτζάμες τους έξω. Φοράνε κάτι παντελόνια… σαν πυτζάμες είναι· που κάποτε θα ντρεπόντουσαν να βγουν στο σαλόνι τους απ’ την κρεβατοκάμαρά τους, και βγαίνουνε στους δρόμους... Να πεις κανείς: «Βρε κυρά μου, δεν ντρέπεσαι με αυτόν τον τρόπο που βγαίνεις έξω;». Θα σου απαντήσει, αν είναι ειλικρινής: «Το καταλαβαίνω». «Γιατί το κάνεις;». «Μα όλες έτσι βγαίνουν».Άρα λοιπόν τι είναι ο σνομπισμός; Ο σνομπισμός είναι η μίμησις επί πραγμάτων που η λογική και η κρίσις έχουν ευνουχιστεί, έχουν παραμεριστεί. Είναι δυστύχημα, όταν ο άνθρωπος ενεργεί κατ΄αυτόν τον τρόπον. Ο λογικός άνθρωπος.
Ε, λοιπόν, αγαπητοί, σήμερα παρουσιάζεται το φαινόμενο και της απιστίας και της αθεΐας ευρύτατα, στον ελληνικό μας χώρο, να μην πάω πιο πέρα, μένω στον ελληνικό μας χώρο. Αν ερωτήσετε κάποιον: «Καλά δεν πιστεύεις; Εσύ ήσουνα πιστός μέχρι τώρα». Αν έχει ειλικρίνεια, θα σας πει ότι πιστεύει. Αλλά τότε γιατί μιλάει με τρόπο που σαν να δείχνει ότι είναι άθεος; Θα σας πει, αν έχει πάντα ειλικρίνεια, το ξαναλέγω, θα σας πει: «Γιατί όλοι έτσι μιλάνε». Μα δεν έχεις προσωπικότητα, άνθρωπε; Δεν έχεις ιδίαν κρίσιν; Είσαι τόσο δουλικός, ώστε να ακολουθείς το τι λέγει το σύνολο, η μάζα; Δεν έχεις δική σου κρίση; Αυτό είναι το φοβερό. Λοιπόν, στην εποχή μας, στον ελλαδικό μας χώρο, αγαπητοί μου, αυτό το φαινόμενο, αυτό το μυστήριο της ανομίας ενεργείται. Και συναγωνιζόμεθα να εμφανιστούμε ο ένας απιστότερος του άλλου, ο ένας αθεότερος του άλλου. Αυτό όμως είναι πια ένα κατάντημα αυτής της χώρας, που υπήρξε ανέκαθεν χριστιανική. Και αν θέλετε, η πίστις υπήρχε και στους προγόνους μας, που ήσαν ειδωλολάτρες. Γιατί αν δεν υπήρχε αυτή η πίστη, έστω κι αν ειδωλολάτρες ήσαν, δεν θα κτίζανε Παρθενώνες και σπουδαίους ναούς με καλλιτεχνήματα που τα θαυμάζει ο κόσμος όλος.
Τι σημαίνει; Σημαίνει ότι έχομε μαραζώσει, έχομε ξεφτίσει. Και βλέπετε την αθεΐα να κηρύσσεται παντού με τον τρόπο που σας είπα· τον σνομπισμό. Στην οικογένεια μέσα; Ω στην οικογένεια μέσα! Αρχίζει η πίστη στην οικογένεια να ατονεί και να δημιουργείται η απιστία. Δεν κάνουν πια οι άνθρωποι προσευχή. Οι γονείς δεν βάζουν τα παιδιά τους από νήπια να μάθουν να προσεύχονται, να κάνουν τον σταυρό τους στο τραπέζι, να κοινωνούν, να εξομολογούνται, να πηγαίνουν στην Εκκλησία. Στην κοινωνία έξω; Τι να πει κανείς; Τι να πει κανείς; Στα σχολεία μας; Που εκεί ακριβώς καθρεπτίζεται η αγωγή της νέας γενεάς; Κατεβάζομε τις εικόνες του Χριστού, οι δάσκαλοι και καθηγηταί μιλάνε εναντίον του Χριστού, άλλοι θα μιλήσουνε περιφρονητικότατα για τον Χριστό και άλλοι, οι κάπως ευγενέστεροι, όχι ολιγότερον δηλητηριώδεις, θα μιλήσουν για την ανθρωπίνη μόνον φύσιν του Χριστού. Έτσι βλέπετε, διαρκώς, μέσα σ’ αυτούς τους χώρους, στην οικογένεια, το σχολειό και την κοινωνία να ανθεί το φαινόμενον της αθεΐας και της απιστίας. Δεν είναι κρίμα; Δεν είναι κρίμα;
Οι Έλληνες δεν είμαστε πολλοί. Εννέα εκατομμύρια είμαστε. Αν αγαπητοί μου, όμως μερικοί άνθρωποι ξεφύγουν απ’ αυτόν τον κλοιόν, γιατί περί κλοιού πρόκειται, που λέγεται «σνομπισμός» και σταθούν όρθιοι και πουν: «Για στάσου βρε αδελφέ, αν εσύ είσαι άπιστος, εγώ δεν είμαι. Λες ότι είσαι παραδοσιακός; Και τι είναι η παράδοση; Τα μπουζούκια; Οι πολιτιστικές εκδηλώσεις; Και τα σαντούρια; Γιατί αυτά βάζομε συνέχεια στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση και λέμε… «παράδοσις» και «παράδοσις». Στα χωριά κρατάνε από μια μέχρι εφτά μέρες οι γιορτές, με σαντούρια και με χορούς. Αυτά είναι η Παράδοση; Αυτά είναι η Παράδοση; Φτωχοί άνθρωποι! Η Παράδοσις είναι να κρατήσεις την ψυχή του λαού σου. Και η ψυχή του λαού σου είναι η πίστις. Η πίστις στον Χριστό και η αγάπη στην πατρίδα σου. Αν αυτά δεν τα κρατήσεις, έχασες την ψυχή σου.
Θυμηθείτε τι έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Τι έλεγε; «Ό,τι να σας κάνουν, να σας γδάρουν, να σας τηγανίσουν, να σας κάνουν, να σας κάνουν… ψυχή και Χριστό μην χάσετε». Αυτό είναι η Παράδοσις. Αυτό που λέγει στον Τιμόθεο ο Παύλος: «Φύλαξε την παρακαταθήκη». Αυτό θα πει παρακαταθήκη. Θα πει παράδοσις. Δηλαδή αυτό που παίρνω και σου δίνω. Αυτό θα πει παρακαταθήκη. Παίρνω και σου δίνω. Και σου λέω «Κράτα το καλά». Και τι λέει εκεί στην Αποκάλυψη ο Χριστός; «Κράτει καλά αυτό που έχεις. Για να μην σου πάρει κανείς το στεφάνι με το να πετάξεις αυτό που κρατάς. Κράτα καλά αυτό που έχεις». Τι είναι αυτό που έχεις; Αυτό που σας είπα τόσην ώρα. Αυτό είναι Παράδοσις. Εκείνος που το κατάλαβε καλά αυτό, που είναι η ψυχή της ψυχής μας, τότε δεν παρασύρεται από τα ρεύματα αυτά της εποχής, από αυτόν τον σνομπισμόν τον ανόητο, τον βλακωδέστατο και δαιμονικότατον ταυτοχρόνως. Αλλά στέκεται όρθιος. Στέκεται όρθιος και λέει: «Εγώ κρατώ την παράδοση των προγόνων μου. Κρατώ εκείνο που πήρα από την μάνα μου και τον πατέρα μου, κι εκείνοι απ’ τους γονείς των κι εκείνοι απ’ τους Αποστόλους και οι Απόστολοι από τον Χριστό. Αυτή είναι η αλήθεια. Αυτή είναι η μία πίστις, αυτή είναι η μία Παράδοση, μπροστά στην οποία αξίζει να πεθάνει κανείς».
Αν λοιπόν, εμείς οι Έλληνες, είμαστε 9 εκατομμύρια και μερικοί δεν υποκύψουν σ’ αυτούς τους συγχρόνους πειρασμούς αντί πινακίου φακής, για να έχομε κάποια αγαθά και κάποια καλοπέραση, τότε ίσως μας λυπηθεί ο Θεός και επιζήσουμε. Αν όμως όλοι οι Έλληνες φθάσουν σ’ αυτό το κατάντημα της απεμπολήσεως των πάντων, ε, τότε… η Ελλάδα τέλειωσε την ζωή της μέσα στην Ιστορία· την τέλειωσε. Δεν θα ήθελα ποτέ να είμαι προφήτης κακών αλλά ας μιμηθούμε τουλάχιστον τον Αβραάμ που ζήτησε: «Αν υπάρχουν μερικοί άνθρωποι στα Σόδομα, να σωθούν οι πόλεις αυτές». Έτσι, αν υπάρχουν, αν υπάρχουν κάποιοι Έλληνες πιστοί, που θα μείνουν πιστοί παρά το ρεύμα της εποχής, τότε η Ελλάς θα ζήσει. Καταλαβαίνετε, αγαπητοί μου, τι ανεβαίνει και τι πέφτει επάνω στους ώμους μας; Καταλαβαίνετε τι επωμιζόμεθα; Κι εμείς οι κληρικοί κι εσείς οι λαϊκοί. Εμείς οι πιστοί δηλαδή. Καταλαβαίνετε; Έχομε πολλή ευθύνη. Έχω να σηκώσω στους ώμους μου εκείνο που δεν σηκώνει ο άλλος. Και ο παραπέρα και ο παραπέρα. Το φορτίο; Βαρύτατο. Μα πρέπει να το σηκώσω. Και ο Χριστός θα με βοηθήσει να το σηκώσω, να το σηκώσομε. Και άμα το σηκώσομε, αγαπητοί μου, το φορτίο, τότε κι εμείς θα σωθούμε και θα έχομε εκφράσει στους συμπατριώτες μας, Έλληνες και Χριστιανούς, την πιο αγνή, την πιο καθαρή, την πιο σπουδαία αγάπη. Μια αγάπη στηριγμένη πάνω στη βαθιά πίστη.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,
μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΕΣ:
Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
http://www.arnion.gr/.../omiliai.../omiliai_kyriakvn
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53801
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
«Καὶ ἐλθόντων αὐτῶν πρὸς τὸν ὄχλον προσῆλθεν αὐτῷ ἄνθρωπος γονυπετῶν αὐτὸν καὶ λέγων· Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι
(:και όταν κατέβηκαν από το όρος της Μεταμορφώσεως και ήλθαν προς το πλήθος, πλησίασε Αυτόν ένας άνθρωπος, που γονάτισε εμπρός Του και είπε: “Κύριε, σπλαχνίσου το παιδί μου, διότι σεληνιάζεται, ταλαιπωρείται και υποφέρει άσχημα, αλλά και κινδυνεύει τον έσχατο κίνδυνο· διότι πολλές φορές πέφτει στη φωτιά και πολλές φορές στο νερό, και κινδυνεύει έτσι να καεί ή να πνιγεί. Και έφερα αυτόν προς τους μαθητές Σου με την παράκληση να τον θεραπεύσουν και αυτοί δεν μπόρεσαν να του χαρίσουν την θεραπεία”)»[Ματθ.17,14-16].
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ.17, 14-23]
Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΙΑΖΟΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ
Αυτόν τον άνθρωπο η Γραφή μάς τον παρουσιάζει πάρα πολύ ασθενή ως προς την πίστη· και τούτο είναι φανερό από πολλά σημεία, και από αυτό το οποίο είπε ο Χριστός: «εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι (:εάν εσύ μπορείς να πιστέψεις, θα γίνει ό,τι καλό επιθυμείς, επειδή σε εκείνον που πιστεύει όλα είναι δυνατά)»[Μάρκ.9,23] και από αυτό το οποίο είπε ο πατέρας αυτός που προσήλθε στον Κύριο: «βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ (:“Πιστεύω, Κύριε, ότι έχεις τη δύναμη να με βοηθήσεις. Βοήθησέ με να απαλλαγώ απ’ την ολιγοπιστία μου και αναπλήρωσε εσύ την έλλειψη της πίστεώς μου”)»[Μάρκ.9,24]· και από το να διατάξει ο Χριστός τον δαίμονα να μην εισέλθει πλέον σε αυτόν· και από το να πει πάλι ο άνθρωπος στον Χριστό: «εἴ τι δύνασαι(:εάν μπορείς να κάνεις κάτι)»[Μάρκ.9,22].
«Και γιατί κατηγορεί τους μαθητές», θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς, «εάν η απιστία η δική του υπήρξε η αιτία του να μην εξέλθει ο δαίμονας από το παιδί του;». Για να δείξει ότι είναι δυνατόν σε αυτούς, εάν έχουν πίστη, να θεραπεύσουν πολλές φορές τους ασθενείς, ακόμη και αν αυτοί που επιζητούσαν τη θεραπεία για τους δικούς τους δεν είχαν οι ίδιοι την απαραίτητη πίστη· διότι όπως ακριβώς αρκούσε πολλές φορές η πίστη αυτού που προσέρχονταν στο να λάβει βοήθεια και από μικρότερο ως προς το αξίωμα ακόμη, έτσι πολλές φορές υπήρξε αρκετή η δύναμη και η πίστη αυτών που διενεργούσαν τις θαυματουργικές θεραπείες, στο να θαυματουργήσουν και χωρίς να πιστεύουν οι προσευχόμενοι.
Οι θείες Γραφές πιστοποιούν και τα δύο αυτά· διότι και όσοι βρίσκονταν κοντά στον Κορνήλιο[Πράξ. 10,1 κ.ε.] εξαιτίας της πίστεώς τους προσείλκυσαν τη θεία χάρη· και ακόμη και στην περίπτωση του Ελισαίου, χωρίς κανείς να πιστέψει, αναστήθηκε ένας νεκρός· διότι εκείνοι οι οποίοι έριξαν το νεκρό σώμα μέσα στον τάφο του προφήτη Ελισαίου, όχι εξαιτίας της πίστεως, αλλά εξαιτίας της δειλίας τους το έριξαν απλώς και ως έτυχε, επειδή φοβήθηκαν τον βασανισμό για τον φόνο που είχε γίνει και έφυγαν· και αυτός που ρίχτηκε εκεί μέσα στον τάφο του Ελισαίου είχε πεθάνει και από μόνης της δύναμης του αγίου σώματος του προφήτη αναστήθηκε ο νεκρός[βλ. Δ΄Βασ. 13,20-21:«καὶ ἀπέθανεν Ἑλισαιέ, καὶ ἔθαψαν αὐτόν. καὶ μονόζωνοι Μωὰβ ἦλθον ἐν τῇ γῇ ἐλθόντος τοῦ ἐνιαυτοῦ· καὶ ἐγένετο αὐτῶν θαπτόντων τὸν ἄνδρα, καὶ ἰδοὺ εἶδον τὸν μονόζωνον καὶ ἔῤῥιψαν τὸν ἄνδρα ἐν τῷ τάφῳ Ἑλισαιέ, καὶ ἐπορεύθη καὶ ἥψατο τῶν ὀστέων Ἑλισαιὲ καὶ ἔζησε καὶ ἀνέστη ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτοῦ(:ο Ελισαίος πέθανε και τον ενταφίασαν. Κατά το επόμενο έτος εισέβαλαν στην χώρα των Ισραηλιτών επιδρομείς Μωαβίτες. Ενώ λοιπόν οι Ισραηλίτες έθαπταν ένα νεκρό, φάνηκαν από μακριά ερχόμενοι οι επιδρομείς Μωαβίτες. Κατελήφθησαν από τρόμο οι Ισραηλίτες και έριξαν τον νεκρό άνδρα στον ανοικτό τάφο του Ελισαίου και τράπηκαν σε φυγή. Ο νεκρός μόλις άγγιξε τα οστά του Ελισαίου, ανέζησε και ανορθώθηκε στα πόδια του)»].Επομένως είναι φανερό ότι στην περίπτωση αυτήν οι μαθητές φάνηκαν ασθενείς στην πίστη, αλλά όχι όλοι· διότι οι στύλοι[δηλαδή ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης. Ο πατέρας εκείνος έφερε τον ασθενή του υιό στους άλλους μαθητές, όταν οι τρεις μαθητές βρίσκονταν στο όρος της Μεταμορφώσεως] δεν παρευρίσκονταν εκεί.
Αλλά και από την άλλη πλευρά πρόσεχε και την αγνωμοσύνη του ανθρώπου αυτού, πώς δηλαδή συναντά τον Ιησού ενώπιον του λαού και ομιλεί εναντίον των μαθητών Του λέγοντας ότι «καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι(:και έφερα αυτόν προς τους μαθητές Σου με την παράκληση να τον θεραπεύσουν και αυτοί δεν μπόρεσαν να του χαρίσουν τη θεραπεία)».
Ωστόσο, ο Χριστός, απαλλάσσοντας τους μαθητές από τις κατηγορίες ενώπιον του λαού, επιρρίπτει σε εκείνον τη μεγαλύτερη ευθύνη: «ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν;(: ω γενεά άπιστη και διεστραμμένη από την κακία! Έως πότε θα είμαι μαζί σας; Έως πότε θα σας ανέχομαι;)»[Ματθ.17,17], μη απευθυνόμενος μόνο στο πρόσωπο του πατέρα, για να μη φέρει σε δύσκολη θέση τον άνθρωπο αυτόν, αλλά και σε όλους τους Ιουδαίους· διότι φυσικό ήταν να σκανδαλιστούν πολλοί από τους παρόντες και να σκεφτούν περί των μαθητών πράγματα που δεν άρμοζαν. Και όταν λέγει «έως πότε θα είμαι μαζί σας;», αποδεικνύει πάλι ότι είναι ευπρόσδεκτος σε Αυτόν ο θάνατος και κάτι το επιθυμητό, και λίαν αγαπητή η αναχώρηση από αυτήν τη ζωή· και ότι όχι το να σταυρωθεί, αλλά το να είναι μαζί τους είναι βαρύ.
Αλλά όμως δεν σταμάτησε μόνο στις κατηγορίες, αλλά τι λέγει; «Φέρετέ μοι αὐτὸν ὧδε(:φέρετέ μου αυτόν εδώ)». Και ο Ίδιος ρωτά τον πατέρα για πόσο χρόνο είναι ο υιός του ασθενής, και τους μαθητές δικαιολογώντας, και εκείνον οδηγώντας σε καλή ελπίδα, και στο να πιστέψει, ότι θα απαλλαγεί από το κακό. Και αφήνει τον νέο να σπαράζει ακόμη, όχι προς επίδειξη (καθόσον και τον επιτίμησε επειδή συγκεντρωνόταν πολύ πλήθος) αλλά για αυτόν τον πατέρα, ώστε όταν δει το δαιμόνιο να ταράσσεται εξαιτίας του ότι προσκλήθηκε και μόνο ενώπιον του Χριστού, έτσι τουλάχιστον να οδηγηθεί στην πίστη για το επικείμενο θαύμα. Επειδή λοιπόν εκείνος είπε ότι «παιδιόθεν(:από την παιδική του ηλικία)»[Μάρκ.9,21] και ότι «εάν μπορείς, βοήθησέ με», ο Χριστός λέγει «σε εκείνον που πιστεύει όλα είναι δυνατά»[Μάρκ.9,22-23], επιρρίπτοντας πάλι την κατηγορία σε αυτόν.
Και όταν μεν ο λεπρός έλεγε «Κύριε, ἐὰν θέλῃς δύνασαί με καθαρίσαι(:Κύριε, πιστεύω ότι, εάν θέλεις, μπορείς να με καθαρίσεις από τη λέπρα)»[Λουκ.5,12], μαρτυρώντας με τα λόγια του αυτά τη δύναμη του Κυρίου, ο Χριστός για να επιβεβαιώσει το λεχθέν και να τον επαινέσει έλεγε: «Θέλω, καθαρίσθητι (:Θέλω να καθαριστείς από τη λέπρα, καθαρίσου)»[Λουκ. 5,13]. Όταν όμως αυτός ο πατέρας δεν είπε τίποτε αντάξιο της δυνάμεώς Του με το να πει «εάν δύνασαι, βοήθησέ με», βλέπε πώς το διορθώνει, επειδή δεν ειπώθηκε καλώς. Τι λέγει λοιπόν; «Εάν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά σε όποιον πιστεύει»· αυτό σημαίνει: «Έχω τόσο μεγάλο πλούτο δυνάμεως και εξουσίας, ώστε μπορώ να καταστήσω ικανούς και άλλους να επιτελούν αυτά τα θαύματα. Επομένως εάν πιστεύεις όπως πρέπει», λέγει, «και ο ίδιος μπορείς να θεραπεύσεις και αυτόν και άλλους πολλούς».
Και αφού είπε αυτά, ελευθέρωσε τον δαιμονιζόμενο. Εσύ πάλι μην σκέπτεσαι μόνο από αυτό την πρόνοια και την ευεργεσία Του, αλλά και από τον χρόνο εκείνον κατά τον οποίο επέτρεψε την εντός του ανθρώπου παραμονή του δαίμονος· διότι εάν και τότε δεν εκδηλωνόταν στον νέο αυτόν σε τόσο μεγάλο βαθμό η πρόνοια του Θεού, θα είχε προ πολλού απολεσθεί. Καθόσον, όπως λέγει ο δυστυχής εκείνος πατέρας, «το δαιμόνιο ρίχνει τον γιο του άλλοτε στη φωτιά και άλλοτε στο νερό». Και εκείνος ο δαίμονας που αποτολμούσε τέτοια πράγματα σε βάρος του νέου αυτού, ασφαλώς και θα τον οδηγούσε στο θάνατο, εάν ο Θεός δεν του συγκρατούσε τη μεγάλη μανία με ισχυρό χαλινό· όπως ακριβώς συνέβη αυτό και στην περίπτωση των δύο εκείνων γυμνών (δαιμονιζομένων), οι οποίοι έτρεχαν στις ερήμους, και κατέκοπταν τα σώματά τους με πέτρες[Ματθ.8,28 κ.ε.].
Μη θορυβηθείς επίσης, εάν τον αποκαλεί «σεληνιαζόμενο», διότι η ονομασία αυτή ανήκει στον πατέρα του δαιμονιζόμενου. Πώς όμως ο Ευαγγελιστής λέγει ότι «καὶ ἀπῆλθεν ἡ ἀκοὴ αὐτοῦ εἰς ὅλην τὴν Συρίαν, καὶ προσήνεγκαν αὐτῷ πάντας τοὺς κακῶς ἔχοντας ποικίλαις νόσοις καὶ βασάνοις συνεχομένους, καὶ δαιμονιζομένους καὶ σεληνιαζομένους καὶ παραλυτικούς, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτούς(:διαδόθηκε λοιπόν η φήμη Του σε όλη τη Συρία. Και έφεραν μπροστά Του όλους όσους υπέφεραν από διάφορες αρρώστιες και κατέχονταν από βασανιστικές ασθένειες, δαιμονισμένους και σεληνιασμένους και παραλύτους, και τους θεράπευε.)»[Ματθ.4,24].Τους ονομάζει έτσι στηριζόμενος στην αντίληψη των πολλών[κατά τη λαϊκή αντίληψη επί της ασθενείας αυτής ασκούν επίδραση οι φάσεις της σελήνης. Κάποιες μορφές της νόσου κατά την Αγία Γραφή οφείλονται στην επενέργεια των ακαθάρτων πνευμάτων]· διότι ο διάβολος για να διαβάλει το φυσικό στοιχείο, κάνει τους δαιμονιζόμενους να καταλαμβάνονται από κρίσεις και πάλι τους ελευθερώνει κατά τις περιστροφές της σελήνης· όχι διότι εκείνη επενεργεί, μη γένοιτο· αλλά ο διάβολος διαπράττει την κακουργία αυτήν, προς διαβολή του φυσικού στοιχείου. Γι' αυτό και επικράτησε μεταξύ των ανόητων η εσφαλμένη αυτή αντίληψη, και εξαπατώμενοι αποκαλούν «σεληνιαζομένους» τους δαιμονιζόμενους.
«Τότε προσελθόντες οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ κατ᾿ ἰδίαν εἶπον· διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό;(:τότε οι μαθητές πλησίασαν ιδιαιτέρως τον Ιησού κα του είπαν: “Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να βγάλουμε το δαιμόνιο αυτό;” (Και αυτό το είπαν, διότι σε άλλες περιστάσεις είχαν εκδιώξει δαιμόνια)»][Ματθ. 17,19]. Σε εμένα φαίνονται ότι αγωνιούν και φοβούνται μην τυχόν έχασαν τη χάρη, την οποία τους είχε εμπιστευθεί ο Θεός· διότι έλαβαν εξουσία κατά δαιμόνων ακαθάρτων[Ματθ.10,8: «ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε, νεκροὺς ἐγείρετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε· δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε(:και για να επιβεβαιώνεται το κήρυγμά σας, σας δίνω εξουσία και δύναμη να θεραπεύετε ασθενείς, να καθαρίζετε λεπρούς, να ανασταίνετε νεκρούς, να βγάζετε δαιμόνια. Τη χάρη αυτή της θαυματουργίας τη λάβατε δωρεάν, δωρεάν δώστε την και εσείς, χωρίς να παίρνετε χρήματα)»].Γι’ αυτό και ρωτούν, αφού Τον πλησίασαν ιδιαιτέρως, χωρίς να ντρέπονται (διότι εφόσον συνέβη ό,τι συνέβη, και ελέγχθηκαν, ήταν περιττό να ντρέπονται στο εξής να ομολογήσουν με τα λόγια την αδυναμία τους), αλλά επειδή επρόκειτο να Τον ρωτήσουν περί μυστικού και μεγάλου πράγματος.
Τι είπε λοιπόν ο Χριστός; «Διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν· ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν(:επειδή σας λείπει η πίστη· διότι αληθινά σας λέω, εάν έχετε πίστη θερμή και δυνατή σαν το μικρό σπόρο του σιναπιού, θα πείτε στο βουνό αυτό, πήγαινε από εδώ εκεί, και θα μετακινηθεί. Και τίποτε δεν θα είναι αδύνατο σε σας)»[Ματθ.17,20].
Εάν όμως ρωτάς «σε ποια περίπτωση μετακίνησαν όρος;», θα σου απαντήσω ότι πραγματοποίησαν πολύ μεγαλύτερα θαύματα, ανασταίνοντας μυρίους νεκρούς· διότι δεν είναι ίσο το να μετακινήσεις όρος και να διώξεις τον θάνατο από ένα νεκρό σώμα. Αναφέρονται δε μετά τους αποστόλους ως άγιοι μερικοί πολύ μικρότεροι ως προς το αξίωμα από εκείνους, οι οποίοι και όταν παρέστη ανάγκη να μετακινήσουν όρη, τα μετακίνησαν[Και ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός σε κήρυγμά του για τη δύναμη της πίστεως, μάς αναφέρει για τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Ιωακείμ(1487-1563),ότι επιτέλεσε παρόμοιο θαύμα:«… Εις την Αλεξάνδρειαν ήτον ένας Πατριάρχης, το όνομά του Ιωακείμ, αγιότατος άνθρωπος, σοφός και ενάρετος. Ακούγοντας ο βασιλεύς τον Πατριάρχην πως ήτον άγιος άνθρωπος, τον αγάπα κατά πολλά. Λέγει ο Εβραίος του βασιλέως: ‘’Κάτι πολλήν αγάπην έχεις με τον Πατριάρχην’’. Του λέγει ο Βασιλεύς: ‘’ο Ιωακείμ, ο Πατριάρχης, είναι καλός, δίκαιος άνθρωπος’’. Του λέγει ο Εβραίος, σαν βεζύρης οπού ήτον: ‘’Κράξε, Βασιλεύ, τον Πατριάρχην να έλθη’’. ..Λέγει ο Εβραίος του Πατριάρχου:’’ τι θέλομεν να φιλονικώμεν; Εγώ ακούω, οπού λέγει ο Χριστός σας εις το ευαγγέλιον πως όποιος έχει πίστιν όσον με ένα σπυρί σινάπι μετατοπά ένα βουνό από τον τόπον του και πηγαίνει σ’ άλλο μέρος’’. Λέγει ο Πατριάρχης: ‘’Αληθινά, έτσι το λέγει το ευαγγέλιον’’. Λέγει του ο Εβραίος: ‘’λοιπόν, αν είσαι άξιος, πρόσταξε και συ να σηκωθή από τον τόπον του το βουνό και τότε να πιστεύσω’’. ….Ήτον ένα βουνό από την Αίγυπτον έως τρεις ώρες μακριά. Λέγει ο Εβραίος: ‘’Βασιλέα, πρόσταξε τον Πατριάρχη να σηκώση εκείνο το βουνό να πιστεύσωμεν και εμείς’’. Τότε πιάνει ο Πατριάρχης και θυμιάζει από μακριά εκείνο το βουνό και κάμνοντας τον Σταυρόν του τρεις φορές, λέγοντας και το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. ‘’Σε προστάζω εσέ βουνό να σηκωθής και να έρθης εδώ’’. Και, ω του θαύματος! Ευθύς εσηκώθη εκείνο το βουνό και έγινε τρία, εις τύπον της Αγίας Τριάδος, και εκίνησε και ερχόταν. Φωνάζει ο βασιλεύς και λέγει: ‘’για το όνομα του Θεού! Βοήθησέ μας και εχαθήκαμε!’’. Ερχόταν απάνω τους το βουνό. Και κάνοντας πάλιν δέησιν ο Πατριάρχης εστάθη το βουνό έως έξι μίλια μακριά από την Αίγυπτον και το ωνόμασαν Ντουρ νταγ· θέλει να ειπή: « στάσου βουνό πάλιν».Ο Εβραίος δεν επίστευσεν και λέγει: ‘’Πάλιν λέγει το Ευαγγέλιον πως όποιος έχει πίστιν, ανίσως και τύχη ανάγκη να πιή θανάσιμον φαρμάκι, δεν αποθαίνει. Λοιπόν πρόσταξε τον Πατριάρχην να του κάμω ένα φαρμάκι να το πίη’’… Ο Εβραίος παρεσκεύασε ιδίαις χερσίν ένα φαρμάκι, το οποίο μόνο να το ήγγιζες στα χείλη θα απέθνησκες. Ο Πατριάρχης ήπιε όλο το ποτήρι και δεν έπαθε τίποτε. Και λέγει τώρα στον βασιλιά: «Πες του να ξεπλύνη τώρα το ποτήρι και να πιη το ξέπλυμα». Και μόλις το ήπιε ο Εβραίος πέθανε μπροστά σε όλους!»].
Επομένως είναι φανερό ότι και οι απόστολοι θα τα μετακινούσαν εάν παρίστατο ανάγκη. Και εάν τότε δεν παρέστη τέτοια ανάγκη, μην κατηγορείς. Εξάλλου και ο Χριστός δεν είπε ότι «οπωσδήποτε θα μετακινήσετε όρη, αλλά θα μπορέσετε να πράξετε και αυτό». Αν όμως δεν μετακίνησαν όρη (τούτο συνέβη όχι διότι δεν μπόρεσαν - πώς ήταν δυνατόν αφού κατόρθωσαν τα μεγαλύτερα) αλλά επειδή δεν θέλησαν, για το ότι δεν παρέστη ανάγκη. Φυσικό επίσης ήταν και να έχει συμβεί αυτό, και να μην έχει γραφεί· καθόσον δεν έγραψαν οι Ευαγγελιστές όλα τα θαύματα που επιτελέστηκαν από τους μαθητές του Κυρίου. Αλλά βέβαια τότε ήσαν ακόμη πολύ ατελείς πνευματικά.
Τι λοιπόν; Δεν είχαν τότε ούτε αυτήν την πίστη, δηλαδή σαν το σπόρο του σιναπιού; Και βέβαια δεν την είχαν· διότι δεν ήσαν πάντοτε οι ίδιοι· για τούτο και ο Πέτρος άλλοτε μεν μακαρίζεται από τον Κύριο, άλλοτε όμως επιτιμάται. Αλλά και οι υπόλοιποι μαθητές κατηγορούνται από τον Κύριο για πνευματική ατέλεια, όταν δεν αντιλήφθηκαν τον λόγο Του σχετικά με τη ζύμη[βλ. Ματθ.16,6-12].Συνέβη λοιπόν και τότε να φανούν πνευματικά αδύνατοι· διότι ήσαν πνευματικά πάρα πολύ ατελείς πριν από τη σταύρωσή Του. Στην περίπτωση μάλιστα αυτήν ‘’πίστη’’ εννοεί εκείνη με την οποία μπορούσαν να κάνουν θαύματα και αναφέρει τον κόκκο του σιναπιού, για να φανερώσει την απερίγραπτη δύναμη της πίστεως· διότι μολονότι το σινάπι φαίνεται ως προς το μέγεθος μικρό, όμως έχει την πιο μεγάλη δύναμη από όλα. Για να δείξει λοιπόν ότι και ελάχιστη ακόμη, αλλά γνήσια πίστη, μπορεί μεγάλα πράγματα να επιτύχει, ανέφερε το σινάπι· και δεν αρκέστηκε μόνο σε αυτό, αλλά πρόσθεσε και όρη και προχώρησε ακόμη περισσότερο· διότι, λέγει «τίποτε δεν θα σας είναι αδύνατο».
Εσύ όμως θαύμασε από όλα αυτά και τη φιλοσοφία τους και τη δύναμη του Πνεύματος. Την μεν φιλοσοφία τους, επειδή δεν έκρυψαν το ελάττωμά τους, ενώ τη δύναμη του Πνεύματος, διότι τόσο πολύ αναβίβασε, σιγά σιγά, εκείνους που δεν είχαν πίστη ούτε σαν τον κόκκο του σιναπιού, ώστε να πηγάσουν από αυτούς ποταμοί και πηγές πίστεως.
«Τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ(:αυτό όμως το είδος των δαιμόνων δεν βγαίνει από τον άνθρωπο που έχει καταληφθεί από αυτό, παρά μόνο με προσευχή που συνοδεύεται και με νηστεία, ώστε η προσευχή να γίνεται με διάνοια όσο δυνατόν ελαφρότερη και περισσότερο προσηλωμένη στον Θεό)»[Ματθ.17,21].
Με τα λόγια αυτά ο Κύριος εννοούσε όχι μόνο τους δαίμονες που κατέχουν τους σεληνιαζομένους, αλλά όλο το γένος των δαιμόνων. Βλέπεις πως τώρα με τα λόγια Του αυτά τους προετοιμάζει για να ακούσουν τα σχετικά με τη νηστεία; Μη μου αναφέρεις βέβαια τις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις που ορισμένοι εξέβαλαν δαιμόνια και χωρίς νηστεία. Εάν όμως θελήσει κάποιος να το προβάλει αυτό και για εκείνους που επιτιμούν ένα και ενδεχομένως και δύο, αλλά όμως είναι αδύνατον, κάποιος που πάσχει και κάνει τρυφηλή ζωή, να απαλλαγεί κάποτε από αυτήν τη μανία· διότι αυτός που υποφέρει από αυτήν την ασθένεια, αυτός κατεξοχήν έχει ανάγκη από αυτό το πράγμα. «Αλλά όμως», θα πει κάποιος, «εάν έχουμε πίστη, τι χρειάζεται η νηστεία;». Χρειάζεται επειδή και η νηστεία μαζί με την πίστη προσφέρει πολύ μεγάλη δύναμη. Καθόσον προσφέρει πολλή ευσέβεια στον άνθρωπο και τον μεταβάλλει από άνθρωπο σε άγγελο και τον κάνει να αγωνίζεται εναντίον των ασωμάτων δυνάμεων. Αυτό όμως δεν μπορεί να το κάνει μόνη της, αλλά χρειάζεται και προσευχή και μάλιστα η προσευχή κατέχει την πρώτη θέση.
Πρόσεχε λοιπόν πόσα είναι τα αγαθά που προέρχονται από αυτές τις δύο αρετές· διότι αυτός που προσεύχεται και νηστεύει όπως πρέπει, δεν χρειάζεται πολλά πράγματα, και αυτός που δεν χρειάζεται πολλά πράγματα, δεν θα ήταν δυνατόν να γίνει φιλοχρήματος και αυτός που δεν είναι φιλοχρήματος, είναι περισσότερο πρόθυμος για ελεημοσύνη. Αυτός που νηστεύει είναι απαλλαγμένος από βάρη, έχει πτερά και προσεύχεται με καθαρή καρδιά, σβήνει τις πονηρές επιθυμίες και εξευμενίζει τον Θεό και ταπεινώνει την υπερηφανευόμενη ψυχή του.
Για τον λόγο αυτόν και οι Απόστολοι σχεδόν πάντοτε νήστευαν. Αυτός που προσεύχεται και νηστεύει έχει διπλές φτερούγες, πιο ελαφρές και από τους ίδιους τους ανέμους· διότι δεν χασμουριέται κατά την ώρα της προσευχής, ούτε τεντώνεται, ούτε βυθίζεται σε ύπνο-πράγμα που το παθαίνουν οι περισσότεροι- αλλά έχει μεγαλύτερη δύναμη από τη φωτιά και είναι ανώτερος από τα γήινα πράγματα. Και για τον λόγο αυτόν ο άνθρωπος αυτός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός και πολέμιος των δαιμόνων· καθόσον τίποτε δεν υπάρχει πιο δυνατό από τον άνθρωπο εκείνο που η προσευχή του είναι ειλικρινής· διότι εάν γυναίκα κατόρθωσε να κάμψει κάποιον άρχοντα που δεν φοβόταν ούτε τον Θεό, ούτε και τον άνθρωπο ντρεπόταν, πολύ πιο εύκολα θα προσελκύσει τον Θεό εκείνος που επιμένει διαρκώς στην προσευχή του προς Αυτόν και εξουσιάζει την κοιλιά του και αποφεύγει την τρυφηλή ζωή.
Εάν όμως το σώμα σου είναι ασθενές, ώστε να μην μπορείς να νηστεύεις συνεχώς, αλλά όμως δεν είναι ασθενές και για την προσευχή, ούτε ανίσχυρο για να περιφρονήσει και την κοιλιά· διότι εάν δεν μπορείς να νηστεύεις, όμως μπορείς να μην κάνεις τρυφηλή ζωή. Δεν είναι και αυτό μικρό πράγμα, ούτε απέχει πολύ από τη νηστεία, αλλά είναι ικανό και αυτό να καταβάλει την μανία του διαβόλου· καθόσον τίποτε δεν είναι τόσο αγαπητό στον δαίμονα εκείνο, όσο η τρυφηλή ζωή και η μέθη, διότι είναι η πηγή και η μητέρα όλων των κακών.
«Ἀναστρεφομένων δὲ αὐτῶν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· μέλλει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθήσεται. καὶ ἐλυπήθησαν σφόδρα(:και ενώ αυτοί περιόδευαν στη Γαλιλαία, τους είπε ο Ιησούς: “Ο Yιός του ανθρώπου πρόκειται να παραδοθεί πολύ σύντομα σε χέρια ανθρώπων, και θα Tον θανατώσουν, και την τρίτη ημέρα από τον θάνατό Tου θα αναστηθεί”. Και οι μαθητές λυπήθηκαν πάρα πολύ)»[Ματθ.17,22-23].
Για να μην αναρωτιούνται λοιπόν για ποιο λόγο μένουν συνεχώς εκεί, Τους ομιλεί και πάλι για το πάθος Του· αυτό ακριβώς ακούγοντας δεν ήθελαν να δουν τα Ιεροσόλυμα. Πρόσεχε λοιπόν πως μολονότι και ο Πέτρος επιτιμήθηκε, και συνομίλησαν με Αυτόν ο Μωυσής και ο Ηλίας περί του πράγματος αυτού, και ονόμασαν δόξα τον θάνατό Του, και άφησε ο Πατήρ Του από τον ουρανό να ακουστεί η φωνή Του[Λουκά 9,30-36: «καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο συνελάλουν αὐτῷ, οἵτινες ἦσαν Μωϋσῆς καὶ Ἠλίας, οἳ ὀφθέντες ἐν δόξῃ ἔλεγον τὴν ἔξοδον αὐτοῦ ἣν ἔμελλε πληροῦν ἐν Ἱερουσαλήμ. ὁ δὲ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἦσαν βεβαρημένοι ὕπνῳ· διαγρηγορήσαντες δὲ εἶδον τὴν δόξαν αὐτοῦ καὶ τοὺς δύο ἄνδρας τοὺς συνεστῶτας αὐτῷ. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ διαχωρίζεσθαι αὐτοὺς ἀπ᾿ αὐτοῦ εἶπεν ὁ Πέτρος πρὸς τὸν Ἰησοῦν· ἐπιστάτα, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· καὶ ποιήσωμεν σκηνὰς τρεῖς, μίαν σοὶ καὶ μίαν Μωϋσεῖ καὶ μίαν Ἠλίᾳ, μὴ εἰδὼς ὃ λέγει. ταῦτα δὲ αὐτοῦ λέγοντος ἐγένετο νεφέλη καὶ ἐπεσκίασεν αὐτούς· ἐφοβήθησαν δὲ ἐν τῷ εἰσελθεῖν ἐκείνους εἰς τὴν νεφέλην· καὶ φωνὴ ἐγένετο ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε. καὶ ἐν τῷ γενέσθαι τὴν φωνὴν εὑρέθη ὁ Ἰησοῦς μόνος. καὶ αὐτοὶ ἐσίγησαν καὶ οὐδενὶ ἀπήγγειλαν ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις οὐδὲν ὧν ἑωράκασιν(:Και ιδού δύο άνδρες συνομιλούσαν μαζί Του. Και αυτοί ήσαν ο Μωυσής και ο Ηλίας, οι οποίοι παρουσιάστηκαν με δόξα και έλεγαν για την έξοδό Του, για την αναχώρησή Του από τον κόσμο αυτό, την οποία σύμφωνα με τις προφητείες έμελλε να εκπληρώσει στην Ιερουσαλήμ. Ο δε Πέτρος και οι δύο άλλοι μαθητές είχαν καταληφτεί από βαρύ ύπνο. Όταν όμως ξύπνησαν, είδαν την δόξα Του και τους δύο άνδρες, που στέκονταν μαζί Του. Και συνέβη, όταν οι δύο άνδρες ετοιμάζονταν να χωριστούν από τον Ιησού, είπε ο Πέτρος προς Αυτόν· “Διδάσκαλε, είναι καλά να μένουμε εδώ· ας κάνουμε τρεις σκηνές, μία για Εσένα, μία για τον Μωυσή και μία για τον Ηλία”. Και τα έλεγε αυτά, χωρίς να καταλαβαίνει καλά-καλά, τι είναι αυτό που έλεγε. Ενώ λοιπόν ο Πέτρος έλεγε αυτά, ήλθε ένα σύννεφο και τους σκέπασε. Και φοβήθηκαν ο Πέτρος και οι δύο άλλοι μαθητές, όταν ο Ιησούς και οι δύο προφήτες εισήλθαν στην παράδοξη εκείνη νεφέλη, η οποία ήταν σημείο της παρουσίας του Θεού, όπως και άλλοτε στο όρος Σινά. Και ακούστηκε φωνή από την νεφέλη, η οποία έλεγε· “Αυτός είναι ο μονογενής Υιός μου, ο κατεξοχήν αγαπητός, που Τον έστειλα Σωτήρα του κόσμου. Αυτόν να ακούτε”. Και αφού έγινε αυτή η φωνή, βρέθηκε ο Ιησούς μόνος· και οι τρεις μαθητές κράτησαν σιγή για το γεγονός και σε κανέναν εκείνες τις μέρες δεν ανακοίνωσαν τίποτε από όσα είδαν)»], και τόσα θαύματα έγιναν, και βρισκόταν προ των θυρών η Ανάστασή Του (διότι δεν είπε ότι θα μείνει επί πολύ χρόνο στον θάνατο, αλλά είπε ότι θα αναστηθεί την τρίτη ημέρα), ούτε και έτσι μπόρεσαν να υποφέρουν το πράγμα, αλλά λυπήθηκαν· και όχι απλώς λυπήθηκαν, αλλά σε βαθμό υπερβολικό.
Και συνέβη αυτό επειδή δεν ήσαν σε θέση ακόμη να αντιληφθούν τη δύναμη των όσων λέγονταν. Και ακριβώς αυτό υπαινισσόμενοι ο Μάρκος και ο Λουκάς έλεγαν· ο Μάρκος ότι: «οἱ δὲ ἠγνόουν τὸ ῥῆμα, καὶ ἐφοβοῦντο αὐτὸν ἐπερωτῆσαι(:αυτοί όμως δεν καταλάβαιναν τον λόγο αυτό για την ανάσταση και απέφευγαν να Του ζητήσουν εξηγήσεις επειδή φοβούνταν μήπως ακούσουν απ’ Αυτόν κάτι άλλο πιο δυσάρεστο ή και επιτιμήσεις· διότι δεν είχαν ακόμη καταλάβει αυτό για το οποίο τους είχε μιλήσει επανειλημμένα)»[Μάρκ.9,32], ενώ ο Λουκάς ότι: «οἱ δὲ ἠγνόουν τὸ ῥῆμα τοῦτο, καὶ ἦν παρακεκαλυμμένον ἀπ᾿ αὐτῶν ἵνα μὴ αἴσθωνται αὐτό, καὶ ἐφοβοῦντο ἐρωτῆσαι αὐτὸν περὶ τοῦ ῥήματος τούτου(:Αυτοί όμως δεν κατάλαβαν ποια σημασία είχαν αυτά τα λόγια Του˙ το νόημά τους παρέμενε κρυμμένο απ’ αυτούς, για να μην το κατανοήσουν· διότι δεν ήταν ακόμη καιρός να φωτίσει ο Θεός τον νου τους για να κατανοούν τις Γραφές. Εάν το κατανοούσαν παράκαιρα, ήταν επόμενο να κυριεύονται από διαρκή κατήφεια και αποθάρρυνση. Και από ευλάβεια φοβούνταν να Τον ρωτήσουν και δεν είχαν το θάρρος να Του ζητήσουν εξηγήσεις για τα λόγια Του αυτά)»[Λουκ.9,45].
Αλλά όμως εάν δεν εννόησαν τη σημασία του λόγου αυτού πώς τότε λυπήθηκαν; Διότι δεν τους ήταν όλα άγνωστα, αλλά το ότι επρόκειτο να πεθάνει το γνώριζαν, διότι το άκουγαν συνέχεια αυτό, τι τέλος πάντων όμως ήταν αυτός ο θάνατος και ότι θα πάψει πολύ γρήγορα η ισχύς του και ότι θα επιφέρει αμέτρητα αγαθά, αυτό δεν το γνώριζαν ακόμη με απόλυτη ακρίβεια· ακόμη δεν γνώριζαν ούτε και αυτή η ανάστασή Του τι τέλος πάντων ήταν, αλλά την αγνοούσαν και αυτήν. Για τον λόγο αυτό λυπούνταν· καθόσον ήταν μεγάλη η αφοσίωσή τους προς τον Διδάσκαλό τους.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,
επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΕΣ:
Ιωάννου του Χρυσοστόμου Άπαντα τα έργα, Υπόμνημα στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, ομιλίες ΝΖ΄και ΝΗ΄, πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»(ΕΠΕ), εκδ. οίκος «Το Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1990, τόμος 11Α, σελίδες 17-31 και 40-43.
· Βιβλιοθήκη των Ελλήνων, Άπαντα των αγίων Πατέρων, Ιωάννου Χρυσοστόμου έργα, τόμος 67, σελ. 108- 109 και σελ. 115-116
Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.
· Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον και ερμηνευτική απόδοσις υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τριακοστή τρίτη, Αθήνα 2009.
· Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους εβδομήκοντα, Κείμενον και σύντομος απόδοσις του νοήματος υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2005.
· http://users.sch.gr/.../Palaia.../Bibli ... athikh.htm
· http://users.sch.gr/.../Kainh.../Biblia ... athikh.htm Λιγότερα
(:και όταν κατέβηκαν από το όρος της Μεταμορφώσεως και ήλθαν προς το πλήθος, πλησίασε Αυτόν ένας άνθρωπος, που γονάτισε εμπρός Του και είπε: “Κύριε, σπλαχνίσου το παιδί μου, διότι σεληνιάζεται, ταλαιπωρείται και υποφέρει άσχημα, αλλά και κινδυνεύει τον έσχατο κίνδυνο· διότι πολλές φορές πέφτει στη φωτιά και πολλές φορές στο νερό, και κινδυνεύει έτσι να καεί ή να πνιγεί. Και έφερα αυτόν προς τους μαθητές Σου με την παράκληση να τον θεραπεύσουν και αυτοί δεν μπόρεσαν να του χαρίσουν την θεραπεία”)»[Ματθ.17,14-16].
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ.17, 14-23]
Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΙΑΖΟΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ
Αυτόν τον άνθρωπο η Γραφή μάς τον παρουσιάζει πάρα πολύ ασθενή ως προς την πίστη· και τούτο είναι φανερό από πολλά σημεία, και από αυτό το οποίο είπε ο Χριστός: «εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι (:εάν εσύ μπορείς να πιστέψεις, θα γίνει ό,τι καλό επιθυμείς, επειδή σε εκείνον που πιστεύει όλα είναι δυνατά)»[Μάρκ.9,23] και από αυτό το οποίο είπε ο πατέρας αυτός που προσήλθε στον Κύριο: «βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ (:“Πιστεύω, Κύριε, ότι έχεις τη δύναμη να με βοηθήσεις. Βοήθησέ με να απαλλαγώ απ’ την ολιγοπιστία μου και αναπλήρωσε εσύ την έλλειψη της πίστεώς μου”)»[Μάρκ.9,24]· και από το να διατάξει ο Χριστός τον δαίμονα να μην εισέλθει πλέον σε αυτόν· και από το να πει πάλι ο άνθρωπος στον Χριστό: «εἴ τι δύνασαι(:εάν μπορείς να κάνεις κάτι)»[Μάρκ.9,22].
«Και γιατί κατηγορεί τους μαθητές», θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς, «εάν η απιστία η δική του υπήρξε η αιτία του να μην εξέλθει ο δαίμονας από το παιδί του;». Για να δείξει ότι είναι δυνατόν σε αυτούς, εάν έχουν πίστη, να θεραπεύσουν πολλές φορές τους ασθενείς, ακόμη και αν αυτοί που επιζητούσαν τη θεραπεία για τους δικούς τους δεν είχαν οι ίδιοι την απαραίτητη πίστη· διότι όπως ακριβώς αρκούσε πολλές φορές η πίστη αυτού που προσέρχονταν στο να λάβει βοήθεια και από μικρότερο ως προς το αξίωμα ακόμη, έτσι πολλές φορές υπήρξε αρκετή η δύναμη και η πίστη αυτών που διενεργούσαν τις θαυματουργικές θεραπείες, στο να θαυματουργήσουν και χωρίς να πιστεύουν οι προσευχόμενοι.
Οι θείες Γραφές πιστοποιούν και τα δύο αυτά· διότι και όσοι βρίσκονταν κοντά στον Κορνήλιο[Πράξ. 10,1 κ.ε.] εξαιτίας της πίστεώς τους προσείλκυσαν τη θεία χάρη· και ακόμη και στην περίπτωση του Ελισαίου, χωρίς κανείς να πιστέψει, αναστήθηκε ένας νεκρός· διότι εκείνοι οι οποίοι έριξαν το νεκρό σώμα μέσα στον τάφο του προφήτη Ελισαίου, όχι εξαιτίας της πίστεως, αλλά εξαιτίας της δειλίας τους το έριξαν απλώς και ως έτυχε, επειδή φοβήθηκαν τον βασανισμό για τον φόνο που είχε γίνει και έφυγαν· και αυτός που ρίχτηκε εκεί μέσα στον τάφο του Ελισαίου είχε πεθάνει και από μόνης της δύναμης του αγίου σώματος του προφήτη αναστήθηκε ο νεκρός[βλ. Δ΄Βασ. 13,20-21:«καὶ ἀπέθανεν Ἑλισαιέ, καὶ ἔθαψαν αὐτόν. καὶ μονόζωνοι Μωὰβ ἦλθον ἐν τῇ γῇ ἐλθόντος τοῦ ἐνιαυτοῦ· καὶ ἐγένετο αὐτῶν θαπτόντων τὸν ἄνδρα, καὶ ἰδοὺ εἶδον τὸν μονόζωνον καὶ ἔῤῥιψαν τὸν ἄνδρα ἐν τῷ τάφῳ Ἑλισαιέ, καὶ ἐπορεύθη καὶ ἥψατο τῶν ὀστέων Ἑλισαιὲ καὶ ἔζησε καὶ ἀνέστη ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτοῦ(:ο Ελισαίος πέθανε και τον ενταφίασαν. Κατά το επόμενο έτος εισέβαλαν στην χώρα των Ισραηλιτών επιδρομείς Μωαβίτες. Ενώ λοιπόν οι Ισραηλίτες έθαπταν ένα νεκρό, φάνηκαν από μακριά ερχόμενοι οι επιδρομείς Μωαβίτες. Κατελήφθησαν από τρόμο οι Ισραηλίτες και έριξαν τον νεκρό άνδρα στον ανοικτό τάφο του Ελισαίου και τράπηκαν σε φυγή. Ο νεκρός μόλις άγγιξε τα οστά του Ελισαίου, ανέζησε και ανορθώθηκε στα πόδια του)»].Επομένως είναι φανερό ότι στην περίπτωση αυτήν οι μαθητές φάνηκαν ασθενείς στην πίστη, αλλά όχι όλοι· διότι οι στύλοι[δηλαδή ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης. Ο πατέρας εκείνος έφερε τον ασθενή του υιό στους άλλους μαθητές, όταν οι τρεις μαθητές βρίσκονταν στο όρος της Μεταμορφώσεως] δεν παρευρίσκονταν εκεί.
Αλλά και από την άλλη πλευρά πρόσεχε και την αγνωμοσύνη του ανθρώπου αυτού, πώς δηλαδή συναντά τον Ιησού ενώπιον του λαού και ομιλεί εναντίον των μαθητών Του λέγοντας ότι «καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι(:και έφερα αυτόν προς τους μαθητές Σου με την παράκληση να τον θεραπεύσουν και αυτοί δεν μπόρεσαν να του χαρίσουν τη θεραπεία)».
Ωστόσο, ο Χριστός, απαλλάσσοντας τους μαθητές από τις κατηγορίες ενώπιον του λαού, επιρρίπτει σε εκείνον τη μεγαλύτερη ευθύνη: «ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν;(: ω γενεά άπιστη και διεστραμμένη από την κακία! Έως πότε θα είμαι μαζί σας; Έως πότε θα σας ανέχομαι;)»[Ματθ.17,17], μη απευθυνόμενος μόνο στο πρόσωπο του πατέρα, για να μη φέρει σε δύσκολη θέση τον άνθρωπο αυτόν, αλλά και σε όλους τους Ιουδαίους· διότι φυσικό ήταν να σκανδαλιστούν πολλοί από τους παρόντες και να σκεφτούν περί των μαθητών πράγματα που δεν άρμοζαν. Και όταν λέγει «έως πότε θα είμαι μαζί σας;», αποδεικνύει πάλι ότι είναι ευπρόσδεκτος σε Αυτόν ο θάνατος και κάτι το επιθυμητό, και λίαν αγαπητή η αναχώρηση από αυτήν τη ζωή· και ότι όχι το να σταυρωθεί, αλλά το να είναι μαζί τους είναι βαρύ.
Αλλά όμως δεν σταμάτησε μόνο στις κατηγορίες, αλλά τι λέγει; «Φέρετέ μοι αὐτὸν ὧδε(:φέρετέ μου αυτόν εδώ)». Και ο Ίδιος ρωτά τον πατέρα για πόσο χρόνο είναι ο υιός του ασθενής, και τους μαθητές δικαιολογώντας, και εκείνον οδηγώντας σε καλή ελπίδα, και στο να πιστέψει, ότι θα απαλλαγεί από το κακό. Και αφήνει τον νέο να σπαράζει ακόμη, όχι προς επίδειξη (καθόσον και τον επιτίμησε επειδή συγκεντρωνόταν πολύ πλήθος) αλλά για αυτόν τον πατέρα, ώστε όταν δει το δαιμόνιο να ταράσσεται εξαιτίας του ότι προσκλήθηκε και μόνο ενώπιον του Χριστού, έτσι τουλάχιστον να οδηγηθεί στην πίστη για το επικείμενο θαύμα. Επειδή λοιπόν εκείνος είπε ότι «παιδιόθεν(:από την παιδική του ηλικία)»[Μάρκ.9,21] και ότι «εάν μπορείς, βοήθησέ με», ο Χριστός λέγει «σε εκείνον που πιστεύει όλα είναι δυνατά»[Μάρκ.9,22-23], επιρρίπτοντας πάλι την κατηγορία σε αυτόν.
Και όταν μεν ο λεπρός έλεγε «Κύριε, ἐὰν θέλῃς δύνασαί με καθαρίσαι(:Κύριε, πιστεύω ότι, εάν θέλεις, μπορείς να με καθαρίσεις από τη λέπρα)»[Λουκ.5,12], μαρτυρώντας με τα λόγια του αυτά τη δύναμη του Κυρίου, ο Χριστός για να επιβεβαιώσει το λεχθέν και να τον επαινέσει έλεγε: «Θέλω, καθαρίσθητι (:Θέλω να καθαριστείς από τη λέπρα, καθαρίσου)»[Λουκ. 5,13]. Όταν όμως αυτός ο πατέρας δεν είπε τίποτε αντάξιο της δυνάμεώς Του με το να πει «εάν δύνασαι, βοήθησέ με», βλέπε πώς το διορθώνει, επειδή δεν ειπώθηκε καλώς. Τι λέγει λοιπόν; «Εάν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά σε όποιον πιστεύει»· αυτό σημαίνει: «Έχω τόσο μεγάλο πλούτο δυνάμεως και εξουσίας, ώστε μπορώ να καταστήσω ικανούς και άλλους να επιτελούν αυτά τα θαύματα. Επομένως εάν πιστεύεις όπως πρέπει», λέγει, «και ο ίδιος μπορείς να θεραπεύσεις και αυτόν και άλλους πολλούς».
Και αφού είπε αυτά, ελευθέρωσε τον δαιμονιζόμενο. Εσύ πάλι μην σκέπτεσαι μόνο από αυτό την πρόνοια και την ευεργεσία Του, αλλά και από τον χρόνο εκείνον κατά τον οποίο επέτρεψε την εντός του ανθρώπου παραμονή του δαίμονος· διότι εάν και τότε δεν εκδηλωνόταν στον νέο αυτόν σε τόσο μεγάλο βαθμό η πρόνοια του Θεού, θα είχε προ πολλού απολεσθεί. Καθόσον, όπως λέγει ο δυστυχής εκείνος πατέρας, «το δαιμόνιο ρίχνει τον γιο του άλλοτε στη φωτιά και άλλοτε στο νερό». Και εκείνος ο δαίμονας που αποτολμούσε τέτοια πράγματα σε βάρος του νέου αυτού, ασφαλώς και θα τον οδηγούσε στο θάνατο, εάν ο Θεός δεν του συγκρατούσε τη μεγάλη μανία με ισχυρό χαλινό· όπως ακριβώς συνέβη αυτό και στην περίπτωση των δύο εκείνων γυμνών (δαιμονιζομένων), οι οποίοι έτρεχαν στις ερήμους, και κατέκοπταν τα σώματά τους με πέτρες[Ματθ.8,28 κ.ε.].
Μη θορυβηθείς επίσης, εάν τον αποκαλεί «σεληνιαζόμενο», διότι η ονομασία αυτή ανήκει στον πατέρα του δαιμονιζόμενου. Πώς όμως ο Ευαγγελιστής λέγει ότι «καὶ ἀπῆλθεν ἡ ἀκοὴ αὐτοῦ εἰς ὅλην τὴν Συρίαν, καὶ προσήνεγκαν αὐτῷ πάντας τοὺς κακῶς ἔχοντας ποικίλαις νόσοις καὶ βασάνοις συνεχομένους, καὶ δαιμονιζομένους καὶ σεληνιαζομένους καὶ παραλυτικούς, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτούς(:διαδόθηκε λοιπόν η φήμη Του σε όλη τη Συρία. Και έφεραν μπροστά Του όλους όσους υπέφεραν από διάφορες αρρώστιες και κατέχονταν από βασανιστικές ασθένειες, δαιμονισμένους και σεληνιασμένους και παραλύτους, και τους θεράπευε.)»[Ματθ.4,24].Τους ονομάζει έτσι στηριζόμενος στην αντίληψη των πολλών[κατά τη λαϊκή αντίληψη επί της ασθενείας αυτής ασκούν επίδραση οι φάσεις της σελήνης. Κάποιες μορφές της νόσου κατά την Αγία Γραφή οφείλονται στην επενέργεια των ακαθάρτων πνευμάτων]· διότι ο διάβολος για να διαβάλει το φυσικό στοιχείο, κάνει τους δαιμονιζόμενους να καταλαμβάνονται από κρίσεις και πάλι τους ελευθερώνει κατά τις περιστροφές της σελήνης· όχι διότι εκείνη επενεργεί, μη γένοιτο· αλλά ο διάβολος διαπράττει την κακουργία αυτήν, προς διαβολή του φυσικού στοιχείου. Γι' αυτό και επικράτησε μεταξύ των ανόητων η εσφαλμένη αυτή αντίληψη, και εξαπατώμενοι αποκαλούν «σεληνιαζομένους» τους δαιμονιζόμενους.
«Τότε προσελθόντες οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ κατ᾿ ἰδίαν εἶπον· διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό;(:τότε οι μαθητές πλησίασαν ιδιαιτέρως τον Ιησού κα του είπαν: “Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να βγάλουμε το δαιμόνιο αυτό;” (Και αυτό το είπαν, διότι σε άλλες περιστάσεις είχαν εκδιώξει δαιμόνια)»][Ματθ. 17,19]. Σε εμένα φαίνονται ότι αγωνιούν και φοβούνται μην τυχόν έχασαν τη χάρη, την οποία τους είχε εμπιστευθεί ο Θεός· διότι έλαβαν εξουσία κατά δαιμόνων ακαθάρτων[Ματθ.10,8: «ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε, νεκροὺς ἐγείρετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε· δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε(:και για να επιβεβαιώνεται το κήρυγμά σας, σας δίνω εξουσία και δύναμη να θεραπεύετε ασθενείς, να καθαρίζετε λεπρούς, να ανασταίνετε νεκρούς, να βγάζετε δαιμόνια. Τη χάρη αυτή της θαυματουργίας τη λάβατε δωρεάν, δωρεάν δώστε την και εσείς, χωρίς να παίρνετε χρήματα)»].Γι’ αυτό και ρωτούν, αφού Τον πλησίασαν ιδιαιτέρως, χωρίς να ντρέπονται (διότι εφόσον συνέβη ό,τι συνέβη, και ελέγχθηκαν, ήταν περιττό να ντρέπονται στο εξής να ομολογήσουν με τα λόγια την αδυναμία τους), αλλά επειδή επρόκειτο να Τον ρωτήσουν περί μυστικού και μεγάλου πράγματος.
Τι είπε λοιπόν ο Χριστός; «Διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν· ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν(:επειδή σας λείπει η πίστη· διότι αληθινά σας λέω, εάν έχετε πίστη θερμή και δυνατή σαν το μικρό σπόρο του σιναπιού, θα πείτε στο βουνό αυτό, πήγαινε από εδώ εκεί, και θα μετακινηθεί. Και τίποτε δεν θα είναι αδύνατο σε σας)»[Ματθ.17,20].
Εάν όμως ρωτάς «σε ποια περίπτωση μετακίνησαν όρος;», θα σου απαντήσω ότι πραγματοποίησαν πολύ μεγαλύτερα θαύματα, ανασταίνοντας μυρίους νεκρούς· διότι δεν είναι ίσο το να μετακινήσεις όρος και να διώξεις τον θάνατο από ένα νεκρό σώμα. Αναφέρονται δε μετά τους αποστόλους ως άγιοι μερικοί πολύ μικρότεροι ως προς το αξίωμα από εκείνους, οι οποίοι και όταν παρέστη ανάγκη να μετακινήσουν όρη, τα μετακίνησαν[Και ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός σε κήρυγμά του για τη δύναμη της πίστεως, μάς αναφέρει για τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Ιωακείμ(1487-1563),ότι επιτέλεσε παρόμοιο θαύμα:«… Εις την Αλεξάνδρειαν ήτον ένας Πατριάρχης, το όνομά του Ιωακείμ, αγιότατος άνθρωπος, σοφός και ενάρετος. Ακούγοντας ο βασιλεύς τον Πατριάρχην πως ήτον άγιος άνθρωπος, τον αγάπα κατά πολλά. Λέγει ο Εβραίος του βασιλέως: ‘’Κάτι πολλήν αγάπην έχεις με τον Πατριάρχην’’. Του λέγει ο Βασιλεύς: ‘’ο Ιωακείμ, ο Πατριάρχης, είναι καλός, δίκαιος άνθρωπος’’. Του λέγει ο Εβραίος, σαν βεζύρης οπού ήτον: ‘’Κράξε, Βασιλεύ, τον Πατριάρχην να έλθη’’. ..Λέγει ο Εβραίος του Πατριάρχου:’’ τι θέλομεν να φιλονικώμεν; Εγώ ακούω, οπού λέγει ο Χριστός σας εις το ευαγγέλιον πως όποιος έχει πίστιν όσον με ένα σπυρί σινάπι μετατοπά ένα βουνό από τον τόπον του και πηγαίνει σ’ άλλο μέρος’’. Λέγει ο Πατριάρχης: ‘’Αληθινά, έτσι το λέγει το ευαγγέλιον’’. Λέγει του ο Εβραίος: ‘’λοιπόν, αν είσαι άξιος, πρόσταξε και συ να σηκωθή από τον τόπον του το βουνό και τότε να πιστεύσω’’. ….Ήτον ένα βουνό από την Αίγυπτον έως τρεις ώρες μακριά. Λέγει ο Εβραίος: ‘’Βασιλέα, πρόσταξε τον Πατριάρχη να σηκώση εκείνο το βουνό να πιστεύσωμεν και εμείς’’. Τότε πιάνει ο Πατριάρχης και θυμιάζει από μακριά εκείνο το βουνό και κάμνοντας τον Σταυρόν του τρεις φορές, λέγοντας και το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. ‘’Σε προστάζω εσέ βουνό να σηκωθής και να έρθης εδώ’’. Και, ω του θαύματος! Ευθύς εσηκώθη εκείνο το βουνό και έγινε τρία, εις τύπον της Αγίας Τριάδος, και εκίνησε και ερχόταν. Φωνάζει ο βασιλεύς και λέγει: ‘’για το όνομα του Θεού! Βοήθησέ μας και εχαθήκαμε!’’. Ερχόταν απάνω τους το βουνό. Και κάνοντας πάλιν δέησιν ο Πατριάρχης εστάθη το βουνό έως έξι μίλια μακριά από την Αίγυπτον και το ωνόμασαν Ντουρ νταγ· θέλει να ειπή: « στάσου βουνό πάλιν».Ο Εβραίος δεν επίστευσεν και λέγει: ‘’Πάλιν λέγει το Ευαγγέλιον πως όποιος έχει πίστιν, ανίσως και τύχη ανάγκη να πιή θανάσιμον φαρμάκι, δεν αποθαίνει. Λοιπόν πρόσταξε τον Πατριάρχην να του κάμω ένα φαρμάκι να το πίη’’… Ο Εβραίος παρεσκεύασε ιδίαις χερσίν ένα φαρμάκι, το οποίο μόνο να το ήγγιζες στα χείλη θα απέθνησκες. Ο Πατριάρχης ήπιε όλο το ποτήρι και δεν έπαθε τίποτε. Και λέγει τώρα στον βασιλιά: «Πες του να ξεπλύνη τώρα το ποτήρι και να πιη το ξέπλυμα». Και μόλις το ήπιε ο Εβραίος πέθανε μπροστά σε όλους!»].
Επομένως είναι φανερό ότι και οι απόστολοι θα τα μετακινούσαν εάν παρίστατο ανάγκη. Και εάν τότε δεν παρέστη τέτοια ανάγκη, μην κατηγορείς. Εξάλλου και ο Χριστός δεν είπε ότι «οπωσδήποτε θα μετακινήσετε όρη, αλλά θα μπορέσετε να πράξετε και αυτό». Αν όμως δεν μετακίνησαν όρη (τούτο συνέβη όχι διότι δεν μπόρεσαν - πώς ήταν δυνατόν αφού κατόρθωσαν τα μεγαλύτερα) αλλά επειδή δεν θέλησαν, για το ότι δεν παρέστη ανάγκη. Φυσικό επίσης ήταν και να έχει συμβεί αυτό, και να μην έχει γραφεί· καθόσον δεν έγραψαν οι Ευαγγελιστές όλα τα θαύματα που επιτελέστηκαν από τους μαθητές του Κυρίου. Αλλά βέβαια τότε ήσαν ακόμη πολύ ατελείς πνευματικά.
Τι λοιπόν; Δεν είχαν τότε ούτε αυτήν την πίστη, δηλαδή σαν το σπόρο του σιναπιού; Και βέβαια δεν την είχαν· διότι δεν ήσαν πάντοτε οι ίδιοι· για τούτο και ο Πέτρος άλλοτε μεν μακαρίζεται από τον Κύριο, άλλοτε όμως επιτιμάται. Αλλά και οι υπόλοιποι μαθητές κατηγορούνται από τον Κύριο για πνευματική ατέλεια, όταν δεν αντιλήφθηκαν τον λόγο Του σχετικά με τη ζύμη[βλ. Ματθ.16,6-12].Συνέβη λοιπόν και τότε να φανούν πνευματικά αδύνατοι· διότι ήσαν πνευματικά πάρα πολύ ατελείς πριν από τη σταύρωσή Του. Στην περίπτωση μάλιστα αυτήν ‘’πίστη’’ εννοεί εκείνη με την οποία μπορούσαν να κάνουν θαύματα και αναφέρει τον κόκκο του σιναπιού, για να φανερώσει την απερίγραπτη δύναμη της πίστεως· διότι μολονότι το σινάπι φαίνεται ως προς το μέγεθος μικρό, όμως έχει την πιο μεγάλη δύναμη από όλα. Για να δείξει λοιπόν ότι και ελάχιστη ακόμη, αλλά γνήσια πίστη, μπορεί μεγάλα πράγματα να επιτύχει, ανέφερε το σινάπι· και δεν αρκέστηκε μόνο σε αυτό, αλλά πρόσθεσε και όρη και προχώρησε ακόμη περισσότερο· διότι, λέγει «τίποτε δεν θα σας είναι αδύνατο».
Εσύ όμως θαύμασε από όλα αυτά και τη φιλοσοφία τους και τη δύναμη του Πνεύματος. Την μεν φιλοσοφία τους, επειδή δεν έκρυψαν το ελάττωμά τους, ενώ τη δύναμη του Πνεύματος, διότι τόσο πολύ αναβίβασε, σιγά σιγά, εκείνους που δεν είχαν πίστη ούτε σαν τον κόκκο του σιναπιού, ώστε να πηγάσουν από αυτούς ποταμοί και πηγές πίστεως.
«Τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ(:αυτό όμως το είδος των δαιμόνων δεν βγαίνει από τον άνθρωπο που έχει καταληφθεί από αυτό, παρά μόνο με προσευχή που συνοδεύεται και με νηστεία, ώστε η προσευχή να γίνεται με διάνοια όσο δυνατόν ελαφρότερη και περισσότερο προσηλωμένη στον Θεό)»[Ματθ.17,21].
Με τα λόγια αυτά ο Κύριος εννοούσε όχι μόνο τους δαίμονες που κατέχουν τους σεληνιαζομένους, αλλά όλο το γένος των δαιμόνων. Βλέπεις πως τώρα με τα λόγια Του αυτά τους προετοιμάζει για να ακούσουν τα σχετικά με τη νηστεία; Μη μου αναφέρεις βέβαια τις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις που ορισμένοι εξέβαλαν δαιμόνια και χωρίς νηστεία. Εάν όμως θελήσει κάποιος να το προβάλει αυτό και για εκείνους που επιτιμούν ένα και ενδεχομένως και δύο, αλλά όμως είναι αδύνατον, κάποιος που πάσχει και κάνει τρυφηλή ζωή, να απαλλαγεί κάποτε από αυτήν τη μανία· διότι αυτός που υποφέρει από αυτήν την ασθένεια, αυτός κατεξοχήν έχει ανάγκη από αυτό το πράγμα. «Αλλά όμως», θα πει κάποιος, «εάν έχουμε πίστη, τι χρειάζεται η νηστεία;». Χρειάζεται επειδή και η νηστεία μαζί με την πίστη προσφέρει πολύ μεγάλη δύναμη. Καθόσον προσφέρει πολλή ευσέβεια στον άνθρωπο και τον μεταβάλλει από άνθρωπο σε άγγελο και τον κάνει να αγωνίζεται εναντίον των ασωμάτων δυνάμεων. Αυτό όμως δεν μπορεί να το κάνει μόνη της, αλλά χρειάζεται και προσευχή και μάλιστα η προσευχή κατέχει την πρώτη θέση.
Πρόσεχε λοιπόν πόσα είναι τα αγαθά που προέρχονται από αυτές τις δύο αρετές· διότι αυτός που προσεύχεται και νηστεύει όπως πρέπει, δεν χρειάζεται πολλά πράγματα, και αυτός που δεν χρειάζεται πολλά πράγματα, δεν θα ήταν δυνατόν να γίνει φιλοχρήματος και αυτός που δεν είναι φιλοχρήματος, είναι περισσότερο πρόθυμος για ελεημοσύνη. Αυτός που νηστεύει είναι απαλλαγμένος από βάρη, έχει πτερά και προσεύχεται με καθαρή καρδιά, σβήνει τις πονηρές επιθυμίες και εξευμενίζει τον Θεό και ταπεινώνει την υπερηφανευόμενη ψυχή του.
Για τον λόγο αυτόν και οι Απόστολοι σχεδόν πάντοτε νήστευαν. Αυτός που προσεύχεται και νηστεύει έχει διπλές φτερούγες, πιο ελαφρές και από τους ίδιους τους ανέμους· διότι δεν χασμουριέται κατά την ώρα της προσευχής, ούτε τεντώνεται, ούτε βυθίζεται σε ύπνο-πράγμα που το παθαίνουν οι περισσότεροι- αλλά έχει μεγαλύτερη δύναμη από τη φωτιά και είναι ανώτερος από τα γήινα πράγματα. Και για τον λόγο αυτόν ο άνθρωπος αυτός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός και πολέμιος των δαιμόνων· καθόσον τίποτε δεν υπάρχει πιο δυνατό από τον άνθρωπο εκείνο που η προσευχή του είναι ειλικρινής· διότι εάν γυναίκα κατόρθωσε να κάμψει κάποιον άρχοντα που δεν φοβόταν ούτε τον Θεό, ούτε και τον άνθρωπο ντρεπόταν, πολύ πιο εύκολα θα προσελκύσει τον Θεό εκείνος που επιμένει διαρκώς στην προσευχή του προς Αυτόν και εξουσιάζει την κοιλιά του και αποφεύγει την τρυφηλή ζωή.
Εάν όμως το σώμα σου είναι ασθενές, ώστε να μην μπορείς να νηστεύεις συνεχώς, αλλά όμως δεν είναι ασθενές και για την προσευχή, ούτε ανίσχυρο για να περιφρονήσει και την κοιλιά· διότι εάν δεν μπορείς να νηστεύεις, όμως μπορείς να μην κάνεις τρυφηλή ζωή. Δεν είναι και αυτό μικρό πράγμα, ούτε απέχει πολύ από τη νηστεία, αλλά είναι ικανό και αυτό να καταβάλει την μανία του διαβόλου· καθόσον τίποτε δεν είναι τόσο αγαπητό στον δαίμονα εκείνο, όσο η τρυφηλή ζωή και η μέθη, διότι είναι η πηγή και η μητέρα όλων των κακών.
«Ἀναστρεφομένων δὲ αὐτῶν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· μέλλει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθήσεται. καὶ ἐλυπήθησαν σφόδρα(:και ενώ αυτοί περιόδευαν στη Γαλιλαία, τους είπε ο Ιησούς: “Ο Yιός του ανθρώπου πρόκειται να παραδοθεί πολύ σύντομα σε χέρια ανθρώπων, και θα Tον θανατώσουν, και την τρίτη ημέρα από τον θάνατό Tου θα αναστηθεί”. Και οι μαθητές λυπήθηκαν πάρα πολύ)»[Ματθ.17,22-23].
Για να μην αναρωτιούνται λοιπόν για ποιο λόγο μένουν συνεχώς εκεί, Τους ομιλεί και πάλι για το πάθος Του· αυτό ακριβώς ακούγοντας δεν ήθελαν να δουν τα Ιεροσόλυμα. Πρόσεχε λοιπόν πως μολονότι και ο Πέτρος επιτιμήθηκε, και συνομίλησαν με Αυτόν ο Μωυσής και ο Ηλίας περί του πράγματος αυτού, και ονόμασαν δόξα τον θάνατό Του, και άφησε ο Πατήρ Του από τον ουρανό να ακουστεί η φωνή Του[Λουκά 9,30-36: «καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο συνελάλουν αὐτῷ, οἵτινες ἦσαν Μωϋσῆς καὶ Ἠλίας, οἳ ὀφθέντες ἐν δόξῃ ἔλεγον τὴν ἔξοδον αὐτοῦ ἣν ἔμελλε πληροῦν ἐν Ἱερουσαλήμ. ὁ δὲ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἦσαν βεβαρημένοι ὕπνῳ· διαγρηγορήσαντες δὲ εἶδον τὴν δόξαν αὐτοῦ καὶ τοὺς δύο ἄνδρας τοὺς συνεστῶτας αὐτῷ. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ διαχωρίζεσθαι αὐτοὺς ἀπ᾿ αὐτοῦ εἶπεν ὁ Πέτρος πρὸς τὸν Ἰησοῦν· ἐπιστάτα, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· καὶ ποιήσωμεν σκηνὰς τρεῖς, μίαν σοὶ καὶ μίαν Μωϋσεῖ καὶ μίαν Ἠλίᾳ, μὴ εἰδὼς ὃ λέγει. ταῦτα δὲ αὐτοῦ λέγοντος ἐγένετο νεφέλη καὶ ἐπεσκίασεν αὐτούς· ἐφοβήθησαν δὲ ἐν τῷ εἰσελθεῖν ἐκείνους εἰς τὴν νεφέλην· καὶ φωνὴ ἐγένετο ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε. καὶ ἐν τῷ γενέσθαι τὴν φωνὴν εὑρέθη ὁ Ἰησοῦς μόνος. καὶ αὐτοὶ ἐσίγησαν καὶ οὐδενὶ ἀπήγγειλαν ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις οὐδὲν ὧν ἑωράκασιν(:Και ιδού δύο άνδρες συνομιλούσαν μαζί Του. Και αυτοί ήσαν ο Μωυσής και ο Ηλίας, οι οποίοι παρουσιάστηκαν με δόξα και έλεγαν για την έξοδό Του, για την αναχώρησή Του από τον κόσμο αυτό, την οποία σύμφωνα με τις προφητείες έμελλε να εκπληρώσει στην Ιερουσαλήμ. Ο δε Πέτρος και οι δύο άλλοι μαθητές είχαν καταληφτεί από βαρύ ύπνο. Όταν όμως ξύπνησαν, είδαν την δόξα Του και τους δύο άνδρες, που στέκονταν μαζί Του. Και συνέβη, όταν οι δύο άνδρες ετοιμάζονταν να χωριστούν από τον Ιησού, είπε ο Πέτρος προς Αυτόν· “Διδάσκαλε, είναι καλά να μένουμε εδώ· ας κάνουμε τρεις σκηνές, μία για Εσένα, μία για τον Μωυσή και μία για τον Ηλία”. Και τα έλεγε αυτά, χωρίς να καταλαβαίνει καλά-καλά, τι είναι αυτό που έλεγε. Ενώ λοιπόν ο Πέτρος έλεγε αυτά, ήλθε ένα σύννεφο και τους σκέπασε. Και φοβήθηκαν ο Πέτρος και οι δύο άλλοι μαθητές, όταν ο Ιησούς και οι δύο προφήτες εισήλθαν στην παράδοξη εκείνη νεφέλη, η οποία ήταν σημείο της παρουσίας του Θεού, όπως και άλλοτε στο όρος Σινά. Και ακούστηκε φωνή από την νεφέλη, η οποία έλεγε· “Αυτός είναι ο μονογενής Υιός μου, ο κατεξοχήν αγαπητός, που Τον έστειλα Σωτήρα του κόσμου. Αυτόν να ακούτε”. Και αφού έγινε αυτή η φωνή, βρέθηκε ο Ιησούς μόνος· και οι τρεις μαθητές κράτησαν σιγή για το γεγονός και σε κανέναν εκείνες τις μέρες δεν ανακοίνωσαν τίποτε από όσα είδαν)»], και τόσα θαύματα έγιναν, και βρισκόταν προ των θυρών η Ανάστασή Του (διότι δεν είπε ότι θα μείνει επί πολύ χρόνο στον θάνατο, αλλά είπε ότι θα αναστηθεί την τρίτη ημέρα), ούτε και έτσι μπόρεσαν να υποφέρουν το πράγμα, αλλά λυπήθηκαν· και όχι απλώς λυπήθηκαν, αλλά σε βαθμό υπερβολικό.
Και συνέβη αυτό επειδή δεν ήσαν σε θέση ακόμη να αντιληφθούν τη δύναμη των όσων λέγονταν. Και ακριβώς αυτό υπαινισσόμενοι ο Μάρκος και ο Λουκάς έλεγαν· ο Μάρκος ότι: «οἱ δὲ ἠγνόουν τὸ ῥῆμα, καὶ ἐφοβοῦντο αὐτὸν ἐπερωτῆσαι(:αυτοί όμως δεν καταλάβαιναν τον λόγο αυτό για την ανάσταση και απέφευγαν να Του ζητήσουν εξηγήσεις επειδή φοβούνταν μήπως ακούσουν απ’ Αυτόν κάτι άλλο πιο δυσάρεστο ή και επιτιμήσεις· διότι δεν είχαν ακόμη καταλάβει αυτό για το οποίο τους είχε μιλήσει επανειλημμένα)»[Μάρκ.9,32], ενώ ο Λουκάς ότι: «οἱ δὲ ἠγνόουν τὸ ῥῆμα τοῦτο, καὶ ἦν παρακεκαλυμμένον ἀπ᾿ αὐτῶν ἵνα μὴ αἴσθωνται αὐτό, καὶ ἐφοβοῦντο ἐρωτῆσαι αὐτὸν περὶ τοῦ ῥήματος τούτου(:Αυτοί όμως δεν κατάλαβαν ποια σημασία είχαν αυτά τα λόγια Του˙ το νόημά τους παρέμενε κρυμμένο απ’ αυτούς, για να μην το κατανοήσουν· διότι δεν ήταν ακόμη καιρός να φωτίσει ο Θεός τον νου τους για να κατανοούν τις Γραφές. Εάν το κατανοούσαν παράκαιρα, ήταν επόμενο να κυριεύονται από διαρκή κατήφεια και αποθάρρυνση. Και από ευλάβεια φοβούνταν να Τον ρωτήσουν και δεν είχαν το θάρρος να Του ζητήσουν εξηγήσεις για τα λόγια Του αυτά)»[Λουκ.9,45].
Αλλά όμως εάν δεν εννόησαν τη σημασία του λόγου αυτού πώς τότε λυπήθηκαν; Διότι δεν τους ήταν όλα άγνωστα, αλλά το ότι επρόκειτο να πεθάνει το γνώριζαν, διότι το άκουγαν συνέχεια αυτό, τι τέλος πάντων όμως ήταν αυτός ο θάνατος και ότι θα πάψει πολύ γρήγορα η ισχύς του και ότι θα επιφέρει αμέτρητα αγαθά, αυτό δεν το γνώριζαν ακόμη με απόλυτη ακρίβεια· ακόμη δεν γνώριζαν ούτε και αυτή η ανάστασή Του τι τέλος πάντων ήταν, αλλά την αγνοούσαν και αυτήν. Για τον λόγο αυτό λυπούνταν· καθόσον ήταν μεγάλη η αφοσίωσή τους προς τον Διδάσκαλό τους.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,
επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΕΣ:
Ιωάννου του Χρυσοστόμου Άπαντα τα έργα, Υπόμνημα στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, ομιλίες ΝΖ΄και ΝΗ΄, πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»(ΕΠΕ), εκδ. οίκος «Το Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1990, τόμος 11Α, σελίδες 17-31 και 40-43.
· Βιβλιοθήκη των Ελλήνων, Άπαντα των αγίων Πατέρων, Ιωάννου Χρυσοστόμου έργα, τόμος 67, σελ. 108- 109 και σελ. 115-116
Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.
· Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον και ερμηνευτική απόδοσις υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τριακοστή τρίτη, Αθήνα 2009.
· Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους εβδομήκοντα, Κείμενον και σύντομος απόδοσις του νοήματος υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2005.
· http://users.sch.gr/.../Palaia.../Bibli ... athikh.htm
· http://users.sch.gr/.../Kainh.../Biblia ... athikh.htm Λιγότερα
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53801
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Τα όρια της ανοχής του Χριστού
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 17, 14-23]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΧΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 8-8-1999] (Β403)
Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, αγαπητοί μου, με τους τρεις μαθητάς του, Πέτρον, Ιάκωβον και Ιωάννην, είχαν κατέλθει από το όρος της Μεταμορφώσεως, το Θαβώρ. Έζησαν εκεί οι τρεις μαθηταί αληθινά βιώματα της Βασιλείας του Θεού. Γιατί ο χρόνος αυτός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος ήτο μία παρένθεσις, μία χρονική παρένθεσις της Βασιλείας του Θεού. Ένα κομμάτι της Βασιλείας του Θεού.
Κάτω όμως εις την πεδιάδα τα πράγματα ήσαν διαφορετικά. Τους περίμενε η γνωστή αθλιότης των ανθρώπων. Ένας ταλαίπωρος πατέρας, γονυπετώντας μπροστά στον Κύριο, ζητά το έλεός Του για το παιδί του, που εσεληνιάζετο. Και ότι το δαιμόνιο το έσπρωχνε στην αυτοκαταστροφή. Άλλοτε στο νερό για να πνιγεί και άλλοτε στη φωτιά για να καεί. Και προσθέτει ο πατέρας: «Προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι». Και τότε ο Κύριος είπε: «Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! Ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». «Ως πότε θα είμαι μαζί σας; Έως πότε θα σας ανέχομαι;». Και βέβαια εθεράπευσε το δαιμονισμένο, αυτό, παιδί.
Θα πρέπει όμως να μείνομε σ’ αυτούς Του τους λόγους, του Κυρίου λόγους. Απεκάλεσε την γενεά εκείνη «ἂπιστη καί διεστραμμένη». Και προσέθεσε: «Ἕως πότε», λέγει, «ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν;(:έως πότε θα είμαι μαζί σας;). Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;(:Έως πότε θα σας ανέχομαι;)».
Πρόκειται για την ανοχή του Χριστού. Γι’ αυτήν θα μιλήσομε. Τι είναι η ανοχή; Είναι το «ἀνέχεσθαι» (απαρέμφατον). Το «ὑπομένειν». Είναι η επιείκεια. Είναι η μακροθυμία. Η αναβολή, δηλαδή, μιας κυρώσεως, μιας τιμωρίας. Αυτό είναι η μακροθυμία. Αυτό είναι η ανοχή. Είναι μία ενέργεια του Θεού, άκτιστος. Και είναι φυσικά αρετή. Την ιδίαν αρετή καλείται και ο άνθρωπος προς τον άλλον άνθρωπον να επιδείξει. Δηλαδή να είναι ανεκτικός, να έχει ανοχή. Να ανέχεται.
Αλλά θα μείνομε μόνο στην ανοχή του Χριστού. Δεν θα μιλήσομε δια την μεταξύ μας ανοχήν. Μόνο δια την ανοχήν του Χριστού, που με σαφήνεια είπε: «Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;».
Σαν άκτιστος ενέργεια του Θεού, αγαπητοί μου, είναι άπειρος, χωρίς όρια. Δεν έχει όρια. Όπως και κάθε άκτιστος ενέργεια του Θεού δεν έχει όρια. Όπως οι άλλες ενέργειες του Θεού, η αγάπη, η δικαιοσύνη του Θεού, είναι όλες άκτιστες ενέργειες του Θεού και είναι απεριόριστες, είναι άπειρες. Όμως, επειδή αυτές οι άκτιστες ενέργειες κινούνται μέσα στον χρόνον, γι'αυτό βρίσκονται κάτω από έναν περιορισμόν· χρονικόν περιορισμόν. Ένεκα του ότι κινούνται οι άπειρες, άκτιστες το ξαναλέγω, ενέργειες του Θεού μέσα στον χρόνο, γι'αυτό κινούνται, βεβαίως, περιορισμένα.
Για παράδειγμα, ο Θεός από αγάπη στέλνει τον Υιό Του για να σώσει τον κόσμο. Αν όμως η αγάπη του Θεού περιφρονηθεί, όπως περιφρονήθηκε, οι άνθρωποι εσταύρωσαν τον Υιόν, τον Ενανθρωπήσαντα, του Θεού, τότε έρχεται η δικαιοσύνη του Θεού. Χωρίς να παύσει να υπάρχει η αγάπη του Θεού, επειδή κινείται μέσα στον χρόνο, παραμερίζεται, για να εκδηλωθεί στη συνέχεια η άλλη άκτιστος ενέργεια του Θεού: η δικαιοσύνη του Θεού. Έτσι, παραμένουν μεν άπειρες, κινούμενες όμως οι άκτιστες ενέργειες - θέλω να το καταλάβομε, γι΄αυτό το επαναλαμβάνω, να με συγχωρείτε- μέσα στον χρόνο, γι' αυτόν τον λόγο έχομε περιόδους της αγάπης του Θεού και περιόδους της δικαιοσύνης του Θεού.
Έτσι κατανοείται και η έκφρασις του Κυρίου που είπε: «Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». Αυτό το «Ἕως πότε;» είναι χρονικόν. Και συνεπώς η φράσις αυτομάτως που είπε ο Κύριος περιορίζει τον χρόνον. «Έως πότε θα σας ανέχομαι».
Αν κοιτάξομε την Ιστορία, αυτό εύκολα θα το κατανοήσομε. Ο Θεός ανέχεται, βέβαια, την πτώσιν των πρωτοπλάστων, με σκοπό να διορθωθεί το κακό με την Ενανθρώπηση του Υιού του Θεού, που ήταν εις τον νουν του Θεού. Ήταν στον σκοπό Του, δηλαδή, η Ενανθρώπησις.
Ανέχεται ακόμη και την αδελφοκτονία του Άβελ· που σκότωσε ο Κάιν τον Άβελ. Μπορούσε να έλθει πιο μπροστά και να εμποδίσει τον Κάιν. Ανέχεται. Όταν επιτελείται ο φόνος, μετά λέγει ο Θεός εις τον Κάιν: «Κάιν, πού είναι ο αδελφός σου, ο Άβελ;».
Ανέχεται την κακία των πρώτων ανθρώπων. Των απογόνων, δηλαδή, του Αδάμ και της Εύας, αλλά η ανοχή Του περιορίζεται στα 120 χρόνια, για να δώσει ευκαιρία μετανοίας. Τι είπε ο Θεός; «Θα πνιγούν όλοι οι άνθρωποι με Κατακλυσμό. Δεν θα μείνει κανένας. Πλην του Νώε και της οικογενείας του». Γι'αυτό λέγει στον Νώε: «Πιάσε να κατασκευάσεις μίαν Κιβωτόν». Ερωτούν οι συντοπίται του: «Νώε, τι φτιάχνεις;». Λέει: «Μία Κιβωτό». «Ο σκοπός;». «Διότι ο Θεός θα επιφέρει Κατακλυσμόν- δηλαδή θα τελειώσει η ανοχή του Θεού- και θα πνιγούν οι άνθρωποι. Θα’ ρθει η δικαιοσύνη του Θεού». Και τον περιγελούσαν τον Νώε. Εκατόν είκοσι χρόνια χρειάστηκε για να κατασκευαστεί αυτή η Κιβωτός. Ήταν πολύ μεγάλου μήκους. Σαν ένα μικρό καράβι ήταν. Τι μικρό; Σαν ένα υπερωκεάνιο ήταν. Με πολλά πατώματα. Σκεφθείτε, την εποχή εκείνη, χωρίς εργαλεία κ.τ.λ. πώς θα μπορούσε να φτιαχτεί αυτή η Κιβωτός. Με πολλά διαμερίσματα για τα ζώα κ.λπ. κ.λπ. Γιατί κράτησε 120 χρόνια; Όχι από τεχνική αδυναμία. Αλλά με την ευκαιρία της τεχνικής αδυναμίας, να περάσει ο καιρός και να μετανοήσουν οι άνθρωποι. Δηλαδή εκατόν είκοσι χρόνια! Κι όμως οι άνθρωποι δεν μετανοούν. Και όχι μόνο δεν μετανοούν, αλλά και χλευάζουν. Οπότε έρχεται η δικαιοσύνη του Θεού με τον καθολικόν, εκείνον, Κατακλυσμό.
Μετά τον Κατακλυσμό έχομε μια σειρά γεγονότων, που ο Θεός δείχνει την ανοχή Του. Φθάνομε, όμως, σε ένα πάντοτε όριον, αυτό θέλω να σας μείνει άμα φύγετε, σε ένα όριον ανοχής. Είναι η συμπεριφορά της Πενταπόλεως των Σοδόμων· οι οποίοι αμάρταναν σε απίθανον βαθμόν. Και αυτό το απίθανον, δείχνει με μία εικόνα, ότι κατεβαίνει ο Θεός να δει… «Γιατί», λέει, «ανέβηκε ‘’φάσις’’, είδησις στον ουρανό, ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι σοδομίται, δηλαδή ομοφυλόφιλοι. Από μικρού έως μεγάλου. Μπα!» Σαν να μην πιστεύει ο Θεός στα αυτιά Του. Και λέει ο Ίδιος- εικόνα είναι, ο Θεός είναι πανταχού παρών και τα ξέρει όλα, και πριν γίνουν τα ξέρει ο Θεός όλα, αλλά είναι μία εικόνα της εκπλήξεως τρόπον τινά του Θεού-: «Περίεργο… Αυτά κάνουν; Θα κατέβω, λοιπόν, να ιδώ, έτσι είναι;» Λέει εκεί στον Αβραάμ ο Θεός, που Τον φιλοξενεί ο Αβραάμ τον Θεόν, υπό την μορφή τριών ανδρών. Δηλαδή απίστευτα πράγματα· που δείχνει το μέγεθος της διαφθοράς. Και έρχεται, έρχεται αυτή η επιτόπια βεβαίωσις, που είναι έκφρασις της εξαντλήσεως του ορίου της ανοχής, σαν μεσημέρι σήμερα, ο Θεός φιλοξενείται από τον Αβραάμ, κατεβαίνει κάτω στην Πεντάπολη, οι δύο άνδρες εκ των τριών, συναντούν τον Λωτ, και την άλλη μέρα το πρωί φθάνει η καταστροφή. Δεν έμεινε ούτε ένας! Οι πόλεις, πλην μιας, να μην σας λέω πολλή ιστορία, κατεκάησαν με πυρ και θείον. Σύμβολον και εικόνα της αιωνίου κολάσεως.
Λέγουν πολλοί: «Καλά η κόλασις είναι πυρ και θείον;». Αγαπητοί μου, θα αναστηθούν οι νεκροί; Θα αναστηθούν τα σώματά τους; Ε, λοιπόν, θα είναι πυρ και θείον. Ω, μακάρι να ήταν πυρ και θείον… Διότι η φωτιά αυτή που βγάζει θειάφι, όταν καίεται το θειάφι, είναι πολύ μικροτέρας εντάσεως από την φωτιά που λέγεται «άκτιστον πυρ»· που απορρέει από την ουσία του Θεού. Αυτή, λοιπόν, η φωτιά, δεν είναι υλική φωτιά, της κολάσεως, αλλά είναι το άκτιστον πυρ που απορρέει μεν από τον Θεό, φθάνει στην κόλαση ως πυρ αφεγγές, ενώ αντίθετα φθάνει εις την Βασιλείαν του Θεού ως φως χωρίς καυστικότητα. Και είναι αυτό το φως της Βασιλείας του Θεού. Αυτό που είδαν οι μαθηταί, ένα κομματάκι για μια στιγμή, την ημέρα της Μεταμορφώσεως.
Θα μπορούσε, λοιπόν, να πει ο Θεός, ο Άγιος Τριαδικός Θεός: «Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». «Έως πότε θα σας ανέχομαι;». Και ήλθε αυτή, όπως σας είπα, η φοβερή καταστροφή, που αποτελεί, θα το ξαναπώ άλλη μια φορά, ιστορικό τύπο, ιστορικό τύπο της αιωνίου κολάσεως. Όπως και οι δέκα πληγές του Φαραώ θα σταθούν ιστορικός τύπος των εσχάτων επί των ημερών του Αντιχρίστου. Ο Θεός βλέπετε, βάζει αυτούς τους ιστορικούς τύπους, για να πείσει τους ανθρώπους. Όπως ο χορτασμός των Εβραίων, όχι των πεντακισχιλίων, στην έρημο 40 χρόνια, είναι, είναι ιστορικός τύπος το πώς τα 3 ½ χρόνια του Αντιχρίστου θα τρέφονται οι πιστοί εις την ερημιά. Ο Θεός παντού κατοχυρώνει τις αλήθειές Του.
Κι ερχόμεθα σε παραδείγματα εις τους χρόνους της Καινής Διαθήκης. Είναι γνωστό ότι η Καπερναούμ ήταν μία πολύ υπερήφανη πόλη. Στην υπερηφάνειά της… πλούσια ήταν, είχε συναγωγήν, ήταν εκεί έδρα του Ρωμαίου Διοικητού, στην υπερηφάνειά της, λοιπόν, δεν επρόσεξε την παρουσία του Χριστού· που την πόλη αυτή την είχε ο Χριστός σαν ένα ορμητήριο του ευαγγελισμού των γύρω περιοχών. Έδειχναν μια αδιαφορία εις τον Χριστόν οι Καπερναΐται. Μια αδιαφορία από μια απιστία προς τον Χριστόν, από μια υποτίμηση που έτρεφαν προς τον Χριστόν. Γι'αυτό ο Κύριος είπε τα εξής- μας τα σημειώνει ο Ματθαίος στο 11ον κεφάλαιον-: «Καὶ σὺ», λέγει, «Καπερναούμ, ἡ ἕως τοῦ οὐρανοῦ ὑψωθεῖσα, ἕως ᾅδου καταβιβασθήση(:μέχρι τον Άδη θα κατέβεις)· ὅτι εἰ ἐν Σοδόμοις ἐγενήθησαν αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν σοί, ἔμειναν ἂν μέχρι τῆς σήμερον(:διότι αν –λέγει- έγιναν τα θαύματα εις τα Σόδομα τότε -εννοεί τα θαύματα που έγιναν στην Καπερναούμ, αν είχαν γίνει στα Σόδομα-, δεν θα είχαν καταστραφεί και θα παρέμεναν μέχρι σήμερα ως πόλεις.-Πόλεις, πολλές πόλεις, σας είπα, πέντε πόλεις). Πλὴν λέγω ὑμῖν», λέγει ο Χριστός, «ὅτι γῇ Σοδόμων ἀνεκτότερον ἔσται ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ σοί (:Σας βεβαιώνω, ότι όταν θα έρθει η ημέρα της Κρίσεως, τα Σόδομα θα είναι ανεκτότερα από την παρουσία της Καπερναούμ)». Δηλαδή το να είσαι ομοφυλόφιλος είναι φοβερή αμαρτία· το να αδιαφορείς έναντι του Θεού, είναι πιο μεγάλη αμαρτία.
Κι έρχεται κατόπιν η πόλις της Ιερουσαλήμ, που στάθηκε προφητοκτόνος και Χριστοκτόνος. Έκλαυσεν ο Κύριος, αγαπητοί μου, όταν είδε από το όρος των Ελαιών την Ιερουσαλήμ, την πόλη και είπε: «Ὃτι εἰ ἔγνως καὶ σύ (:αν εγνώριζες κι εσύ), καί γε ἐν τῇ ἡμέρᾳ σου ταύτῃ, τὰ πρὸς εἰρήνην σου! Νῦν δὲ ἐκρύβη ἀπὸ ὀφθαλμῶν σου·ὅτι ἥξουσιν ἡμέραι ἐπὶ σὲ καὶ περιβαλοῦσιν οἱ ἐχθροί σου χάρακά σοι (:θα ΄ρθουν μέρες για σένα.. θα κάνουν όρυγμα γύρω από την πόλη- ήτανε τειχισμένη πόλις) καὶ περικυκλώσουσί σε καὶ συνέξουσί σε πάντοθεν - Κλοιός φοβερός. Ξέρετε ποιος μήνας ήταν; Που έπεσε η Ιερουσαλήμ; Ήταν ο Αύγουστος. Σας το λέγω έτσι, ἐν παρόδῳ - καὶ ἐδαφιοῦσί σε καὶ τὰ τέκνα σου ἐν σοί, καὶ οὐκ ἀφήσουσιν ἐν σοὶ λίθον ἐπὶ λίθῳ, ἀνθ᾿ ὧν οὐκ ἔγνως τὸν καιρὸν τῆς ἐπισκοπῆς σου». «Δεν κατάλαβες τον καιρόν της ‘’επισκοπή’’ς σου» θα πει της επισκέψεως που σου έκανε ο Θεός. «Εγώ είμαι ο Θεός σου ο Ενανθρωπήσας. Δεν το πήρες είδηση. Δεν το αντελήφθης. Άκουσες την διδασκαλία μου. Είδες τα θαύματά μου. Περιεφρόνησες, Ιερουσαλήμ».
Και ο χρόνος αυτής της ανοχής, ξέρετε πόσο ήταν; Περίπου τρεις δεκαετίες. Ο χρόνος της ανοχής του Χριστού. Να μετανοήσει η πόλις. «Όχι». Να πιστέψει η πόλις. «Όχι». Είδε την Ανάστασιν. Άκουσε, είδε και την Πεντηκοστή. «Όχι». Δεν μετανοεί η πόλις. Το 70 μ.Χ. ήλθε η φοβερά καταστροφή της πόλεως. Έως εκεί ήταν τα όρια τα χρονικά της ανοχής του Χριστού.
Στο βιβλίον της «Αποκαλύψεως» ειδοποιεί ο Κύριος, αγαπητοί μου, τις επτά Εκκλησίες της ανθυπατικής Ασίας, δηλαδή της Μικράς Ασίας, όπως την γνωρίζομε. Ότι αν δεν μετανοήσουν οι επτά ιστορικές Εκκλησίες, Σμύρνης, Φιλαδελφείας κ.τ.λ. κ.τ.λ., αν δεν μετανοήσουν, της Εφέσου, που ήταν η πρωτεύουσα της ανθυπατικής Ασίας, τότε ο Χριστός θα μετακινήσει την λυχνία τους. Τι θα πει «θα μετακινήσει τη λυχνία τους»; Δηλαδή θα παύσει να υπάρχει η τοπική τους Εκκλησία. Εάν δεν μετανοήσουν. Εδώ έχομε κάτι το καταπληκτικό· που εγγίζει και την δική μας πραγματικότητα. Η Μικρά Ασία ήταν ελληνική δε. Το γνωρίζετε. Πέρασαν 20 αιώνες από τότε που ο Χριστός εξήγγειλε, ότι αν δεν μετανοήσουν οι πόλεις αυτές, οι Εκκλησίες αυτές, θα μετακινηθεί η λυχνία των. Δηλαδή θα χαθούν. Ιστορικά θα σβήσουν. Είκοσι αιώνες! Και ήρθε το 1922… Ναι. Ήρθε το 1922 και αυτές οι ιστορικές, τοπικές Εκκλησίες της Μικράς Ασίας ξεριζώθηκαν. Δεν υπάρχουν πια. Μετά το 1922, δεν υπάρχουν πια. Να το στερεώσουμε καλά στο μυαλό μας. Στον αιώνα μας έγινε αυτό. Η ανοχή του Χριστού κράτησε 2000 χρόνια! Εκεί σταμάτησε.
Eίναι αληθές ότι η εμφάνισις του Αντιχρίστου, θα είναι ο καρπός και η συνισταμένη της αποστασίας, της γενικής αποστασίας. Και ακόμη πρέπει να πούμε ότι ο δυτικός χριστιανικός κόσμος, δηλαδή η Ευρώπη και η Αμερική… βέβαια λέμε ότι είναι ο δυτικός κόσμος χριστιανικός· αλλά ήδη ο δυτικός Χριστιανισμός ζει την αποστασία του. Ο νεοαρειανισμός…- η Ευρώπη και η Αμερική δεν πιστεύει στη θεότητα του Ιησού Χριστού. Ο Νεοαρειανισμός έχει φθάσει σε ακρότατα σημεία. Πολλοί Χριστιανοί στρέφονται, εκ της Δύσεως Χριστιανοί, στρέφονται, θα σας καταπλήξει, εις τον Μωαμεθανισμόν! Αν στήνονται στις πρωτεύουσες της Ευρώπης, στήνονται μιναρέδες και τζαμιά, δεν είναι μόνον για τις ανάγκες των Αράβων και των Μουσουλμάνων. Αλλά δυστυχώς πολλοί Χριστιανοί προσχωρούν εις τον Μωαμεθανισμόν. Είναι περίεργο πράγμα. Αλλά και στις ποικίλες θρησκείες της Ανατολής· οι οποίες φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Κι εδώ στην Ελλάδα έχομε. Που η καθεμιά απ’ αυτές τις θρησκείες διεκδικεί μια μεσσιανικότητα. «Εγώ», λέει, «είμαι εκείνη που θα φέρω ό,τι θα φέρω εις τον κόσμον». Μια μεσσιανικότητα. Και ο Κύριος Ιησούς ανέχεται. Αλλά έως πότε;
Στην πατρίδα μας έχομε πολλάκις προκαλέσει τον ουρανόν, με πράξεις που δεν έχομε χρόνο αυτήν τη στιγμή να αναφέρομε. Ο Κύριος ανέχεται. Στον ορίζοντα, όμως, διακρίνονται φοβερά απειλητικά σύννεφα και απειλούν όχι μόνο την πατρίδα μας αλλά πιθανώς την υφήλιον ολόκληρον! Και μετάνοια; Πουθενά. Προσέγγιση στον Χριστόν; Πουθενά. Η μετάνοια θα παρέτεινε τον χρόνον της ανοχής του Χριστού, όπως το είπε για τα Σόδομα, έναντι της κακότητος, της υπερηφανείας των κατοίκων της Καπερναούμ που σας είπα προηγουμένως. Ζούμε όμως, κατά την βεβαίωσιν του Κυρίου, ανέφερε και την περίπτωση του Κατακλυσμού και την περίπτωση των Σοδόμων, «έτσι», λέει « ’κάναν, πριν τον Κατακλυσμό, έτσι ‘κάναν πριν την καταστροφή των Σοδόμων. Έτσι θα κάνουν», λέει ο Κύριος, «και πριν το τέλος της Ιστορίας. Θα αγοράζουν, θα πουλάνε, θα παντρεύονται, aμέριμνοι, στην αποστασία τους, στην απιστία τους και θα ‘ρθει», λέγει, «αιφνίδιος ο όλεθρος». Είναι στα ευαγγέλια γραμμένα αυτά, αγαπητοί μου. Άμα διαβάζομε την Αγία Γραφή, εκεί τα βρίσκομε.
Έτσι, λοιπόν, οι άνθρωποι σήμερα, βυθισμένοι στον υλισμό μας και στις ηδονές μας, αυτά τα δυο που χαρακτηρίζουν την εποχή μας, αδιαφορούμε για όλα, γιατί ουσιαστικά δεν πιστεύομε.
Αγαπητοί, ας αντιληφθούμε ότι η ανοχή του Χριστού έχει όρια. Και τα όρια αυτά έχουν φοβερά μικρύνει, στενέψει. Ετοιμαζόμαστε να γιορτάσομε τα 2000 χρόνια από την Γέννηση του Χριστού, με γιορτές… θέλετε; Απαράδεκτες! Δεν έχω καιρό να σας το πω. Όταν θα πλησιάζει η αλλαγή της χρονιάς και θα μπούμε στο 2000, τότε θα σας πω γιατί είναι απαράδεκτες αυτές οι γιορτές.
Ωστόσο, δεν αντιλαμβανόμεθα ότι τα 2000 χρόνια είναι ένας φοβερός έλεγχος στη χριστιανοσύνη κι ένας ισχυρός κόλαφος, ένα χαστούκι, ότι «Άνθρωποι, 20 αιώνες Χριστιανισμού, δεν αποφέρατε καρπούς αξίους της μετανοίας! Τι κάνατε είκοσι αιώνες;». Αντί να γιορτάζαμε, θα έπρεπε να πενθούμε. Αλήθεια, πέρασαν 20 αιώνες! Πού είναι οι καρποί της Εκκλησίας; Πού είναι οι καρποί του Χριστιανισμού; Πού είναι εις τον διαβόητον δυτικόν κόσμον; Πού είναι;
Τι μένει; Ο τερματισμός του χρόνου της ανοχής του Χριστού. Για μια, ακόμη, φορά, μάς ειδοποιεί ο Κύριος: «Ἓως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». Αμήν.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,
ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΕΣ:
Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
https://www.arnion.gr/.../omilia.../omi ... vn_812.mp3
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 17, 14-23]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΧΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 8-8-1999] (Β403)
Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, αγαπητοί μου, με τους τρεις μαθητάς του, Πέτρον, Ιάκωβον και Ιωάννην, είχαν κατέλθει από το όρος της Μεταμορφώσεως, το Θαβώρ. Έζησαν εκεί οι τρεις μαθηταί αληθινά βιώματα της Βασιλείας του Θεού. Γιατί ο χρόνος αυτός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος ήτο μία παρένθεσις, μία χρονική παρένθεσις της Βασιλείας του Θεού. Ένα κομμάτι της Βασιλείας του Θεού.
Κάτω όμως εις την πεδιάδα τα πράγματα ήσαν διαφορετικά. Τους περίμενε η γνωστή αθλιότης των ανθρώπων. Ένας ταλαίπωρος πατέρας, γονυπετώντας μπροστά στον Κύριο, ζητά το έλεός Του για το παιδί του, που εσεληνιάζετο. Και ότι το δαιμόνιο το έσπρωχνε στην αυτοκαταστροφή. Άλλοτε στο νερό για να πνιγεί και άλλοτε στη φωτιά για να καεί. Και προσθέτει ο πατέρας: «Προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι». Και τότε ο Κύριος είπε: «Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! Ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». «Ως πότε θα είμαι μαζί σας; Έως πότε θα σας ανέχομαι;». Και βέβαια εθεράπευσε το δαιμονισμένο, αυτό, παιδί.
Θα πρέπει όμως να μείνομε σ’ αυτούς Του τους λόγους, του Κυρίου λόγους. Απεκάλεσε την γενεά εκείνη «ἂπιστη καί διεστραμμένη». Και προσέθεσε: «Ἕως πότε», λέγει, «ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν;(:έως πότε θα είμαι μαζί σας;). Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;(:Έως πότε θα σας ανέχομαι;)».
Πρόκειται για την ανοχή του Χριστού. Γι’ αυτήν θα μιλήσομε. Τι είναι η ανοχή; Είναι το «ἀνέχεσθαι» (απαρέμφατον). Το «ὑπομένειν». Είναι η επιείκεια. Είναι η μακροθυμία. Η αναβολή, δηλαδή, μιας κυρώσεως, μιας τιμωρίας. Αυτό είναι η μακροθυμία. Αυτό είναι η ανοχή. Είναι μία ενέργεια του Θεού, άκτιστος. Και είναι φυσικά αρετή. Την ιδίαν αρετή καλείται και ο άνθρωπος προς τον άλλον άνθρωπον να επιδείξει. Δηλαδή να είναι ανεκτικός, να έχει ανοχή. Να ανέχεται.
Αλλά θα μείνομε μόνο στην ανοχή του Χριστού. Δεν θα μιλήσομε δια την μεταξύ μας ανοχήν. Μόνο δια την ανοχήν του Χριστού, που με σαφήνεια είπε: «Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;».
Σαν άκτιστος ενέργεια του Θεού, αγαπητοί μου, είναι άπειρος, χωρίς όρια. Δεν έχει όρια. Όπως και κάθε άκτιστος ενέργεια του Θεού δεν έχει όρια. Όπως οι άλλες ενέργειες του Θεού, η αγάπη, η δικαιοσύνη του Θεού, είναι όλες άκτιστες ενέργειες του Θεού και είναι απεριόριστες, είναι άπειρες. Όμως, επειδή αυτές οι άκτιστες ενέργειες κινούνται μέσα στον χρόνον, γι'αυτό βρίσκονται κάτω από έναν περιορισμόν· χρονικόν περιορισμόν. Ένεκα του ότι κινούνται οι άπειρες, άκτιστες το ξαναλέγω, ενέργειες του Θεού μέσα στον χρόνο, γι'αυτό κινούνται, βεβαίως, περιορισμένα.
Για παράδειγμα, ο Θεός από αγάπη στέλνει τον Υιό Του για να σώσει τον κόσμο. Αν όμως η αγάπη του Θεού περιφρονηθεί, όπως περιφρονήθηκε, οι άνθρωποι εσταύρωσαν τον Υιόν, τον Ενανθρωπήσαντα, του Θεού, τότε έρχεται η δικαιοσύνη του Θεού. Χωρίς να παύσει να υπάρχει η αγάπη του Θεού, επειδή κινείται μέσα στον χρόνο, παραμερίζεται, για να εκδηλωθεί στη συνέχεια η άλλη άκτιστος ενέργεια του Θεού: η δικαιοσύνη του Θεού. Έτσι, παραμένουν μεν άπειρες, κινούμενες όμως οι άκτιστες ενέργειες - θέλω να το καταλάβομε, γι΄αυτό το επαναλαμβάνω, να με συγχωρείτε- μέσα στον χρόνο, γι' αυτόν τον λόγο έχομε περιόδους της αγάπης του Θεού και περιόδους της δικαιοσύνης του Θεού.
Έτσι κατανοείται και η έκφρασις του Κυρίου που είπε: «Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». Αυτό το «Ἕως πότε;» είναι χρονικόν. Και συνεπώς η φράσις αυτομάτως που είπε ο Κύριος περιορίζει τον χρόνον. «Έως πότε θα σας ανέχομαι».
Αν κοιτάξομε την Ιστορία, αυτό εύκολα θα το κατανοήσομε. Ο Θεός ανέχεται, βέβαια, την πτώσιν των πρωτοπλάστων, με σκοπό να διορθωθεί το κακό με την Ενανθρώπηση του Υιού του Θεού, που ήταν εις τον νουν του Θεού. Ήταν στον σκοπό Του, δηλαδή, η Ενανθρώπησις.
Ανέχεται ακόμη και την αδελφοκτονία του Άβελ· που σκότωσε ο Κάιν τον Άβελ. Μπορούσε να έλθει πιο μπροστά και να εμποδίσει τον Κάιν. Ανέχεται. Όταν επιτελείται ο φόνος, μετά λέγει ο Θεός εις τον Κάιν: «Κάιν, πού είναι ο αδελφός σου, ο Άβελ;».
Ανέχεται την κακία των πρώτων ανθρώπων. Των απογόνων, δηλαδή, του Αδάμ και της Εύας, αλλά η ανοχή Του περιορίζεται στα 120 χρόνια, για να δώσει ευκαιρία μετανοίας. Τι είπε ο Θεός; «Θα πνιγούν όλοι οι άνθρωποι με Κατακλυσμό. Δεν θα μείνει κανένας. Πλην του Νώε και της οικογενείας του». Γι'αυτό λέγει στον Νώε: «Πιάσε να κατασκευάσεις μίαν Κιβωτόν». Ερωτούν οι συντοπίται του: «Νώε, τι φτιάχνεις;». Λέει: «Μία Κιβωτό». «Ο σκοπός;». «Διότι ο Θεός θα επιφέρει Κατακλυσμόν- δηλαδή θα τελειώσει η ανοχή του Θεού- και θα πνιγούν οι άνθρωποι. Θα’ ρθει η δικαιοσύνη του Θεού». Και τον περιγελούσαν τον Νώε. Εκατόν είκοσι χρόνια χρειάστηκε για να κατασκευαστεί αυτή η Κιβωτός. Ήταν πολύ μεγάλου μήκους. Σαν ένα μικρό καράβι ήταν. Τι μικρό; Σαν ένα υπερωκεάνιο ήταν. Με πολλά πατώματα. Σκεφθείτε, την εποχή εκείνη, χωρίς εργαλεία κ.τ.λ. πώς θα μπορούσε να φτιαχτεί αυτή η Κιβωτός. Με πολλά διαμερίσματα για τα ζώα κ.λπ. κ.λπ. Γιατί κράτησε 120 χρόνια; Όχι από τεχνική αδυναμία. Αλλά με την ευκαιρία της τεχνικής αδυναμίας, να περάσει ο καιρός και να μετανοήσουν οι άνθρωποι. Δηλαδή εκατόν είκοσι χρόνια! Κι όμως οι άνθρωποι δεν μετανοούν. Και όχι μόνο δεν μετανοούν, αλλά και χλευάζουν. Οπότε έρχεται η δικαιοσύνη του Θεού με τον καθολικόν, εκείνον, Κατακλυσμό.
Μετά τον Κατακλυσμό έχομε μια σειρά γεγονότων, που ο Θεός δείχνει την ανοχή Του. Φθάνομε, όμως, σε ένα πάντοτε όριον, αυτό θέλω να σας μείνει άμα φύγετε, σε ένα όριον ανοχής. Είναι η συμπεριφορά της Πενταπόλεως των Σοδόμων· οι οποίοι αμάρταναν σε απίθανον βαθμόν. Και αυτό το απίθανον, δείχνει με μία εικόνα, ότι κατεβαίνει ο Θεός να δει… «Γιατί», λέει, «ανέβηκε ‘’φάσις’’, είδησις στον ουρανό, ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι σοδομίται, δηλαδή ομοφυλόφιλοι. Από μικρού έως μεγάλου. Μπα!» Σαν να μην πιστεύει ο Θεός στα αυτιά Του. Και λέει ο Ίδιος- εικόνα είναι, ο Θεός είναι πανταχού παρών και τα ξέρει όλα, και πριν γίνουν τα ξέρει ο Θεός όλα, αλλά είναι μία εικόνα της εκπλήξεως τρόπον τινά του Θεού-: «Περίεργο… Αυτά κάνουν; Θα κατέβω, λοιπόν, να ιδώ, έτσι είναι;» Λέει εκεί στον Αβραάμ ο Θεός, που Τον φιλοξενεί ο Αβραάμ τον Θεόν, υπό την μορφή τριών ανδρών. Δηλαδή απίστευτα πράγματα· που δείχνει το μέγεθος της διαφθοράς. Και έρχεται, έρχεται αυτή η επιτόπια βεβαίωσις, που είναι έκφρασις της εξαντλήσεως του ορίου της ανοχής, σαν μεσημέρι σήμερα, ο Θεός φιλοξενείται από τον Αβραάμ, κατεβαίνει κάτω στην Πεντάπολη, οι δύο άνδρες εκ των τριών, συναντούν τον Λωτ, και την άλλη μέρα το πρωί φθάνει η καταστροφή. Δεν έμεινε ούτε ένας! Οι πόλεις, πλην μιας, να μην σας λέω πολλή ιστορία, κατεκάησαν με πυρ και θείον. Σύμβολον και εικόνα της αιωνίου κολάσεως.
Λέγουν πολλοί: «Καλά η κόλασις είναι πυρ και θείον;». Αγαπητοί μου, θα αναστηθούν οι νεκροί; Θα αναστηθούν τα σώματά τους; Ε, λοιπόν, θα είναι πυρ και θείον. Ω, μακάρι να ήταν πυρ και θείον… Διότι η φωτιά αυτή που βγάζει θειάφι, όταν καίεται το θειάφι, είναι πολύ μικροτέρας εντάσεως από την φωτιά που λέγεται «άκτιστον πυρ»· που απορρέει από την ουσία του Θεού. Αυτή, λοιπόν, η φωτιά, δεν είναι υλική φωτιά, της κολάσεως, αλλά είναι το άκτιστον πυρ που απορρέει μεν από τον Θεό, φθάνει στην κόλαση ως πυρ αφεγγές, ενώ αντίθετα φθάνει εις την Βασιλείαν του Θεού ως φως χωρίς καυστικότητα. Και είναι αυτό το φως της Βασιλείας του Θεού. Αυτό που είδαν οι μαθηταί, ένα κομματάκι για μια στιγμή, την ημέρα της Μεταμορφώσεως.
Θα μπορούσε, λοιπόν, να πει ο Θεός, ο Άγιος Τριαδικός Θεός: «Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». «Έως πότε θα σας ανέχομαι;». Και ήλθε αυτή, όπως σας είπα, η φοβερή καταστροφή, που αποτελεί, θα το ξαναπώ άλλη μια φορά, ιστορικό τύπο, ιστορικό τύπο της αιωνίου κολάσεως. Όπως και οι δέκα πληγές του Φαραώ θα σταθούν ιστορικός τύπος των εσχάτων επί των ημερών του Αντιχρίστου. Ο Θεός βλέπετε, βάζει αυτούς τους ιστορικούς τύπους, για να πείσει τους ανθρώπους. Όπως ο χορτασμός των Εβραίων, όχι των πεντακισχιλίων, στην έρημο 40 χρόνια, είναι, είναι ιστορικός τύπος το πώς τα 3 ½ χρόνια του Αντιχρίστου θα τρέφονται οι πιστοί εις την ερημιά. Ο Θεός παντού κατοχυρώνει τις αλήθειές Του.
Κι ερχόμεθα σε παραδείγματα εις τους χρόνους της Καινής Διαθήκης. Είναι γνωστό ότι η Καπερναούμ ήταν μία πολύ υπερήφανη πόλη. Στην υπερηφάνειά της… πλούσια ήταν, είχε συναγωγήν, ήταν εκεί έδρα του Ρωμαίου Διοικητού, στην υπερηφάνειά της, λοιπόν, δεν επρόσεξε την παρουσία του Χριστού· που την πόλη αυτή την είχε ο Χριστός σαν ένα ορμητήριο του ευαγγελισμού των γύρω περιοχών. Έδειχναν μια αδιαφορία εις τον Χριστόν οι Καπερναΐται. Μια αδιαφορία από μια απιστία προς τον Χριστόν, από μια υποτίμηση που έτρεφαν προς τον Χριστόν. Γι'αυτό ο Κύριος είπε τα εξής- μας τα σημειώνει ο Ματθαίος στο 11ον κεφάλαιον-: «Καὶ σὺ», λέγει, «Καπερναούμ, ἡ ἕως τοῦ οὐρανοῦ ὑψωθεῖσα, ἕως ᾅδου καταβιβασθήση(:μέχρι τον Άδη θα κατέβεις)· ὅτι εἰ ἐν Σοδόμοις ἐγενήθησαν αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν σοί, ἔμειναν ἂν μέχρι τῆς σήμερον(:διότι αν –λέγει- έγιναν τα θαύματα εις τα Σόδομα τότε -εννοεί τα θαύματα που έγιναν στην Καπερναούμ, αν είχαν γίνει στα Σόδομα-, δεν θα είχαν καταστραφεί και θα παρέμεναν μέχρι σήμερα ως πόλεις.-Πόλεις, πολλές πόλεις, σας είπα, πέντε πόλεις). Πλὴν λέγω ὑμῖν», λέγει ο Χριστός, «ὅτι γῇ Σοδόμων ἀνεκτότερον ἔσται ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ σοί (:Σας βεβαιώνω, ότι όταν θα έρθει η ημέρα της Κρίσεως, τα Σόδομα θα είναι ανεκτότερα από την παρουσία της Καπερναούμ)». Δηλαδή το να είσαι ομοφυλόφιλος είναι φοβερή αμαρτία· το να αδιαφορείς έναντι του Θεού, είναι πιο μεγάλη αμαρτία.
Κι έρχεται κατόπιν η πόλις της Ιερουσαλήμ, που στάθηκε προφητοκτόνος και Χριστοκτόνος. Έκλαυσεν ο Κύριος, αγαπητοί μου, όταν είδε από το όρος των Ελαιών την Ιερουσαλήμ, την πόλη και είπε: «Ὃτι εἰ ἔγνως καὶ σύ (:αν εγνώριζες κι εσύ), καί γε ἐν τῇ ἡμέρᾳ σου ταύτῃ, τὰ πρὸς εἰρήνην σου! Νῦν δὲ ἐκρύβη ἀπὸ ὀφθαλμῶν σου·ὅτι ἥξουσιν ἡμέραι ἐπὶ σὲ καὶ περιβαλοῦσιν οἱ ἐχθροί σου χάρακά σοι (:θα ΄ρθουν μέρες για σένα.. θα κάνουν όρυγμα γύρω από την πόλη- ήτανε τειχισμένη πόλις) καὶ περικυκλώσουσί σε καὶ συνέξουσί σε πάντοθεν - Κλοιός φοβερός. Ξέρετε ποιος μήνας ήταν; Που έπεσε η Ιερουσαλήμ; Ήταν ο Αύγουστος. Σας το λέγω έτσι, ἐν παρόδῳ - καὶ ἐδαφιοῦσί σε καὶ τὰ τέκνα σου ἐν σοί, καὶ οὐκ ἀφήσουσιν ἐν σοὶ λίθον ἐπὶ λίθῳ, ἀνθ᾿ ὧν οὐκ ἔγνως τὸν καιρὸν τῆς ἐπισκοπῆς σου». «Δεν κατάλαβες τον καιρόν της ‘’επισκοπή’’ς σου» θα πει της επισκέψεως που σου έκανε ο Θεός. «Εγώ είμαι ο Θεός σου ο Ενανθρωπήσας. Δεν το πήρες είδηση. Δεν το αντελήφθης. Άκουσες την διδασκαλία μου. Είδες τα θαύματά μου. Περιεφρόνησες, Ιερουσαλήμ».
Και ο χρόνος αυτής της ανοχής, ξέρετε πόσο ήταν; Περίπου τρεις δεκαετίες. Ο χρόνος της ανοχής του Χριστού. Να μετανοήσει η πόλις. «Όχι». Να πιστέψει η πόλις. «Όχι». Είδε την Ανάστασιν. Άκουσε, είδε και την Πεντηκοστή. «Όχι». Δεν μετανοεί η πόλις. Το 70 μ.Χ. ήλθε η φοβερά καταστροφή της πόλεως. Έως εκεί ήταν τα όρια τα χρονικά της ανοχής του Χριστού.
Στο βιβλίον της «Αποκαλύψεως» ειδοποιεί ο Κύριος, αγαπητοί μου, τις επτά Εκκλησίες της ανθυπατικής Ασίας, δηλαδή της Μικράς Ασίας, όπως την γνωρίζομε. Ότι αν δεν μετανοήσουν οι επτά ιστορικές Εκκλησίες, Σμύρνης, Φιλαδελφείας κ.τ.λ. κ.τ.λ., αν δεν μετανοήσουν, της Εφέσου, που ήταν η πρωτεύουσα της ανθυπατικής Ασίας, τότε ο Χριστός θα μετακινήσει την λυχνία τους. Τι θα πει «θα μετακινήσει τη λυχνία τους»; Δηλαδή θα παύσει να υπάρχει η τοπική τους Εκκλησία. Εάν δεν μετανοήσουν. Εδώ έχομε κάτι το καταπληκτικό· που εγγίζει και την δική μας πραγματικότητα. Η Μικρά Ασία ήταν ελληνική δε. Το γνωρίζετε. Πέρασαν 20 αιώνες από τότε που ο Χριστός εξήγγειλε, ότι αν δεν μετανοήσουν οι πόλεις αυτές, οι Εκκλησίες αυτές, θα μετακινηθεί η λυχνία των. Δηλαδή θα χαθούν. Ιστορικά θα σβήσουν. Είκοσι αιώνες! Και ήρθε το 1922… Ναι. Ήρθε το 1922 και αυτές οι ιστορικές, τοπικές Εκκλησίες της Μικράς Ασίας ξεριζώθηκαν. Δεν υπάρχουν πια. Μετά το 1922, δεν υπάρχουν πια. Να το στερεώσουμε καλά στο μυαλό μας. Στον αιώνα μας έγινε αυτό. Η ανοχή του Χριστού κράτησε 2000 χρόνια! Εκεί σταμάτησε.
Eίναι αληθές ότι η εμφάνισις του Αντιχρίστου, θα είναι ο καρπός και η συνισταμένη της αποστασίας, της γενικής αποστασίας. Και ακόμη πρέπει να πούμε ότι ο δυτικός χριστιανικός κόσμος, δηλαδή η Ευρώπη και η Αμερική… βέβαια λέμε ότι είναι ο δυτικός κόσμος χριστιανικός· αλλά ήδη ο δυτικός Χριστιανισμός ζει την αποστασία του. Ο νεοαρειανισμός…- η Ευρώπη και η Αμερική δεν πιστεύει στη θεότητα του Ιησού Χριστού. Ο Νεοαρειανισμός έχει φθάσει σε ακρότατα σημεία. Πολλοί Χριστιανοί στρέφονται, εκ της Δύσεως Χριστιανοί, στρέφονται, θα σας καταπλήξει, εις τον Μωαμεθανισμόν! Αν στήνονται στις πρωτεύουσες της Ευρώπης, στήνονται μιναρέδες και τζαμιά, δεν είναι μόνον για τις ανάγκες των Αράβων και των Μουσουλμάνων. Αλλά δυστυχώς πολλοί Χριστιανοί προσχωρούν εις τον Μωαμεθανισμόν. Είναι περίεργο πράγμα. Αλλά και στις ποικίλες θρησκείες της Ανατολής· οι οποίες φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Κι εδώ στην Ελλάδα έχομε. Που η καθεμιά απ’ αυτές τις θρησκείες διεκδικεί μια μεσσιανικότητα. «Εγώ», λέει, «είμαι εκείνη που θα φέρω ό,τι θα φέρω εις τον κόσμον». Μια μεσσιανικότητα. Και ο Κύριος Ιησούς ανέχεται. Αλλά έως πότε;
Στην πατρίδα μας έχομε πολλάκις προκαλέσει τον ουρανόν, με πράξεις που δεν έχομε χρόνο αυτήν τη στιγμή να αναφέρομε. Ο Κύριος ανέχεται. Στον ορίζοντα, όμως, διακρίνονται φοβερά απειλητικά σύννεφα και απειλούν όχι μόνο την πατρίδα μας αλλά πιθανώς την υφήλιον ολόκληρον! Και μετάνοια; Πουθενά. Προσέγγιση στον Χριστόν; Πουθενά. Η μετάνοια θα παρέτεινε τον χρόνον της ανοχής του Χριστού, όπως το είπε για τα Σόδομα, έναντι της κακότητος, της υπερηφανείας των κατοίκων της Καπερναούμ που σας είπα προηγουμένως. Ζούμε όμως, κατά την βεβαίωσιν του Κυρίου, ανέφερε και την περίπτωση του Κατακλυσμού και την περίπτωση των Σοδόμων, «έτσι», λέει « ’κάναν, πριν τον Κατακλυσμό, έτσι ‘κάναν πριν την καταστροφή των Σοδόμων. Έτσι θα κάνουν», λέει ο Κύριος, «και πριν το τέλος της Ιστορίας. Θα αγοράζουν, θα πουλάνε, θα παντρεύονται, aμέριμνοι, στην αποστασία τους, στην απιστία τους και θα ‘ρθει», λέγει, «αιφνίδιος ο όλεθρος». Είναι στα ευαγγέλια γραμμένα αυτά, αγαπητοί μου. Άμα διαβάζομε την Αγία Γραφή, εκεί τα βρίσκομε.
Έτσι, λοιπόν, οι άνθρωποι σήμερα, βυθισμένοι στον υλισμό μας και στις ηδονές μας, αυτά τα δυο που χαρακτηρίζουν την εποχή μας, αδιαφορούμε για όλα, γιατί ουσιαστικά δεν πιστεύομε.
Αγαπητοί, ας αντιληφθούμε ότι η ανοχή του Χριστού έχει όρια. Και τα όρια αυτά έχουν φοβερά μικρύνει, στενέψει. Ετοιμαζόμαστε να γιορτάσομε τα 2000 χρόνια από την Γέννηση του Χριστού, με γιορτές… θέλετε; Απαράδεκτες! Δεν έχω καιρό να σας το πω. Όταν θα πλησιάζει η αλλαγή της χρονιάς και θα μπούμε στο 2000, τότε θα σας πω γιατί είναι απαράδεκτες αυτές οι γιορτές.
Ωστόσο, δεν αντιλαμβανόμεθα ότι τα 2000 χρόνια είναι ένας φοβερός έλεγχος στη χριστιανοσύνη κι ένας ισχυρός κόλαφος, ένα χαστούκι, ότι «Άνθρωποι, 20 αιώνες Χριστιανισμού, δεν αποφέρατε καρπούς αξίους της μετανοίας! Τι κάνατε είκοσι αιώνες;». Αντί να γιορτάζαμε, θα έπρεπε να πενθούμε. Αλήθεια, πέρασαν 20 αιώνες! Πού είναι οι καρποί της Εκκλησίας; Πού είναι οι καρποί του Χριστιανισμού; Πού είναι εις τον διαβόητον δυτικόν κόσμον; Πού είναι;
Τι μένει; Ο τερματισμός του χρόνου της ανοχής του Χριστού. Για μια, ακόμη, φορά, μάς ειδοποιεί ο Κύριος: «Ἓως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». Αμήν.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,
ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΕΣ:
Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
https://www.arnion.gr/.../omilia.../omi ... vn_812.mp3
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53801
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
«Ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;»
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
Ἐκτός ἀπό τήν ἁμαρτία κανένα πράγμα ἀπό τά τοῦ βίου αὐτοῦ, δέν εἶναι πραγματικά κακό, πραγματικά διαστροφή, παρά φύση κατάσταση. Τό ἄριστο εἶναι νά πεθάνει κανείς γιά τόν κόσμο τῆς ἁμαρτίας καί νά ζήσει γιά τόν Χριστό. Γιατί διαφορετικά, δέν μπορεῖ νά ἀναγεννηθεῖ, οὔτε στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά εἰσέλθει.
Ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς δέν δέχεται ὕμνο καί παρακλήσεις ἀπό στόματα βλάσφημα, διεστραμμένα· οὔτε θυσία, ἀπό χέρι πού ἄγγισε κόπρο καί ψυχή ἄπιστη, ἀκάθαρτη. Χρειάζεται πρωτύτερα νά δεχθοῦμε μέσα μας τό σπόρο τοῦ Θεοῦ Λόγου καί νά καθαρίσουμε προηγουμένως τούς ἑαυτούς μας ἀπό τά βδελύγματα τῆς πονηρίας καί εἰδωλολατρείας. Διότι εἶναι βδελυρότερη ἀπό τήν κόπρο ἡ ἁμαρτία, ὁ δόλος, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀπιστίας πού κάνει διεστραμμένο τόν νοῦ καί ἀκάθαρτο τόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπον.
Φρονοῦμε δέ, ἁγία γερόντισσα, ὅτι αὐτῆς τῆς ἁμαρτίας γεῦσις εἶναι ἡ ἀρχή τῆς κακίας στό λογισμό, ἀπό τήν ὁποία σήμερα ὁ Χριστός θέλει νά μᾶς θεραπεύσει-ἀπαλλάξει. Ἔτσι, ὅσοι πιστεύσουν καί προκαθαρθοῦν, δέν γεύονται τόν, κατά ψυχήν, θάνατον· τηρούμενοι ἀμόλυντοι καί κατά τόν νοῦ, τήν διάνοια, ὅπως ὁ Κύριος στήν Εὐαγγελική Περικοπή, ἀποκαλύπτει. «Ὦ γενεά πού τόσα θαύματα εἶδες καί εἶσαι ἀκόμη ἄπιστος καί ἀπό τήν κακία σου εἶσαι διεστραμμένη· ἕως πότε θά εἶμαι μαζί σας, ἕως πότε θά σᾶς ἀνέχομαι;»
Ἑπομένως, χριστιανοί μου, καί τά ψυχικά καί τά σωματικά νοσήματα, ἀπό τήν ἁμαρτία βρῆκαν τό πέρασμα. Γι’ αὐτό ὁ πρωταίτιος τοῦ κακοῦ, διάβολος, πού βασανίζει σήμερα τό παιδί, τά παιδιά, σηκώνει τήν κεφαλή ἐναντίον τῆς νεολαίας καί σιγοψιθυρίζει τά ἀντίθετα ἀπό τήν Ἀλήθεια πού εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Σωτῆρας.
Κακό πράγμα εἶναι ἡ ἀπιστία, κάκιστο γέννημα τῆς πονηρίας πού κτυπᾶ πάντοτε τήν εἰρηνική κατάσταση τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος καί δέν ἀφήνει τό πλάσμα τοῦ Θεοῦ νά ἀναπνεύσει, ὥστε στό πρόσωπο νά ἔχει δάκρυα καί στά χείλη τή συνομιλία μέ τόν Θεό. Ἡ ἰσορροπία, ἀδελφοί, τοῦ κόσμου καί τῆς ζωῆς διασαλεύτηκε μέ τήν ἀπιστία, τήν διαστροφή. Ἀπό ποῦ προῆλθε ἡ ἁμαρτία στόν κόσμο, ὁ ὁποῖος δημιουργήθηκε ἀπό τόν ἀναμάρτητο Θεό-Λόγο; Ἀπό τήν κακή χρήση τῶν δώρων-δωρεῶν· τῶν δημιουργικῶν λογοποιητικῶν δυνάμεων.
Ἁμαρτία λοιπόν, ἀπιστία, διαστροφή εἶναι ἡ ἔλλογος δύναμη πού, ἐλευθέρᾳ βουλήσει, χρησιμοποιεῖται τόσο λανθασμένα ὥστε νά μήν πορεύεται πρός τό στόχο της, τόν Θεό Λόγο, δέν ἐνεργεῖ γι’ Αὐτόν, ἀλλ’ ἐναντίον Αὐτοῦ. Ἰδού, τό παράπονο τοῦ Κυρίου σήμερα πρός τόν ὄχλο·
«ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη...»
Γι’ αὐτό καί ἡ ἁμαρτία ἀποτελεῖ τήν μόνη ἀ-λογία, τό μόνον παρά-λογο τοῦ κόσμου. Ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο, ὁ Θεός Λόγος ἔγινε ἄνθρωπος καί ἵδρυσε ἐν Αὐτῷ, τήν Ἐκκλησία, εἶναι ὁ ἐξῆς: Γιά νά ἐλευθερώσει τόν ἄνθρωπο ἀπό αὐτό τό ὀλέθριο, παρά-λογο, τή διαστροφή, λυτρώνοντάς τον ἀπό τήν ἁμαρτία, τόν θάνατο κάί τόν διάβολο.Γι’ αὐτό ἦλθε σήμερα εἰς τό πλῆθος τοῦ λαοῦ καί ἐπέπληξε-ἐπετίμησε τό δαιμόνιον καί ἐθεραπεύθη τό παιδίον καί ὁ πατέρας τοῦ παιδίου ἐστερεώθη στήν πίστιν, στήν ἐλπίδα, στήν ἀγάπη.
Ἡ ἐλευθέρα βούλησίς του, ἡ ὁποία δημιουργήθηκε θεοειδής, ὥστε νά εἶναι θεονοσταλγός, βρῆκε τόν σκοπό καί τόν στόχο τῆς ὑπαρξιακῆς της προοπτικῆς. Τοῦτο συμβαίνει, χριστιανοί μου, μόνον μέ τήν ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου, τήν παρουσία Του στόν κόσμο καί τήν ἐγκαθίδρυση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς σώματός Του πού μᾶς ἀπεκαλύφθη τό μυστήριον τῆς Ἴδιας τῆς Τριαδικῆς Θεότητος καί τῆς ἐν Χριστῷ θείας Οἰκονομίας καί σωτηρίας.
Ὁ Χριστός, ὡς κεφαλή τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας ὁδηγεῖ τά πάντα σ’ αὐτή τήν κατεύθυνση· τά καθοδηγεῖ πρός τόν θεῖον στόχο Του. Χωρίς Αὐτόν, τόν Ἰησοῦν, ὡς κεφαλή ὁλοκλήρου τῆς Ἐκκλησίας, τοῦτος ὁ κόσμος καί ὅλοι οἱ κόσμοι, τοῦτο τό σύμπαν καί ὅλα τά σύμπαντα, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, ἀπό ἀκέφαλα, ἄλογα τέρατα.
Γι’ αὐτό καί ὅ,τι δέν εἰσέρχεται καί δέν ἐπιθυμεῖ νά εἰσέλθει στό θεανθρώπινο σῶμά Του, ἀναπόφευκτα καταρρέει, χάνεται στήν ἁμαρτία, στήν ἀπιστία, στήν διαστροφή καί στό μή εἶναι. Ἐκεῖ εὑρίσκεται ἡ κάθε εἴδους ἀνοησία· ἐκεῖ ὁ ἄφρων παραφρονεῖ μέσα στόν παραλογισμό καί στήν ἀστοχία τοῦ παντός. Μέσῳ τοῦ ἀνοήτου ἀνθρώπου ἀπωθεῖται ὅ,τι τό ὄμορφο, τό ἅγιο, τό δίκαιο, τό ἀγαπητό (βλέπε τήν «παιδεία» σήμερα στήν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα).
Ἡ ἁμαρτία καί ἡ διαστροφή, πού καταγγέλεται στό Εὐαγγέλιο, στερεῖ νοήματος καί τόν ἄνθρωπο τῆς ἀπιστίας καί τόν κόσμο γύρω του. Ἔτσι ὁ φιλάμαρτος ἄνθρωπος, ἡ διεστραμμένη «Ν. Ἐποχή», ὡς ἀδικαιολόγητος παραλογισμός, ὡς ἀνόητη τραγωδία, ὡς τυραννία, ὁδηγεῖται στήν αὐτοκαταστροφή τήν ἴδια στιγμή πού βλακωδῶς καί ἀναισχύντως καυχιέται γιά τά δῆθεν ἐπιτεύγματά της.
«Ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη ἕως πότε ...»
Ἀδελφοί, ἐσχάτη ὥρα ἐστι· ἡ ἐπιστροφή στόν Χριστό καί ἡ πίστις-ἐμπιστοσύνη στόν λόγο Του εἶναι ἡ μοναδική ἐλπίδα σωτηρίας τοῦ σύμπαντος κόσμου ἀπό τήν ὅσον οὔπω ἐπικείμενη καταστροφή. Ἰδού, τί μᾶς λέγει ὁ Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης: «Ὅλοι πίσω, ὅλοι πίσω στήν Ὀρθόδοξη Πίστη καί Παράδοση· χανόμαστε· μετάνοια, μετάνοια, μετάνοια».
Στόν Σωτῆρα Χριστό, ἡ Βασιλεία, τό Κράτος, ἡ Προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
Ἐκτός ἀπό τήν ἁμαρτία κανένα πράγμα ἀπό τά τοῦ βίου αὐτοῦ, δέν εἶναι πραγματικά κακό, πραγματικά διαστροφή, παρά φύση κατάσταση. Τό ἄριστο εἶναι νά πεθάνει κανείς γιά τόν κόσμο τῆς ἁμαρτίας καί νά ζήσει γιά τόν Χριστό. Γιατί διαφορετικά, δέν μπορεῖ νά ἀναγεννηθεῖ, οὔτε στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά εἰσέλθει.
Ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς δέν δέχεται ὕμνο καί παρακλήσεις ἀπό στόματα βλάσφημα, διεστραμμένα· οὔτε θυσία, ἀπό χέρι πού ἄγγισε κόπρο καί ψυχή ἄπιστη, ἀκάθαρτη. Χρειάζεται πρωτύτερα νά δεχθοῦμε μέσα μας τό σπόρο τοῦ Θεοῦ Λόγου καί νά καθαρίσουμε προηγουμένως τούς ἑαυτούς μας ἀπό τά βδελύγματα τῆς πονηρίας καί εἰδωλολατρείας. Διότι εἶναι βδελυρότερη ἀπό τήν κόπρο ἡ ἁμαρτία, ὁ δόλος, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀπιστίας πού κάνει διεστραμμένο τόν νοῦ καί ἀκάθαρτο τόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπον.
Φρονοῦμε δέ, ἁγία γερόντισσα, ὅτι αὐτῆς τῆς ἁμαρτίας γεῦσις εἶναι ἡ ἀρχή τῆς κακίας στό λογισμό, ἀπό τήν ὁποία σήμερα ὁ Χριστός θέλει νά μᾶς θεραπεύσει-ἀπαλλάξει. Ἔτσι, ὅσοι πιστεύσουν καί προκαθαρθοῦν, δέν γεύονται τόν, κατά ψυχήν, θάνατον· τηρούμενοι ἀμόλυντοι καί κατά τόν νοῦ, τήν διάνοια, ὅπως ὁ Κύριος στήν Εὐαγγελική Περικοπή, ἀποκαλύπτει. «Ὦ γενεά πού τόσα θαύματα εἶδες καί εἶσαι ἀκόμη ἄπιστος καί ἀπό τήν κακία σου εἶσαι διεστραμμένη· ἕως πότε θά εἶμαι μαζί σας, ἕως πότε θά σᾶς ἀνέχομαι;»
Ἑπομένως, χριστιανοί μου, καί τά ψυχικά καί τά σωματικά νοσήματα, ἀπό τήν ἁμαρτία βρῆκαν τό πέρασμα. Γι’ αὐτό ὁ πρωταίτιος τοῦ κακοῦ, διάβολος, πού βασανίζει σήμερα τό παιδί, τά παιδιά, σηκώνει τήν κεφαλή ἐναντίον τῆς νεολαίας καί σιγοψιθυρίζει τά ἀντίθετα ἀπό τήν Ἀλήθεια πού εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Σωτῆρας.
Κακό πράγμα εἶναι ἡ ἀπιστία, κάκιστο γέννημα τῆς πονηρίας πού κτυπᾶ πάντοτε τήν εἰρηνική κατάσταση τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος καί δέν ἀφήνει τό πλάσμα τοῦ Θεοῦ νά ἀναπνεύσει, ὥστε στό πρόσωπο νά ἔχει δάκρυα καί στά χείλη τή συνομιλία μέ τόν Θεό. Ἡ ἰσορροπία, ἀδελφοί, τοῦ κόσμου καί τῆς ζωῆς διασαλεύτηκε μέ τήν ἀπιστία, τήν διαστροφή. Ἀπό ποῦ προῆλθε ἡ ἁμαρτία στόν κόσμο, ὁ ὁποῖος δημιουργήθηκε ἀπό τόν ἀναμάρτητο Θεό-Λόγο; Ἀπό τήν κακή χρήση τῶν δώρων-δωρεῶν· τῶν δημιουργικῶν λογοποιητικῶν δυνάμεων.
Ἁμαρτία λοιπόν, ἀπιστία, διαστροφή εἶναι ἡ ἔλλογος δύναμη πού, ἐλευθέρᾳ βουλήσει, χρησιμοποιεῖται τόσο λανθασμένα ὥστε νά μήν πορεύεται πρός τό στόχο της, τόν Θεό Λόγο, δέν ἐνεργεῖ γι’ Αὐτόν, ἀλλ’ ἐναντίον Αὐτοῦ. Ἰδού, τό παράπονο τοῦ Κυρίου σήμερα πρός τόν ὄχλο·
«ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη...»
Γι’ αὐτό καί ἡ ἁμαρτία ἀποτελεῖ τήν μόνη ἀ-λογία, τό μόνον παρά-λογο τοῦ κόσμου. Ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο, ὁ Θεός Λόγος ἔγινε ἄνθρωπος καί ἵδρυσε ἐν Αὐτῷ, τήν Ἐκκλησία, εἶναι ὁ ἐξῆς: Γιά νά ἐλευθερώσει τόν ἄνθρωπο ἀπό αὐτό τό ὀλέθριο, παρά-λογο, τή διαστροφή, λυτρώνοντάς τον ἀπό τήν ἁμαρτία, τόν θάνατο κάί τόν διάβολο.Γι’ αὐτό ἦλθε σήμερα εἰς τό πλῆθος τοῦ λαοῦ καί ἐπέπληξε-ἐπετίμησε τό δαιμόνιον καί ἐθεραπεύθη τό παιδίον καί ὁ πατέρας τοῦ παιδίου ἐστερεώθη στήν πίστιν, στήν ἐλπίδα, στήν ἀγάπη.
Ἡ ἐλευθέρα βούλησίς του, ἡ ὁποία δημιουργήθηκε θεοειδής, ὥστε νά εἶναι θεονοσταλγός, βρῆκε τόν σκοπό καί τόν στόχο τῆς ὑπαρξιακῆς της προοπτικῆς. Τοῦτο συμβαίνει, χριστιανοί μου, μόνον μέ τήν ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου, τήν παρουσία Του στόν κόσμο καί τήν ἐγκαθίδρυση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς σώματός Του πού μᾶς ἀπεκαλύφθη τό μυστήριον τῆς Ἴδιας τῆς Τριαδικῆς Θεότητος καί τῆς ἐν Χριστῷ θείας Οἰκονομίας καί σωτηρίας.
Ὁ Χριστός, ὡς κεφαλή τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας ὁδηγεῖ τά πάντα σ’ αὐτή τήν κατεύθυνση· τά καθοδηγεῖ πρός τόν θεῖον στόχο Του. Χωρίς Αὐτόν, τόν Ἰησοῦν, ὡς κεφαλή ὁλοκλήρου τῆς Ἐκκλησίας, τοῦτος ὁ κόσμος καί ὅλοι οἱ κόσμοι, τοῦτο τό σύμπαν καί ὅλα τά σύμπαντα, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, ἀπό ἀκέφαλα, ἄλογα τέρατα.
Γι’ αὐτό καί ὅ,τι δέν εἰσέρχεται καί δέν ἐπιθυμεῖ νά εἰσέλθει στό θεανθρώπινο σῶμά Του, ἀναπόφευκτα καταρρέει, χάνεται στήν ἁμαρτία, στήν ἀπιστία, στήν διαστροφή καί στό μή εἶναι. Ἐκεῖ εὑρίσκεται ἡ κάθε εἴδους ἀνοησία· ἐκεῖ ὁ ἄφρων παραφρονεῖ μέσα στόν παραλογισμό καί στήν ἀστοχία τοῦ παντός. Μέσῳ τοῦ ἀνοήτου ἀνθρώπου ἀπωθεῖται ὅ,τι τό ὄμορφο, τό ἅγιο, τό δίκαιο, τό ἀγαπητό (βλέπε τήν «παιδεία» σήμερα στήν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα).
Ἡ ἁμαρτία καί ἡ διαστροφή, πού καταγγέλεται στό Εὐαγγέλιο, στερεῖ νοήματος καί τόν ἄνθρωπο τῆς ἀπιστίας καί τόν κόσμο γύρω του. Ἔτσι ὁ φιλάμαρτος ἄνθρωπος, ἡ διεστραμμένη «Ν. Ἐποχή», ὡς ἀδικαιολόγητος παραλογισμός, ὡς ἀνόητη τραγωδία, ὡς τυραννία, ὁδηγεῖται στήν αὐτοκαταστροφή τήν ἴδια στιγμή πού βλακωδῶς καί ἀναισχύντως καυχιέται γιά τά δῆθεν ἐπιτεύγματά της.
«Ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη ἕως πότε ...»
Ἀδελφοί, ἐσχάτη ὥρα ἐστι· ἡ ἐπιστροφή στόν Χριστό καί ἡ πίστις-ἐμπιστοσύνη στόν λόγο Του εἶναι ἡ μοναδική ἐλπίδα σωτηρίας τοῦ σύμπαντος κόσμου ἀπό τήν ὅσον οὔπω ἐπικείμενη καταστροφή. Ἰδού, τί μᾶς λέγει ὁ Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης: «Ὅλοι πίσω, ὅλοι πίσω στήν Ὀρθόδοξη Πίστη καί Παράδοση· χανόμαστε· μετάνοια, μετάνοια, μετάνοια».
Στόν Σωτῆρα Χριστό, ἡ Βασιλεία, τό Κράτος, ἡ Προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53801
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Η παιδική ηλικία.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 17, 14-23]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 12-8-2001] (Β440) [έκδοσις Β΄]
Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου, μας φέρει στο προσκήνιον ένα πάντα επίκαιρο θέμα: Το παιδί. Ή τα προβλήματα της παιδικής ηλικίας. Σας υπενθυμίζω, στην περικοπή ήταν ένας πατέρας που πήγε το παιδί του -ήταν δαιμονισμένο παιδί- το οδήγησε στον Κύριο. Ο Κύριος, όμως, απουσίαζε, ήταν στο Θαβώρ με τους τρεις μαθητάς. Και έφερε το παιδί του εις τους άλλους εννέα μαθητάς, τους παρεκάλεσε να το θεραπεύσουν το παιδί, εκείνοι δεν μπόρεσαν, κορόιδευαν δε κάποιοι Φαρισαίοι και Γραμματείς κ.τ.λ. Ήρθε ο Κύριος και εθεράπευσε το παιδί. Αυτό το θαύμα είναι που μας διηγείται ο ευαγγελιστής Ματθαίος, αγαπητοί.
Πάντως, ήτο τραγική η θέσις εκείνου του πατέρα, που είχε εκείνο το δαιμονισμένο παιδί. Και ο Κύριος αγανακτεί! Ακριβώς γιατί δεν του το είχαν φέρει πιο μπροστά. Μάλιστα μας σημειώνει ο Μάρκος: «Καὶ ἐπηρώτησε τὸν πατέρα αὐτοῦ· πόσος χρόνος ἐστὶν ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ; ὁ δὲ εἶπε· παιδιόθεν». «Πόσος καιρός είναι που του συμβαίνει αυτό;». Κι εκείνος είπε: «Παιδιόθεν». Δεν γεννήθηκε –προσέξτε- αλλά από παιδί παρουσίασε σημεία δαιμονισμού.
Με την απάντηση «παιδιόθεν» -όχι ότι ο Κύριος δεν ήξερε, αλλά ήθελε να βρει την ευκαιρία να δώσει μιαν απάντηση- ήθελε ο Κύριος να κάνει τον πατέρα να συνειδητοποιήσει ότι όφειλε να είχε φέρει το παιδί του στον Κύριο πιο γρηγορότερα. Ναι, πιο γρηγορότερα.
Η ψυχοσωματική υγεία του παιδιού οπωσδήποτε είναι ένα πρόβλημα που ξεκινά από αυτήν την κύηση του παιδιού. Προσέξτε, από αυτήν την κύηση του παιδιού. Ενώ ακόμη βρίσκεται εις τα σπλάχνα της μάνας του. Και φυσικά, οι λόγοι είναι πολλοί. Και οφείλονται κυρίως στους γονείς και μάλιστα η κατάσταση της μητέρας κατά τον χρόνον της κυήσεως. Πώς περνάει η μητέρα; Έχει προβλήματα; Εννοείται προβλήματα προσωπικά της. Καπνίζει; Τι είπα; Καπνίζει; Πιθανότατα θα βγάλει ανώμαλο παιδί. Και το ξέρουν αυτό οι γυναίκες. Και καπνίζουν από τα 15 τους χρόνια. Για να μην μπορούν να το κόψουν όταν παντρευτούν και θα έρθει η ώρα να εγκυμονήσουν. Κι ενώ ο σύζυγος απαγορεύει στη γυναίκα του να καπνίσει, γιατί θέλει γερά παιδιά, απλούστατα εκείνη, το ξέρουμε αυτό, εκείνη κρυφά καπνίζει. Πέστε μου, αν βγάλεις, κυρά μου, ανώμαλο παιδί, θα ‘θελες να σε κρατήσει το παιδί αυτό στο σπίτι μέσα, για να το νταντεύεις μια ζωή ολόκληρη; Επειδή είχες την απρονοησία, όταν κυοφορούσες, να καπνίζεις; Δεν θα αναφερθούμε, λοιπόν, σε αυτά τα προβλήματα της γυναικός, αλλά σε εκείνους που το παιδί είναι πλέον ένας άνθρωπος πλήρης και γεννήθηκε ανάμεσα στους γονείς του.
Ένα λάθος των γονέων είναι να νομίζουν ότι το παιδί είναι ιδιοκτησία τους. Προσέξτε αυτό. Είναι γενικό λάθος αυτό. Ή και, ακόμα χειρότερα, ενεργούν αγωγή σ’ αυτό το παιδί, όπως αυτοί θα νόμιζαν. Όχι, αγαπητοί μου. Το παιδί είναι ιδιοκτησία του Θεού! Και οι γονείς είναι οι εντεταλμένοι για μια αγωγή, όπως θα την θέλει ο Θεός. Δεν είναι, λοιπόν, το παιδί ιδιοκτησία μας. Το παιδί πρέπει να φθάσει να ανταποκριθεί στην κλήση του Θεού. Και για να το επιτύχει, πρέπει να γνωρίσει τον Χριστόν.
Ο φτωχός εκείνος πατέρας της ευαγγελικής σημερινής περικοπής έπρεπε να είχε πάει το παιδί του γρηγορότερα εις τον Χριστόν. Είναι εκείνο το «γρηγορότερα», θα μου πείτε, τι σημαίνει αυτό; Πατέρα, μητέρα, στέλνεις εγκαίρως το παιδί σου, ενώ είναι ακόμη νήπιο, στην Εκκλησία; Το κοινωνείς συχνά το παιδί σου; Ακόμη να σε ρωτήσω, όταν λίγο μεγαλώσει, ενώ βέβαια φροντίζεις το παιδί σου να είναι καλός μαθητής στο σχολείο, το στέλνεις το παιδί σου στο κατηχητικό σχολείο; Αυτό θα πει εγκαίρως πηγαίνω το παιδί μου στον Χριστόν. Γιατί αλλιώτικα, πρόσεξε, υπάρχει το ενδεχόμενο, δεν είναι βέβαιο, ο Θεός ξέρει, υπάρχει το ενδεχόμενο κάπου το παιδί σου για κάποιους λόγους να δαιμονισθεί. Και ο Θεός να φυλάει…
Ο Χριστός είναι ο Σωτήρ της παιδικής ηλικίας. Όταν κάποτε προσέφεραν οι μητέρες τα παιδιά τους, μας αναφέρει ο ευαγγελιστής, να ευλογηθούν από τον Κύριον, οι μαθηταί τις εμπόδισαν. Ότι τάχα ενοχλούν τον Κύριον. Και ο Κύριος επέπληξε τους μαθητάς Του. Και είπε: «Ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με καὶ μὴ κωλύετε αὐτά· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. «Μην εμποδίζετε», λέει, τα παιδιά να έρθουν σε μένα. Γιατί σ’ αυτά ανήκει η Βασιλεία του Θεού».
Άλλοτε πάλι, για να διδάξει την ταπείνωση και την απλότητα εις τους μαθητάς Του, σημειώνει ο Ματθαίος: «Προσκαλεσάμενος ὁ ᾿Ιησοῦς παιδίον (:φώναξε ένα παιδάκι) ἔστησεν αὐτὸ ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ εἶπεν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ὃστις οὖν ταπεινώσει ἑαυτὸν ὡς τὸ παιδίον τοῦτο, οὗτός ἐστιν ὁ μείζων ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν». Είναι, δηλαδή, το παιδάκι ως υπόδειγμα ταπεινώσεως. Γιατί…ε, μπορεί να το μαλώσουμε το παιδί, να κλάψει, να πονέσει, αλλά γρήγορα συνέρχεται. Αυτό είναι το σπουδαίο. Δηλαδή δεν κρατάει κακία. Αυτό θέλει να πει ο Κύριος, ότι αν δεν στραφείτε και γίνετε σαν τα παιδιά…
Και, το σπουδαιότερον, ότι ο Κύριος ταυτίζει τον εαυτόν Του με το παιδί, για να δείξει πόσο προστατεύει τα παιδιά. Και λέει μάλιστα: «Ὃς ἐὰν δέξηται παιδίον τοιοῦτον ἓν ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐμὲ δέχεται
Όποιος δεχθεί ένα παιδί τέτοιο… -κι εδώ ‘’παιδίον’’ βέβαια εννοεί απλόν άνθρωπο, όχι μόνον παιδί- δέχεται εμένα). Ὃς δ᾿ ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικὸς εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης (:Όποιος, όμως, σκανδαλίσει ένα από αυτά τα μικρά παιδιά, -και γενικότερα απλούς ανθρώπους, δεν είναι μόνον το παιδί, αλλά απλούς ανθρώπους- τον συμφέρει να βάλει μία μυλόπετρα στον λαιμό του, να κρεμάσει και να πάει να φουντάρει στο ανοιχτό πέλαγος)». Δηλαδή η αυτοκτονία του θα είναι μικρότερη αμαρτία από τον σκανδαλισμό που θα μπορούσε να επιφέρει.
Πώς μπορούμε να σκανδαλίσουμε ένα παιδί; Ή έναν απλό άνθρωπο; Κι επειδή το θέμα μου είναι για τα παιδιά, ένα παιδί. Να σας πω. Όταν ο πατέρας ή η μητέρα πει: «Δεν υπάρχει Θεός!». Τι; Ξέρεις τι είπες στο παιδί σου; Όταν ο δάσκαλος στο σχολείο θα πει: «Δεν υπάρχει Θεός». Θα πουν στο σπίτι: «Νηστείες; Α, εφευρήματα των παπάδων». Σκανδάλισες το παιδί σου. Και πρόσεξε, θα το κάνεις, όπως λέει ο Κύριος, «διπλότερον γεέννης». «Θα τιμωρηθεί το παιδί σου περισσότερο απ’ ό,τι θα τιμωρηθείς εσύ». Γιατί θα γίνει αχρείος άνθρωπος! Λέμε τέτοια πράγματα στα παιδιά; Και αν λάβετε υπόψιν τι λέγεται στα παιδιά, από εκείνα τα οποία δεν θα έπρεπε να λέγονται, καταλαβαίνετε πόσο ευρύς είναι αυτός ο σκανδαλισμός. Ο Θεός να φυλάει. Τ’ ακούσατε; Ο Θεός να φυλάει.
Με βάση τα λόγια αυτά του Χριστού, αγαπητοί, τι θα λέγαμε για τη σημερινή παιδαγωγική στα σπίτια και στα σχολεία, που είναι αποτρεπτική από τον Χριστόν. Δηλαδή τα διώχνουν τα παιδιά από τον Χριστόν. Τι θα λέγαμε; Αυτή είναι σήμερα η αγωγή που υπάρχει και στα σχολεία, εκτός εξαιρέσεων, και στα σπίτια μας, πάλι εκτός εξαιρέσεων.
Από τις τρεις αναστάσεις νεκρών που αναφέρονται στα Ευαγγέλια, οι δύο αναφέρονται σε παιδιά. Η μία είναι η ανάστασις του υιού της χήρας και η θυγατέρα του Ιαείρου, που ήταν 12 χρονών κοριτσάκι. Είχαν πεθάνει και ο Κύριος ανέστησε αυτά τα δύο παιδιά. Και τα παιδιά που έχουν την ευλογία του Θεού, από θεία ροπή, στρέφονται προς τον Χριστόν, έστω κι αν οι μεγάλοι δεν το κάνουν αυτό. Ξέρετε, δηλαδή, τι συμβαίνει; Αν οι γονείς εσφαλμένα συμβουλεύσουν τα παιδιά τους, ξέρετε τι θα κάνουν τα παιδιά; Δεν θα τους ακούσουνε. Πολλές φορές. Όχι πάντα όμως. Πολλές φορές. Και τότε εκείνα ακολουθούν εκείνα τα οποία λέγει ο Θεός· διότι τα παιδιά αυτά είναι τότε θεοδίδακτα! Δεν μεσολαβούν οι γονείς, δεν μεσολαβούν οι δάσκαλοι, καθηγηταί. Έρχεται ο Ίδιος ο Θεός και διδάσκει αυτά τα παιδιά. Πώς; Ο Θεός βρίσκει τους τρόπους να διδάξει τα παιδιά.
Και τούτο φαίνεται από την θριαμβευτική είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Ώστε να φθάσει ο Κύριος να πει… που ξέρετε, ξέρετε, έκαναν παρατήρηση οι αιώνιοι αυτοί Γραμματείς και Φαρισαίοι στον Κύριο: «Δεν ακούς τι λένε τα παιδιά;», του είπαν του Χριστού. «Ναι», ο Κύριος απήντησε, «ακούω, ναι. Οὐδέποτε ἀνέγνωτε ὅτι ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων κατηρτίσω αἶνον; Ἐὰν οὗτοι σιωπήσωσιν, οἱ λίθοι κεκράξονται». «Δεν διαβάσατε στη Γραφή ότι από τέτοια παιδιά –και μάλιστα μιλάει για θηλάζοντα παιδιά, ξέρετε, τα θηλάζοντα, είναι μερικά πράγματα τεχνικά, πρέπει να τα ξέρομε, οι Εβραίοι εθήλαζαν τα παιδιά τους έως τριών ετών. Συνεπώς ένα παιδί τριών ετών έχει συνείδηση του εαυτού του. Αυτά λέγονται «θηλάζοντα». Πάνω από τα τρία τους χρόνια είναι απλώς «παιδία», παιδιά. Να σας πω και μια λεπτομέρεια. Ξέρετε, όταν η μητέρα, θα το ξέρετε, όταν η μητέρα θηλάζει, δεν συλλαμβάνει νέο παιδί. Λένε μερικοί: «Καλά, πόσα παιδιά μία γυναίκα μπορεί να κάνει, εάν υποτεθεί ότι η σύλληψις εμποδίζεται;». Μα δεν υπάρχει θέμα. Δεν συλλαμβάνει η μητέρα. Γιατί θηλάζει ακόμα το παιδί της. Αν κάποιος δεν το ήξερε, ας το μάθει λοιπόν. Α, εν τω μεταξύ, λέει εδώ: «Δεν το διαβάσατε αυτό στην Αγία Γραφή; Και λέτε να σιωπήσουν τα παιδιά; Που εις Εμένα λέγουν ‘’Ωσαννά ο ερχόμενος’’ κ.τ.λ. Εάν αυτά σιωπήσουν, οι πέτρες θα κράξουν, οι λίθοι, -λέει- κεκράξονται».
Ο νηπιάσας Κύριός μας Ιησούς Χριστός είναι, λοιπόν, ο αληθινός Σωτήρ των παιδιών. Κι Εκείνος που τα αγάπησε όσο κανένας νομοθέτης ή σοφός ή παιδαγωγός ή κοινωνιολόγος επάνω εις την Γη. Βγάζουν τόσες και τόσες θεωρίες στραβές. Είναι υπερβολικό αυτό που λέμε; Ο αιώνας μας εκλήθη «αιών του παιδιού». Το ξέρετε. Θυμόσαστε πριν από μερικά χρόνια μια διαφήμιση που έβγαινε κάποιο μικρό παιδάκι, πολύ μικρό, κρατούσε και ένα μπαστουνάκι, έξω από τα αυτοκίνητα ζωγραφίζανε της εταιρείας αυτής: Ο «Mister Baby». «Ο κύριος Μπέμπης». Ναι. Ότι δηλαδή «τα παιδιά τα προσέχομε, τι θέλει ένα παιδί να μην κακοτυχίσει, να μην κακοπάθει, να του το δώσομε». Και ονομάστηκε παρακαλώ, «ο αιών του παιδιού». Δηλαδή το παιδί κάπου περίπου θεοποιήθηκε. Και ταυτόχρονα καταδικάστηκε σε θάνατο! Πώς; Όπως στην αρχαία Ελλάδα· που θεοποιήθηκε το ανθρώπινο σώμα και ταυτόχρονα καταδικάστηκε. Πώς; Όταν το σώμα θεωρήθηκε στην αρχαία Ελλάδα φυλακή της ψυχής. Κι εδώ με τις εκτρώσεις! Από την μια ο «Mister Baby», ο «κύριος Μπέμπης», και από την άλλη γίνονται οι εκτρώσεις. Όσο σε καμία άλλη εποχή οι εκτρώσεις επήραν διάσταση όσο στην εποχή μας. Έτσι από τη μια λέμε: «Όλα για το παιδί», «αιών του παιδιού» και από την άλλη θεσπίζομε νόμους για την έκτρωση, όπως σας είπα, και αφήνομε στην καταδίκη της πείνας, ναι, ναι, και του θανάτου, εκατομμύρια παιδιά γιατί η οικονομική πολιτική δεν επιτρέπει κάτι διαφορετικό παγκοσμίως τώρα…
Και αυτά ως προς την ζωή και την σωματική ανάπτυξη βέβαια των παιδιών. Όσο, όμως, για την πνευματική τους ανάπτυξη, τα πράγματα είναι κυριολεκτικώς τραγικά. Το μεγάλο θύμα του αιώνος είναι η νεότητα. Ναι· που επειδή ακριβώς εμποδίστηκε να πλησιάσει τον Χριστόν, κατήντησε αληθινά δαιμονισμένη! Η σαρκολατρία που της προσφέραμε, την οδήγησε στην αποχαύνωση, στην ασυδοσία, στα ναρκωτικά, στην αναρχία, στον πλήρη αποπροσανατολισμό της ζωής, στην αθεΐα, στον σωματικό και στον πνευματικό θάνατο. Πέστε μου, αν ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που φεύγουν 10 και 11 το βράδυ… -ο παππούς μου έλεγε από την μάνα μου ο παππούς μου: «Όποιος περπατάει έξω την νύχτα… κάτι θα πατάει. Ή κακά -έλεγε- ή λάσπες». Δηλαδή νωρίς στο σπίτι σου. Όταν βγαίνει, λοιπόν, ένα παιδί στις 10 και στις 11 -εφηβικής ηλικίας, αγόρια-κορίτσια-, για να γυρίσουν στις 3, 4, 5 και στις 6 το πρωί… πέστε μου εάν αυτό δεν είναι δαιμόνιο ή όχι. Πού πας, κορίτσι μου; Πού πας, αγόρι μου; Πού πηγαίνεις; Να διασκεδάσεις; Τέτοια ώρα; Και τέτοια διασκέδαση; Έχουμε, λοιπόν, τα αντίποινα. Εμποδίσατε γονείς, τα παιδιά σας να πάνε στην Εκκλησία, να πάνε κοντά στον Χριστό; Θα το κάνεις το παιδί σου έτσι. Θα σου ‘ρχεται τις πρωινές ώρες. Διάλεξε και πάρε.
Ποιος, λοιπόν, μπορεί να καυχηθεί ότι αγαπά την νεότητα και το παιδί, έξω από τον Ιησούν Χριστόν; Πρέπει, αγαπητοί μου, να αντιληφθούμε ότι όταν φέρομε παιδιά στον κόσμο, αυτά πρέπει να γίνουν πολίτες της Βασιλείας του Θεού. Και όχι «κατάρας τέκνα», όπως λέει ο Απόστολος Πέτρος στη δεύτερή του επιστολή.
Ο τρόπος που ζούμε και παραδειγματίζομε τα παιδιά μας, τα καθιστά, όπως σας είπα και προηγουμένως, «διπλότερα γεέννης». Απ’ ό,τι δηλαδή είναι οι γονείς. Οι γονείς πρώτιστα πρέπει να δίδουν διαρκώς το καλό παράδειγμα, αφού οι ίδιοι, πριν δημιουργήσουν οικογένεια, συνεκρότησαν τον εαυτό τους σε πνευματική προσωπικότητα. Αυτή είναι η ωριμότητα ενός υποψηφίου πατέρα και μιας υποψηφίας μητέρας. Πρέπει να έχομε, μίαν, θα λέγαμε, συγκρότηση πνευματική.
Η αγωγή του παιδιού- ακούστε, θα σας φανεί παράξενο- αρχίζει τρεις γενεές, όχι τρία χρόνια, τρεις γενεές πριν έλθει στον κόσμο!!! Έτσι είπε ένας κάποτε ψυχολόγος. Το παιδί πρέπει να φτιαχτεί τρεις γενεές πριν γεννηθεί. Δηλαδή; Δηλαδή το θέμα της κληρονομικότητος. Ποιος υπήρξε ο γονιός σου; Ο παππούς σου; Ο προπάππους σου; Ποιοι υπήρξαν αυτοί; Προετοίμασαν; Άνοιξαν τον δρόμο για να γίνει σωστός άνθρωπος; Σωστά λοιπόν, ότι αρχίζει η αγωγή τρεις γενεές πριν το παιδί γεννηθεί.
Όταν έρθει στον κόσμο, το παιδί πρέπει να ιδεί τους γονείς του, να τους αντιληφθεί στήλες του Αγίου Πνεύματος! Γλυπτά της θείας χάριτος. Για να μπορέσουν να αντισταθμίσουν την φοβερή και αντίχριστη εποχή μας. Οι γονείς θα οδηγούν τα παιδιά τους στην χριστιανική κατάρτιση και νου και καρδίας, με την κατήχηση, την τιμιότητα, την ελεημοσύνη, την αυτοθυσία, την κοινωνική προσφορά, με την προσευχή. Να δει το παιδί τους γονείς του να προσεύχονται. Να υπάρχει εντιμότης. Όχι εκείνο που λένε, το στοιχειώδες που ξεκινούμε «Πες στο τηλέφωνο -πάει το παιδί να πει- ‘’Δεν είναι ο μπαμπάς μου εδώ’’». Ψέματα. Και μαθαίνεις το παιδί σου ψέματα να λέει. Θα σου πει κι εσένα ψέματα, εάν το μαθαίνεις το παιδί σου ψέματα να λέει. Αλλά και τόσα άλλα, προπαντός θέματα εντιμότητος. Όταν αντιλαμβάνεται το παιδί ότι ο πατέρας του δεν είναι έντιμος άνθρωπος. Χρωστάει, δεν πληρώνει τα χρέη του, μετέρχεται μεθόδους παγαποντιάς κ.λπ. Το παιδί τα βλέπει αυτά. Ποιος σας είπε ότι το παιδί δεν τα βλέπει αυτά και δεν καταλαβαίνει; Θα τα επαναλάβει στη ζωή του. Απλούστατα.
Οι γονείς θα προσέχουν τον σκανδαλισμό των παιδιών των, όπως και τον σκανδαλισμό του περιβάλλοντος. Όσο τούτο βέβαια είναι δυνατόν εις αυτούς. Ο σκανδαλισμός αναφέρεται στην πίστη, στην ηθική και εις την ψυχολογία. Και στα τρία αυτά. Θα αγαπούν οι γονείς τα παιδιά τους, αλλά την αγάπη τη σωστή που οδηγεί στη σωτηρία και όχι την αγάπη τη συναισθηματική, που καθιστά το παιδί εγωιστικό, μαμόθρευτο, απροσάρμοστο κοινωνικά, θα πάμε να το φιλήσουμε στο κρεβατάκι του, θα ζητάμε συγνώμη αν κάπου το λυπήσουμε. Ακούστε. Το έχω ακούσει πολλές φορές. Να πάει ο μπαμπάς να πει: «Συγνώμη παιδάκι μου που σε έδειρα». Ζητάς συγνώμη γιατί το έδειρες το παιδί σου; Έκρινες να το δείρεις. Και πας και τώρα λες: «Συγνώμη, παιδάκι μου, που σε έδειρα»; Αυτός τι θα γίνει; Εγωιστής δεν θα γίνει;
Οι γονείς θα εμπνέουν συνεχώς τον φόβο και την αγάπη του Θεού. Έτσι το παιδί θα αναπτύσσεται αρμονικά, σωστά, σε μία αληθινή προσωπικότητα, με βαθιά πίστη και βαθιά αγάπη, χωρίς συμπλέγματα κατωτερότητος, αληθινά ελεύθερο και δημιουργικό.
Αγαπητοί, το παιδί είναι ένας κόσμος απέραντος. Σαν το αχανές σύμπαν. Και εύπλαστο σαν το κερί. Το παιδί είναι ο μελλοντικός πολίτης της Βασιλείας του Θεού. Γι'αυτό, αν είστε γονείς, ο Θεός σας ενεπιστεύθη τις αθάνατες ψυχές των να τις διαπλάσσετε χριστιανικά. Αν είστε εκπαιδευτικοί, έχετε την ίδια βαριά ευθύνη. Για να μην μπω, πρέπει πολλές φορές ο καθηγητής και ο δάσκαλος να διορθώσουνε καταστάσεις, το παιδί, τον μαθητή, που βρήκαν άσχημες από το σπίτι του. Αν είστε οτιδήποτε και σας περιβάλλουν παιδιά, σεβαστείτε την προσωπικότητά του. Αγαπήσατέ τα. Δώσατέ τους το καλό παράδειγμα. Έτσι τα παιδιά μας θα έχουν γίνει τέκνα υπακοής. Και όπως λέγει ο Απόστολος Πέτρος «τέκνα φωτός», «τέκνα εἰς περιποίησιν» «τέκνα εἰς υἱοθεσίαν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ». Μόνον έτσι ο κόσμος θα γίνει καλύτερος, εάν ζητάτε έναν κόσμο καλύτερο. Μόνον έτσι ο κόσμος θα σωθεί. Αμήν.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,
ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΕΣ:
Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
https://www.arnion.gr/.../omilia.../omi ... vn_887.mp3
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 17, 14-23]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 12-8-2001] (Β440) [έκδοσις Β΄]
Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου, μας φέρει στο προσκήνιον ένα πάντα επίκαιρο θέμα: Το παιδί. Ή τα προβλήματα της παιδικής ηλικίας. Σας υπενθυμίζω, στην περικοπή ήταν ένας πατέρας που πήγε το παιδί του -ήταν δαιμονισμένο παιδί- το οδήγησε στον Κύριο. Ο Κύριος, όμως, απουσίαζε, ήταν στο Θαβώρ με τους τρεις μαθητάς. Και έφερε το παιδί του εις τους άλλους εννέα μαθητάς, τους παρεκάλεσε να το θεραπεύσουν το παιδί, εκείνοι δεν μπόρεσαν, κορόιδευαν δε κάποιοι Φαρισαίοι και Γραμματείς κ.τ.λ. Ήρθε ο Κύριος και εθεράπευσε το παιδί. Αυτό το θαύμα είναι που μας διηγείται ο ευαγγελιστής Ματθαίος, αγαπητοί.
Πάντως, ήτο τραγική η θέσις εκείνου του πατέρα, που είχε εκείνο το δαιμονισμένο παιδί. Και ο Κύριος αγανακτεί! Ακριβώς γιατί δεν του το είχαν φέρει πιο μπροστά. Μάλιστα μας σημειώνει ο Μάρκος: «Καὶ ἐπηρώτησε τὸν πατέρα αὐτοῦ· πόσος χρόνος ἐστὶν ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ; ὁ δὲ εἶπε· παιδιόθεν». «Πόσος καιρός είναι που του συμβαίνει αυτό;». Κι εκείνος είπε: «Παιδιόθεν». Δεν γεννήθηκε –προσέξτε- αλλά από παιδί παρουσίασε σημεία δαιμονισμού.
Με την απάντηση «παιδιόθεν» -όχι ότι ο Κύριος δεν ήξερε, αλλά ήθελε να βρει την ευκαιρία να δώσει μιαν απάντηση- ήθελε ο Κύριος να κάνει τον πατέρα να συνειδητοποιήσει ότι όφειλε να είχε φέρει το παιδί του στον Κύριο πιο γρηγορότερα. Ναι, πιο γρηγορότερα.
Η ψυχοσωματική υγεία του παιδιού οπωσδήποτε είναι ένα πρόβλημα που ξεκινά από αυτήν την κύηση του παιδιού. Προσέξτε, από αυτήν την κύηση του παιδιού. Ενώ ακόμη βρίσκεται εις τα σπλάχνα της μάνας του. Και φυσικά, οι λόγοι είναι πολλοί. Και οφείλονται κυρίως στους γονείς και μάλιστα η κατάσταση της μητέρας κατά τον χρόνον της κυήσεως. Πώς περνάει η μητέρα; Έχει προβλήματα; Εννοείται προβλήματα προσωπικά της. Καπνίζει; Τι είπα; Καπνίζει; Πιθανότατα θα βγάλει ανώμαλο παιδί. Και το ξέρουν αυτό οι γυναίκες. Και καπνίζουν από τα 15 τους χρόνια. Για να μην μπορούν να το κόψουν όταν παντρευτούν και θα έρθει η ώρα να εγκυμονήσουν. Κι ενώ ο σύζυγος απαγορεύει στη γυναίκα του να καπνίσει, γιατί θέλει γερά παιδιά, απλούστατα εκείνη, το ξέρουμε αυτό, εκείνη κρυφά καπνίζει. Πέστε μου, αν βγάλεις, κυρά μου, ανώμαλο παιδί, θα ‘θελες να σε κρατήσει το παιδί αυτό στο σπίτι μέσα, για να το νταντεύεις μια ζωή ολόκληρη; Επειδή είχες την απρονοησία, όταν κυοφορούσες, να καπνίζεις; Δεν θα αναφερθούμε, λοιπόν, σε αυτά τα προβλήματα της γυναικός, αλλά σε εκείνους που το παιδί είναι πλέον ένας άνθρωπος πλήρης και γεννήθηκε ανάμεσα στους γονείς του.
Ένα λάθος των γονέων είναι να νομίζουν ότι το παιδί είναι ιδιοκτησία τους. Προσέξτε αυτό. Είναι γενικό λάθος αυτό. Ή και, ακόμα χειρότερα, ενεργούν αγωγή σ’ αυτό το παιδί, όπως αυτοί θα νόμιζαν. Όχι, αγαπητοί μου. Το παιδί είναι ιδιοκτησία του Θεού! Και οι γονείς είναι οι εντεταλμένοι για μια αγωγή, όπως θα την θέλει ο Θεός. Δεν είναι, λοιπόν, το παιδί ιδιοκτησία μας. Το παιδί πρέπει να φθάσει να ανταποκριθεί στην κλήση του Θεού. Και για να το επιτύχει, πρέπει να γνωρίσει τον Χριστόν.
Ο φτωχός εκείνος πατέρας της ευαγγελικής σημερινής περικοπής έπρεπε να είχε πάει το παιδί του γρηγορότερα εις τον Χριστόν. Είναι εκείνο το «γρηγορότερα», θα μου πείτε, τι σημαίνει αυτό; Πατέρα, μητέρα, στέλνεις εγκαίρως το παιδί σου, ενώ είναι ακόμη νήπιο, στην Εκκλησία; Το κοινωνείς συχνά το παιδί σου; Ακόμη να σε ρωτήσω, όταν λίγο μεγαλώσει, ενώ βέβαια φροντίζεις το παιδί σου να είναι καλός μαθητής στο σχολείο, το στέλνεις το παιδί σου στο κατηχητικό σχολείο; Αυτό θα πει εγκαίρως πηγαίνω το παιδί μου στον Χριστόν. Γιατί αλλιώτικα, πρόσεξε, υπάρχει το ενδεχόμενο, δεν είναι βέβαιο, ο Θεός ξέρει, υπάρχει το ενδεχόμενο κάπου το παιδί σου για κάποιους λόγους να δαιμονισθεί. Και ο Θεός να φυλάει…
Ο Χριστός είναι ο Σωτήρ της παιδικής ηλικίας. Όταν κάποτε προσέφεραν οι μητέρες τα παιδιά τους, μας αναφέρει ο ευαγγελιστής, να ευλογηθούν από τον Κύριον, οι μαθηταί τις εμπόδισαν. Ότι τάχα ενοχλούν τον Κύριον. Και ο Κύριος επέπληξε τους μαθητάς Του. Και είπε: «Ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με καὶ μὴ κωλύετε αὐτά· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. «Μην εμποδίζετε», λέει, τα παιδιά να έρθουν σε μένα. Γιατί σ’ αυτά ανήκει η Βασιλεία του Θεού».
Άλλοτε πάλι, για να διδάξει την ταπείνωση και την απλότητα εις τους μαθητάς Του, σημειώνει ο Ματθαίος: «Προσκαλεσάμενος ὁ ᾿Ιησοῦς παιδίον (:φώναξε ένα παιδάκι) ἔστησεν αὐτὸ ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ εἶπεν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ὃστις οὖν ταπεινώσει ἑαυτὸν ὡς τὸ παιδίον τοῦτο, οὗτός ἐστιν ὁ μείζων ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν». Είναι, δηλαδή, το παιδάκι ως υπόδειγμα ταπεινώσεως. Γιατί…ε, μπορεί να το μαλώσουμε το παιδί, να κλάψει, να πονέσει, αλλά γρήγορα συνέρχεται. Αυτό είναι το σπουδαίο. Δηλαδή δεν κρατάει κακία. Αυτό θέλει να πει ο Κύριος, ότι αν δεν στραφείτε και γίνετε σαν τα παιδιά…
Και, το σπουδαιότερον, ότι ο Κύριος ταυτίζει τον εαυτόν Του με το παιδί, για να δείξει πόσο προστατεύει τα παιδιά. Και λέει μάλιστα: «Ὃς ἐὰν δέξηται παιδίον τοιοῦτον ἓν ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐμὲ δέχεται
Όποιος δεχθεί ένα παιδί τέτοιο… -κι εδώ ‘’παιδίον’’ βέβαια εννοεί απλόν άνθρωπο, όχι μόνον παιδί- δέχεται εμένα). Ὃς δ᾿ ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικὸς εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης (:Όποιος, όμως, σκανδαλίσει ένα από αυτά τα μικρά παιδιά, -και γενικότερα απλούς ανθρώπους, δεν είναι μόνον το παιδί, αλλά απλούς ανθρώπους- τον συμφέρει να βάλει μία μυλόπετρα στον λαιμό του, να κρεμάσει και να πάει να φουντάρει στο ανοιχτό πέλαγος)». Δηλαδή η αυτοκτονία του θα είναι μικρότερη αμαρτία από τον σκανδαλισμό που θα μπορούσε να επιφέρει.Πώς μπορούμε να σκανδαλίσουμε ένα παιδί; Ή έναν απλό άνθρωπο; Κι επειδή το θέμα μου είναι για τα παιδιά, ένα παιδί. Να σας πω. Όταν ο πατέρας ή η μητέρα πει: «Δεν υπάρχει Θεός!». Τι; Ξέρεις τι είπες στο παιδί σου; Όταν ο δάσκαλος στο σχολείο θα πει: «Δεν υπάρχει Θεός». Θα πουν στο σπίτι: «Νηστείες; Α, εφευρήματα των παπάδων». Σκανδάλισες το παιδί σου. Και πρόσεξε, θα το κάνεις, όπως λέει ο Κύριος, «διπλότερον γεέννης». «Θα τιμωρηθεί το παιδί σου περισσότερο απ’ ό,τι θα τιμωρηθείς εσύ». Γιατί θα γίνει αχρείος άνθρωπος! Λέμε τέτοια πράγματα στα παιδιά; Και αν λάβετε υπόψιν τι λέγεται στα παιδιά, από εκείνα τα οποία δεν θα έπρεπε να λέγονται, καταλαβαίνετε πόσο ευρύς είναι αυτός ο σκανδαλισμός. Ο Θεός να φυλάει. Τ’ ακούσατε; Ο Θεός να φυλάει.
Με βάση τα λόγια αυτά του Χριστού, αγαπητοί, τι θα λέγαμε για τη σημερινή παιδαγωγική στα σπίτια και στα σχολεία, που είναι αποτρεπτική από τον Χριστόν. Δηλαδή τα διώχνουν τα παιδιά από τον Χριστόν. Τι θα λέγαμε; Αυτή είναι σήμερα η αγωγή που υπάρχει και στα σχολεία, εκτός εξαιρέσεων, και στα σπίτια μας, πάλι εκτός εξαιρέσεων.
Από τις τρεις αναστάσεις νεκρών που αναφέρονται στα Ευαγγέλια, οι δύο αναφέρονται σε παιδιά. Η μία είναι η ανάστασις του υιού της χήρας και η θυγατέρα του Ιαείρου, που ήταν 12 χρονών κοριτσάκι. Είχαν πεθάνει και ο Κύριος ανέστησε αυτά τα δύο παιδιά. Και τα παιδιά που έχουν την ευλογία του Θεού, από θεία ροπή, στρέφονται προς τον Χριστόν, έστω κι αν οι μεγάλοι δεν το κάνουν αυτό. Ξέρετε, δηλαδή, τι συμβαίνει; Αν οι γονείς εσφαλμένα συμβουλεύσουν τα παιδιά τους, ξέρετε τι θα κάνουν τα παιδιά; Δεν θα τους ακούσουνε. Πολλές φορές. Όχι πάντα όμως. Πολλές φορές. Και τότε εκείνα ακολουθούν εκείνα τα οποία λέγει ο Θεός· διότι τα παιδιά αυτά είναι τότε θεοδίδακτα! Δεν μεσολαβούν οι γονείς, δεν μεσολαβούν οι δάσκαλοι, καθηγηταί. Έρχεται ο Ίδιος ο Θεός και διδάσκει αυτά τα παιδιά. Πώς; Ο Θεός βρίσκει τους τρόπους να διδάξει τα παιδιά.
Και τούτο φαίνεται από την θριαμβευτική είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Ώστε να φθάσει ο Κύριος να πει… που ξέρετε, ξέρετε, έκαναν παρατήρηση οι αιώνιοι αυτοί Γραμματείς και Φαρισαίοι στον Κύριο: «Δεν ακούς τι λένε τα παιδιά;», του είπαν του Χριστού. «Ναι», ο Κύριος απήντησε, «ακούω, ναι. Οὐδέποτε ἀνέγνωτε ὅτι ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων κατηρτίσω αἶνον; Ἐὰν οὗτοι σιωπήσωσιν, οἱ λίθοι κεκράξονται». «Δεν διαβάσατε στη Γραφή ότι από τέτοια παιδιά –και μάλιστα μιλάει για θηλάζοντα παιδιά, ξέρετε, τα θηλάζοντα, είναι μερικά πράγματα τεχνικά, πρέπει να τα ξέρομε, οι Εβραίοι εθήλαζαν τα παιδιά τους έως τριών ετών. Συνεπώς ένα παιδί τριών ετών έχει συνείδηση του εαυτού του. Αυτά λέγονται «θηλάζοντα». Πάνω από τα τρία τους χρόνια είναι απλώς «παιδία», παιδιά. Να σας πω και μια λεπτομέρεια. Ξέρετε, όταν η μητέρα, θα το ξέρετε, όταν η μητέρα θηλάζει, δεν συλλαμβάνει νέο παιδί. Λένε μερικοί: «Καλά, πόσα παιδιά μία γυναίκα μπορεί να κάνει, εάν υποτεθεί ότι η σύλληψις εμποδίζεται;». Μα δεν υπάρχει θέμα. Δεν συλλαμβάνει η μητέρα. Γιατί θηλάζει ακόμα το παιδί της. Αν κάποιος δεν το ήξερε, ας το μάθει λοιπόν. Α, εν τω μεταξύ, λέει εδώ: «Δεν το διαβάσατε αυτό στην Αγία Γραφή; Και λέτε να σιωπήσουν τα παιδιά; Που εις Εμένα λέγουν ‘’Ωσαννά ο ερχόμενος’’ κ.τ.λ. Εάν αυτά σιωπήσουν, οι πέτρες θα κράξουν, οι λίθοι, -λέει- κεκράξονται».
Ο νηπιάσας Κύριός μας Ιησούς Χριστός είναι, λοιπόν, ο αληθινός Σωτήρ των παιδιών. Κι Εκείνος που τα αγάπησε όσο κανένας νομοθέτης ή σοφός ή παιδαγωγός ή κοινωνιολόγος επάνω εις την Γη. Βγάζουν τόσες και τόσες θεωρίες στραβές. Είναι υπερβολικό αυτό που λέμε; Ο αιώνας μας εκλήθη «αιών του παιδιού». Το ξέρετε. Θυμόσαστε πριν από μερικά χρόνια μια διαφήμιση που έβγαινε κάποιο μικρό παιδάκι, πολύ μικρό, κρατούσε και ένα μπαστουνάκι, έξω από τα αυτοκίνητα ζωγραφίζανε της εταιρείας αυτής: Ο «Mister Baby». «Ο κύριος Μπέμπης». Ναι. Ότι δηλαδή «τα παιδιά τα προσέχομε, τι θέλει ένα παιδί να μην κακοτυχίσει, να μην κακοπάθει, να του το δώσομε». Και ονομάστηκε παρακαλώ, «ο αιών του παιδιού». Δηλαδή το παιδί κάπου περίπου θεοποιήθηκε. Και ταυτόχρονα καταδικάστηκε σε θάνατο! Πώς; Όπως στην αρχαία Ελλάδα· που θεοποιήθηκε το ανθρώπινο σώμα και ταυτόχρονα καταδικάστηκε. Πώς; Όταν το σώμα θεωρήθηκε στην αρχαία Ελλάδα φυλακή της ψυχής. Κι εδώ με τις εκτρώσεις! Από την μια ο «Mister Baby», ο «κύριος Μπέμπης», και από την άλλη γίνονται οι εκτρώσεις. Όσο σε καμία άλλη εποχή οι εκτρώσεις επήραν διάσταση όσο στην εποχή μας. Έτσι από τη μια λέμε: «Όλα για το παιδί», «αιών του παιδιού» και από την άλλη θεσπίζομε νόμους για την έκτρωση, όπως σας είπα, και αφήνομε στην καταδίκη της πείνας, ναι, ναι, και του θανάτου, εκατομμύρια παιδιά γιατί η οικονομική πολιτική δεν επιτρέπει κάτι διαφορετικό παγκοσμίως τώρα…
Και αυτά ως προς την ζωή και την σωματική ανάπτυξη βέβαια των παιδιών. Όσο, όμως, για την πνευματική τους ανάπτυξη, τα πράγματα είναι κυριολεκτικώς τραγικά. Το μεγάλο θύμα του αιώνος είναι η νεότητα. Ναι· που επειδή ακριβώς εμποδίστηκε να πλησιάσει τον Χριστόν, κατήντησε αληθινά δαιμονισμένη! Η σαρκολατρία που της προσφέραμε, την οδήγησε στην αποχαύνωση, στην ασυδοσία, στα ναρκωτικά, στην αναρχία, στον πλήρη αποπροσανατολισμό της ζωής, στην αθεΐα, στον σωματικό και στον πνευματικό θάνατο. Πέστε μου, αν ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που φεύγουν 10 και 11 το βράδυ… -ο παππούς μου έλεγε από την μάνα μου ο παππούς μου: «Όποιος περπατάει έξω την νύχτα… κάτι θα πατάει. Ή κακά -έλεγε- ή λάσπες». Δηλαδή νωρίς στο σπίτι σου. Όταν βγαίνει, λοιπόν, ένα παιδί στις 10 και στις 11 -εφηβικής ηλικίας, αγόρια-κορίτσια-, για να γυρίσουν στις 3, 4, 5 και στις 6 το πρωί… πέστε μου εάν αυτό δεν είναι δαιμόνιο ή όχι. Πού πας, κορίτσι μου; Πού πας, αγόρι μου; Πού πηγαίνεις; Να διασκεδάσεις; Τέτοια ώρα; Και τέτοια διασκέδαση; Έχουμε, λοιπόν, τα αντίποινα. Εμποδίσατε γονείς, τα παιδιά σας να πάνε στην Εκκλησία, να πάνε κοντά στον Χριστό; Θα το κάνεις το παιδί σου έτσι. Θα σου ‘ρχεται τις πρωινές ώρες. Διάλεξε και πάρε.
Ποιος, λοιπόν, μπορεί να καυχηθεί ότι αγαπά την νεότητα και το παιδί, έξω από τον Ιησούν Χριστόν; Πρέπει, αγαπητοί μου, να αντιληφθούμε ότι όταν φέρομε παιδιά στον κόσμο, αυτά πρέπει να γίνουν πολίτες της Βασιλείας του Θεού. Και όχι «κατάρας τέκνα», όπως λέει ο Απόστολος Πέτρος στη δεύτερή του επιστολή.
Ο τρόπος που ζούμε και παραδειγματίζομε τα παιδιά μας, τα καθιστά, όπως σας είπα και προηγουμένως, «διπλότερα γεέννης». Απ’ ό,τι δηλαδή είναι οι γονείς. Οι γονείς πρώτιστα πρέπει να δίδουν διαρκώς το καλό παράδειγμα, αφού οι ίδιοι, πριν δημιουργήσουν οικογένεια, συνεκρότησαν τον εαυτό τους σε πνευματική προσωπικότητα. Αυτή είναι η ωριμότητα ενός υποψηφίου πατέρα και μιας υποψηφίας μητέρας. Πρέπει να έχομε, μίαν, θα λέγαμε, συγκρότηση πνευματική.
Η αγωγή του παιδιού- ακούστε, θα σας φανεί παράξενο- αρχίζει τρεις γενεές, όχι τρία χρόνια, τρεις γενεές πριν έλθει στον κόσμο!!! Έτσι είπε ένας κάποτε ψυχολόγος. Το παιδί πρέπει να φτιαχτεί τρεις γενεές πριν γεννηθεί. Δηλαδή; Δηλαδή το θέμα της κληρονομικότητος. Ποιος υπήρξε ο γονιός σου; Ο παππούς σου; Ο προπάππους σου; Ποιοι υπήρξαν αυτοί; Προετοίμασαν; Άνοιξαν τον δρόμο για να γίνει σωστός άνθρωπος; Σωστά λοιπόν, ότι αρχίζει η αγωγή τρεις γενεές πριν το παιδί γεννηθεί.
Όταν έρθει στον κόσμο, το παιδί πρέπει να ιδεί τους γονείς του, να τους αντιληφθεί στήλες του Αγίου Πνεύματος! Γλυπτά της θείας χάριτος. Για να μπορέσουν να αντισταθμίσουν την φοβερή και αντίχριστη εποχή μας. Οι γονείς θα οδηγούν τα παιδιά τους στην χριστιανική κατάρτιση και νου και καρδίας, με την κατήχηση, την τιμιότητα, την ελεημοσύνη, την αυτοθυσία, την κοινωνική προσφορά, με την προσευχή. Να δει το παιδί τους γονείς του να προσεύχονται. Να υπάρχει εντιμότης. Όχι εκείνο που λένε, το στοιχειώδες που ξεκινούμε «Πες στο τηλέφωνο -πάει το παιδί να πει- ‘’Δεν είναι ο μπαμπάς μου εδώ’’». Ψέματα. Και μαθαίνεις το παιδί σου ψέματα να λέει. Θα σου πει κι εσένα ψέματα, εάν το μαθαίνεις το παιδί σου ψέματα να λέει. Αλλά και τόσα άλλα, προπαντός θέματα εντιμότητος. Όταν αντιλαμβάνεται το παιδί ότι ο πατέρας του δεν είναι έντιμος άνθρωπος. Χρωστάει, δεν πληρώνει τα χρέη του, μετέρχεται μεθόδους παγαποντιάς κ.λπ. Το παιδί τα βλέπει αυτά. Ποιος σας είπε ότι το παιδί δεν τα βλέπει αυτά και δεν καταλαβαίνει; Θα τα επαναλάβει στη ζωή του. Απλούστατα.
Οι γονείς θα προσέχουν τον σκανδαλισμό των παιδιών των, όπως και τον σκανδαλισμό του περιβάλλοντος. Όσο τούτο βέβαια είναι δυνατόν εις αυτούς. Ο σκανδαλισμός αναφέρεται στην πίστη, στην ηθική και εις την ψυχολογία. Και στα τρία αυτά. Θα αγαπούν οι γονείς τα παιδιά τους, αλλά την αγάπη τη σωστή που οδηγεί στη σωτηρία και όχι την αγάπη τη συναισθηματική, που καθιστά το παιδί εγωιστικό, μαμόθρευτο, απροσάρμοστο κοινωνικά, θα πάμε να το φιλήσουμε στο κρεβατάκι του, θα ζητάμε συγνώμη αν κάπου το λυπήσουμε. Ακούστε. Το έχω ακούσει πολλές φορές. Να πάει ο μπαμπάς να πει: «Συγνώμη παιδάκι μου που σε έδειρα». Ζητάς συγνώμη γιατί το έδειρες το παιδί σου; Έκρινες να το δείρεις. Και πας και τώρα λες: «Συγνώμη, παιδάκι μου, που σε έδειρα»; Αυτός τι θα γίνει; Εγωιστής δεν θα γίνει;
Οι γονείς θα εμπνέουν συνεχώς τον φόβο και την αγάπη του Θεού. Έτσι το παιδί θα αναπτύσσεται αρμονικά, σωστά, σε μία αληθινή προσωπικότητα, με βαθιά πίστη και βαθιά αγάπη, χωρίς συμπλέγματα κατωτερότητος, αληθινά ελεύθερο και δημιουργικό.
Αγαπητοί, το παιδί είναι ένας κόσμος απέραντος. Σαν το αχανές σύμπαν. Και εύπλαστο σαν το κερί. Το παιδί είναι ο μελλοντικός πολίτης της Βασιλείας του Θεού. Γι'αυτό, αν είστε γονείς, ο Θεός σας ενεπιστεύθη τις αθάνατες ψυχές των να τις διαπλάσσετε χριστιανικά. Αν είστε εκπαιδευτικοί, έχετε την ίδια βαριά ευθύνη. Για να μην μπω, πρέπει πολλές φορές ο καθηγητής και ο δάσκαλος να διορθώσουνε καταστάσεις, το παιδί, τον μαθητή, που βρήκαν άσχημες από το σπίτι του. Αν είστε οτιδήποτε και σας περιβάλλουν παιδιά, σεβαστείτε την προσωπικότητά του. Αγαπήσατέ τα. Δώσατέ τους το καλό παράδειγμα. Έτσι τα παιδιά μας θα έχουν γίνει τέκνα υπακοής. Και όπως λέγει ο Απόστολος Πέτρος «τέκνα φωτός», «τέκνα εἰς περιποίησιν» «τέκνα εἰς υἱοθεσίαν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ». Μόνον έτσι ο κόσμος θα γίνει καλύτερος, εάν ζητάτε έναν κόσμο καλύτερο. Μόνον έτσι ο κόσμος θα σωθεί. Αμήν.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,
ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΕΣ:
Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
https://www.arnion.gr/.../omilia.../omi ... vn_887.mp3
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53801
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Τό ἀσφαλές αἰσθητήριο τοῦ ποιμνίου
Ἰδού τό ἀσφαλές αἰσθητήριο τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ! Ἰδού τό ὑγιές πρότυπο τοῦ ποιμνίου! Ἰδού ἡ πνευματική ἐκείνη εὐθυκρισία, μέ τήν ὁποία τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας δύναται νά διακρίνει τούς ἀληθινούς καί γνησίους ποιμένες του ἀπό τούς ψευδοποιμένες καί ψευδοδιδασκάλους. Καί τό ἀσφαλές ἐχέγγυο αὐτό εἶναι ἐκείνη ἡ ζωή καί τά παθήματα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν μιμητῶν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπως τά παρουσιάζει ἡ σημερινή Ἀποστολική περικοπή. «Ὁ Θεός μᾶς ἔδειξε τελευταίους ὡς μελλοθανάτους. Ἐμεῖς θεωρούμεθα μωροί καί ἀσθενικοί καί ἄσημοι καί πεινᾶμε καί διψᾶμε καί ἔχουμε ἐλλείψεις σέ ρουχισμό καί μᾶς κακομεταχειρίζονται καί περιπλανώμεθα καί κοπιάζουμε ἐργαζόμενοι μέ τά δικά μας χέρια. Ὅταν μᾶς βρίζουν, εὐλογοῦμε, ὅταν μᾶς διώκουν, δείχνομε ἀνοχή· ὅταν μᾶς συκοφαντοῦν, μιλᾶμε εὐγενικά. Γίναμε σάν σκουπίδια τοῦ κόσμου· ὡς ἀκαθαρσία ὅλων ἕως τήν στιγμή αὐτή».
«Τίποτε δέν κράτησαν οἱ Ἀπόστολοι, ὅλα τά ἔδωσαν στούς ἀνθρώπους. Ἦταν πάμπτωχοι, ἀλλά τόν κόσμο καταπλούτισαν. Ἦταν δοῦλοι καί δέσμιοι, ἀλλά τόν κόσμο κατέκτησαν», ὅπως γράφει κάπου ὁ ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς. Ἐκεῖνα τά παθήματα καί ἡ ζωή τῶν Ἀποστόλων εἶναι τό πρότυπο τῶν ποιμένων. Τά παθήματά τους καί ἡ ζωή τους εἶναι καί τά διαπιστευτήρια τοῦ ποιμνίου, γιά νά διακρίνει τόν ἀληθινό ποιμένα. Ὁ ἀληθινός ποιμήν θυσιάζει τή ζωή του ὑπέρ τοῦ ποιμνίου. Ὁ ἀληθινός ποιμήν ἀναλίσκεται στή λατρευτική ζωή καί στή διδασκαλία τοῦ λογικοῦ ποιμνίου, προκειμένου νά τρέφει τά λογικά πρόβατα. «Δεῖξε ποιμένα τά παθήματά σου ὑπέρ τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ ποιμνίου του, γιά νά ἀποδείξεις ὅτι εἶσαι γνήσιος ποιμήν καί διδάσκαλος!».
Τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, οἱ Χριστιανοί, πού ἀποτελοῦν τά λογικά πρόβατα τοῦ Ἀρχιποίμενος Χριστοῦ, γιά τά ὁποῖα ἐκεῖνος μόνος σταυρώθηκε καί ἀπέθανε καί ἀναστήθηκε ὡς Θεάνθρωπος Λυτρωτής, ἐκτός τῆς πνευματικῆς τροφοδοσίας ἐκ τῆς χλόης τῶν ἁγίων Μυστηρίων, ἔχουν ἀνάγκη καί ἀσφαλοῦς προστασίας ἀπό τούς πλάνους καί αἱρετικούς, ἀπλανοῦς καθοδηγήσεως καί διδασκαλίας, διαποιμάνσεως καί διαφωτίσεως, προσανατολισμοῦ στό δρόμο τῆς αἰωνίου ζωῆς. Γι' αὐτό καί ὁ θεῖος Ἀπόστολος προειδοποιώντας πολλάκις ὅτι μετά τήν ἄφιξή του «εἰσελεύσονται λύκοι βαρεῖς μή φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου», ὁρίζει τά χαρακτηριστικά ἐκεῖνα τῶν ἀληθινῶν Ἀποστόλων καί διδασκάλων.
Καί, ἐπειδή οἱ Κορίνθιοι τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ὅπως κι ἐμεῖς σήμερα, ζοῦσαν ζωή ὄχι σύμφωνη μέ ἐκείνη τῶν Ἀποστόλων, ἐκεῖνος παρουσιάζει τήν ἀποστολική καί χριστιανική ζωή προκειμένου νά γίνει παράδειγμα μιμήσεως. Ἑρμηνεύοντας ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τήν παροῦσα περικοπή, λέγει «ὁ παρών καιρός δέν εἶναι γιά τιμή καί δόξα, τῶν ὁποίων ἐσεῖς οἱ Κορίνθιοι ἀπολαύετε, ἀλλά γιά διώξεις καί ὕβρεις, τίς ὁποῖες ἐμεῖς πάσχουμε» καί «αὐτά τά ἔλεγε, γιά νά κάνει καί αὐτούς νά κατανοήσουν μέ αὐτά ὅτι ὀφείλουν νά ποθοῦν μέ ζῆλο τά τῶν Ἀποστόλων, δηλαδή τούς κινδύνους καί τίς ὕβρεις, ὄχι τίς τιμές καί τίς δόξες, διότι τό κήρυγμα αὐτά ἀπαιτεῖ καί ὄχι ἐκεῖνα». «Τέτοιος πρέπει νά εἶναι ὅλος ὁ βίος τῶν Χριστιανῶν, καί ὄχι μόνο μία ἤ δύο ἡμέρες». Αὐτή εἶναι ἡ ἀποστολική καί χριστιανική ζωή «κατ’ ἀντίθεση πλέον πρός τούς ψευδαποστόλους, πού δέν ἀνέχονται οὔτε νά ἐργάζονται, οὔτε νά κινδυνεύουν, ἀλλά οἱ ἴδιοι νά καρποῦνται». «Καί τό σπουδαιότερο εἶναι ὅτι κανείς δέν θά μποροῦσε νά ἰσχυρισθεῖ ὅτι οἱ Ἀπόστολοι δυσανασχετοῦν γι’ αὐτά. Μέγα δηλαδή εἶναι αυτό, ὄχι ἡ κακοπάθεια, ἀλλά τό νά μή ἀναστατωνόμαστε οὔτε νά δυσανασχετοῦμε, ὅταν πάσχουμε».
Ἀγαπητοί μου, ἰδού λοιπόν τό ἀσφαλές αἰσθητήριο τοῦ ποιμνίου, γιά νά διακρίνει τόν γνήσιο ποιμένα! Ἰδού καί τό ἀσφαλές πρότυπο τοῦ ποιμνίου, γιά νά μιμείται τήν σταυρική εὐαγγελική ζωή! Ἡ ζωή καί τά παθήματα τῶν Ἀποστόλων, τά ὁποῖα εἴθε νά ἀξιοποιήσουμε ὅλοι μας. Ἀμήν.
Ἱεροδ. Ἱεροθέου Κρητικοῦ, Ἱεροκήρυκος
Ἱερά Μητρόπολις Κυθήρων & Ἀντικυθήρων (9-8-2026)
Ἰδού τό ἀσφαλές αἰσθητήριο τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ! Ἰδού τό ὑγιές πρότυπο τοῦ ποιμνίου! Ἰδού ἡ πνευματική ἐκείνη εὐθυκρισία, μέ τήν ὁποία τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας δύναται νά διακρίνει τούς ἀληθινούς καί γνησίους ποιμένες του ἀπό τούς ψευδοποιμένες καί ψευδοδιδασκάλους. Καί τό ἀσφαλές ἐχέγγυο αὐτό εἶναι ἐκείνη ἡ ζωή καί τά παθήματα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν μιμητῶν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπως τά παρουσιάζει ἡ σημερινή Ἀποστολική περικοπή. «Ὁ Θεός μᾶς ἔδειξε τελευταίους ὡς μελλοθανάτους. Ἐμεῖς θεωρούμεθα μωροί καί ἀσθενικοί καί ἄσημοι καί πεινᾶμε καί διψᾶμε καί ἔχουμε ἐλλείψεις σέ ρουχισμό καί μᾶς κακομεταχειρίζονται καί περιπλανώμεθα καί κοπιάζουμε ἐργαζόμενοι μέ τά δικά μας χέρια. Ὅταν μᾶς βρίζουν, εὐλογοῦμε, ὅταν μᾶς διώκουν, δείχνομε ἀνοχή· ὅταν μᾶς συκοφαντοῦν, μιλᾶμε εὐγενικά. Γίναμε σάν σκουπίδια τοῦ κόσμου· ὡς ἀκαθαρσία ὅλων ἕως τήν στιγμή αὐτή».
«Τίποτε δέν κράτησαν οἱ Ἀπόστολοι, ὅλα τά ἔδωσαν στούς ἀνθρώπους. Ἦταν πάμπτωχοι, ἀλλά τόν κόσμο καταπλούτισαν. Ἦταν δοῦλοι καί δέσμιοι, ἀλλά τόν κόσμο κατέκτησαν», ὅπως γράφει κάπου ὁ ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς. Ἐκεῖνα τά παθήματα καί ἡ ζωή τῶν Ἀποστόλων εἶναι τό πρότυπο τῶν ποιμένων. Τά παθήματά τους καί ἡ ζωή τους εἶναι καί τά διαπιστευτήρια τοῦ ποιμνίου, γιά νά διακρίνει τόν ἀληθινό ποιμένα. Ὁ ἀληθινός ποιμήν θυσιάζει τή ζωή του ὑπέρ τοῦ ποιμνίου. Ὁ ἀληθινός ποιμήν ἀναλίσκεται στή λατρευτική ζωή καί στή διδασκαλία τοῦ λογικοῦ ποιμνίου, προκειμένου νά τρέφει τά λογικά πρόβατα. «Δεῖξε ποιμένα τά παθήματά σου ὑπέρ τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ ποιμνίου του, γιά νά ἀποδείξεις ὅτι εἶσαι γνήσιος ποιμήν καί διδάσκαλος!».
Τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, οἱ Χριστιανοί, πού ἀποτελοῦν τά λογικά πρόβατα τοῦ Ἀρχιποίμενος Χριστοῦ, γιά τά ὁποῖα ἐκεῖνος μόνος σταυρώθηκε καί ἀπέθανε καί ἀναστήθηκε ὡς Θεάνθρωπος Λυτρωτής, ἐκτός τῆς πνευματικῆς τροφοδοσίας ἐκ τῆς χλόης τῶν ἁγίων Μυστηρίων, ἔχουν ἀνάγκη καί ἀσφαλοῦς προστασίας ἀπό τούς πλάνους καί αἱρετικούς, ἀπλανοῦς καθοδηγήσεως καί διδασκαλίας, διαποιμάνσεως καί διαφωτίσεως, προσανατολισμοῦ στό δρόμο τῆς αἰωνίου ζωῆς. Γι' αὐτό καί ὁ θεῖος Ἀπόστολος προειδοποιώντας πολλάκις ὅτι μετά τήν ἄφιξή του «εἰσελεύσονται λύκοι βαρεῖς μή φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου», ὁρίζει τά χαρακτηριστικά ἐκεῖνα τῶν ἀληθινῶν Ἀποστόλων καί διδασκάλων.
Καί, ἐπειδή οἱ Κορίνθιοι τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ὅπως κι ἐμεῖς σήμερα, ζοῦσαν ζωή ὄχι σύμφωνη μέ ἐκείνη τῶν Ἀποστόλων, ἐκεῖνος παρουσιάζει τήν ἀποστολική καί χριστιανική ζωή προκειμένου νά γίνει παράδειγμα μιμήσεως. Ἑρμηνεύοντας ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τήν παροῦσα περικοπή, λέγει «ὁ παρών καιρός δέν εἶναι γιά τιμή καί δόξα, τῶν ὁποίων ἐσεῖς οἱ Κορίνθιοι ἀπολαύετε, ἀλλά γιά διώξεις καί ὕβρεις, τίς ὁποῖες ἐμεῖς πάσχουμε» καί «αὐτά τά ἔλεγε, γιά νά κάνει καί αὐτούς νά κατανοήσουν μέ αὐτά ὅτι ὀφείλουν νά ποθοῦν μέ ζῆλο τά τῶν Ἀποστόλων, δηλαδή τούς κινδύνους καί τίς ὕβρεις, ὄχι τίς τιμές καί τίς δόξες, διότι τό κήρυγμα αὐτά ἀπαιτεῖ καί ὄχι ἐκεῖνα». «Τέτοιος πρέπει νά εἶναι ὅλος ὁ βίος τῶν Χριστιανῶν, καί ὄχι μόνο μία ἤ δύο ἡμέρες». Αὐτή εἶναι ἡ ἀποστολική καί χριστιανική ζωή «κατ’ ἀντίθεση πλέον πρός τούς ψευδαποστόλους, πού δέν ἀνέχονται οὔτε νά ἐργάζονται, οὔτε νά κινδυνεύουν, ἀλλά οἱ ἴδιοι νά καρποῦνται». «Καί τό σπουδαιότερο εἶναι ὅτι κανείς δέν θά μποροῦσε νά ἰσχυρισθεῖ ὅτι οἱ Ἀπόστολοι δυσανασχετοῦν γι’ αὐτά. Μέγα δηλαδή εἶναι αυτό, ὄχι ἡ κακοπάθεια, ἀλλά τό νά μή ἀναστατωνόμαστε οὔτε νά δυσανασχετοῦμε, ὅταν πάσχουμε».
Ἀγαπητοί μου, ἰδού λοιπόν τό ἀσφαλές αἰσθητήριο τοῦ ποιμνίου, γιά νά διακρίνει τόν γνήσιο ποιμένα! Ἰδού καί τό ἀσφαλές πρότυπο τοῦ ποιμνίου, γιά νά μιμείται τήν σταυρική εὐαγγελική ζωή! Ἡ ζωή καί τά παθήματα τῶν Ἀποστόλων, τά ὁποῖα εἴθε νά ἀξιοποιήσουμε ὅλοι μας. Ἀμήν.
Ἱεροδ. Ἱεροθέου Κρητικοῦ, Ἱεροκήρυκος
Ἱερά Μητρόπολις Κυθήρων & Ἀντικυθήρων (9-8-2026)
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53801
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Το φαινόμενο της απιστίας
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 17, 14-23]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΤΗΣ ΑΠΙΣΤΙΑΣ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 27-8-2000] (Β420), έκδ. β΄
Σήμερα, αγαπητοί μου, ο ευαγγελιστής Ματθαίος μάς διηγείται το περιστατικό ενός σεληνιαζομένου νέου που οδηγήθηκε εις τον Κύριον να τον θεραπεύσει, αφού προηγουμένως εδοκίμασαν, αλλά ανεπιτυχώς οι μαθηταί Του.
Αλλά ας δούμε πρώτα, με απλή μετάφραση, τι αναφέρει ο ιερός Ευαγγελιστής: «Όταν μετά την κάθοδόν τους από το όρος Θαβώρ, ο Κύριος και οι τρεις μαθηταί έφθασαν στο πλήθος, τον πλησίασε ένας άνθρωπος και αφού γονάτισε μπροστά του Του είπε: ‘’Κύριε, ελέησε το παιδί μου, γιατί σεληνιάζεται και υποφέρει. Πολλές φορές πέφτει στο νερό και πολλές φορές πέφτει στη φωτιά. Τον έφερα στους μαθητάς σου, αλλά δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν’’. Και τότε ο Ιησούς απήντησε: ‘’Ὦ γενεὰ ἄπιστη καὶ διεστραμμένη · έως πότε θα είμαι μαζί σας; Έως πότε θα σας ανέχομαι; Φέρτε τον εδώ’’. Και επέπληξεν το δαιμόνιον ο Ιησούς και εβγήκε από τον νέον. Και τότε οι μαθηταί πλησίασαν ιδιαιτέρως τον Κύριον και Του είπαν: ‘’Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να βγάλομε το δαιμόνιον;». Και ο Κύριος τους απήντησε: ‘’Για την ολιγοπιστία σας. Σας βεβαιώνω, αν έχετε πίστη σαν ένα σποράκι σιναπιού σε μέγεθος και δύναμη, θα λέτε σε αυτό το βουνό, πήγαινε από εδώ εκεί και θα πηγαίνει. Και κανένα πράγμα δεν θα είναι αδύνατο για σας. Αυτό το γένος των δαιμόνων δεν βγαίνει παρά με προσευχή και νηστεία’’».
Το κεντρικό σημείο, αγαπητοί μου, που σας διάβασα την απόδοση, μετάφραση της ευαγγελικής περικοπής, είναι η μη δυνατότητα των μαθητών να θεραπεύσουν το δαιμονισμένο αυτό παιδί. Η μη δυνατότητα· που δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν. Κι αυτή η μη δυνατότητα χαρακτηρίζεται από αυτόν τον ίδιον τον Κύριον ως απιστία. Λέγει ο Ζιγαβηνός: «Πίστιν λέγει νῦν οὐ περὶ τοῦ εἶναι Αὐτὸν Θεόν, ἀλλὰ τὴν περὶ τοῦ ποιεῖν σημεῖα». «Εδώ», λέει, «δεν έχετε πίστη». «Δεν εννοεί, λέει, την πίστιν στην ύπαρξη του Θεού, αλλά ότι δεν μπορείτε να κάνετε ένα θαύμα».
Πράγματι, ο Κύριος είχε ήδη δώσει εις τους μαθητάς Του την εξουσία κατά πνευμάτων ακαθάρτων. Γιατί, λοιπόν, εδίστασαν, αφού ο Κύριος τούς έδωσε αυτήν την εξουσίαν; Τι τους είπε; «Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε, νεκροὺς ἐγείρετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε». Όταν είπε αυτά ο Κύριος, τους έδωσε εξουσία. Τώρα γιατί αμφισβητούν αν έχουν την εξουσία αυτή; Κι όταν επέστρεψαν από μία αποστολή, είπαν με χαρά στον Κύριο –έστειλε και τους δώδεκα και τους εβδομήκοντα: «Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια», λέει, «ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί Σου», μας λέει το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο. «Ακόμα και τα δαιμόνια υποτάσσονται μόνο γιατί θα κάνομε χρήση του ονόματός Σου». Τώρα, λοιπόν, γιατί; Τι έπαθαν τώρα οι μαθηταί; Δεν μπορούν να φυγαδεύσουν το δαιμόνιο εις αυτόν τον νέον;
Πράγματι έδειξαν απιστία, αγαπητοί μου. Όπως τους παρατήρησε και τους χαρακτήρισε ο Κύριος. Αλλά γιατί; Ο ευαγγελιστής Μάρκος μας διηγείται: «Καὶ ἐλθὼν πρὸς τοὺς μαθητὰς εἶδε ὄχλον πολὺν περὶ αὐτοὺς καὶ γραμματεῖς συζητοῦντας αὐτοῖς - δηλαδή «τοῖς μαθηταῖς»-, καὶ ἐπηρώτησε τοὺς γραμματεῖς· Τί συζητεῖτε πρὸς ἑαυτούς;». «Όταν», λέει, «επέστρεψε ο Κύριος από το όρος της Μεταμορφώσεως, βρήκε πολύν όχλον». Κρατήσατέ το αυτό. Οι μαθηταί –επιτρέψατέ μου την λέξη- μπλοκαρίστηκαν. Επειδή ήταν πολύς όχλος. Και ακόμη τι λέγει εδώ; Οι Γραμματείς να συζητούν με τους μαθητάς. Και ακόμη οι Γραμματείς και μεταξύ τους συζητούσαν. Και τους λέει ο Κύριος: «Τι κουβεντιάζετε μεταξύ σας;». Εδώ υπάρχει η απάντησις. Σ’ αυτό το σημείον. Κρατήσατέ το. Θα μας χρειαστεί. Θα το δούμε στο υπόλοιπο θέμα μας.
Οι εννέα μαθηταί -οι τρεις ήταν με τον Κύριο στο όρος Θαβώρ- περιεκυκλώθησαν από πολύ κόσμο. Και έδειξαν μία δειλία περί το αποτέλεσμα της θεραπείας: «Θα μπορέσομε άραγε; Κόσμος πολύς μας βλέπει. Κι αν ντροπιαστούμε; Κι αν ντροπιάσομε και τον διδάσκαλό μας;». Εκεί μπλοκαρίστηκαν. Είναι αυτό που παθαίνομε, αγαπητοί μου, όταν βρισκόμαστε μπροστά σε κόσμο. Βγάζομε ένα παιδάκι να πει το ποίημά του και το ξεχνάει αμέσως, όταν είναι κόσμος πολύς. Κ.ο.κ. Κάτι παθαίνομε, κάτι παθαίνομε στην παρουσία ενός πολύ κόσμου.
Αν θέλετε, ήταν μία ομολογία αδυναμίας του Διδασκάλου. Στην πραγματικότητα ήταν αυτό. Σε τούτο βέβαια συνέβαλε η πιθανώς κριτική ή και η ειρωνική, ακόμη, στάσις των Γραμματέων. Θα τους κορόιδευαν οι Γραμματείς. Αχ αυτή η κριτική του κόσμου! Αχ, αυτή η ειρωνεία του κόσμου, που μας αφαιρεί την ομολογίαν εις Χριστόν! Εκεί όλα τα χάνομε. Πάλι μία ψυχολογική εμπλοκή βλέπει, εδώ, κανείς των αμορφώτων, βέβαια, Αποστόλων προς τους μορφωμένους Γραμματείς. «Εμείς; Ποιοι είμαστε; Πώς θα μιλήσουμε; Εμείς, οι αμόρφωτοι;». Γι'αυτό ο Κύριος τους ρώτησε τι συζητούσαν μεταξύ τους οι Γραμματείς. Ήταν ένας έμμεσος, αυστηρός έλεγχος προς αυτούς. Οι Γραμματείς, είναι γνωστό, και οι Φαρισαίοι, είχαν μίαν παρρησίαν. Έκαναν τον έξυπνο. «Είμαστε οι αγιότεροι του Ισραήλ. Είμαστε οι πιο μορφωμένοι απ’ όλους». Και είχαν ένα αίσθημα υπεροχής. Σ’ αυτό μπροστά το αίσθημα της υπεροχής οι μαθηταί, αγαπητοί μου, τρόμαξαν. «Εμείς τι θα κάνομε;». Είναι αυτό που λέει ο λαός: «Εδώ καράβια χάνονται κι εσείς, παλιόβαρκες, που πάτε;».
Θα έπρεπε, ακόμη, οι μαθηταί, εφόσον ήσαν εννέα, να αλληλοενισχύοντο. Ούτε αυτό το έκαναν. Προσέξτε, γιατί αυτά τα πράγματα αφορούν εμάς. Γράφτηκαν για μας. Είναι η αδράνεια της ομάδος. Ή η ομαδική δειλία· που πιάνει πολλές φορές τους ανθρώπους· και που πολύ εύκολα, ξέρετε, μεταδίδεται. Αυτό είναι το δυστύχημα. Ξέρετε, οι Εβραίοι όταν είχαν μία επιστράτευση για μια πολεμική σύρραξη, μάζευαν, βέβαια, πολλούς άνδρες στρατιώτες. Αν κάπου διέκριναν έναν δειλόν, τον έστελναν στο σπίτι του. Γιατί; Διότι εφοβούντο μήπως αυτός ο δειλός οπισθοχωρούσε και παρέσυρε και τους άλλους. Βλέπετε, λοιπόν, ότι η δειλία είναι μεταδοτική. Και πρέπει πάρα πολύ να την προσέχομε.
Όλη αυτή η ψυχολογική εμπλοκή, αγαπητοί, είχε σαν αποτέλεσμα την παρεμπόδιση εκδηλώσεως του χαρίσματος που είχαν πάρει από τον Κύριον να θεραπεύουν, να διώχνουν δαιμόνια κ.ο.κ. Δηλαδή εμφάνισαν οι μαθηταί αυτό το φαινόμενο της απιστίας.
Αυτό το πάθημα των μαθητών, αγαπητοί, είναι ένα πάρα πάρα πολύ καλό μάθημα δικό μας. Γιατί κι εμείς, όπως σας είπα, παθαίνομε ανάλογη εμπλοκή. Χτυπάει η καμπάνα, είσαι με μία παρέα, παίρνω το πιο στοιχειώδες, πάντα, όταν ήσουν μόνος, ακόμη και στο δωμάτιό σου, έκανες τον σταυρό σου, όταν άκουγες την καμπάνα της ενορίας σου. Τώρα που είσαι μαζί με τους άλλους, δεν κάνεις τον σταυρό σου. Να ‘το. Και τι είναι; Ένας απλός σταυρός. Τι είναι; Ομολογία! Μες στο λεωφορείο, περνάμε μια εκκλησία, πάντα κάναμε τον σταυρό μας· τώρα δεν κάνομε τον σταυρό μας. Ή θα κάνομε τον σταυρό μας, πόσες φορές σας το έχω πει και το ξέρετε, μέσα από το σακάκι μας θα κάνομε τον σταυρό μας. Γιατί; Γιατί δειλιάζομε μπροστά στον κόσμο. Τι θα πει ο κόσμος. «Α, αυτός είναι θρησκόληπτος». Άστε δε, όταν αποδίδουν τον τίτλον «θρησκόληπτος», βεβαίως δεν ακριβολογούν. Διότι το να κάνεις τον σταυρό σου δεν είναι μία θρησκοληψία. Ξέρετε τι είναι η θρησκοληψία; Είναι απλώς μία νοσηρή, αρρωστημένη μορφή θρησκευτικότητος. Τίποτε άλλο. Αυτό είναι. Και οι άνθρωποι οι άσχετοι του κόσμου, μπερδεύουν την θρησκευτικότητα με την θρησκοληψία. Και λένε, όπου δουν εκδηλώσεις θρησκευτικές, λένε: «Αυτοί είναι θρησκόληπτοι. Κρατάνε εικόνες. Αυτοί είναι θρησκόληπτοι». Κ.ο.κ. Δεν ξέρουνε δηλαδή. Μάλιστα, αν κανείς έχει κάποιον τέτοιον δίπλα του, αν του κάνει έλεγχο: «Ξέρεις τι θα πει θρησκόληπτος;» θα τον κολλήσει στον τοίχο. Κι αν είναι κι άλλοι, θα τον ντροπιάσει. Θα τον βγάλει αγράμματον, μάλιστα, αν το θέλετε. Μη διστάζομε, αγαπητοί μου, είναι η εποχή που πρέπει να δείχνομε αντίσταση. Και να μην αφήνομε τους άλλους να μας χαρακτηρίζουν, όπως μας χαρακτηρίζουν.
Αντί, λοιπόν, να ομολογήσομε ή να ενεργήσομε, τι κάνομε; Σιωπούμε. Και τότε πώς λεγόμαστε; Κατά την έκφραση, τον χαρακτηρισμό του Κυρίου. «Άπιστοι»! Ή «ολιγόπιστοι», αν το θέλετε. Γι'αυτό το φαινόμενο της απιστίας, κάτι μπορούμε να πούμε. Επιτρέψατε, λοιπόν, να κάνομε μία προσέγγιση και μία περισσοτέρα ανάλυση.
Τι είναι απιστία; Απ΄ό,τι είδαμε, η απιστία δεν είναι αθεΐα. Άλλο είναι ο άθεος και άλλο είναι ο άπιστος. Αλλά μία κατάσταση ανεπαρκούς πίστεως. Θα το ξαναπώ. Ανεπαρκούς πίστεως. Αυτή είναι η απιστία. «Τὸ δὲ ἀπιστῆσαι –λέει ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς- διστάσαι ἐστὶ καὶ μεριστῆναι». «Να διστάσεις για μια στιγμή». Ακούστε. Θυμόμαστε το περίφημο, θαυμάσιο… περίπτωση του Αποστόλου Πέτρου: «Αν είσαι», λέει, «Κύριε, πες μου να έρθω να σε βρω». Που ο Κύριος περπατούσε εις τα κύματα. «Έλα» του λέει ο Κύριος. Κι άρχισε ο Πέτρος να περιπατεί επί των κυμάτων. Μπαίνει αμέσως ένας ορθολογισμός: «Περπατάω επί των κυμάτων;». Τι σημαίνει αυτό; Ήρθε εκείνη την ώρα και ένα κύμα, που ήταν φουρτουνιασμένη η λίμνη, έπεσε επάνω στον Απόστολο Πέτρο, κι άρχισε να βυθίζεται. Έφυγε η πίστις και άρχισε να βυθίζεται. «Εἰς τί ἐδίστασας –χαρακτηρισμός τώρα του Κυρίου-, ὀλιγόπιστε;». Αυτό είναι η απιστία εδώ πέρα. Όχι η καθολική απιστία, δεν πιστεύω απολύτως τίποτε. Όχι.
Αλλά και στον Θωμά, την επομένη Κυριακή της Αναστάσεως, που εκείνος είχε πει: «Α, αν δεν βάλω τον δάκτυλό μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων δεν θα πιστέψω» κ.λπ. κ.λπ. «Εσείς λέτε ότι ανεστήθη ο Χριστός, Τον είδατε. Δεν σας πιστεύω». Ο Κύριος ήταν παρών. Αλλά ήταν αόρατος. Είναι ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Προσέξτε, και με την ανθρωπίνη Του φύση. Όχι μόνο ως Θεός Λόγος. Αλλά και με την ανθρωπίνη Του φύση. Στη Θεία Λειτουργία το λέμε σε μία ευχή: «Συ που είσαι, Κύριε, παρών. Ναι, είσαι παρών. Και σ’ αυτήν την Εκκλησία και στου χωριού την Εκκλησία και παντού. Είσαι παρών». Με την ανθρωπίνη φύση, το ξαναλέγω. Να το πω κι έτσι θεολογικά: «Ἕνεκα τῆς ὑποστατικῆς ἑνώσεως». «Επειδή η ανθρωπίνη φύσις είναι ηνωμένη με την θείαν φύσιν· η οποία θεία φύσις, φυσικά, είναι πανταχού παρούσα». Και τι είπε εις τον Θωμά; «Μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός». Ο Θωμάς ήταν εκλεκτή ψυχή. Δεν το χωρούσε το μυαλό του. Δηλαδή κάποια στιγμή ορθολόγισε. Δεν το χωρούσε αυτό. Και του είπε ο Κύριος «να γίνεσαι πιστός και όχι άπιστος».
Αλλά ποια είναι τα αίτια αυτής της απιστίας; Πρώτον. Είναι η αμαρτία, που αρνείται εκλεκτικά κάποια δόγματα της πίστεως. Ή μέρη της διδασκαλίας του Χριστού. Ένα παράδειγμα θα σας πω: «Πιστεύω στον Θεό. Πιστεύω ότι ο Χριστός είναι ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος. Αλλά δεν μπορώ να πιστέψω στην κόλαση». Ρωτήσατέ το στο περιβάλλον σας και θα το δείτε άφθονο αυτό. «Δεν πιστεύω στην κόλαση». Και μάλιστα το δικαιολογούν και θεολογικά. Για να μην πω και θεολόγοι ακόμα μετέρχονται αυτό το επιχείρημα. «Είναι δυνατόν ποτέ –πάλι ορθολογισμός- ο Θεός που είναι όλος αγάπη, να μας πάει στην κόλαση;». Ορθολογισμός. Μα το εβεβαίωσε ο Ίδιος! Έτσι, λοιπόν, τι έχομε; Μίαν εκλεκτικήν επιλογήν από το Ευαγγέλιο: «Αυτό το δέχομαι, εκείνο δεν το δέχομαι».
Ακόμα λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ». «Φοβάται ὁ φαῦλα πράσσων. Εκείνος που κάνει τα όχι σωστά, να ομολογήσει κάτι, γιατί; Γιατί απλούστατα ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα του. Να μην ελεγχθούν –είναι αττική σύνταξις- τα έργα του». Δηλαδή; «Εγώ είμαι αμαρτωλός άνθρωπος. Άμα αποδεχθώ ότι υπάρχει κόλασις, τότε τι παθαίνω;». Φτωχέ, φτωχέ άνθρωπε, φτωχέ άνθρωπε! Με το να αρνηθείς εσύ κάτι, υποκειμενικά, αυτό αυτομάτως καταργείται αντικειμενικά; Με το να πεις δεν υπάρχει κόλασις, η κόλασις καταργείται αντικειμενικά; Τόσο ανόητος είναι ο άνθρωπος.
Δεύτερον. Η δειλία κλονίζει την πίστιν. Ό,τι έπαθαν οι μαθηταί. Και δίδει μία εικόνα απιστίας. Σας λέω ό,τι έπαθαν οι μαθηταί. Οι εννέα μαθηταί.
Τρίτον. Είναι η άγνοια του περιεχομένου της πίστεως. Κι έτσι δημιουργείται μια απιστία. Όταν δεν έχω επαρκή γνώση, είναι πάρα πολύ φυσικό να παρουσιάζω έλλειψιν πίστεως. Δεν λέει ο Απόστολος Παύλος στους Κορινθίους: «Ἀγνωσίαν Θεοῦ τινὲς ἔχουσι· πρὸς ἐντροπὴν ὑμῖν λέγω». «Μερικοί», λέει, «από σας έχετε αγνωσίαν Θεού. Δεν έχετε, δηλαδή, ολοκληρωμένη γνώση περί Θεού». Το είπε αυτό στην περίπτωση της αναστάσεως των νεκρών. Δηλαδή αδυνατεί ο Θεός τάχα να αναστήσει τους νεκρούς; Εδώ μας έκανε εκ του μηδενός! Έκανε το σύμπαν εκ του μηδενός. Και εκ του είναι, εκ της υπάρξεως, δεν μπορεί να μας αναστήσει πάλι; Είναι ανεπάρκεια γνώσεως. Και μάλιστα εδώ, συγκεκριμένη περίπτωση, ανεπάρκεια γνώσεως της δυνάμεως του Θεού.
Κι ένα τέταρτον Ο εκλεκτικός ορθολογισμός. Ένα υποκειμενικό κατασκεύασμα δηλαδή της πίστεώς μας: «Αυτά θέλω να δέχομαι, αυτά θέλω να μην δέχομαι». Και μάλιστα τυπική περίπτωσις ξέρετε ποια είναι; Θα την έχετε ακούσει: «Πιστεύω», λέει, « κατά τον τρόπο μου». -«Έλα στην εκκλησία, άνθρωπέ μου». -«Μην νομίσεις ότι αν δεν έρχομαι στην εκκλησία, δεν πιστεύω». Σου λέει ο άλλος: «Πιστεύω αλλά κατά τον τρόπο μου». Ταλαιπωρία, ταλαιπωρία! Εδώ βλέπετε μίαν πίστιν εκλεκτικήν· η οποία φυσικά δεν σώζει. Είναι πάρα πολύ φυσικό.
Αυτή η απιστία εμφανίζεται με τις εξής, αγαπητοί μου, μορφές. Πρώτη μορφή: Κάποιες στιγμές ή κάποιες περιόδους της ζωής μας ως απιστία στην ύπαρξη του Θεού. Όταν δεν πηγαίνουν καλά οι δουλειές μας, όταν σκουντουφλάμε στις υποθέσεις μας. Εγώ πρόσφατα το άκουσα από κάποιον. Επειδή δεν πήγαιναν καλά οι υποθέσεις του… «Α», λέει, «δεν υπάρχει Θεός». Με τόσο ελαφρά συνείδηση, επειδή σκουντουφλάει, «δεν υπάρχει Θεός». Το φαινόμενον δεν είναι μόνιμον, βέβαια. Είναι παροδικό ευτυχώς και περιοδικό. Αν πάλι συμβούν, ξέρω ‘γω τι θα συμβεί, πάλι επανέρχονται εις τα ίδια. Κάποιες πολύ φευγαλέες στιγμές έρχονται λογισμοί: «Δεν υπάρχει ο Θεός».
Ξέρετε αυτές είναι σαν ριπές που έρχονται επάνω μας. Και μάλιστα -δεν θα κάνω ανάλυση τώρα- αλλά επειδή πάσχουν πάρα πολλοί άνθρωποι, έρχεται ο διάβολος σαν ριπή από το αυτί μας και μας βάζει: «Δεν υπάρχει Θεός!». Τρομάζομε εμείς. «Δεν υπάρχει Θεός;». Εμείς επαναστατούμε σ’ αυτήν την ριπή του διαβόλου. Είναι οι λεγόμενοι «βλάσφημοι λογισμοί». Μη φοβόσαστε. Εδώ δεν υπάρχει αμαρτία. Αν θέλετε περισσότερα, διαβάσετε εις την 23ην ομιλία του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος. Εκεί δίνει την απάντηση. Εκεί δεν αμαρτάνομε. Είναι ξένο πράγμα από μας. Δεν λέω πιο πολλά. Είναι άλλο θέμα αυτό.
Δεύτερον. Είναι η απιστία στις ενέργειες του Θεού. Μπορούμε να διορθώσομε, να αποδώσομε αδικία στον Θεό. Και αυτό το ακούμε πολλές φορές. Ή μία ανυπομονησία που έχομε, για κάτι που περιμένομε, να δείξομε μία ολιγωρία στον Θεό. Ή εκείνο το: «Τι να σου κάνει ο Θεός; Ποιον να πρωτοκοιτάξει;». Ακούτε; Και το λέει αυτό ο Απόστολος Πέτρος και λέει: «Οὐ βραδύνει ὁ Κύριος τῆς ἐπαγγελίας -της υποσχέσεως· το υπεσχέθη· πάει, τελείωσε-, ὥς τινες βραδύτητα ἡγοῦνται». «Όπως μερικοί νομίζουν ότι αργοπορεί ο Θεός».
Τρίτον. Είναι η απιστία στην πρόνοια του Θεού. Εδώ βρισκόμεθα, βρίσκονται οι περισσότεροι, αγαπητοί μου, «πιστοί» μας –εντός εισαγωγικών «πιστοί» μας. Δεν πιστεύουν στην πρόνοια του Θεού. Έχουν επηρεαστεί από διάφορες θεωρίες. Ποικίλες. Απ΄ό,τι διάβασαν, ξέρω γω. Νομίζουν, φερειπείν, ότι ο Θεός έκανε μεν την Δημιουργία, σαν ένα ρολόι, το κούρδισε και τώρα ανήκει στον χώρο τον δικό Του κι άφησε με τους φυσικούς νόμους η κτίσις να λειτουργεί. Ο Θεός; Είναι παντού. Πανταχού παρών. Τι θεωρίες παράξενες είναι αυτές; Κι έτσι λοιπόν δείχνουν μία απιστία στην πρόνοια του Θεού. Μέγιστο δε παράδειγμα της προνοίας του Θεού είναι η Ενανθρώπησις· που ξέρει, βλέπει, αγαπάει τους ανθρώπους ο Θεός. Λέει ο 101ος Ψαλμός: «Ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν προσευχὴν τῶν ταπεινῶν καὶ οὐκ ἐξουδένωσε τὴν δέησιν αὐτῶν. Ὃτι ἐξέκυψεν ἐξ ὕψους ἁγίου αὐτοῦ, Κύριος ἐξ οὐρανοῦ ἐπὶ τὴν γῆν ἐπέβλεψε τοῦ ἀκοῦσαι τοῦ στεναγμοῦ τῶν πεπεδημένων, τοῦ λῦσαι τοὺς υἱοὺς τῶν τεθανατωμένων». Σκύβει ο Θεός και βλέπει. Και βοηθάει. Είναι πανταχού παρών.
Λέγει ο άγιος Αντώνιος· πάλευε με τους δαίμονες. Τον τρομοκρατούσαν μέσα σε έναν θολωτό τάφο, παλιό θολωτό τάφο. Αγωνιζότανε: «Κύριε», έλεγε, «βοήθησέ με. Κύριε, βοήθησέ με». Κάποια στιγμή, λοιπόν, ακούει, όταν έλεγε πολλές φορές αυτό το «Κύριε, βοήθησέ με». Ξέρετε τι θα πει να σε πειράζουν οι δαίμονες; Σαν να χτυπούνε τενεκέδες- γιατί και οι ίδιοι είναι τενεκέδες άδειοι. Χτυπάνε τενεκέδες, σε τρομάζουν με τούτο, με εκείνο, με φόβητρα. «Κύριε, Κύριε βοήθησέ με, πού είσαι;». Κι ακούει μια φωνή: «Εδώ είμαι και σε βλέπω να αγωνίζεσαι». Ο Θεός είναι πάντοτε κοντά μας. Ο Χριστός μάς είπε ότι ο Θεός είναι Πατέρας μας. Κι αφού, λοιπόν, είναι πατέρας μας και μας δίδαξε να λέμε «Πάτερ ἡμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς» σημαίνει… Τι σημαίνει; Σημαίνει ότι είναι ο Πατέρας μας, που είναι πανταχού παρών και μας βλέπει.
Προσέξτε κάτι. Όλοι να προσέξομε. Η πίστις, αγαπητοί μου, είναι κάτι που προστίθεται και κάτι που αφαιρείται. Οι μαθηταί έλεγαν: «Κύριε, πρόσθες ἡμῖν πίστιν». Δηλαδή «σε αυτήν που έχομε, βάλε κι άλλη πίστη». Γιατί; Διότι η πίστις πράγματι προστίθεται και αφαιρείται. Ξέρετε, με κάποια πίστη ξεκίνησε ο Ιούδας. Κάποια στιγμή την έχασε ολότελα την πίστη του. Κι αν την χάσομε κι εμείς; Και τότε τι γίνεται;
Αγαπητοί, με πολλή ευκολία μπορούμε να ακούμε κι εμείς από τον Κύριον, όταν δεν πετυχαίνομε κάτι: «Διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν». Κι όμως λέμε ότι πιστεύομε στον Θεό. Ας αναθεωρήσομε αυτό που λέμε «πιστεύομε». Σκεφτήκατε ποτέ ότι ίσως αύριο να έχομε χάσει την πίστη μας ή να έχει ελαττωθεί; Εγώ και μόνο που το σκέφτομαι, σας βεβαιώνω, τρομάζω. Αν τρομάζομε, ας γνωρίζομε ότι η αμαρτία ρημάζει ή εξαφανίζει ακόμη την πίστη. Ακόμη και η άγνοια ή η δειλία ή η ανυπομονησία, όπως αναφέραμε. Κατά το «ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι», λέει ο Ψαλμωδός. «Ὑπέμεινα τὸν Κύριον». «Ὑπέμεινα», «έδειξα υπομονή. Και τότε με πρόσεξε ο Κύριος. Με άφησε για να με δοκιμάσει. Να ανδρωθώ».
Η πίστις είναι πολύτιμος θησαυρός. Και κλέπτεται από κακοήθεις ανθρώπους ή και από τον διάβολον. Δεν πρέπει να εκτίθεται ασυλλόγιστα η πίστη μας. Θεωρίες, ιδέες, επικίνδυνες μελέτες ή ακροάσεις κλέπτουν την πίστιν. Και τότε, όπως λέει η «Σοφία Σειράχ»: «Οὐαὶ (:Αλίμονο) τοῖς ἀπολωλεκόσι τὴν πίστιν, καὶ τί ποιήσουσιν ὅταν ἐπισκέπτηται ὁ Κύριος;». «Αλίμονο σε αυτούς που έχασαν την πίστη τους. Κι όταν θα ‘ρθει ο Κύριος, τι θα κάνουνε;». Ο Κύριος μάς είπε: «Πλὴν ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;». «Εγώ θα έρθω. Εκεί δεν είναι το θέμα. Αλλά εάν θα έρθω, θα βρω την πίστιν επί της γης;».
Αγαπητοί, τόσο σπουδαίο πράγμα είναι η πίστις. Ας την κρατήσομε σφικτά και ζωηρά. Σαν το μοναδικό πολύτιμο θησαυρό μας. Αμήν.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,
ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΕΣ:
· Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
· https://www.arnion.gr/.../omilia.../omi ... vn_846.mp3
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 17, 14-23]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΤΗΣ ΑΠΙΣΤΙΑΣ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 27-8-2000] (Β420), έκδ. β΄
Σήμερα, αγαπητοί μου, ο ευαγγελιστής Ματθαίος μάς διηγείται το περιστατικό ενός σεληνιαζομένου νέου που οδηγήθηκε εις τον Κύριον να τον θεραπεύσει, αφού προηγουμένως εδοκίμασαν, αλλά ανεπιτυχώς οι μαθηταί Του.
Αλλά ας δούμε πρώτα, με απλή μετάφραση, τι αναφέρει ο ιερός Ευαγγελιστής: «Όταν μετά την κάθοδόν τους από το όρος Θαβώρ, ο Κύριος και οι τρεις μαθηταί έφθασαν στο πλήθος, τον πλησίασε ένας άνθρωπος και αφού γονάτισε μπροστά του Του είπε: ‘’Κύριε, ελέησε το παιδί μου, γιατί σεληνιάζεται και υποφέρει. Πολλές φορές πέφτει στο νερό και πολλές φορές πέφτει στη φωτιά. Τον έφερα στους μαθητάς σου, αλλά δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν’’. Και τότε ο Ιησούς απήντησε: ‘’Ὦ γενεὰ ἄπιστη καὶ διεστραμμένη · έως πότε θα είμαι μαζί σας; Έως πότε θα σας ανέχομαι; Φέρτε τον εδώ’’. Και επέπληξεν το δαιμόνιον ο Ιησούς και εβγήκε από τον νέον. Και τότε οι μαθηταί πλησίασαν ιδιαιτέρως τον Κύριον και Του είπαν: ‘’Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να βγάλομε το δαιμόνιον;». Και ο Κύριος τους απήντησε: ‘’Για την ολιγοπιστία σας. Σας βεβαιώνω, αν έχετε πίστη σαν ένα σποράκι σιναπιού σε μέγεθος και δύναμη, θα λέτε σε αυτό το βουνό, πήγαινε από εδώ εκεί και θα πηγαίνει. Και κανένα πράγμα δεν θα είναι αδύνατο για σας. Αυτό το γένος των δαιμόνων δεν βγαίνει παρά με προσευχή και νηστεία’’».
Το κεντρικό σημείο, αγαπητοί μου, που σας διάβασα την απόδοση, μετάφραση της ευαγγελικής περικοπής, είναι η μη δυνατότητα των μαθητών να θεραπεύσουν το δαιμονισμένο αυτό παιδί. Η μη δυνατότητα· που δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν. Κι αυτή η μη δυνατότητα χαρακτηρίζεται από αυτόν τον ίδιον τον Κύριον ως απιστία. Λέγει ο Ζιγαβηνός: «Πίστιν λέγει νῦν οὐ περὶ τοῦ εἶναι Αὐτὸν Θεόν, ἀλλὰ τὴν περὶ τοῦ ποιεῖν σημεῖα». «Εδώ», λέει, «δεν έχετε πίστη». «Δεν εννοεί, λέει, την πίστιν στην ύπαρξη του Θεού, αλλά ότι δεν μπορείτε να κάνετε ένα θαύμα».
Πράγματι, ο Κύριος είχε ήδη δώσει εις τους μαθητάς Του την εξουσία κατά πνευμάτων ακαθάρτων. Γιατί, λοιπόν, εδίστασαν, αφού ο Κύριος τούς έδωσε αυτήν την εξουσίαν; Τι τους είπε; «Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε, νεκροὺς ἐγείρετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε». Όταν είπε αυτά ο Κύριος, τους έδωσε εξουσία. Τώρα γιατί αμφισβητούν αν έχουν την εξουσία αυτή; Κι όταν επέστρεψαν από μία αποστολή, είπαν με χαρά στον Κύριο –έστειλε και τους δώδεκα και τους εβδομήκοντα: «Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια», λέει, «ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί Σου», μας λέει το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο. «Ακόμα και τα δαιμόνια υποτάσσονται μόνο γιατί θα κάνομε χρήση του ονόματός Σου». Τώρα, λοιπόν, γιατί; Τι έπαθαν τώρα οι μαθηταί; Δεν μπορούν να φυγαδεύσουν το δαιμόνιο εις αυτόν τον νέον;
Πράγματι έδειξαν απιστία, αγαπητοί μου. Όπως τους παρατήρησε και τους χαρακτήρισε ο Κύριος. Αλλά γιατί; Ο ευαγγελιστής Μάρκος μας διηγείται: «Καὶ ἐλθὼν πρὸς τοὺς μαθητὰς εἶδε ὄχλον πολὺν περὶ αὐτοὺς καὶ γραμματεῖς συζητοῦντας αὐτοῖς - δηλαδή «τοῖς μαθηταῖς»-, καὶ ἐπηρώτησε τοὺς γραμματεῖς· Τί συζητεῖτε πρὸς ἑαυτούς;». «Όταν», λέει, «επέστρεψε ο Κύριος από το όρος της Μεταμορφώσεως, βρήκε πολύν όχλον». Κρατήσατέ το αυτό. Οι μαθηταί –επιτρέψατέ μου την λέξη- μπλοκαρίστηκαν. Επειδή ήταν πολύς όχλος. Και ακόμη τι λέγει εδώ; Οι Γραμματείς να συζητούν με τους μαθητάς. Και ακόμη οι Γραμματείς και μεταξύ τους συζητούσαν. Και τους λέει ο Κύριος: «Τι κουβεντιάζετε μεταξύ σας;». Εδώ υπάρχει η απάντησις. Σ’ αυτό το σημείον. Κρατήσατέ το. Θα μας χρειαστεί. Θα το δούμε στο υπόλοιπο θέμα μας.
Οι εννέα μαθηταί -οι τρεις ήταν με τον Κύριο στο όρος Θαβώρ- περιεκυκλώθησαν από πολύ κόσμο. Και έδειξαν μία δειλία περί το αποτέλεσμα της θεραπείας: «Θα μπορέσομε άραγε; Κόσμος πολύς μας βλέπει. Κι αν ντροπιαστούμε; Κι αν ντροπιάσομε και τον διδάσκαλό μας;». Εκεί μπλοκαρίστηκαν. Είναι αυτό που παθαίνομε, αγαπητοί μου, όταν βρισκόμαστε μπροστά σε κόσμο. Βγάζομε ένα παιδάκι να πει το ποίημά του και το ξεχνάει αμέσως, όταν είναι κόσμος πολύς. Κ.ο.κ. Κάτι παθαίνομε, κάτι παθαίνομε στην παρουσία ενός πολύ κόσμου.
Αν θέλετε, ήταν μία ομολογία αδυναμίας του Διδασκάλου. Στην πραγματικότητα ήταν αυτό. Σε τούτο βέβαια συνέβαλε η πιθανώς κριτική ή και η ειρωνική, ακόμη, στάσις των Γραμματέων. Θα τους κορόιδευαν οι Γραμματείς. Αχ αυτή η κριτική του κόσμου! Αχ, αυτή η ειρωνεία του κόσμου, που μας αφαιρεί την ομολογίαν εις Χριστόν! Εκεί όλα τα χάνομε. Πάλι μία ψυχολογική εμπλοκή βλέπει, εδώ, κανείς των αμορφώτων, βέβαια, Αποστόλων προς τους μορφωμένους Γραμματείς. «Εμείς; Ποιοι είμαστε; Πώς θα μιλήσουμε; Εμείς, οι αμόρφωτοι;». Γι'αυτό ο Κύριος τους ρώτησε τι συζητούσαν μεταξύ τους οι Γραμματείς. Ήταν ένας έμμεσος, αυστηρός έλεγχος προς αυτούς. Οι Γραμματείς, είναι γνωστό, και οι Φαρισαίοι, είχαν μίαν παρρησίαν. Έκαναν τον έξυπνο. «Είμαστε οι αγιότεροι του Ισραήλ. Είμαστε οι πιο μορφωμένοι απ’ όλους». Και είχαν ένα αίσθημα υπεροχής. Σ’ αυτό μπροστά το αίσθημα της υπεροχής οι μαθηταί, αγαπητοί μου, τρόμαξαν. «Εμείς τι θα κάνομε;». Είναι αυτό που λέει ο λαός: «Εδώ καράβια χάνονται κι εσείς, παλιόβαρκες, που πάτε;».
Θα έπρεπε, ακόμη, οι μαθηταί, εφόσον ήσαν εννέα, να αλληλοενισχύοντο. Ούτε αυτό το έκαναν. Προσέξτε, γιατί αυτά τα πράγματα αφορούν εμάς. Γράφτηκαν για μας. Είναι η αδράνεια της ομάδος. Ή η ομαδική δειλία· που πιάνει πολλές φορές τους ανθρώπους· και που πολύ εύκολα, ξέρετε, μεταδίδεται. Αυτό είναι το δυστύχημα. Ξέρετε, οι Εβραίοι όταν είχαν μία επιστράτευση για μια πολεμική σύρραξη, μάζευαν, βέβαια, πολλούς άνδρες στρατιώτες. Αν κάπου διέκριναν έναν δειλόν, τον έστελναν στο σπίτι του. Γιατί; Διότι εφοβούντο μήπως αυτός ο δειλός οπισθοχωρούσε και παρέσυρε και τους άλλους. Βλέπετε, λοιπόν, ότι η δειλία είναι μεταδοτική. Και πρέπει πάρα πολύ να την προσέχομε.
Όλη αυτή η ψυχολογική εμπλοκή, αγαπητοί, είχε σαν αποτέλεσμα την παρεμπόδιση εκδηλώσεως του χαρίσματος που είχαν πάρει από τον Κύριον να θεραπεύουν, να διώχνουν δαιμόνια κ.ο.κ. Δηλαδή εμφάνισαν οι μαθηταί αυτό το φαινόμενο της απιστίας.
Αυτό το πάθημα των μαθητών, αγαπητοί, είναι ένα πάρα πάρα πολύ καλό μάθημα δικό μας. Γιατί κι εμείς, όπως σας είπα, παθαίνομε ανάλογη εμπλοκή. Χτυπάει η καμπάνα, είσαι με μία παρέα, παίρνω το πιο στοιχειώδες, πάντα, όταν ήσουν μόνος, ακόμη και στο δωμάτιό σου, έκανες τον σταυρό σου, όταν άκουγες την καμπάνα της ενορίας σου. Τώρα που είσαι μαζί με τους άλλους, δεν κάνεις τον σταυρό σου. Να ‘το. Και τι είναι; Ένας απλός σταυρός. Τι είναι; Ομολογία! Μες στο λεωφορείο, περνάμε μια εκκλησία, πάντα κάναμε τον σταυρό μας· τώρα δεν κάνομε τον σταυρό μας. Ή θα κάνομε τον σταυρό μας, πόσες φορές σας το έχω πει και το ξέρετε, μέσα από το σακάκι μας θα κάνομε τον σταυρό μας. Γιατί; Γιατί δειλιάζομε μπροστά στον κόσμο. Τι θα πει ο κόσμος. «Α, αυτός είναι θρησκόληπτος». Άστε δε, όταν αποδίδουν τον τίτλον «θρησκόληπτος», βεβαίως δεν ακριβολογούν. Διότι το να κάνεις τον σταυρό σου δεν είναι μία θρησκοληψία. Ξέρετε τι είναι η θρησκοληψία; Είναι απλώς μία νοσηρή, αρρωστημένη μορφή θρησκευτικότητος. Τίποτε άλλο. Αυτό είναι. Και οι άνθρωποι οι άσχετοι του κόσμου, μπερδεύουν την θρησκευτικότητα με την θρησκοληψία. Και λένε, όπου δουν εκδηλώσεις θρησκευτικές, λένε: «Αυτοί είναι θρησκόληπτοι. Κρατάνε εικόνες. Αυτοί είναι θρησκόληπτοι». Κ.ο.κ. Δεν ξέρουνε δηλαδή. Μάλιστα, αν κανείς έχει κάποιον τέτοιον δίπλα του, αν του κάνει έλεγχο: «Ξέρεις τι θα πει θρησκόληπτος;» θα τον κολλήσει στον τοίχο. Κι αν είναι κι άλλοι, θα τον ντροπιάσει. Θα τον βγάλει αγράμματον, μάλιστα, αν το θέλετε. Μη διστάζομε, αγαπητοί μου, είναι η εποχή που πρέπει να δείχνομε αντίσταση. Και να μην αφήνομε τους άλλους να μας χαρακτηρίζουν, όπως μας χαρακτηρίζουν.
Αντί, λοιπόν, να ομολογήσομε ή να ενεργήσομε, τι κάνομε; Σιωπούμε. Και τότε πώς λεγόμαστε; Κατά την έκφραση, τον χαρακτηρισμό του Κυρίου. «Άπιστοι»! Ή «ολιγόπιστοι», αν το θέλετε. Γι'αυτό το φαινόμενο της απιστίας, κάτι μπορούμε να πούμε. Επιτρέψατε, λοιπόν, να κάνομε μία προσέγγιση και μία περισσοτέρα ανάλυση.
Τι είναι απιστία; Απ΄ό,τι είδαμε, η απιστία δεν είναι αθεΐα. Άλλο είναι ο άθεος και άλλο είναι ο άπιστος. Αλλά μία κατάσταση ανεπαρκούς πίστεως. Θα το ξαναπώ. Ανεπαρκούς πίστεως. Αυτή είναι η απιστία. «Τὸ δὲ ἀπιστῆσαι –λέει ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς- διστάσαι ἐστὶ καὶ μεριστῆναι». «Να διστάσεις για μια στιγμή». Ακούστε. Θυμόμαστε το περίφημο, θαυμάσιο… περίπτωση του Αποστόλου Πέτρου: «Αν είσαι», λέει, «Κύριε, πες μου να έρθω να σε βρω». Που ο Κύριος περπατούσε εις τα κύματα. «Έλα» του λέει ο Κύριος. Κι άρχισε ο Πέτρος να περιπατεί επί των κυμάτων. Μπαίνει αμέσως ένας ορθολογισμός: «Περπατάω επί των κυμάτων;». Τι σημαίνει αυτό; Ήρθε εκείνη την ώρα και ένα κύμα, που ήταν φουρτουνιασμένη η λίμνη, έπεσε επάνω στον Απόστολο Πέτρο, κι άρχισε να βυθίζεται. Έφυγε η πίστις και άρχισε να βυθίζεται. «Εἰς τί ἐδίστασας –χαρακτηρισμός τώρα του Κυρίου-, ὀλιγόπιστε;». Αυτό είναι η απιστία εδώ πέρα. Όχι η καθολική απιστία, δεν πιστεύω απολύτως τίποτε. Όχι.
Αλλά και στον Θωμά, την επομένη Κυριακή της Αναστάσεως, που εκείνος είχε πει: «Α, αν δεν βάλω τον δάκτυλό μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων δεν θα πιστέψω» κ.λπ. κ.λπ. «Εσείς λέτε ότι ανεστήθη ο Χριστός, Τον είδατε. Δεν σας πιστεύω». Ο Κύριος ήταν παρών. Αλλά ήταν αόρατος. Είναι ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Προσέξτε, και με την ανθρωπίνη Του φύση. Όχι μόνο ως Θεός Λόγος. Αλλά και με την ανθρωπίνη Του φύση. Στη Θεία Λειτουργία το λέμε σε μία ευχή: «Συ που είσαι, Κύριε, παρών. Ναι, είσαι παρών. Και σ’ αυτήν την Εκκλησία και στου χωριού την Εκκλησία και παντού. Είσαι παρών». Με την ανθρωπίνη φύση, το ξαναλέγω. Να το πω κι έτσι θεολογικά: «Ἕνεκα τῆς ὑποστατικῆς ἑνώσεως». «Επειδή η ανθρωπίνη φύσις είναι ηνωμένη με την θείαν φύσιν· η οποία θεία φύσις, φυσικά, είναι πανταχού παρούσα». Και τι είπε εις τον Θωμά; «Μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός». Ο Θωμάς ήταν εκλεκτή ψυχή. Δεν το χωρούσε το μυαλό του. Δηλαδή κάποια στιγμή ορθολόγισε. Δεν το χωρούσε αυτό. Και του είπε ο Κύριος «να γίνεσαι πιστός και όχι άπιστος».
Αλλά ποια είναι τα αίτια αυτής της απιστίας; Πρώτον. Είναι η αμαρτία, που αρνείται εκλεκτικά κάποια δόγματα της πίστεως. Ή μέρη της διδασκαλίας του Χριστού. Ένα παράδειγμα θα σας πω: «Πιστεύω στον Θεό. Πιστεύω ότι ο Χριστός είναι ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος. Αλλά δεν μπορώ να πιστέψω στην κόλαση». Ρωτήσατέ το στο περιβάλλον σας και θα το δείτε άφθονο αυτό. «Δεν πιστεύω στην κόλαση». Και μάλιστα το δικαιολογούν και θεολογικά. Για να μην πω και θεολόγοι ακόμα μετέρχονται αυτό το επιχείρημα. «Είναι δυνατόν ποτέ –πάλι ορθολογισμός- ο Θεός που είναι όλος αγάπη, να μας πάει στην κόλαση;». Ορθολογισμός. Μα το εβεβαίωσε ο Ίδιος! Έτσι, λοιπόν, τι έχομε; Μίαν εκλεκτικήν επιλογήν από το Ευαγγέλιο: «Αυτό το δέχομαι, εκείνο δεν το δέχομαι».
Ακόμα λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ». «Φοβάται ὁ φαῦλα πράσσων. Εκείνος που κάνει τα όχι σωστά, να ομολογήσει κάτι, γιατί; Γιατί απλούστατα ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα του. Να μην ελεγχθούν –είναι αττική σύνταξις- τα έργα του». Δηλαδή; «Εγώ είμαι αμαρτωλός άνθρωπος. Άμα αποδεχθώ ότι υπάρχει κόλασις, τότε τι παθαίνω;». Φτωχέ, φτωχέ άνθρωπε, φτωχέ άνθρωπε! Με το να αρνηθείς εσύ κάτι, υποκειμενικά, αυτό αυτομάτως καταργείται αντικειμενικά; Με το να πεις δεν υπάρχει κόλασις, η κόλασις καταργείται αντικειμενικά; Τόσο ανόητος είναι ο άνθρωπος.
Δεύτερον. Η δειλία κλονίζει την πίστιν. Ό,τι έπαθαν οι μαθηταί. Και δίδει μία εικόνα απιστίας. Σας λέω ό,τι έπαθαν οι μαθηταί. Οι εννέα μαθηταί.
Τρίτον. Είναι η άγνοια του περιεχομένου της πίστεως. Κι έτσι δημιουργείται μια απιστία. Όταν δεν έχω επαρκή γνώση, είναι πάρα πολύ φυσικό να παρουσιάζω έλλειψιν πίστεως. Δεν λέει ο Απόστολος Παύλος στους Κορινθίους: «Ἀγνωσίαν Θεοῦ τινὲς ἔχουσι· πρὸς ἐντροπὴν ὑμῖν λέγω». «Μερικοί», λέει, «από σας έχετε αγνωσίαν Θεού. Δεν έχετε, δηλαδή, ολοκληρωμένη γνώση περί Θεού». Το είπε αυτό στην περίπτωση της αναστάσεως των νεκρών. Δηλαδή αδυνατεί ο Θεός τάχα να αναστήσει τους νεκρούς; Εδώ μας έκανε εκ του μηδενός! Έκανε το σύμπαν εκ του μηδενός. Και εκ του είναι, εκ της υπάρξεως, δεν μπορεί να μας αναστήσει πάλι; Είναι ανεπάρκεια γνώσεως. Και μάλιστα εδώ, συγκεκριμένη περίπτωση, ανεπάρκεια γνώσεως της δυνάμεως του Θεού.
Κι ένα τέταρτον Ο εκλεκτικός ορθολογισμός. Ένα υποκειμενικό κατασκεύασμα δηλαδή της πίστεώς μας: «Αυτά θέλω να δέχομαι, αυτά θέλω να μην δέχομαι». Και μάλιστα τυπική περίπτωσις ξέρετε ποια είναι; Θα την έχετε ακούσει: «Πιστεύω», λέει, « κατά τον τρόπο μου». -«Έλα στην εκκλησία, άνθρωπέ μου». -«Μην νομίσεις ότι αν δεν έρχομαι στην εκκλησία, δεν πιστεύω». Σου λέει ο άλλος: «Πιστεύω αλλά κατά τον τρόπο μου». Ταλαιπωρία, ταλαιπωρία! Εδώ βλέπετε μίαν πίστιν εκλεκτικήν· η οποία φυσικά δεν σώζει. Είναι πάρα πολύ φυσικό.
Αυτή η απιστία εμφανίζεται με τις εξής, αγαπητοί μου, μορφές. Πρώτη μορφή: Κάποιες στιγμές ή κάποιες περιόδους της ζωής μας ως απιστία στην ύπαρξη του Θεού. Όταν δεν πηγαίνουν καλά οι δουλειές μας, όταν σκουντουφλάμε στις υποθέσεις μας. Εγώ πρόσφατα το άκουσα από κάποιον. Επειδή δεν πήγαιναν καλά οι υποθέσεις του… «Α», λέει, «δεν υπάρχει Θεός». Με τόσο ελαφρά συνείδηση, επειδή σκουντουφλάει, «δεν υπάρχει Θεός». Το φαινόμενον δεν είναι μόνιμον, βέβαια. Είναι παροδικό ευτυχώς και περιοδικό. Αν πάλι συμβούν, ξέρω ‘γω τι θα συμβεί, πάλι επανέρχονται εις τα ίδια. Κάποιες πολύ φευγαλέες στιγμές έρχονται λογισμοί: «Δεν υπάρχει ο Θεός».
Ξέρετε αυτές είναι σαν ριπές που έρχονται επάνω μας. Και μάλιστα -δεν θα κάνω ανάλυση τώρα- αλλά επειδή πάσχουν πάρα πολλοί άνθρωποι, έρχεται ο διάβολος σαν ριπή από το αυτί μας και μας βάζει: «Δεν υπάρχει Θεός!». Τρομάζομε εμείς. «Δεν υπάρχει Θεός;». Εμείς επαναστατούμε σ’ αυτήν την ριπή του διαβόλου. Είναι οι λεγόμενοι «βλάσφημοι λογισμοί». Μη φοβόσαστε. Εδώ δεν υπάρχει αμαρτία. Αν θέλετε περισσότερα, διαβάσετε εις την 23ην ομιλία του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος. Εκεί δίνει την απάντηση. Εκεί δεν αμαρτάνομε. Είναι ξένο πράγμα από μας. Δεν λέω πιο πολλά. Είναι άλλο θέμα αυτό.
Δεύτερον. Είναι η απιστία στις ενέργειες του Θεού. Μπορούμε να διορθώσομε, να αποδώσομε αδικία στον Θεό. Και αυτό το ακούμε πολλές φορές. Ή μία ανυπομονησία που έχομε, για κάτι που περιμένομε, να δείξομε μία ολιγωρία στον Θεό. Ή εκείνο το: «Τι να σου κάνει ο Θεός; Ποιον να πρωτοκοιτάξει;». Ακούτε; Και το λέει αυτό ο Απόστολος Πέτρος και λέει: «Οὐ βραδύνει ὁ Κύριος τῆς ἐπαγγελίας -της υποσχέσεως· το υπεσχέθη· πάει, τελείωσε-, ὥς τινες βραδύτητα ἡγοῦνται». «Όπως μερικοί νομίζουν ότι αργοπορεί ο Θεός».
Τρίτον. Είναι η απιστία στην πρόνοια του Θεού. Εδώ βρισκόμεθα, βρίσκονται οι περισσότεροι, αγαπητοί μου, «πιστοί» μας –εντός εισαγωγικών «πιστοί» μας. Δεν πιστεύουν στην πρόνοια του Θεού. Έχουν επηρεαστεί από διάφορες θεωρίες. Ποικίλες. Απ΄ό,τι διάβασαν, ξέρω γω. Νομίζουν, φερειπείν, ότι ο Θεός έκανε μεν την Δημιουργία, σαν ένα ρολόι, το κούρδισε και τώρα ανήκει στον χώρο τον δικό Του κι άφησε με τους φυσικούς νόμους η κτίσις να λειτουργεί. Ο Θεός; Είναι παντού. Πανταχού παρών. Τι θεωρίες παράξενες είναι αυτές; Κι έτσι λοιπόν δείχνουν μία απιστία στην πρόνοια του Θεού. Μέγιστο δε παράδειγμα της προνοίας του Θεού είναι η Ενανθρώπησις· που ξέρει, βλέπει, αγαπάει τους ανθρώπους ο Θεός. Λέει ο 101ος Ψαλμός: «Ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν προσευχὴν τῶν ταπεινῶν καὶ οὐκ ἐξουδένωσε τὴν δέησιν αὐτῶν. Ὃτι ἐξέκυψεν ἐξ ὕψους ἁγίου αὐτοῦ, Κύριος ἐξ οὐρανοῦ ἐπὶ τὴν γῆν ἐπέβλεψε τοῦ ἀκοῦσαι τοῦ στεναγμοῦ τῶν πεπεδημένων, τοῦ λῦσαι τοὺς υἱοὺς τῶν τεθανατωμένων». Σκύβει ο Θεός και βλέπει. Και βοηθάει. Είναι πανταχού παρών.
Λέγει ο άγιος Αντώνιος· πάλευε με τους δαίμονες. Τον τρομοκρατούσαν μέσα σε έναν θολωτό τάφο, παλιό θολωτό τάφο. Αγωνιζότανε: «Κύριε», έλεγε, «βοήθησέ με. Κύριε, βοήθησέ με». Κάποια στιγμή, λοιπόν, ακούει, όταν έλεγε πολλές φορές αυτό το «Κύριε, βοήθησέ με». Ξέρετε τι θα πει να σε πειράζουν οι δαίμονες; Σαν να χτυπούνε τενεκέδες- γιατί και οι ίδιοι είναι τενεκέδες άδειοι. Χτυπάνε τενεκέδες, σε τρομάζουν με τούτο, με εκείνο, με φόβητρα. «Κύριε, Κύριε βοήθησέ με, πού είσαι;». Κι ακούει μια φωνή: «Εδώ είμαι και σε βλέπω να αγωνίζεσαι». Ο Θεός είναι πάντοτε κοντά μας. Ο Χριστός μάς είπε ότι ο Θεός είναι Πατέρας μας. Κι αφού, λοιπόν, είναι πατέρας μας και μας δίδαξε να λέμε «Πάτερ ἡμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς» σημαίνει… Τι σημαίνει; Σημαίνει ότι είναι ο Πατέρας μας, που είναι πανταχού παρών και μας βλέπει.
Προσέξτε κάτι. Όλοι να προσέξομε. Η πίστις, αγαπητοί μου, είναι κάτι που προστίθεται και κάτι που αφαιρείται. Οι μαθηταί έλεγαν: «Κύριε, πρόσθες ἡμῖν πίστιν». Δηλαδή «σε αυτήν που έχομε, βάλε κι άλλη πίστη». Γιατί; Διότι η πίστις πράγματι προστίθεται και αφαιρείται. Ξέρετε, με κάποια πίστη ξεκίνησε ο Ιούδας. Κάποια στιγμή την έχασε ολότελα την πίστη του. Κι αν την χάσομε κι εμείς; Και τότε τι γίνεται;
Αγαπητοί, με πολλή ευκολία μπορούμε να ακούμε κι εμείς από τον Κύριον, όταν δεν πετυχαίνομε κάτι: «Διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν». Κι όμως λέμε ότι πιστεύομε στον Θεό. Ας αναθεωρήσομε αυτό που λέμε «πιστεύομε». Σκεφτήκατε ποτέ ότι ίσως αύριο να έχομε χάσει την πίστη μας ή να έχει ελαττωθεί; Εγώ και μόνο που το σκέφτομαι, σας βεβαιώνω, τρομάζω. Αν τρομάζομε, ας γνωρίζομε ότι η αμαρτία ρημάζει ή εξαφανίζει ακόμη την πίστη. Ακόμη και η άγνοια ή η δειλία ή η ανυπομονησία, όπως αναφέραμε. Κατά το «ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι», λέει ο Ψαλμωδός. «Ὑπέμεινα τὸν Κύριον». «Ὑπέμεινα», «έδειξα υπομονή. Και τότε με πρόσεξε ο Κύριος. Με άφησε για να με δοκιμάσει. Να ανδρωθώ».
Η πίστις είναι πολύτιμος θησαυρός. Και κλέπτεται από κακοήθεις ανθρώπους ή και από τον διάβολον. Δεν πρέπει να εκτίθεται ασυλλόγιστα η πίστη μας. Θεωρίες, ιδέες, επικίνδυνες μελέτες ή ακροάσεις κλέπτουν την πίστιν. Και τότε, όπως λέει η «Σοφία Σειράχ»: «Οὐαὶ (:Αλίμονο) τοῖς ἀπολωλεκόσι τὴν πίστιν, καὶ τί ποιήσουσιν ὅταν ἐπισκέπτηται ὁ Κύριος;». «Αλίμονο σε αυτούς που έχασαν την πίστη τους. Κι όταν θα ‘ρθει ο Κύριος, τι θα κάνουνε;». Ο Κύριος μάς είπε: «Πλὴν ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;». «Εγώ θα έρθω. Εκεί δεν είναι το θέμα. Αλλά εάν θα έρθω, θα βρω την πίστιν επί της γης;».
Αγαπητοί, τόσο σπουδαίο πράγμα είναι η πίστις. Ας την κρατήσομε σφικτά και ζωηρά. Σαν το μοναδικό πολύτιμο θησαυρό μας. Αμήν.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,
ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΕΣ:
· Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
· https://www.arnion.gr/.../omilia.../omi ... vn_846.mp3
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53801
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Κάθε ἀναφορά τοῦ νοῦ καί τῆς καρδιᾶς στόν Θεό, εἷναι πραγματική προσευχή. Ἄν, καθώς ἑργάζεστε, θυμάστε τόν Θεό, αὐτό ἀποτελεῖ προσευχή.
Ὁ Μέγας Βασίλειος στό ἐρώτημα· «πῶς οἱ Ἀπόστολοι μποροῦσαν νά προσεύχονται ἀδιάλειπτα;», δίνει τήν ἀπάντηση: «Ὅ,τι κι ἄν ἔκαναν, εἶχαν τή σκέψη τους στόν Θεό καί ζοῦσαν μέ διαρκῆ ἀφοσίωση σ’ Ἐκεῖνον. Αὐτή ἡ ἐσωτερική τους κατάσταση ἀποτελοῦσε ἀδιάλειπτη προσευχή».
Ἐσεῖς πού ζεῖτε μέσα στόν κόσμο, πρέπει, ἀφενός, νά ἀπομακρύνετε ἀπὸ τὸν νοῦ σας κάθε ἁμαρτωλό λογισμό καί, ἀφετέρου, να ἀφιερὠνετε στόν Θεό ὅλες τίς δρατηριότητές σας. Αὐτή ἡ ἀναφορά στόν Θεό μετατρέπει κάθε πράξη σέ προσευχή.
Ἡ Ἀγία Γραφή ἀναφέρει ὅτι τὸ αἷμα τοῦ Ἄβελ φώναζε στόν Θεό (βλ. Γέν. 4, 10). Μέ παρόμοιο τρόπο καί τά ἔργα πού ἀφιερώνονται στόν Θεό, Τοῦ φωνάζουν.
Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος
Ὁ Μέγας Βασίλειος στό ἐρώτημα· «πῶς οἱ Ἀπόστολοι μποροῦσαν νά προσεύχονται ἀδιάλειπτα;», δίνει τήν ἀπάντηση: «Ὅ,τι κι ἄν ἔκαναν, εἶχαν τή σκέψη τους στόν Θεό καί ζοῦσαν μέ διαρκῆ ἀφοσίωση σ’ Ἐκεῖνον. Αὐτή ἡ ἐσωτερική τους κατάσταση ἀποτελοῦσε ἀδιάλειπτη προσευχή».
Ἐσεῖς πού ζεῖτε μέσα στόν κόσμο, πρέπει, ἀφενός, νά ἀπομακρύνετε ἀπὸ τὸν νοῦ σας κάθε ἁμαρτωλό λογισμό καί, ἀφετέρου, να ἀφιερὠνετε στόν Θεό ὅλες τίς δρατηριότητές σας. Αὐτή ἡ ἀναφορά στόν Θεό μετατρέπει κάθε πράξη σέ προσευχή.
Ἡ Ἀγία Γραφή ἀναφέρει ὅτι τὸ αἷμα τοῦ Ἄβελ φώναζε στόν Θεό (βλ. Γέν. 4, 10). Μέ παρόμοιο τρόπο καί τά ἔργα πού ἀφιερώνονται στόν Θεό, Τοῦ φωνάζουν.
Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53801
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Έλεγε ένας μοναχός: «Ξέρεις, παιδί μου, τι όμορφο πράγμα είναι να περπατάς στο δρόμο και να προσεύχεσαι; Χωρίς να σε καταλαβαίνει κανείς!
Να έχεις, παιδί μου, στην τσέπη σου ένα κομποσκοινάκι και η ευχή να ρέει, να κυλάει ασταμάτητα. Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από αυτό.
Να περπατάς στον δρόμο, να έχεις τα χέρια σου στις τσέπες και να εύχεσαι.
Χωρίς να σε καταλαβαίνει κανείς! Διακριτικά, παιδί μου. Έτσι γίνεται η σωστή προσευχή: διακριτικά, αφανώς…
Αν το προσπαθήσεις, θα έχεις μεγάλη ωφέλεια.
Θα δεις πόσο χαρούμενο θα κάνεις και τον άγγελό σου!
Θα χαμογελάει!
Θα πετάει από τη χαρά του όταν θα σε βλέπει να προσεύχεσαι! ‘’Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με’’».
Να έχεις, παιδί μου, στην τσέπη σου ένα κομποσκοινάκι και η ευχή να ρέει, να κυλάει ασταμάτητα. Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από αυτό.
Να περπατάς στον δρόμο, να έχεις τα χέρια σου στις τσέπες και να εύχεσαι.
Χωρίς να σε καταλαβαίνει κανείς! Διακριτικά, παιδί μου. Έτσι γίνεται η σωστή προσευχή: διακριτικά, αφανώς…
Αν το προσπαθήσεις, θα έχεις μεγάλη ωφέλεια.
Θα δεις πόσο χαρούμενο θα κάνεις και τον άγγελό σου!
Θα χαμογελάει!
Θα πετάει από τη χαρά του όταν θα σε βλέπει να προσεύχεσαι! ‘’Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με’’».