"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Όλη η σκέψη μας, όλη η δύναμη της επιθυμίας μας, οφείλουν να κατευθύνονται μόνον προς το “τηρήσαι την εντολήν του Θεού άσπιλον και ανεπίληπτον” (Α΄ Τιμ. ς’ 14).
Τότε το Θείο Φως, όπως έδειξε η πείρα των αιώνων, “πολυμερώς και πολυτρόπως” επισκέπτεται τον άνθρωπο.
Και κανένας δεν μπορεί να πεί ποτέ για τα όρια της ευδοκίας του Θεού προς εμάς, διότι αυτή βρίσκεται αληθινά πέρα από κάθε όριο.
Όσο και αν τείνει ο άνθρωπος προς τον Θεόν, όσο και αν φλέγεται από την αγάπη προς Αυτόν, και πάλι οι εκχύσεις του Φωτός θα παραμείνουν πέρα από κάθε όριο και αριθμό, διότι δεν υπάρχει σε αυτές τέλος, και όταν ακόμη το φως υπερβαίνει τις δυνάμεις της φύσεώς μας να υπομείνει τη λάμψη του.
Και ο μοναδικός δυνατός λόγος, η μοναδική επικύρωση για όλα αυτά είναι ότι “ο Θεός Φως εστι, και σκοτία εν Αυτώ ουκ έστιν ουδεμία”, και ότι “Αυτός οικεί εν απροσίτω Φωτί” και εμφανίζεται πάντοτε εν τω φωτί και ως φως».
Αλλά και παρά τα λόγια αυτά, δεν διαλύθηκε η απορία στη δειλή μου ψυχή.
Δεν έβλεπα την οδό μπροστά μου· δεν γνώριζα πως να εισέλθω σε αυτή τη ζωή, από που να αρχίσω· αισθανόμουν τον εαυτό μου μέσα σε γνόφο και ρώτησα:
«Τί να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή»;
Και μου δόθηκε η απάντηση:
«Να προσεύχεσαι, όπως ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο οποίος για χρόνια έκραζε, “Κύριε, φώτισόν μου το σκότος”, και εισακούσθηκε.
»Να προσεύχεσαι με τα λόγια της εκκλησιαστικής Ωδής, “Λαμψάτω, ω Φωτοδότα, και εμοί τω αμαρτωλώ το φως Σου το απρόσιτον”.
Και να ενδυναμώνεις στην πίστη, ενθυμούμενος ότι η Εκκλησία δεν προσεύχεται για πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν».
Αγίου Σωφρονίου, Άσκησις και θεωρία, «Λόγος εις την Μεταμόρφωσιν του Κυρίου». Έσσεξ Αγγλίας 1996, σ. 172-188.

Όποιος έχει άγνοια του Θεού, περ­νά­ει από δρό­μο που έχει και στις δύο πλευ­ρές του γκρε­μό και εύ­κο­λα ανα­τρέ­πε­ται από κάθε άνε­μο.
Όταν τον επαι­νούν, το παίρ­νει πάνω του και όταν τον κα­τη­γο­ρούν, πι­κραί­νε­ται.
Όταν κα­λο­περ­νά­ει, προ­βαί­νει σε ασέλ­γειες και ακα­τα­νό­μα­στες πρά­ξεις και όταν κα­κο­περ­νά, κλαί­ει την μοί­ρα του.
Όταν έχει αν­τί­λη­ψη καλή το δεί­χνει και όταν δεν κα­τα­λα­βαί­νει, κα­μώ­νε­ται πως κα­τά­λα­βε.
Όταν γί­νε­ται πλού­σιος δεί­χνε­ται αλα­ζο­νι­κός και όταν φτω­χαί­νει, υπο­κρί­νε­ται.
Αν χορ­τά­σει καλά, γί­νε­ται θρα­σύς και όταν νη­στεύ­ει τον κυ­ριεύ­ει η κε­νο­δο­ξία.
Μ' αυ­τούς που τον ελέγ­χουν, μα­λώ­νει και θε­ω­ρεί ανόη­τους, όσους τον συγ­χω­ρούν.
Άγιος Μάρκος ο Ασκητής.

Και ξαφνικά ανοίγει ένα παραθυράκι στο νου.
Έρχεται ένα φως.
Τοτε εχεις μια αλλη αίσθηση.
Τοτε το κατανοείς καλά. Όχι προς το ετυμολογικό.
Μα με μια κατάνυξη και συναίσθηση και θεία θαλπωρή.
Και λες:
“Τι αλλο να λέω;”.
Παρά μόνο πάλιν και πολλάκις και συνεχώς: “Κύριε ελέησον!”
Δίχως να βαριέσαι.
Δίχως να κουράζεσαι. Αυτό τα λέει όλα.
Δεν θέλει αλλα και πολλά.
Μόνο ποιητικά μπορεί κανείς μερικές φορές να εκφραστεί.
Η προσευχή είναι ποίηση.
Όλες οι προσευχές είναι ποιήματα.
Οι ποιητές νιώθουν τους συναθρώπους τους και τους παρηγορούν, όπως οι άγιοι.
Είναι μεγάλη ευλογία να συναντάς ένα ποιητή κι ένα άγιο.
Οι άγιοι δεν θέλουν να αφήσουν πίσω τους ίχνη.
Οι άνθρωποι μόνο αφήνουν πάνω τους τ’ αχνάρια της κακίας τους.
Κύριε, ελέησέ τους, δεν ξέρουν τι χάνουν και τι κάνουν.
Λυπάμαι όταν δεν μπορώ να προσευχηθώ. Και τούτο προσευχή είναι, μου ‘πε ένας διακριτικός γέροντας.
Όπως χαίρομαι όταν με τόση ικετευτική στάση μου ζητούν να προσεύχομαι στον Κύριο.
Γέροντος Μωυσέως Αγιορείτου.

Ενδέχεται η αποστασία να λάβει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις.
Δεν αποκλείεται ο καθένας από μας, για να σταθεί στην πίστη, να πρέπει να είναι έτοιμος να αντισταθεί σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο.
Ας είναι αυτοί δισεκατομμύρια· ας μας θεωρούν μωρούς όλοι οι διανοούμενοι και οι αμαθείς….
Μπορούμε να αποκαταστήσουμε τη μεγάλη λάμψη της Εκκλησίας μόνο με την ακραία προσπάθεια να ζήσουμε χριστιανικά, ευαγγελικά, χωρίς να στρέφουμε την προσοχή μας στο πώς θα μας συμπεριφερθούν οι σύγχρονοί μας.
Αν δεν αποκτήσουν οι χριστιανοί τα γνήσια πνευματικά χαρίσματα,και πρωτίστως την αγιότητα, το κήρυγμα με τα λόγια θα παραμένει ως «κύμβαλον αλαλάζον».
Το παράδειγμα του Χριστού, ας μας ενισχύει να βαδίσουμε στα ίχνη του…
Αν δεν ζει μέσα σου ο Χριστός, δεν μπορείς να καταλάβεις σωστά τα πράγματα στη ζωή.
Πώς θα καταλάβεις τον πόνο, τη χαρά των ανθρώπων, αφού δεν τα ζεις και δεν ζει μέσα σου ο Χριστός!
Η καρδιά να χτυπά με τον Χριστό, να αναπνέει Χριστό!
Τότε μόνον είσαι πραγματικά αληθινός άνθρωπος.…
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.

Όποιος δεν βλέπει στην προσευχή, με τα μάτια της ψυχής, τον Χριστό αυτός δεν έμαθε να προσεύχεται.
Αχ! να ’ξερες τι είναι να δεις τον Χριστό με τα μάτια!
Μόλις τον βλέπεις μέσα σου γεμίζεις μια απερίγραπτη χαρά.
Όμως σε καταλαμβάνει κι ένα ασυγκράτητο δέος, ώστε αυθόρμητα λυγίζουν τα πόδια, πέφτεις μπροστά του μπρούμυτα και με ασταμάτητους λυγμούς, μένεις εκστατικός.
Εκεί τι να πεις παρουσία Θεού.
Μόνο θαυμάζεις, συντρίβεσαι και κλαις ασταμάτητα.
Mωρέ όχι μια μέρα και δυο, τρεις μήνες δεν μπορούσα να σταματήσω τα δάκρυα.
Ο γλυκύτατος πόθος σε κατακαίει.
Όσο και να θέλεις δεν μπορείς να βαστάξεις τον εαυτό σου.
Μετά τους τρεις μήνες, λιγόστεψαν τα δάκρυα, αλλά η μνήμη δεν εξαλείφεται.
Γέρων Χαράλαμπος Διονύσιατης.

Αχ, τι να σας πω τώρα.
Να σας πω και αυτό, καίτοι αυτό είναι ένα απόρρητο της ζωής μου, αλλά για την αγάπη σας, να πούμε, γιατί κι εσείς ανηψάκιά μου είσαστε, θα σας το πω.
Το έκζεμα το οποίο έχω, αυτήν την πληγή που έχω στο ποδάρι, το ῾χω από δεκαπέντε χρονών. Δοκίμασα διάφορα φάρμακα, τίποτε.
Τώρα που πέρασε η ηλικία, τότες περισσότερο επιδεινώθη το πράγμα.
Καθήμενος στο κρεβάτι, το ονομάζω το “κρεβάτι του πόνου” εγώ.
Διότι να καθίσω όπως καθόσαστε εσείς, δεν μπορώ. Θα καθίσω λίγο, δεν μπορώ, κατεβαίνουν τα αίματα και πονάει περισσότερο η πληγή, ενώ έτσι, τρόπον τινά, αν βάλεις κι ένα μαξιλάρι και σηκώσεις λιγάκι το ποδάρι πιο ψηλά, κατεβαίνουν κάτω τα αίματα και ελαφρώνεται ο πόνος.
Ε, τη νύχτα προσπαθώ έτσι να ελαφρώσω τον πόνο.
Αλλά καθήμενος εδώ μου δημιουργήθηκε και κύστη κόκκυγος. Όταν το σκέπτεσθε αυτό, είναι το πλέον φρικωδέστερο, να πούμε. Διότι είναι… πολύ πόνο!
Πως να καθίσεις, βρε παιδί μου;
Πως να καθίσεις; Στο κρεβάτι κάθεσαι, Θα καθίσεις λίγο έτσι, θα καθίσεις λιγάκι δεξιά, λιγάκι αριστερά. Υπομονή· γυρίζεις δεξιά.
Δεξιά ο γλουτός εκεί σε πονάει, μετά από μισή ώρα σε πονάει, σε τσούζει, σε προειδοποιεί ότι θ᾿ ανοίξει πληγή. Γυρίζεις αριστερά.
Πάλι μισή ώρα που κάθεσαι αριστερά, πάλι σε τσούζει, σε πονάει, σε ειδοποιεί ότι θ᾿ ανοίξει πληγή.
Μα εδώ θ᾿ ανοίξει πληγή, δεξιά θ᾿ ανοίξει πληγή, αριστερά θ᾿ ανοίξει πληγή, έτσι ανάσκελα που κάθεσαι πάλι πληγή προμηνύει· ε, τότες εγώ πως να καθίσω;
Δοκίμασα να καθίσω μπρούμυτα, μα μπρούμητα μπορείς να καθήσεις;
Υπομονή, υπομονή, υπομονή, υπομονή, εωσότου μία φορά δεν άντεξα κι έπεσα σε απόγνωση! Μόνο που το σκέπτεσαι, η απόγνωση είναι φρίκη, είναι γεύση κολάσεως, γεύση γεένης, να πούμε.
Σαν να έχω τώρα τούτα εδώ, πως να περπατήσω, να πηδήξω να βγω απ᾿ έξω, πως να το κάνω να φύγω, πως να βγω;
Με κράτησε έξι έως εφτά λεπτά.
Μέσα στον πόνο, μέσα στην απόγνωση, μέσα στην απελπισία που βρισκόμουνα, στη συνοδεία μου δεν έλεγα τίποτες.
Μία λεπτή φωνή άκουσα, σαν αύρα λεπτή, να πούμε, ότι:
«Έτσι σε θέλει ο Θεός».
Με αυτό έτσι σαν να πήρα μία βαθιά αναπνοή· ε, νάναι ευλογημένο, αφού με θέλει ο Θεός, να ῾ναι ευλογημένο· μα δωσ᾿ μου και υπομονή, γιατί δεν αντέχω εγώ τώρα.
Τι να κάνω, να βγω έξω να κάνω εγχείρηση; Όλοι σου λένε, εγχείρηση να κάνεις, εγχείρηση να κάνεις.
Πως να βγω όμως;
Εδώ θα μπω στο αυτοκίνητο, θα πάω, αλλά και στο αυτοκίνητο δεν σε τραντάζει;
Σηκώνομαι απελπισμένος έτσι και πηγαίνω στο καντηλάκι της Παναγίας, και το καντηλάκι της Παναγίας κι αυτό θαυματουργό είναι· πήρα λίγο βαμβάκι κι έρχομαι στο δωμάτιο, αλοίβω το μέρος που είναι η κύστη κόκκυγος και δεξιά και αριστερά τους γλουτούς την πρώτη μέρα.
Τη δεύτερη μέρα πάλι, την τρίτη μέρα άφαντα γινήκαν όλα.
Εθαυματούργησε η Παναγία!
Τώρα κάθομαι ώρες ολόκληρες, δεν με πονάει ούτε γλουτός ούτε κύστη κόκκυγος.
Άγιος Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης – Λόγοι Διαδαχής

Εάν ένα και μόνο πρό­σω­πο, ένας και μόνο άν­θρω­πος γι­νό­ταν υπή­κο­ος και εφαρ­μο­στής των εν­το­λών του σαρ­κω­θέν­τος Θεού Λό­γου, του σω­τή­ρα και ανα­και­νι­στή μας, ήταν αυτό μόνο αρ­κε­τό για να μας απο­δεί­ξει την αλή­θεια ότι «πι­στός Κύ­ριος εν πάσι τοις λό­γοις αυ­τού» (Ψαλμ. ρμδ΄ 13).
Αλλά από τότε μέ­χρι σή­με­ρα εκα­τομ­μύ­ρια αθλη­τών επι­σφρα­γί­ζουν κα­θη­με­ρι­νά, κάθε ώρα και κάθε στιγ­μή, τη μο­να­δι­κή αυ­τήν αλή­θεια.
Γέρων Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός.

Μπορεί να έχεις δει έναν άνθρωπο γυμνό και να μην έχεις αγγίξει ούτε για μια στιγμή την αλήθεια του. Να γνωρίζεις το σώμα του, τις καμπύλες του· να το έχεις αγγίξει κι όμως να παραμένεις ξένος απέναντί του. Γιατί το σώμα, όσο κοντά κι αν βρίσκεται, δεν αποτελεί από μόνο του πρόσβαση στην ψυχή.
Αυτό αρχίζει εκεί όπου τελειώνει η ανάγκη να «φαινόμαστε». Είναι η στιγμή που ένας άνθρωπος παύει να σου παρουσιάζει την εκδοχή του που ξέρει ότι αποδέχονται οι άλλοι. Είναι η στιγμή που αφήνει στην άκρη το προσωπείο που έφτιαξε για να επιβιώνει μέσα στον κόσμο και σου λέει: «Είμαι αυτός».
Και ίσως εκεί αρχίζει η πραγματική οικειότητα.
Γιατί ο άνθρωπος δεν φοβάται τόσο να τον δουν γυμνό στο σώμα όσο φοβάται να τον δουν χωρίς την εσωτερική πανοπλία του. Το σώμα μπορεί να εκτεθεί και σε μια στιγμή. Η ψυχή όμως χρειάζεται εμπιστοσύνη για να φανερωθεί.
Για να γνωρίσεις πραγματικά κάποιον σημαίνει να έχεις δει λίγο από το «χάος» του και να μην φύγεις. Να το αγκαλιάσεις με τρυφερότητα.
Να έχεις ακούσει τους φόβους του χωρίς να τους θεωρήσεις αδυναμία. Να έχεις δει τις ανασφάλειές του χωρίς να τις χρησιμοποιήσεις για να αποκτήσεις δύναμη πάνω του, τις πληγές που δεν έκλεισαν εντελώς, τις ανάγκες που ντρέπεται να παραδεχτεί.
Και το ίδιο δύσκολο είναι να κάνεις κι εσύ αυτό το βήμα.
Γιατί η αληθινή σύνδεση δεν είναι να ζητάς από τον άλλον να ξεγυμνωθεί ενώ εσύ παραμένεις πίσω από το οχυρό σου. Είναι μια αμοιβαία παράδοση.
Τότε αρχίζουν να πέφτουν τα οχυρά του εγώ:
Η ανάγκη να έχουμε δίκιο.
Να φαινόμαστε άτρωτοι.
Να ελέγχουμε την εικόνα που σχηματίζει ο άλλος για εμάς.
Να είμαστε πάντα ενδιαφέροντες, δυνατοί, ποθητοί.
Όλα εκείνα τα μικρά ψέματα που λέμε καθημερινά, όχι απαραίτητα στους άλλους, αλλά στον ίδιο μας τον εαυτό, για να προστατεύσουμε μια εικόνα που φοβόμαστε πως αν γκρεμιστεί, θα πάψουμε να είμαστε αποδεκτοί. Κι όμως, όταν γκρεμιστεί η εικόνα, μένει κάτι πολύ πιο αληθινό.
Μένει ο άνθρωπος!
Αυτή η έκθεση νομίζουμε ότι θα μας κάνει πιο ευάλωτους, όμως τελικά μας κάνει πιο ελεύθερους! Κι αν κάποιος δεν το εκτιμήσει…στο καλό του. Ναι, έτσι απλά!
Γιατί κουράζει βαθιά η προσπάθεια να διαχειρίζεσαι διαρκώς το πώς σε βλέπουν. Κουράζει να υπολογίζεις κάθε λέξη, κάθε αντίδραση, κάθε συμπεριφορά. Κουράζει να ζεις σαν να βρίσκεσαι συνεχώς μπροστά σε έναν κριτή.
Η ελευθερία έρχεται όταν κάποιος μπορεί να καθίσει απέναντί σου και να μην χρειάζεται πια να υποδύεται τίποτα.
Γιατί η αληθινή σύνδεση δεν γεννιέται όταν δύο άνθρωποι εντυπωσιάζουν ο ένας τον άλλον με αυτό που υποδύονται. Γεννιέται όταν παύουν να προσπαθούν να εντυπωσιάσουν!
Όταν μπορούν να υπάρξουν μαζί χωρίς σκηνοθεσία.
Να συναντηθούν αληθινά, χωρίς τον φόβο της απόρριψης.
Και τότε μιλάμε για πραγματική αγάπη.
Πραγματική σύνδεση, πραγματική ελευθερία.
Μιλάμε για ένωση όχι απλά για συνύπαρξη.
Για δύο ανθρώπους που δεν χάνονται ο ένας μέσα στον άλλον, αλλά συναντιούνται ελεύθεροι, γυμνοί από υποκρισίες, ψέμματα, άμυνες και «δήθεν»…και επιλέγουν, κάθε μέρα, να είναι μαζί.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Πέρασε η γιορτή. Τι έμεινε;
Ίσως αυτή να είναι η πιο σημαντική ερώτηση μετά από κάθε μεγάλη γιορτή της πίστης μας.
Πέρασε ο Δεκαπενταύγουστος. Νηστέψαμε, προσευχηθήκαμε, πήγαμε στις Παρακλήσεις, ανάψαμε τα καντήλια μας στην Παναγία.
Και τώρα;
Όχι μόνο πώς περάσαμε, αλλά τι νιώσαμε.
Όχι τι φάγαμε, αλλά τι χορτάσαμε.
Όχι πόσες προσευχές κάναμε, αλλά αν μάθαμε λίγο περισσότερο να αγαπάμε.
Όχι τι στερηθήκαμε, αλλά από τι ελευθερωθήκαμε.
Γιατί σημασία δεν έχει μονάχα εάν εμείς περάσαμε από τη γιορτή, αλλά εάν η γιορτή πέρασε μέσα από την ψυχή μας.
Εάν τη φώτισε έστω και λίγο. Εάν της έδωσε Χάρη.
Η Χάρη του Θεού δεν αλλάζει πάντοτε την πραγματικότητα. Μας την αποκαλύπτει. Μας ανοίγει τα μάτια ώστε να δούμε αλλιώς αυτό που μέχρι χθες κοιτούσαμε χωρίς πραγματικά να βλέπουμε.
Να επιστρέφεις στο ίδιο σπίτι, στους ίδιους ανθρώπους, στην ίδια δουλειά, στα ίδια προβλήματα, κι όμως κάτι να είναι διαφορετικό.
Να βλέπεις λίγο περισσότερο φως εκεί που πριν έβλεπες μόνο σκοτάδι. Να χωράς λίγο περισσότερο τον δύσκολο άνθρωπο.
Να ευχαριστείς γι’ αυτά που μέχρι χθες θεωρούσες αυτονόητα.
Να αντέχεις την ατέλεια της ζωής χωρίς να χάνεις τη χαρά της.
Η Χάρη δεν μας δίνει πάντοτε μια άλλη ζωή.
Μας δίνει έναν άλλο τρόπο να κατοικούμε αυτή τη ζωή.
Γιατί η αληθινή γιορτή δεν τελειώνει όταν αδειάσουν οι εκκλησίες.
Τότε αρχίζει.
Όταν αυτό που γιορτάσαμε γίνεται λίγο λίγο ο τρόπος που ζούμε.
-π. Λίβυος-

H προαίρεση
Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας
Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι από τους αν­θρώ­πους για τα μεν δικά τους σφάλ­μα­τα γί­νον­ται συ­νή­γο­ροι, κα­τη­γο­ρούν όμως τα σφάλ­μα­τα των άλ­λων. Και πολ­λές φο­ρές λένε, ότι τα πράγ­μα­τα της πο­λι­τεί­ας δεν βα­δί­ζουν κα­λώς και ότι αι­τία του κα­κού, εί­ναι η απε­ρι­σκε­ψία των αρ­χόν­των. Εγώ όμως λέω, ότι όχι η απε­ρι­σκε­ψία των αρ­χόν­των, αλλά τα δικά μας σφάλ­μα­τα εί­ναι η αι­τία της ανα­τα­ρα­χής και αυτά προ­κα­λούν τις συμ­φο­ρές που μας συμ­βαί­νουν. Δεν υπάρ­χει άλλη εξή­γη­ση. Εξάλ­λου το να εκλέ­γου­με τους άρ­χον­τες σύμ­φω­να με τις επι­θυ­μί­ες μας, τί­πο­τε άλλο δεν εί­ναι παρά, το ότι λόγω των προ­η­γού­με­νων σφαλ­μά­των μας, τέ­τοιον άρ­χον­τα απο­κτή­σα­με…
Ιερός Χρυσόστομος