Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Αν η Παναγία μπορούσε να σου απαντήσει…
Έχεις σκεφτεί ποτέ…
ότι όλη σου τη ζωή λες:
«Παναγία μου, βοήθησέ με…»
Αλλά ποτέ δεν αναρωτήθηκες…
τι θα σου απαντούσε Εκείνη;
Ίσως να μη σου έλεγε:
«Μην κλαις.»
Γιατί ξέρει πως υπάρχουν δάκρυα που αγιάζουν.
Ίσως να μη σου έλεγε:
«Όλα θα γίνουν όπως τα θέλεις.»
Γιατί γνωρίζει πως ο Θεός ξέρει καλύτερα από όλους μας.
Ίσως όμως να σου ψιθύριζε:
«Παιδί μου…
δεν ήσουν ποτέ μόνος.
Σε κάθε δάκρυ ήμουν δίπλα σου.
Σε κάθε νύχτα προσευχόμουν μαζί σου.
Και σε κάθε φορά που νόμιζες ότι ο Θεός σε ξέχασε…
Εκείνος ετοίμαζε έναν δρόμο που εσύ ακόμη δεν μπορούσες να δεις.»
Κι ίσως, πριν φύγεις…
να σου έλεγε μόνο μία φράση:
«Μην φοβάσαι.
Κράτα το χέρι του Υιού μου…
και θα βρεις τον δρόμο σου.»
Ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο θαύμα της Παναγίας.
Δεν μας οδηγεί ποτέ στον εαυτό Της.
Πάντα μας οδηγεί στον Χριστό.
Υπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε υπέρ ημών. Αμήν
Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος

[toula]

Κυριολεκτικά δεν υπάρχουν λόγια να πεις για τη μητέρα του Θεού και μητέρα όλων μας. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τρέξουμε στην αγκαλιά της και να της προσφέρουμε την προσευχή μας και την κραυγή της ψυχής μας. Όταν είσαι στην αγκαλιά της μητέρας σου δεν χρειάζονται λόγια γιατί συνδέονται και κοινωνούν οι καρδιές μέσα από τον σύνδεσμο της μητρικής αγάπης.
Σήμερα γιορτάζουμε και δοξολογούμε την κοίμηση και τη μετάσταση αυτής προς τη ζωή αλλα και την αιώνια πρεσβεία της στον Υιό της για όλο τον κόσμο. Να μην βλέπουμε την Παναγία σαν ένα είδωλο στη ζωή μας, η απλά μία εικόνα στον τοίχο του σπιτιού μας, έτσι για το καλό. Να τη νιώθουμε ως μητέρα μας και να τρέχουμε στην αγκαλιά της ως παιδιά της. Αυτή είναι η σχέση με την Παναγία μας. Σήμερα και αύριο θα δώσουμε και θα πάρουμε ευχές. Το όνομά της θα συνοδεύεται με ευχές για υγεία, μετάνοια, αγάπη, σωτηρία και χαμόγελο για κάθε οικογένεια. Να κρατήσουμε αυτή την εορτή όχι μόνο σήμερα και αύριο, αλλά για όλο τον χρόνο! Κάθε λεπτό, κάθε στιγμή…
Να βάλεις αδερφέ μου τη μητέρα σου και μητέρα του Θεού σε ένα κόμπο στο κομποσχοινάκι σου. Να λες : «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς». Σαν να νιώθεις ότι καλείς τη μητέρα σου.
Δεν είναι λόγια του αέρα αυτά. Είναι κάλεσμα, τρέξιμο προς τη Θεομητορική αγκαλιά…
Nα μην τη βρίζουμε, αλλά να την ευχαριστούμε και να την δοξολογούμε.
Γλυκιά μας Παναγία «Συ σκέπε, φρούρει, φύλαττε, από παντός κινδύνου, Συ των παγίδων ρύσαι με του δυσμενούς εκείνου.»
Χρόνια Πολλά και ευλογημένα σε όλο τον κόσμο !
π.Σπυρίδων Σκουτή – euxh . gr

[toula]

«Ἐν τῇ κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε…»
Τι παράξενη φράση.
Έφυγες, αλλά δεν μας άφησες.
Ίσως γιατί η αληθινή αγάπη κάνει κάτι που δυσκολεύεται να καταλάβει η λογική: μετατρέπει την απουσία σε έναν άλλο τρόπο παρουσίας.
Δεν αγαπάμε μόνο ό,τι βλέπουμε και αγγίζουμε. Υπάρχουν άνθρωποι που έφυγαν από τη ζωή μας κι όμως εξακολουθούν να κατοικούν μέσα μας περισσότερο από ανθρώπους που συναντάμε κάθε μέρα.
Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ένα σώμα που βρίσκεται δίπλα μας. Είναι σχέση. Είναι μνήμη. Είναι παρουσία μέσα στην καρδιά του άλλου.
Κι ίσως εδώ βρίσκεται κάτι βαθιά ελληνικό. Ο λαός μας δεν έμαθε την Παναγία ως μια θεολογική ιδέα. Την έκανε σχέση. Της μίλησε σαν να μιλά στη μάνα του. Της άναψε καντήλια, της πήγε τάματα, έκλαψε μπροστά στην εικόνα της και στις δύσκολες ώρες δεν είπε μια θεολογική πρόταση.
Είπε δύο λέξεις: «Παναγία μου…»
Και ίσως αυτό το «μου» να κρύβει ολόκληρη θεολογία.
Γιατί σημαίνει: έχω κάπου να ανήκω. Υπάρχει κάποιος που με χωρά ακόμη.
Η Παναγία δεν εγκατέλειψε τον κόσμο επειδή ακριβώς δεν έπαψε να σχετίζεται μαζί του.
Γι’ αυτό βρίσκεται κοντά στη μάνα που κλαίει, στον άρρωστο που φοβάται, στον άνθρωπο που ξενυχτά μόνος, στον αμαρτωλό που ντρέπεται ακόμη και να κοιτάξει τον Θεό.
Η Παναγία δεν μας υπόσχεται λύση όλων των προβλημάτων μας, αλλά Παρουσία μέσα στα βάσανα μας "τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε..."
Κι αυτή ίσως είναι η βαθύτερη παρηγοριά της πίστης:
ότι ακόμη κι όταν αισθάνεσαι πως δεν σε χωράει πια κανείς, υπάρχει μια Μάνα που εξακολουθεί να λέει στον κόσμο: “Δεν σας
άφησα”........
Χρόνια πολλά, καλά κι ευλογημένα.
— π. Λίβυος —