"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Άγιος Ιάκωβος (Τσαλίκης): Όταν βρέθηκε ενώπιον μεγαλοπρεπούς άρχοντα στους ουρανούς
Προς το τέλος του τελευταίου του καλοκαιριού (το 1991), του συνέβη (του Αγίου Ιάκωβου) κάτι πολύ σημαντικό. Δεν το ξεκαθάριζε αν ήτανε στον ύπνο του ή εν εγρηγόρσει.
Έλεγε ότι βρέθηκε στους ουρανούς, ενώπιον μεγαλοπρεπούς άρχοντα, που καθότανε σε μεγαλοπρεπή φωτεινό θρόνο. Δίπλα του και πιο χαμηλά, καθότανε γραμματέας. Κρατούσε μεγάλο βιβλίο στα χέρια και γύριζε όλες τις σελίδες, όπου αναφερόταν κάποια καλή πράξη του ιερομονάχου Ιακώβου.
Κάποτε ο γραμματέας είπε:
– Δεν έχει τίποτε άλλο ο πατήρ Ιάκωβος.
Τότε ο επί θρόνου δόξης καθήμενος επέμενε:
– Πώς δεν έχει άλλο! Έχει! Γύρνα στη σελίδα 365.
Άνοιξε και βρήκε το ωραίο κουτάκι. Σκέφτηκε ο μακαριστός γέροντας και θυμήθηκε. Όταν ακόμα ήτανε στη Φαράκλα (στο χωριό του), τελειώνοντας ο πόλεμος, βρήκε μικρό μεταλλικό κουτάκι, μάλλον θήκη φωτοβολίδων. Ήτανε πολύ ωραίο, τον εντυπωσίασε πολύ, μα χωρίς πολλά το πήγε στην Εκκλησία. Δεν είχανε κατάλληλο κουτί για λιβάνι και το πρόσφερε στον ιερέα με όλη του την καρδιά.
Ο Άγιος Ιάκωβος κοιμήθηκε στις 21 Νοεμβρίου του 1991 και τιμάται στις 22 Νοεμβρίου.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Στυλιανού Παπαδόπουλου, Ο Μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης, Ηγούμενος Ι.Μ. Οσίου Δαβίδ του Γέροντος, Αθήνα 1983, έκδ. Ι.Μ. Οσίου Δαβίδ.

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς· ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου·
ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου,
ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς·
τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον·
καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν,
ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν·
καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν,
ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.
(Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας·)
Ἀμήν.
«Πάτερ»: Ο Θεός, ο Θεός μας, ο οποίος ευδόκησες από την ανυπαρξία να μας δημιουργήσεις και να μας προικίσεις με τα χαρίσματα της νόησης και της ελευθερίας. Εσύ, ο οποίος μας προόρισες να γίνουμε παιδιά σου και κληρονόμοι των επουράνιων αγαθών. Εσύ, Θεέ πανοικτίρμονα, ο οποίος δεν μας αποστράφηκες μετά την αμαρτίας μας, αλλά και πάλι μας αγάπησες και από αγάπη έστειλες στον κόσμο ως θυσία και ιλασμό για τις αμαρτίες μας τον μονογενή σου Υιό, τον Ιησού Χριστό, διά του οποίου λαμβάνουμε τη χάρη του Παναγίου σου Πνεύματος και αναγεννιόμαστε και διά του οποίου αποκτήσαμε εκ νέου το χάρισμα της υιοθεσίας και σε ονομάζουμε Πατέρα μας και σε επικαλούμαστε.
«Ἡμῶν»: Ο Θεός, ο Θεός μας, Εσύ, ο οποίος υιοθετώντας τους ανθρώπους διά του Ιησού Χριστού καθιστάς αυτούς και αδελφούς μεταξύ τους. Εσύ, ο οποίος θέλεις όλοι να προσευχόμαστε ως αδελφοί στο όνομα του Χριστού, ο ένας για τον άλλο, και να ζητούμε και για τους άλλους ό,τι ζητούμε και για τον εαυτό μας. Εσύ, επουράνιε Πατέρα, ο οποίος θέλεις όλοι ως αδελφοί να δείχνουμε ο ένας προς τον άλλο κυρίως με τα έργα εγκάρδια και αγία αγάπη.
«Ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς»: Ο Θεός, ο Θεός μας, Εσύ, ο οποίος ως άπειρο Πνεύμα είσαι μεν πανταχού παρών και δεν υπάρχει κτίση αφανής απέναντί σου, φανερώνεις όμως όλη τη δόξα και το μεγαλείο σου στους ουρανούς, όπου λατρεύεσαι χωρίς παύση από τους αγίους αγγέλους και τα πνεύματα των δικαίων. Ευδόκησε, Εσύ Πατέρα μας επουράνιε, να εισακούσεις την προσευχή μας.
«Ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου»: Ευχόμαστε και παρακαλούμε να γίνει το άγιο όνομά σου γνωστό και λατρευτό μεταξύ όλων των ανθρώπων. Ευχόμαστε όλοι οι άνθρωποι να γνωρίσουν, ότι Εσύ είσαι ο αληθινός Τριαδικός Θεός, ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, και παρακαλούμε να ευδοκήσεις ώστε όλοι να λατρεύσουν με τα έργα και τους λόγους τους το άγιο και υπερύμνητο όνομά σου και να δοξάζεσαι έτσι Εσύ, ο αληθινός και αιώνιος Τριαδικός Θεός.
«Ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου»: Ευχόμαστε και παρακαλούμε να έλθει πάνω στη γη η πνευματική Σου βασιλεία, για να βασιλεύσεις Εσύ, επουράνιε Πατέρα, στις καρδιές των ανθρώπων. Ευχόμαστε όλοι οι άνθρωποι να πιστεύσουν στον μονογενή σου Υιό που έγινε άνθρωπος, τον Ιησού Χριστό. Να αναγνωρίσουν αυτόν ως αιώνιο πνευματικό Άρχοντα και Βασιλιά. Να πειθαρχήσουν εξ ολοκλήρου στο άγιο Ευαγγέλιό του. Ευχόμαστε να εκλείψει γρήγορα από τη γη κάθε ανομία και αμαρτία και έτσι να βασιλεύσει και να επικρατήσει μεταξύ όλων των ανθρώπων η αλήθεια, η δικαιοσύνη και η αγάπη, που φανερώθηκε στον κόσμο δια του Ιησού Χριστού, του Υιού σου.
«Γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς»: Ευχόμαστε και παρακαλούμε να ευδοκήσεις να εκτελείται και πάνω στη γη το άγιο θέλημά σου από τους ανθρώπους, όπως αυτό εκτελείται και από τους αγγέλους. Ευχόμαστε και παρακαλούμε, ουράνιε Πατέρα, πάντοτε όλες τις μέρες της επίγειας ζωής μας να υποτασσόμαστε στο πανάγιο θέλημά σου. Ας γίνεται πάντοτε ό,τι θέλεις Εσύ και ποτέ ό,τι θέλουμε εμείς. Επιθυμούμε να ταυτιστεί το θέλημά μας και όλων των ανθρώπων με το δικό σου θέλημα, ώστε και εμείς πάντοτε να θέλουμε, να ενεργούμε και να κάνουμε το δικό σου θέλημα.
«Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον»: Και τώρα, επειδή από σένα εξαρτώνται τα μέσα για τη συντήρηση και πρόοδο της σωματικής και της πνευματικής ζωής μας, καταφεύγουμε σε σένα, Πατέρα μας Επουράνιε, και σε παρακαλούμε να ευδοκήσεις πάντοτε να μας χορηγείς τον άρτο μας, τον αναγκαίο για τη συντήρηση της σωματικής ζωής μας. Δώσε, Κύριε, να έχουμε πάντοτε σταθερή πίστη στην πανάγαθη πρόνοιά σου και να θυμόμαστε διαρκώς, ότι όπως οι γονείς ποτέ δεν παραβλέπουν τις ανάγκες των παιδιών τους, έτσι και ασύγκριτα περισσότερα και Εσύ, ο αληθινός και πανάγαθος Πατέρας, δεν παραβλέπεις τις ανάγκες μας, των παιδιών σου. Δώσε, Κύριε, να μένουμε ευχαριστημένοι με ό,τι η ευλογία σου μας παρέχει.
Σε παρακαλούμε ακόμη, να ευδοκήσεις να μας χορηγείς και τον πνευματικό άρτο, με τον οποίο τρέφεται και προάγεται η ψυχική και πνευματική μας ζωή, να μας χορηγείς τον άρτο της ζωής, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Και να μας αξιώνεις κάθε φορά να μετέχουμε στο πανάγιο Σώμα του και στο τίμιο Αίμα του «ἀκατακρίτως». Γνωρίζουμε, Κύριε, ότι χωρίς τη μετάληψη του άρτου αυτού κινδυνεύουμε να πεθάνουμε πνευματικά και να νεκρωθούμε.
«Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν»: Σε παρακαλούμε να συγχωρήσεις με το άπειρο έλεός σου το αμέτρητο πλήθος των αμαρτιών μας, οι οποίες μας βαρύνουν και μας καθιστούν χρεώστες απέναντί σου. Ομολογούμε ακόμα και εμείς ότι συγχωρούμε από την καρδιά μας όλους όσους μας έφταιξαν με οποιοδήποτε τρόπο, αφού γνωρίζουμε, ότι διαφορετικά, εάν δεν συγχωρήσουμε, δεν θα συγχωρεθούμε. Δίνε μας, λοιπόν, κάθε φορά, Πατέρα Ουράνιε, ευσπλαχνική καρδιά, συμπαθή, επιεική, αμνησίκακη, για να δίνουμε πρόθυμα την συγγνώμη σε όλους τους αδελφούς μας, όσοι συνέβη να μας βλάψουν ή να μας αδικήσουν.
«Καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ»: Σε παρακαλούμε ακόμη να μας προστατεύεις και να μας διαφυλάττεις από κάθε περίσταση της αμαρτίας. Μην επιτρέψεις ποτέ, Κύριε, να πέσουμε σε πειρασμό, διότι είμαστε ασθενείς και αδύνατοι. Εάν όμως για λόγους, που μόνο η πανσοφία σου γνωρίζει, επιτρέψεις να μας συμβούν πειρασμοί και δοκιμασίες, δίνει μας τότε, σε παρακαλούμε, και την ανάλογη δύναμη για να μην νικιόμαστε και γινόμαστε ένοχοι απέναντι στη δικαιοσύνη σου. Λύτρωνέ μας επίσης πάντοτε, επουράνιε Πατέρα, και από τους πειρασμούς και τις επιβουλές του ανθρωποκτόνου πονηρού και μην αφήσεις να πέσουμε ποτέ στα χέρια και την εξουσία του. Δίνει μας κάθε φορά φρόνηση για να διακρίνουμε τις μεθοδείες του και ενίσχυε τη θέλησή μας, για να αντιστεκόμαστε και να τον αποκρούουμε και να είμαστε έτσι υποταγμένοι μέχρι θανάτου στο πανάγιο θέλημά σου.
«Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν»: Ζητούμε όλα αυτά από σένα, Πατέρα μας επουράνιε, διότι αναγνωρίζουμε και ομολογούμε, ότι Εσύ είσαι ο πανίσχυρος Βασιλιάς του σύμπαντος και σε Σένα είναι δίκαιο και πρέπον να υποτασσόμαστε και να πειθαρχούμε όλοι οι άνθρωποι. Εσύ είσαι ο απόλυτος άρχοντας και ο παντοδύναμος Κύριος, ο οποίος εξουσιάζεις και διευθύνσεις όλα και όλους και στη θέληση του οποίου κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί. Εσύ είσαι αληθινά και σίγουρα, Εσύ είσαι εκείνος, ο οποίος έχει από πάντα τη δόξα και στον οποίο αρμόζει κάθε έπαινος και ύμνος· και σε σένα αξίζει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση, τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, το ενιαίο και Τριαδικό Φως της τρισηλίου Θεότητος, τώρα και πάντοτε και στους απέραντους αιώνες των αιώνων. Αμήν!

Λέει ὁ Ἀββᾶς Δωρόθεος, ὅτι γιά νά φτάσει ὁ ἄνθρωπος στήν ταπείνωση, θά πρέπει νά κάνει τρία πράγματα.
Ὁ δρόμος αὐτός πού πάει στήν ταπείνωση, περνάει ἀπό τρία μέσα, ἀπό τρεῖς διαδικασίες.
Ἡ πρώτη∙ νά βάλεις τόν ἑαυτό σου κάτω ἀπό ὅλους. Νά τοποθετηθεῖς ἐσύ μόνος σου κάτω ἀπό ὅλους, νά νιώθεις ὁ κατώτερος, ὁ χειρότερος, ὁ πιό ἁμαρτωλός. Ὅταν π.χ. πᾶς σ’ ἕνα τραπέζι, ὅπως λέει καί ὁ Κύριος στό Εὐαγγέλιο, νά καθίσεις στήν τελευταία θέση. Νά μπαίνεις πίσω ἀπό ὅλους, κάτω ἀπό ὅλους. Νά κόβεις τό θέλημά σου στούς ἄλλους. Νά χαίρεσαι νά κάνεις ὑπακοή, ἐκτός ἁμαρτίας βέβαια πάντα. Αὐτό σημαίνει νά βάζεις τόν ἑαυτό σου κάτω ἀπ’ ὅλους.
Ὁ δεύτερος δρόμος πού ὁδηγεῖ στήν ταπείνωση εἶναι νά ἀγαπήσεις τόν σωματικό κόπο, τήν ἄσκηση, ἡ ὁποία δέν μᾶς καθαρίζει μόνο ἀπό τά σαρκικά πάθη, ἀλλά καί ἀπό τά ψυχικά.
Ὁ τρίτος δρόμος πού ὁδηγεῖ στήν ταπείνωση εἶναι ἡ ἀδιάλειπτη προσευχή, τό ὁποῖο εἶναι κάτι πού δέν τό πολυτονίζουμε καί στά κατηχητικά μας στά παιδιά, ἄν καί εἶναι ἴσως τό σπουδαιότερο πράγμα, γιά τό ὁποῖο μᾶς μίλησε ὁ Κύριος πολλές φορές καί εἶπε ὅτι θά πρέπει ἀδιάλειπτα νά προσευχόμαστε.

Πήγαινε στον Πνευματικό σου συναισθανόμενος πού προσέρχεσαι και ποιον πας να συναντήσεις.
Δεν θα συναντήσεις απλά έναν άνθρωπο αλλά τον ίδιο τον Κύριο.
Πριν πας εξέτασε τη ζωή σου. Δες το βάθος των πράξεών σου, της συμπεριφοράς σου, τις κινήσεις του νου και της καρδιάς σου. Εξομολογήσου όλες τις αμαρτίες σου με ευθύτητα και ειλικρίνεια σαν να είναι η τελευταία ημέρα της ζωής σου.
Και αν έρθει η ντροπή, νίκησέ την ομολογώντας πρώτη εκείνη την αμαρτία για την οποία ντρέπεσαι πιο πολύ. Δεν υπάρχει πιο λυτρωτικό γεγονός από αυτό. Διότι νικώντας τη ντροπή ουσιαστικά νικάς το αυτοείδωλό σου, γκρεμίζεις την εγωπάθειά σου. Μην ξεχνάς ότι η ντροπή την ώρα της Εξομολογήσεως είναι ένα σύμπτωμα του εγωισμού σου, που δεν σε αφήνει να ελευθερωθείς από τον ρύπο της αμαρτίας σου, που δεν σε αφήνει να συγχωρεθείς πλήρως με τον Θεό, που δεν σε αφήνει να ταπεινωθείς και γι’ αυτό δεν ελκύεις τη χάρη του Θεού.
Πες την αμαρτία σου, λοιπόν, όπως είναι, χωρίς δικαιολογίες, ώστε να ταπεινωθείς. Ομολόγησέ τη χωρίς δισταγμούς. Αν μετανόησες πραγματικά δεν θα δυσκολευτείς. Αν πιάνεις τον εαυτό σου να προσπαθεί να περισώσει κάποια «αξιοπρέπεια», δηλαδή να μην ταπεινωθεί, τότε να ξέρεις ότι δεν μετανοείς πραγματικά. Στον Πνευματικό δεν πάμε για να σώσουμε το «εγώ» μας, αλλά για να το συντρίψουμε. Πες την αμαρτία σου χωρίς να τη ντύνεις με λόγια περιττά. Πες τη δική σου αμαρτία, όχι των άλλων.
Να προσφέρεις δάκρυα μετανοίας και όχι εγωισμού. Το λέω αυτό, διότι πολλές φορές οι άνθρωποι κλαίνε στην Εξομολόγηση, όχι επειδή κατανοούν το βάθος της αμαρτίας τους, αλλά διότι νιώθουν αδικημένοι, πονεμένοι κ.λπ.. Δάκρυα μετανοίας χρειαζόμαστε, όχι δάκρυα εγωισμού και αυτοδικαίωσης.
Όταν ομολογείς την αμαρτία σου να τη λες σε πρώτο ενικό πρόσωπο. «Εγώ, έκανα αυτό ή εκείνο». Είναι ίσως η μοναδική φορά που το «εγώ» χρησιμοποιείται θεάρεστα. Μην προσπαθούμε να ωραιοποιήσουμε την πτώση μας, το σκοτάδι μας, τη λέπρα μας.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι μέσα στο μυστήριο της Εξομολογήσεως η Χάρις του Θεού έρχεται όταν υπάρχει μετάνοια και ταπείνωση.
Μην πάμε στον Πνευματικό και αρχίζουμε την Εξομολόγηση λέγοντας∙ «όπως όλοι οι άνθρωποι, έτσι και εγώ έκανα εκείνο ή το άλλο…». Άσε τους άλλους ήσυχους, μην τους ανακατεύεις. Μην προσπαθείς να μετριάσεις την αμαρτία σου προβάλλοντας τι κάνουν οι πολλοί. Η αμαρτία σου είναι αμαρτία. Δεν έχει λιγότερη βαρύτητα επειδή αυτήν την εποχή την κάνουν πολλοί. Γνώμονας δεν είναι το τι κάνουν οι πολλοί, αλλά ποιος είναι ο Νόμος του Θεού.
Επίσης, μην πεις αόριστα και γενικά «είμαι ένας αμαρτωλός, έχω κάνει πολλά». Αυτό δεν είναι Εξομολόγηση. Έχεις κάνει συγκεκριμένα πράγματα και αυτά τα συγκεκριμένα πρέπει να αναφέρεις. Όπως ο άρρωστος δεν λέει στον γιατρό «είμαι άρρωστος, πονάω πολύ», διότι ο γιατρός δεν θα μπορέσει να καταλάβει από τι πάσχει ο άνθρωπος. Έτσι και στα πνευματικά μας νοσήματα, εξομολογήσου καθαρά το είδος της αμαρτίας σου και αν έπεσες μία ή περισσότερες φορές.
Αφού, λοιπόν, ομολογήσεις την αμαρτία σου, τώρα άκουσε με μεγάλη προσοχή τι θα σου πει ο Πνευματικός. Δώσε προσοχή στις υποδείξεις και τις συμβουλές του, με την ίδια και μεγαλύτερη προσοχή, με την οποία ο άρρωστος ακούει τις οδηγίες του γιατρού, για τα φάρμακα που πρέπει να πάρει και τη θεραπεία που πρέπει να ακολουθήσει. Δέξου με χαρά και υπακοή, με ταπεινό φρόνημα τον κανόνα που ίσως θα σου βάλει. Ιδιαίτερα πρόσεξε μη τυχόν και προσέλθεις στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας χωρίς την άδεια-ευλογία του Πνευματικού. Στην Εξομολόγηση πηγαίνουμε όχι για να κοινωνήσουμε, αλλά επειδή μετανοούμε και θέλουμε να καθαριστούμε από τις αμαρτίες μας. Αν θα μας επιτραπεί να κοινωνήσουμε ή όχι είναι στη διάκριση του Πνευματικού μας πατρός, που φέρει την ευθύνη για εμάς. Εμείς ας κάνουμε υπακοή σε ό,τι μας συμβουλέψει ο Πνευματικός μας και ας είμαστε σίγουροι ότι δι’ αυτού του τρόπου προαγόμαστε πνευματικά.
Φεύγοντας από το εξομολογητήριο δεν τελειώνει η προσπάθειά μας. Αντιθέτως τώρα αρχίζουν τα έργα μετανοίας μας. Τώρα χρειάζεται να βάλουμε τη μελέτη του θείου Λόγου στη ζωή μας, να μην παραλείπουμε την καθημερινή προσευχή, τον τακτικό εκκλησιασμό, τη νηστεία, τον κανόνα μας.
Η Εξομολόγηση είναι η βάση της πνευματικής προσπάθειάς μας. Πάνω στην καθαρή εξομολόγηση θα βλαστήσει η προσευχή μας, θα καρποφορήσει η νηστεία μας, θα αυξηθεί ο ζήλος μας, θα γεννηθεί η κατάνυξη, θα ελευθερωθεί η ψυχή μας από τα κοσμικά, θα φωτιστεί ο νους μας.

Κάποια φορά, σύμφωνα με το συναξάρι, ο άγιος Σάββας μαζί με έναν άλλο μοναχό βρισκόταν στην έρημο, τα πρώτα έτη της αναχώρησης.
Εκεί λοιπόν πέρασαν κάποιοι βάρβαροι, κακόγνωμοι και δύστροποι άνθρωποι, που είχαν σχεδιάσει να τους θανατώσουν και τους δύο, τον άγιο Σάββα και το συμμοναστή του, τον Άνθο. Για να βρουν κάποια πρόφαση έστειλαν κατ’ αρχήν έναν από τη συμμορία τους στο σπήλαιο να διαμαρτυρηθεί στους ασκητές, γιατί δήθεν τους αδίκησαν και σε κάποια υπόθεση τους ζημίωσαν. Συκοφάντησαν δηλαδή ψεύτικα τον Όσιο, για να τον εξαναγκάσουν να σκανδαλισθεί, να μιλήσει άγρια, εις τρόπον ώστε να βρουν αφορμή να τους φονεύσουν.
Στεκόταν, λοιπόν, οι άλλοι ληστές μακριά και ο ένας απ’ αυτούς πλησίασε τους Οσίους, οι οποίοι βλέποντας τον κίνδυνο οπλίστηκαν με την ιερά Προσευχή και είπαν προς τον Κύριο: «Οὗτοι ἐν ἅρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν μεγαλυνθησόμεθα» (Ψαλ. 19, και τα λοιπά του ψαλμού. Και μόλις τελείωσαν αυτή την ευχή κατά θαυμαστό τρόπο άνοιξε η γη και κατάπιε εκείνον τον ληστή, ο οποίος πήγε εκεί να τους σκοτώσει. Οι άλλοι ληστές, όταν είδαν αυτό το μεγάλο θαύμα, τρόμαξαν και έφυγαν και δεν ξαναενόχλησαν τον άγιο Σάββα.
Παρόμοιο περιστατικό προκάλεσε μεγάλη εντύπωση στον άγιο Σάββα και του γέννησε σπουδαίες πνευματικές σκέψεις που ωφελούν και εμάς σήμερα, αλλά και τους πιστούς όλων των εποχών.
Συνάντησαν τον άγιο Σάββα στην έρημο τέσσερις Αγαρηνοί, οι οποίοι ήταν πεινασμένοι και εξαντλημένοι, μέχρι σημείου να είναι επικίνδυνοι. Τον ρώτησαν μήπως έχει κάτι φαγώσιμο, ο φιλάνθρωπος και άφοβος ασκητής τους πήρε στο σπήλαιό του και τους φίλευσε με όσα λιτά εδέσματα, κυρίως χόρτα, είχε οικονομήσει. Τόσο πολύ εντυπωσιάσθηκαν οι βάρβαροι από την καλοσύνη και την αρετή του, ώστε επέστρεψαν μετά από λίγες ημέρες και του έφεραν άφθονα αγαθά, τυριά, ψωμιά και χουρμάδες. Ο όσιος Σάββας διδάχθηκε πολύ από αυτήν την συμπεριφορά τους και έλεγε: «Αλλοίμονό σου ταλαίπωρη ψυχή μου, πόσο αχάριστη είσαι προς τον Ευεργέτη Θεό! Αυτοί οι βάρβαροι, για μια μικρή χάρη που τους έκανα, μου έφεραν τόσο πλούσια ανταμοιβή. Και εμείς που πήραμε από τον Θεό τόσες δωρεές και τόσα χαρίσματα ποια ανταμοιβή του δίνουμε; Ποια εντολή του τηρούμε; Ποια απολογία θα δώσουμε κατά την ώρα της Κρίσεως;».
Υπάρχει, επίσης, και ένα άλλο θαυμαστό γεγονός. Λέει λοιπόν το συναξάρι ότι σε ένα σπήλαιο όπου βρέθηκε ο άγιος Σάββας, διωγμένος από τη Λαύρα του, ένα βράδυ αποκοιμήθηκε και κατά το μεσονύκτιο ήρθε το λιοντάρι, που σύχναζε εκεί και τον βρήκε να κοιμάται. Δάγκωσε το άκρο του ιματίου του και τον έσυρε με ημερότητα για να τον βγάλει έξω από το σπήλαιο. Ο Όσιος ξύπνησε και όταν είδε μπροστά του το φοβερό λιοντάρι δεν δείλιασε, αλλά άρχισε να διαβάζει την ακολουθία του Όρθρου. Ο λέοντας, όταν είδε ότι προσευχόταν ήρεμα τον άφησε και περίμενε έως ότου τελειώσει την ακολουθία ο Άγιος, ο οποίος, αφού τελείωσε, έπεσε πάλι να κοιμηθεί στον τόπο όπου συνήθιζε ο λέων να κοιμάται. Τότε το λιοντάρι, όταν είδε ότι έπεσε πάλι ο Όσιος να κοιμηθεί στη δική του θέση, τον άρπαξε με τα δόντια του από το ιμάτιο και τον έσυρε δυνατά για να τον βγάλει έξω από το σπήλαιο. Και ο άγιος Σάββας του είπε: «Τι κοπιάζεις θηρίο να με διώξεις; Το σπήλαιο είναι μεγάλο και φτάνει και για τους δυο μας. Αν, λοιπόν, θέλεις να κατοικούμε μαζί, να ησυχάσεις, να μείνουμε και εγώ και εσύ. Αν πάλι δεν σου αρέσει, να πας να βρεις άλλο σπήλαιο και άφησε εμένα εδώ, γιατί εγώ είμαι ανώτερος από εσένα. Εγώ πλάστηκα από τα χέρια του Κυρίου και τιμήθηκα με το κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν». Αυτά είπε ο Σάββας με ήρεμη λαλιά και υπάκουσε το θηρίο, αναχώρησε από εκεί και άφησε τον άγιο Σάββα ανενόχλητο.

Όταν ο άνθρωπος λυπάται για τις αμαρτίες του
Κάποιος νέος παραστράτησε, μα τόσο μετανόησε, όταν η Θεία Χάρη τον επισκέφτηκε από ένα κήρυγμα που άκουσε, που άφησε τον κόσμο και έγινε καλόγερος.
Έφτιαξε μια καλύβα στην έρημο και έκλαιγε κάθε μέρα με πολύ πόνο τις αμαρτίες του. Με τίποτα δεν μπορούσε να παρηγορηθεί.
Μια νύχτα παρουσιάστηκε στον ύπνο του ο Ιησούς, περιτριγυρισμένος από φως ουράνιο. Πήγε κοντά του με καλοσύνη:
– Τι έχεις, άνθρωπε και κλαις, με τόσο πόνο; τον ρώτησε με τη γλυκιά φωνή του.
– Κλαίω, Κύριε, γιατί έπεσα, είπε με απελπισία ο αμαρτωλός.
– Ω, τότε σήκω.
– Δεν μπορώ μόνος, Κύριε.
Άπλωσε τότε το Θεϊκό Του χέρι ο Κύριος της αγάπης και τον βοήθησε να σηκωθεί. Εκείνος όμως δε σταμάτησε να κλαίει.
– Τώρα γιατί κλαις;
– Πονώ, Χριστέ μου, γιατί σε λύπησα. Ξόδεψα τον πλούτο των χαρισμάτων Σου σε ασωτίες.
Έβαλε τότε με στοργή το χέρι Του ο Φιλάνθρωπος Δεσπότης στο κεφάλι του πονεμένου αμαρτωλού και του είπε με ιλαρότητα:
– Αφού για μένα πονάς τόσο πολύ, εγώ έπαυσα πια να λυπάμαι για τα περασμένα.
Ο νέος σήκωσε το βλέμμα του να ευχαριστήσει τον Σωτήρα του, μα Εκείνος δεν ήταν πια εκεί. Στη θέση που πατούσε είχε σχηματισθεί ένας πελώριος ολόφωτος σταυρός. Λυτρωμένος πια από το βάρος της αμαρτίας, έπεσε και τον προσκύνησε. Με ευγνωμοσύνη στην ψυχή, ύστερα από το όραμα εκείνο, κατέβηκε πάλι στην πολιτεία ο νέος για να γίνει πια θερμός κήρυκας της μετανοίας και να οδηγήσει στον Χριστό πολλούς άλλους παραστρατημένους.

«Όλα τα αγαθά του κόσμου δεν μπορούν να σηκώσουν ούτε και να ελαφρώσουν το βάρος της αμαρτίας.
Οι Άγιοι εγνώριζον το βάρος της αμαρτίας
και εδέχοντο θάνατον και μάλιστα μαρτυρικόν θάνατον,
παρά την αμαρτίαν!
Μαρτύριον φοβερόν η αμαρτία...
Ο Αδάμ μετά την παράβασιν, φοβείται και κρύπτεται...
Ο Κάϊν μετά την αδελφοκτονίαν τρέμει...
Ο Ιούδας μετά την προδοσίαν απαγχονίζεται...
Ο αμαρτωλός μετά την αμαρτίαν ανησυχεί...»!!!
Άγιος Καλλίνικος
Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας!!!

«Οι γέροντες είναι συμπαθείς! Οι γέροντες είναι άξιοι σεβασμού και ευγνωμοσύνης!
Μη λησμονώμεν τους γέροντας!
Μη λησμονώμεν ότι,
εάν ο Κύριος επιτρέψη,
θα γηράσωμεν και ημείς!»!!!
Άγιος Καλλίνικος
Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας!!!

Ο Δεσπότης Χριστός μάς χάρισε τα λείψανα των αγίων σαν πηγές σωτηρίας, επειδή παρέχουν τις ευεργεσίες με πολλούς τρόπους και αναβλύζουν ευωδιαστό μύρο. Και κανείς να μην αμφιβάλλει.
Διότι, αν ο απόκρημνος και σκληρός βράχος, με τη θέληση του Θεού, ανάβλυσε νερό στην έρημο, και το ίδιο η σιαγόνα του γαϊδουριού, όταν ο Σαμψών δίψασε, πώς είναι απίστευτο τα λείψανα των μαρτύρων να μην αναβλύζουν ευωδιαστό μύρο; Καθόλου δεν είναι, γι’ αυτούς που γνωρίζουν τη δύναμη του Θεού και την τιμή που Αυτός αποδίδει στους αγίους.
Σύμφωνα με το Μωσαϊκό Νόμο, όποιος άγγιζε νεκρό γινόταν ακάθαρτος· αλλά αυτοί (οι άγιοι) δεν είναι νεκροί. Αφότου, δηλαδή, η αυτοζωή και πηγή της ζωής, ο Χριστός, συγκαταριθμήθηκε στους νεκρούς, δεν ονομάζουμε νεκρούς αυτούς που κοιμήθηκαν με την ελπίδα της αναστάσεως και την πίστη σ’ Αυτόν. Διότι, πώς νεκρό σώμα μπορεί να θαυματουργεί; Πώς με αυτά (τα λείψανα των αγίων) τα δαιμόνια φυγαδεύονται, οι ασθενείς θεραπεύονται, οι τυφλοί βλέπουν, οι λεπροί καθαρίζονται, οι πειρασμοί και οι θλίψεις εξαφανίζονται, και μέσω αυτών κάθε καλή δωρεά κατέρχεται από τον Πατέρα των φώτων σ’ αυτούς που με ακλόνητη πίστη την ζητούν;
Πόσα θα έδινες, για να βρεις μεσάζοντα να σε παρουσιάσει σε θνητό βασιλιά και να πει σ’ αυτόν καλό λόγο για σένα; Αναλογικά, δεν πρέπει να τιμάμε τους προστάτες όλου του ανθρωπίνου γένους που προσεύχονται στον Θεό για μας; Ασφαλώς πρέπει να τους τιμάμε, και ναούς ν’ ανεγείρουμε στον Θεό με το όνομά τους, και καρπούς να τους προσφέρουμε, και να τιμάμε τις μνήμες τους και να πανηγυρίζουμε πνευματικά σ’ αυτές, ώστε η χαρά να τους είναι αρεστή, που μας συνάζουν, για να μην συμβαίνει το αντίθετο, στην προσπάθειά μας να τους τιμήσουμε, να τους εξοργίζουμε.
Διότι μ’ αυτά που ο Θεός λατρεύεται, μ’ αυτά και οι εκλεκτοί υπηρέτες του θα χαρούν· και με όσα ο Θεός δυσαρεστείται, μ’ αυτά και οι ακόλουθοί του θα δυσαρεστηθούν.
Ας τιμήσουμε, λοιπόν, πιστοί, τους αγίους «με ψαλμούς, ύμνους και πνευματικά άσματα», με κατάνυξη και ελεημοσύνη των φτωχών, με τα οποία κατεξοχήν ο Θεός λατρεύεται. Ν’ ανεγείρουμε προς τιμή τους προσκυνητάρια και ορατές εικόνες, και οι ίδιοι ν’ αναδειχθούμε έμψυχα προσκυνητάρια και εικόνες τους με τη μίμηση των αρετών τους.
Ας τιμήσουμε τη Θεοτόκο κατεξοχήν και αληθινά σαν μητέρα του Θεού· τον προφήτη Ιωάννη σαν πρόδρομο, βαπτιστή, απόστολο και μάρτυρα· διότι, όπως είπε ο Κύριος, «καμιά γυναίκα δεν γέννησε μεγαλύτερη προσωπικότητα από τον Ιωάννη»· αυτός αναδείχθηκε ο πρώτος κήρυκας της βασιλείας του.
Ας τιμήσουμε τους αποστόλους σαν αδελφούς του Κυρίου, μάρτυρας και διακόνους των παθών του, «τους οποίους ο Θεός και Πατέρας, κατά την πρόγνωσή του, τους προόρισε να είναι σύμμορφοι με την εικόνα του Υιού του· πρώτα αποστόλους, έπειτα προφήτες και τρίτο ποιμένες και δασκάλους».
Ας τιμήσουμε τους μάρτυρες του Κυρίου, που έχουν διαλεχτεί από κάθε τάξη, σαν στρατιώτες Χριστού και σαν ανθρώπους που έχουν πιει το ποτήρι του και βαπτίσθηκαν το βάπτισμα του ζωοποιού θανάτου του και σαν μετόχους στα παθήματα και τη δόξα, των οποίων ηγέτης είναι ο πρωτοδιάκονος, απόστολος και πρωτομάρτυρας του Χριστού Στέφανος.
Ας τιμήσουμε τους οσίους πατέρες μας και θεοφόρους πατέρες, που αγωνίσθηκαν το πιο μακροχρόνιο και επίπονο μαρτύριο της συνειδήσεως· «αυτοί τριγύρισαν με μηλωτές, με δέρματα προβάτων, με στερήσεις, θλίψεις, κακουχίες, περιπλανώμενοι στις ερήμους, τα όρη, τα σπήλαια, τις τρύπες της γης· ο κόσμος δεν είναι αντάξιός τους».
Ας τιμήσουμε τους προ Χριστού προφήτες, τους πατριάρχες, τους δικαίους οι οποίοι προκατήγγειλαν την έλευση του Κυρίου.
Εξετάζοντας όλων αυτών την βιωτή, ας ποθήσουμε την πίστη, την αγάπη, την ελπίδα, τον ζήλο, τον βίο, την αντοχή στα παθήματα, την υπομονή μέχρι να χύσουν το αίμα τους, για να γίνουμε συμμέτοχοι και στα στεφάνια της δόξης τους.
Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Τρεις Αγίες που αξίζει να γνωρίσεις !!!!
Η πρώτη είναι η Αγία Απόσταση. Σημαίνει να έχεις διάκριση. Να μην τον πνίγεις τον άλλον με την παρουσία σου. Καμιά φορά ξέρεις, το να πάρεις απόσταση από κάποιον, είναι η μόνη λύση για να μην χαλάσει η σχέση.
Η δεύτερη είναι η Αγία Υπομονή. Μεγάλη Αγία. Ανθρώπους να δεις που έχει βάλει αυτή η Αγία στον Παράδεισο. Αν την κάνεις φίλη, να το ξέρεις, θα σε βοηθάει να αντιμετωπίζεις όλες τις δυσκολίες της ζωής. Όσο μεγάλες ή τρομαχτικές και αν μοιάζουν.
Και η τρίτη είναι η Αγία Σιωπή. Δύσκολα την πιάνεις φίλη. Ακόμα πιο δύσκολα την κρατάς. Είναι τέχνη να ξέρεις να μιλάς. Είναι όμως τέχνη μεγαλύτερη να μπορείς να σιωπήσεις. Να μην πληγώσεις. Να μην απελπίσεις. Να μην προδώσεις. Να μην περηφανευτείς. Αυτά που βγαίνουν από το στόμα, αυτά είναι που μας κάνουν ακάθαρτους.
Απόσταση, Υπομονή και Σιωπή. Τρεις Αγίες που αξίζει να τις κάνεις φίλες. Πολλές φορές ούτε ο κόπος, ούτε οι μετάνοιες, ούτε οι σταυροί προσελκύουν τη Χάρη. Υπάρχουν μυστικά. Το ουσιαστικότερο είναι να φύγεις από τον τύπο και να πηγαίνεις στην ουσία. Ό,τι γίνεται, να γίνεται από αγάπη.
Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης