"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Αν η Παναγία μπορούσε να σου απαντήσει…
Έχεις σκεφτεί ποτέ…
ότι όλη σου τη ζωή λες:
«Παναγία μου, βοήθησέ με…»
Αλλά ποτέ δεν αναρωτήθηκες…
τι θα σου απαντούσε Εκείνη;
Ίσως να μη σου έλεγε:
«Μην κλαις.»
Γιατί ξέρει πως υπάρχουν δάκρυα που αγιάζουν.
Ίσως να μη σου έλεγε:
«Όλα θα γίνουν όπως τα θέλεις.»
Γιατί γνωρίζει πως ο Θεός ξέρει καλύτερα από όλους μας.
Ίσως όμως να σου ψιθύριζε:
«Παιδί μου…
δεν ήσουν ποτέ μόνος.
Σε κάθε δάκρυ ήμουν δίπλα σου.
Σε κάθε νύχτα προσευχόμουν μαζί σου.
Και σε κάθε φορά που νόμιζες ότι ο Θεός σε ξέχασε…
Εκείνος ετοίμαζε έναν δρόμο που εσύ ακόμη δεν μπορούσες να δεις.»
Κι ίσως, πριν φύγεις…
να σου έλεγε μόνο μία φράση:
«Μην φοβάσαι.
Κράτα το χέρι του Υιού μου…
και θα βρεις τον δρόμο σου.»
Ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο θαύμα της Παναγίας.
Δεν μας οδηγεί ποτέ στον εαυτό Της.
Πάντα μας οδηγεί στον Χριστό.
Υπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε υπέρ ημών. Αμήν
Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος

Κυριολεκτικά δεν υπάρχουν λόγια να πεις για τη μητέρα του Θεού και μητέρα όλων μας. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τρέξουμε στην αγκαλιά της και να της προσφέρουμε την προσευχή μας και την κραυγή της ψυχής μας. Όταν είσαι στην αγκαλιά της μητέρας σου δεν χρειάζονται λόγια γιατί συνδέονται και κοινωνούν οι καρδιές μέσα από τον σύνδεσμο της μητρικής αγάπης.
Σήμερα γιορτάζουμε και δοξολογούμε την κοίμηση και τη μετάσταση αυτής προς τη ζωή αλλα και την αιώνια πρεσβεία της στον Υιό της για όλο τον κόσμο. Να μην βλέπουμε την Παναγία σαν ένα είδωλο στη ζωή μας, η απλά μία εικόνα στον τοίχο του σπιτιού μας, έτσι για το καλό. Να τη νιώθουμε ως μητέρα μας και να τρέχουμε στην αγκαλιά της ως παιδιά της. Αυτή είναι η σχέση με την Παναγία μας. Σήμερα και αύριο θα δώσουμε και θα πάρουμε ευχές. Το όνομά της θα συνοδεύεται με ευχές για υγεία, μετάνοια, αγάπη, σωτηρία και χαμόγελο για κάθε οικογένεια. Να κρατήσουμε αυτή την εορτή όχι μόνο σήμερα και αύριο, αλλά για όλο τον χρόνο! Κάθε λεπτό, κάθε στιγμή…
Να βάλεις αδερφέ μου τη μητέρα σου και μητέρα του Θεού σε ένα κόμπο στο κομποσχοινάκι σου. Να λες : «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς». Σαν να νιώθεις ότι καλείς τη μητέρα σου.
Δεν είναι λόγια του αέρα αυτά. Είναι κάλεσμα, τρέξιμο προς τη Θεομητορική αγκαλιά…
Nα μην τη βρίζουμε, αλλά να την ευχαριστούμε και να την δοξολογούμε.
Γλυκιά μας Παναγία «Συ σκέπε, φρούρει, φύλαττε, από παντός κινδύνου, Συ των παγίδων ρύσαι με του δυσμενούς εκείνου.»
Χρόνια Πολλά και ευλογημένα σε όλο τον κόσμο !
π.Σπυρίδων Σκουτή – euxh . gr

«Ἐν τῇ κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε…»
Τι παράξενη φράση.
Έφυγες, αλλά δεν μας άφησες.
Ίσως γιατί η αληθινή αγάπη κάνει κάτι που δυσκολεύεται να καταλάβει η λογική: μετατρέπει την απουσία σε έναν άλλο τρόπο παρουσίας.
Δεν αγαπάμε μόνο ό,τι βλέπουμε και αγγίζουμε. Υπάρχουν άνθρωποι που έφυγαν από τη ζωή μας κι όμως εξακολουθούν να κατοικούν μέσα μας περισσότερο από ανθρώπους που συναντάμε κάθε μέρα.
Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ένα σώμα που βρίσκεται δίπλα μας. Είναι σχέση. Είναι μνήμη. Είναι παρουσία μέσα στην καρδιά του άλλου.
Κι ίσως εδώ βρίσκεται κάτι βαθιά ελληνικό. Ο λαός μας δεν έμαθε την Παναγία ως μια θεολογική ιδέα. Την έκανε σχέση. Της μίλησε σαν να μιλά στη μάνα του. Της άναψε καντήλια, της πήγε τάματα, έκλαψε μπροστά στην εικόνα της και στις δύσκολες ώρες δεν είπε μια θεολογική πρόταση.
Είπε δύο λέξεις: «Παναγία μου…»
Και ίσως αυτό το «μου» να κρύβει ολόκληρη θεολογία.
Γιατί σημαίνει: έχω κάπου να ανήκω. Υπάρχει κάποιος που με χωρά ακόμη.
Η Παναγία δεν εγκατέλειψε τον κόσμο επειδή ακριβώς δεν έπαψε να σχετίζεται μαζί του.
Γι’ αυτό βρίσκεται κοντά στη μάνα που κλαίει, στον άρρωστο που φοβάται, στον άνθρωπο που ξενυχτά μόνος, στον αμαρτωλό που ντρέπεται ακόμη και να κοιτάξει τον Θεό.
Η Παναγία δεν μας υπόσχεται λύση όλων των προβλημάτων μας, αλλά Παρουσία μέσα στα βάσανα μας "τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε..."
Κι αυτή ίσως είναι η βαθύτερη παρηγοριά της πίστης:
ότι ακόμη κι όταν αισθάνεσαι πως δεν σε χωράει πια κανείς, υπάρχει μια Μάνα που εξακολουθεί να λέει στον κόσμο: “Δεν σας
άφησα”........
Χρόνια πολλά, καλά κι ευλογημένα.
— π. Λίβυος —

Υπάρχουν άνθρωποι που ομορφαίνουν τον κόσμο χωρίς να κάνουν θόρυβο. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια, ούτε εντυπωσιακές πράξεις, για να σκορπίσουν φως. Η παρουσία τους και μόνο γίνεται παρηγοριά, η σιωπή τους αδιάλειπτη προσευχή, η ζωή τους πρότυπο ζωής.
Έτσι είναι η Παναγία.
Στη γιορτή της Κοιμήσεώς Της, δεν στεκόμαστε μόνο μπροστά στο μυστήριο της κοίμησης μιας Μητέρας. Στεκόμαστε μπροστά σε ένα κάλλος που δεν φθείρεται. Στο κάλλος μιας ψυχής που έμαθε ν’αγαπά χωρίς να ζητά, να εμπιστεύεται χωρίς να απαιτεί, να σιωπά χωρίς να απομακρύνεται, να πονά χωρίς να σκληραίνει.
Το κάλλος της Παναγίας δεν ήταν εξωτερικό. Ήταν κυρίως εσωτερικό: η πραότητα του βλέμματός Της, η καθαρότητα της καρδιάς Της, η ταπείνωσή Της που την έκανε να λέει «ναι» στο θέλημα του Θεού ακόμη κι όταν δεν καταλάβαινε όλο τον δρόμο, τον σκοπό. Ήταν η αγάπη Της που χωρούσε και τη χαρά και τον πόνο, και τη Γέννηση και τον Σταυρό, και την παρουσία και την απώλεια.
Μακάρι να αποκτήσουμε κι εμείς κάτι από την πραότητά Της, όταν ο κόσμος γύρω μας γίνεται σκληρός.
Κάτι από την υπομονή Της, όταν οι απαντήσεις αργούν.
Κάτι από την ταπείνωσή Της, όταν ο εγωισμός μας καλεί για σύγκρουση.
Κάτι από την καθαρότητα της καρδιάς Της, όταν μέσα μας περισσεύουν φόβοι, κακίες και εμμονές.
Κάτι από την εμπιστοσύνη Της, όταν ο δρόμος μπροστά μας δεν φαίνεται.
Η Παναγία δεν μας ζητά να γίνουμε κάτι ξένο προς αυτό που είμαστε. Μας δείχνει τι μπορεί να γίνει ο άνθρωπος όταν αφήσει την καρδιά του να γεμίσει από τον Θεό.
Να γίνουμε λίγο πιο ήσυχοι μέσα μας.
Λίγο πιο τρυφεροί με τους ανθρώπους.
Λίγο πιο γενναιόδωροι στη συγχώρηση.
Λίγο πιο αληθινοί στην αγάπη.
Λίγο πιο πρόθυμοι να πούμε κι εμείς, μέσα στις δυσκολίες της ζωής μας, ένα «ας είναι».
Και ίσως, λίγο πιο ελεύθεροι από τα «κουτάκια» που μόνοι μας έχουμε φτιάξει και μέσα στα οποία πολλές φορές στριμώχνουμε τη ζωή μας.
Το «κουτάκι» του «πρέπει να είμαι πάντα δυνατός».
Το «κουτάκι» του «οι άνθρωποι πρέπει να φέρονται όπως εγώ περιμένω».
Το «κουτάκι» του «αν δεν έγινε όπως το είχα σχεδιάσει, τότε απέτυχα».
Το «κουτάκι» της σύγκρισης, όπου κοιτάζουμε τη ζωή του άλλου και ξεχνάμε να ευγνωμονούμε για τη δική μας.
Το «κουτάκι» της τελειότητας, που δεν μας αφήνει να συγχωρήσουμε ούτε τον εαυτό μας.
Το «κουτάκι» της γνώμης των άλλων, που πολλές φορές μας κάνει να ζούμε μια ζωή ξένη προς την καρδιά μας.
Και ακόμη εκείνο το πιο βαθύ «κουτάκι»: η ανάγκη μας, να τα έχουμε όλα τακτοποιημένα, προβλέψιμα και υπό έλεγχο.
Κι όμως, η ζωή δεν χωράει πάντα σε κουτάκια.
Ούτε οι σχέσεις.
Ουτε ο έρωτας.
Ούτε η αγάπη.
Ούτε η χαρά.
Ούτε ο πόνος.
Ούτε ο Θεός.
Ίσως γι’ αυτό η Παναγία να μας διδάσκει και κάτι ακόμη: την ελευθερία της πίστης, δηλαδή της εμπιστοσύνης. Να μην έχουμε ανάγκη να γνωρίζουμε από πριν όλο το ταξίδι, τις στάσεις, τους συνοδοιπόρους, τους εχθρούς, τους φίλους. Να μπορούμε να αφήνουμε λίγο χώρο στο απρόσμενο, στο διαφορετικό, στο θαύμα.
Και τότε ίσως αρχίζουμε να αναπνέουμε πιο ελεύθερα και αληθινά.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

15 Αυγούστου 1959 στο Άγιον Όρος, πέρασε στην αιωνιότητα ο αγαπημένος μας Γέροντας, Άγιος Ιωσήφ o Ησυχαστής και Σπηλαιώτης.
Την ακριβή ημερομηνία της αναχώρησής του, του την είχε αποκαλύψει η ίδια η Υπεραγία Θεοτόκος, ένα μήνα πριν. Ο νεότερος υποτακτικός της συνοδείας του Αγίου, Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεϊτης και μετέπειτα Αριζόνας, στο βιβλίο του "Ο Γέροντάς μου Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Σπηλαιώτης 1897-1959" περιγράφει την οσιακή κοίμηση του Αγίου μας και την μετάβασή του στην αγκαλιά του Σωτήρα Κυρίου Ιησού Χριστού και της Παναγίας, που τόσο αγάπησε από νεότητός του:
"Τὸ βράδυ εἰς τὴν ἀγρυπνίαν τῆς Κοιμήσεως τῆς Παναγίας μας ὁ Γέροντας συνέψαλλε ὅσον ἠδύνατο μὲ τοὺς πατέρας.
Εἰς τὴν Θείαν Λειτουργίαν τὴν ὥραν ποὺ ἐκοινώνησε τὰ Ἄχραντα Μυστήρια εἶπε· «εις ἐφόδιον ζωῆς αἰωνίου».
Ξημέρωσε 15η Αὐγούστου.
Ὁ Γέροντας κάθεται στὴν μαρτυρική του πολυθρόνα στὴν αὐλὴ τοῦ ἡσυχαστηρίου μας. Περιμένει τὴν ὥραν καὶ τὴν στιγμήν.
Εἶναι σίγουρος διὰ τὴν πληροφορίαν ποὺ τοῦ εἶχε δώσει ἡ Παναγία μας, ἀλλὰ βλέποντας τὴν ὥραν νὰ περνᾶ καὶ τὸν ἥλιον νὰ ἀνεβαίνη τοῦ ἔρχεται κάτι ὡσὰν στενοχώρια, ὡσὰν ἀγωνία διὰ τὴν βραδύτητα.
Εἶναι ἡ τελευταία ἐπίσκεψις τοῦ πονηροῦ.
Μὲ φωνάζει καὶ μοῦ λέγει:
«Παιδί μου, γιατί ἀργεῖ ὁ Θεὸς νὰ μὲ πάρη; Ὁ ἥλιος ἀνεβαίνει καὶ ἐγὼ ἀκόμη εἶμαι ἐδῶ!».
Βλέποντας ἐγὼ τὸν Γέροντά μου νὰ λυπῆται καὶ σχεδὸν νὰ ἀδημονῇ, τοῦ λέγω μὲ θάρρος: «Γέροντα μὴ στενοχωρῆστε, τώρα ἐμεῖς θὰ κάνωμε εὐχή καὶ θὰ φύγετε».
Ἐσταμάτησαν τὰ δάκρυά του. Οἱ πατέρες, ὁ καθένας τὸ κομποσχοίνι του καὶ ἔντονον τὴν εὐχήν.
Δὲν ἐπέρασε ἕνα τέταρτο καὶ μοῦ λέγει:
«Κάλεσε τοὺς πατέρες νὰ βάλουν μετάνοιαν, διότι φεύγω».
Ἐβάλαμε τὴν τελευταίαν μετάνοιαν. Ἔπειτα ἀπὸ λίγο ἐσήκωσε τὰ μάτια του ὑψηλὰ καὶ ἔβλεπε ἐπιμόνως ἐπὶ δυὸ λεπτὰ περίπου. Κατόπιν γυρίζει καὶ πλήρης νηφαλιότητος καὶ ἀνεκφράστου ψυχικοῦ θάμβους μᾶς λέγει:
«Ὅλα ἐτελείωσαν, φεύγω, ἀναχωρῶ, εὐλογεῖτε!»
Καὶ μὲ τὶς τελευταῖες λέξεις ἔγειρε τὸ κεφάλι του δεξιά, ἀνοιγόκλεισε δυὸ τρεῖς φορὲς ἤρεμα τὸ στόμα καὶ τὰ μάτια, καὶ αὐτὸ ἦταν.
Παρέδωκε τὴν ψυχήν του εἰς χεῖρας Ἐκείνου, τὸν ὁποῖον ἐπόθησε καὶ ἐδούλευσεν ἐκ νεότητος.
Θάνατος ὄντως ὁσιακός.
Εἰς ἡμᾶς ἐσκόρπισε ἀναστάσιμον αἴσθησιν. Ἐμπροστά μας εἴχαμε νεκρὸν καὶ ἥρμοζε πένθος, ὅμως μέσα μας ἐζούσαμε ἀνάστασιν.
Καὶ τοῦτο τὸ αἴσθημα δὲν ἔλειψε πλέον· μὲ αὐτὸ συνοδεύεται ἔκτοτε ἡ ἐνθύμησις τοῦ ἀειμνήστου ἁγίου Γέροντος".
H Αγία μας Εκκλησία όρισε να τιμάται η μνήμη του στις 16 Αυγούστου. Ευχόμαστε για την ψυχή του αγαπημένου μας Αγίου Γέροντα Ιωσήφ και οι πρεσβείες του να μας συνοδεύουν για την μετάνοια και σωτηρία των ψυχών του κόσμου άπαντα.

""Αλλά τί 'ναι πιο γλυκό από τη μάνα του Θεού μου;""
Όποιοι έρωτα νιώθουνε για κάτι, συνηθίζουνε να μιλάν αδιάκοπα γι' αυτό και να το φέρνουνε μέρα και νύχτα στη σκέψη τους.
Μη με κατακρίνετε, λοιπόν, που για τρίτη φορά τώρα έκαμα τούτο δω το έφύμνιο στη μάνα του Θεού μου, για να της το προσφέρω σαν αποχαιρετιστήριο δώρο στην έξοδό της.
Στην πραγματικότητα όμως τούτο το δώρο μου δεν είναι προσφορά σ' εκείνη, αλλά σε μένα τον ίδιο και σε σένα, θείε και ιερέ λαέ, που παραστέκεσαι δω γύρω.
Κι αυτό γίνεται με το να στρώσω τραπέζι με τροφές που δεν είναι μονάχα σωτήριες κι ωφέλιμες στις ψυχές, αλλά και ταιριαστές στην ιερή τούτη νύχτα· και με το να γενώ έτσι νοικοκύρης πνευματικής χαράς.
Επειδή βλέπετε πώς σπανίζουνε τα τρόφιμα, γι' αυτό ακριβώς ετοιμάζω στα πρόχειρα το δείπνο, αν κι όχι ταιριαστά κι επιδέξια κι ούτε όπως θάξιζε στα μάτια Εκείνης που μας κάλεσε, αλλά τουλάχιστο στην ανάγκη μας τούτη, να μας δώσει παρηγοριά στην πείνα μας.
Γλυκό που 'ναι, αλήθεια, γλυκό το κρασί και πόσο καλοφάγωτο το ψωμί!
Εκείνο ευφραίνει την καρδιά του ανθρώπου και τούτο την στεριώνει.
Αλλά τί 'ναι πιο γλυκό από τη μάνα του Θεού μου;
Αυτή μου πήρε τα μυαλά και μου 'δεσε τη γλώσσα.
Αυτήν βλέπω στον ύπνο μου και μ' ανοιχτά την βλέπω μάτια.
Αυτή γίνηκε μάνα του Λόγου του Θεού και τούτου δω του δικού μου λόγου.
Το γέννημα της στείρας, κάνει τώρα να καρποφορήσουνε οι στέρφες μας ψυχές. Αυτής την ιερή και θεία μετάσταση γιορτάζουμε σήμερα.
Σήμερα η πνευματική κι έμψυχη σκάλα, με την οποία ο Ύψιστος κατέβηκε και «φανερώθηκε στη γη και συναναστράφηκε με τους ανθρώπους», χρησιμοποιώντας το θάνατο για σκάλα της, μετανάστεψε από τη γη στους ουρανούς.
Σήμερα η επίγεια τράπεζα, αυτή που χωρίς γάμο κράτησε μέσα της τον ουράνιο άρτο της ζωής, τ' αναμμένο κάρβουνο της θεότητας, υψώθηκε από τη γη στους ουρανούς.
Σ' εκείνη που γίνηκε η ανατολική πύλη για να περάσει μέσα της ο Θεός, τώρα της ανοιχτήκανε διάπλατα οι πύλες τ' ουρανού.
Σήμερα η έμψυχη πόλη του Θεού μεταθέτεται από την επίγεια Ιερουσαλήμ στην «άνω Ιερουσαλήμ» κι αυτή που γέννησε πρωτότοκο μαζί και μονογενή, τον «πρωτότοκο της δημιουργίας όλης», τον μονάκριβο Γιο του Πατέρα, αυλίζεται τώρα πια εκεί πάνω στην συντροφιά των «πρωτοτόκων».
Η έμψυχη και λογική κιβωτός του Κυρίου μεταναστεύει στην ανάπαυση του Γιου της.
Αυτός ο τάφος της Παναγιάς είναι ωραιότερος κι απ' την Παράδεισο.
Λέγοντας τούτο, δεν θέλω να θυμάμαι το τι γίνηκε μέσα εκεί: το πόσο ενδιαφέρον έδειξε ο διάβολος, πόσο ανόητη, φθονερή κι απατηλή συμβουλή έδωσε στην Εύα και πόσο κείνη δείχτηκε αδύνατη κι ευκολόπιστη· ούτε θέλω να θυμάμαι κείνο το γλυκόπικρο δόλωμα με το οποίο την ξεμυάλισε κι ύστερα κείνη εξαπάτησε τον άντρα της, ούτε την παρακοή, την εξορία, τον θάνατο· δεν θάπρεπε ίσως να τα θυμηθώ όλα τούτα, για να μη κάνω τη γιορτή μας και γυρίσει σε λύπη.
Ο τάφος τούτος, σώμα θνητό ανύψωσε στον ουρανό κι εκείνη υψώθηκε κει ψηλά και κατέβασε στη γη τον γενάρχη.
Σε τούτη τη γη άλλωστε δεν καταδικάστηκε αυτός που πλάστηκε «κατ' εικόνα Θεού» με το «γη είσαι και σ' αυτή τη γη θα πας»;
Αυτός ο τάφος είναι τιμιώτερος κι απ' την αρχαία σκηνή, γιατί δέχτηκε το λογικό, έμψυχο και θεόφεγγο λυχνάρι και τη ζωηφόρο τράπεζα που πάνω της έχει όχι «άρτους προθέσεως», αλλά ουράνιο ψωμί κι είναι αναμμένη όχι με υλική φωτιά, αλλά με τ' άυλο φως της θεότητας.
Σκορπίστε πέρα σεις δαιμόνια και κλάψτε πανάθλιοι αιρετικοί, καθώς παλιά τότε οι Αιγύπτιοι κι ο αρχηγός τους ο νέος Φαραώ, αυτός ο πικρός άθλιος και τύραννος, καταχώθηκαν στα βάθη της βλαστήμιας, εμείς όμως που σωθήκαμε χωρίς να βρέξουμε το πόδι μας και ξεπεράσαμε την αρμυρή θάλασσα της ασέβειας, ας ψάλουμε τώρα στη Μάνα του Θεού ωδή εξόδια.
Ας πάρει ο λαός σαν την Μαριάμ το τύμπανο κι' ας αρχίσει το γιορταστικό τραγούδι.
Εβγάτε σεις κορίτσια του πνευματικού Ισραήλ «με τύμπανα και χορούς» κι ας ακουστούν οι χαρούμενες φωνές σας.
Αλλοί! Αλλοί!
Πέθανε η Μάνα του Κυρίου μου, η πηγή της ζωής.
Ας ετοιμαστεί νεφέλη ουράνια και πανέμορφη και των ανέμων τα φτερά ας μεταφέρουν στην Σιών τους αποστόλους απ' τα πέρατα της γης.
«Ποιοί είναι τούτοι δω που πετάνε σαν σύγνεφα και σαν αϊτοί κοντά στο λείψανο τούτο», που 'ναι η αιτία της ανάστασης όλων των πραγμάτων, για να το υπερετήσουνε στην έξοδό του;
«Ποιά είναι κείνη που ανεβαίνει στ' άσπρα ντυμένη, πανώρια και λάμπει σαν τον ήλιο»;
Άνοιξε τα θεία σου χέρια και δέξε της Μάνας την ψυχή, Συ που Εκεί πάνω στο σταυρό το πνεύμα σου εμπιστεύτηκες στα χέρια του Πατέρα και πες της κάποιο γλυκό ψιθύρισμα: έλα καλή μου συ, «κοντινή σε μένα» που με την ομορφιά της παρθενίας σου ακτινοβολείς πιο πάνω κι απ' τον ήλιο. Μου μετέδωσες τα δικά σου. Έλα ν' απολάψεις τα δικά μου. Έλα Μάνα στο παιδί σου!
Ας ετοιμασθούν μύρα και από το πανάμωμο και μοσχομύριστο ας αρωματισθούν σώμα.
Ας έρθει εδώ νάμα καθαρό για να ευλογηθεί απ' την αμόλυντη πηγή της ευλογίας.
«Αγάλλου γη» καθώς μέσα σου καταθέτεται το σώμα κι εσύ αγέρα χαίρε πολύ καθώς τώρα ανεβαίνοντας σε διασχίζει το πνεύμα της.
Πνεύστε αύρες δροσερές και χαριτωμένες.
Ελάτε να περιτριγυρίσουμε τον αμόλευτο τάφο και ν' αντλήσουμε θεία χάρη.
Ελάτε με τις αγκαλιές της ψυχής να κρατήσουμε το αειπάρθενο σώμα κι έτσι βαστώντας το να μπούμε μαζί του μέσα στο μνήμα και να νεκρωθούμε μαζί του, βγάζοντας πάνωθέ μας τα πάθη και ζώντας μαζί με την Παναγιά, ζωή ειρηνική κι ολοκάθαρη.
Ας ακούσουμε, λοιπόν, τους θείους ύμνους, που έρχονται από τ' αγγελικά χείλη.
Ας μπούμε να προσκυνήσουμε και ας μάθουμε τα παράξενα μυστήρια: πώς, δηλαδή, το σώμα της σηκώθηκε, πώς υψώθηκε, πώς αναλήφτηκε στους ουρανούς και παραυρίσκεται κοντά στο Γιό της πάνω απ' όλες τις αγγελικές τάξεις.
Γιατί, στ' αλήθεια, τίποτα δεν χωρίζει τη Μάνα από το Γιο.
Δέξου λοιπόν το ζήλο μου που ξεπερνάει τις δυνάμεις μου και δίνε μου τη σωτηρία, την αποξένωση από τα ψυχικά πάθη, την παρηγοριά στους σωματικούς πόνους, τη διάλυση των δυσκολιών, τη γαλήνη του βίου και το φωτισμό του Πνεύματος. Παναγιά μου, κάμε να λαμπαδιάσει ο πόθος για το Γιο σου και το βίο μας κάνε τον έτσι που να του αρέσει.
Ώστε, σαν θα ευτυχήσουμε να λάβουμε από κει ψηλά την μακαριότητα και να σε βλέπουμε να λάμπεις με του Γιου σου τη δόξα, ν' αναπέμπουμε ύμνους ιερούς στο Χριστό, το Γιο του Θεού και Θεό μας, που μεσ' από σένα οικοδόμησε τη σωτηρία μας, κι εμείς σ' αιώνια, κοινή με το λαό του Θεού ευφροσύνη, αντάξια στο Πνεύμα.
Σ' αυτόν ανήκει η δόξα και η δύναμη, μαζί με τον άναρχο Πατέρα και το Πανάγιο Πνεύμα και τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
πηγή: Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού, Η Θεοτόκος - Τέσσερις Θεομητορικές ομιλίες, εκδ. Αποστολική Διακονία, 1970.

«Ὦ πῶς ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς πρὸς τὴν ζωὴν διὰ μέσου θανάτου μετάγεται»
«Τί τοίνυν τό περί σέ τοῦτο μυστήριον ὀνομάσωμεν· θάνατον; ἀλλά καί φυσικῶς ἡ πανίερος καί μακαρία σου ψυχή τοῦ πανολβίου καί ἀκηράτου σου χωρίζεται σώματος, ὅμως οὐκ ἐναπομένει τῷ θανάτῳ οὐδ᾿ ὑπό τῆς φθορᾶς διαλύεται. ῟Ης γάρ τικτούσης ἀλώβητος ἡ παρθενία μεμένηκε, ταύτης μεθισταμένης ἀδιάλυτον τό σῶμα πεφύλακται καί πρός κρείττονα καί θειοτέραν σκηνήν μετατίθεται».
Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

Ω, πώς υποδέχτηκε ο ουρανός αυτήν, που στάθηκε πλατύτερη από τους ουρανούς!
Πώς δέχτηκε ο τάφος αυτήν, που δέχτηκε το Θεό! Ναι, τη δέχτηκε, ναι, τη χώρεσε, γιατί δεν έγινε πλατύτερη από τον ουρανό με τον σωματικό της όγκο.
Γιατί πώς ένα σώμα τρεις πήχες, που όλο και φυραίνει, θα παράβγαινε με τα πλάτια και τα μάκρη τ’ ουρανού;
Με τη χάρη όμως ξεπέρασε κάθε ύψος και πλάτος, γιατί το θεϊκό είναι πέρα από κάθε σύγκριση.
Ω, τι ιερό και θαυμαστό και σεβάσμιο και αξιοπροσκύνητο μνήμα!
Και τώρα το φυλάνε οι Άγγελοι στέκοντας γύρω γεμάτοι σεβασμό και φόβο.
Τρέμουνε τα δαιμόνια, με πίστη προστρέχουν εκεί οι άνθρωποι, το τιμούν, το προσκυνούν, το ασπάζονται με τα μάτια, τα χείλια, την όλο πόθο ψυχή τους κι’ αντλούνε άφθονα αγαθά.
Από σένα και μεις σήμερα κρατιόμαστε, ω Κυρά, Κυρά, Κυρά μας, Θεοτόκε ανύμφευτη, μ’ αγκιστρωμένες τις ψυχές στην ελπίδα που εσύ μας δίνεις, ωσάν στην πιο γερή και αρράγιστη άγκυρα, παραδίνοντας σε σένα το νου, την ψυχή, το σώμα, όλο μας τον εαυτό, δοξολογώντας σε «με ψαλμούς και ύμνους και ωδές πνευματικές» όσο δυνόμαστε, αφού, όσο αξίζεις είμαστε ανήμποροι.
Γιατί αν, όπως μας δίδαξε ο λόγος ο ιερός, η τιμή στους σύνδουλούς μας φανερώνει την αγάπη στον Κύριο όλων μας, πώς να παραλείψουμε να τιμήσουμε σένα, που γέννησες τον Κύριο;
Και πώς να μη ποθεί ολόκληρη η καρδιά μας την τιμή τούτη; Πώς να μη την προτιμούμε κι απ’ αυτή ακόμη, την απαραίτητη ανάσα, αφού μας δίνει την ζωή;
Έτσι θα δείξουμε καλύτερα την αγάπη μας στον Κύριό μας.
Γιατί όμως μιλώ για τον Κύριο;
Σ’ εκείνους, που ευλαβικά σε τιμούνε, φτάνει, αλήθεια, το ακριβότατο δώρο της μνήμης σου, γιατί φέρνει χαρά αναφαίρετη και βαθύτατη.
Από ποια αγαλλίαση τάχα, από ποια αγαθά, δεν πλημμυράει όποιος το νου του κάνει μυστικό θάλαμο της πανάγιας μνήμης σου;
Αυτή είναι η ευχαριστήρια προσφορά μας, ο πιο διαλεχτός μας λόγος, ό,τι καλύτερο μπορεί να προσφέρη το φτωχό μας μυαλό, που κινήθηκε λησμονώντας την ανημπόρια του από τον πόθο για σένα.
Δέξου όμως με καλοσύνη τον πόθο, αφού ξέρεις πως ξεπερνάει τη μπόρεσή μας.
Και συ, Κυρά γεμάτη αγαθότητα, που γέννησες τον αγαθό μας Κύριο, μακάρι να ’χης πάνω μας τα μάτια σου, να μας πηγαίνης όπου θες, να κόψης την ορμή των ντροπιασμένων μας παθών οδηγώντας μας στο ατρικύμιστο λιμάνι, που ’ναι του Θεού το θέλημα, να μας αξιώσεις ν’ αντικρύσουμε τη μελλοντική μακαριότητα, τη γλυκειά λάμψη από το πρόσωπο του ίδιου του Θεού Λόγου, που σαρκώθηκε από σένα.
Μαζί μ’ Αυτόν δόξα, τιμή και μεγαλοπρέπεια στον Πατέρα και το Πανάγιο και ζωοποιό Πνεύμα, τώρα και παντοτινά και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
(Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός, (απόσπασμα)Η Θεοτόκος: Τέσσερις Θεομητορικές Ομιλίες, Γ΄ εκδ. “Αποστολική Διακονία”, Αθήνα, 2010)

Αν κάποιος ήθελε να σε ζωγραφίσει, Παρθένε,
θα χρειαζόταν το φως των άστρων και όχι των χρωμάτων,
ώστε, σαν Πύλη Φωτός, να σε ζωγράφιζε με φως∙
όμως τα ουράνια σώματα δεν υπακούουν στα λόγια των θνητών∙
με όσα μας εκχώρησαν οι νόμοι της ζωγραφικής κι η φύση,
μ’ αυτά ο άνθρωπος θα σε ιστορίσει και θα σε ζωγραφίσει.
(Κωνσταντίνος ο Ρόδιος, τέλη 9ου αι.)
[Eί ζωγραφεῖν τίς ἤθελεν σε, Παρθένε
ἄστρων ἐδεῖτο μᾶλλον ἀντί χρωμάτων,
ἵν’ ἐγράφης φωστῆρσιν ὡς φωτός πύλη
ἀλλ’ οὐχ ὐπείκει ταῦτα τοῖς βροτῶν λόγοις
ἅ δ’ οὖν φύσις παρέσχε και γραφῆς νόμος,
τούτοις παρ’ ἡμῶν ἱστορῆ τε και γράφη.]
Κωσταντίνος ο Ρόδιος, 9ος αίών.

""Ω Παρθένε θεία και τώρα ουρανία, πως να περιγράψω όλες σου τις αρετές; ""
«ο Θεός γαρ εν μέσω αυτής, και ου σαλευθήσεται»,
δηλ. στο μέσον είναι ο Θεός και δεν κλονίζεται, λέγει ο προφήτης (Ψαλμ. 45,6).
Ποιός θα αγαπούσε τον Υιό και Θεό περισσότερο από τη Μητέρα, η οποία όχι μόνο μονογενή τον γέννησε με άρρητο τρόπο, αλλά και μόνη της αυτή χωρίς ανδρική ένωση, ώστε να είναι το φίλτρο διπλάσιο (μη μοιραζόμενο με άλλο πρόσωπο).
Όπως λοιπόν μόνο δι’ αυτής ο Υιός επεδήμησε προς εμάς, φανερώθηκε και συναναστράφηκε με τους ανθρώπους, ενώ πριν ήταν αθέατος, έτσι και στον μελλοντικό ατελεύτητο αιώνα κάθε πρόοδος και αποκάλυψη θείων μυστηρίων χωρίς Αυτή θα είναι αδύνατος.
Δια μέσου της Θεομήτορος θα υμνούν τον Θεό γιατί αυτή είναι η αιτία, η προστάτιδα και πρόξενος των αιωνίων.
Αυτή είναι θέμα των προφητών, αρχή των Αποστόλων, εδραίωμα των μαρτύρων, κρηπίδα των διδασκάλων, η ρίζα των απορρήτων αγαθών, η κορυφή και τελείωση κάθε αγίου.
Ω Παρθένε θεία και τώρα ουρανία, πως να περιγράψω όλες σου τις αρετές;
Πως να σε δοξάσω, τον θησαυρό της δόξας;
Εσένα και η μνήμη μόνο αγιάζει αυτόν που τη χρησιμοποιεί.
Μετάδωσε λοιπόν πλούσια τα χαρίσματά σου σε όλο τον λαό σου, Δέσποινα, δώσε την λύση των δεινών μας· μετάτρεψε όλα προς το καλύτερο με την δύναμή σου, δίδοντας στο σώμα και στην ψυχή μας άφθονη την χάρη σου για να δοξάζουμε τον προαιώνιο Λόγο που σαρκώθηκε από σένα για μας, μαζί με τον άναρχο Πατέρα και το ζωοποιό Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους ατελεύτητους αιώνες.
Αμήν.
Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά