"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

ΑΓΙΟΣ ΦΑΝΟΥΡΙΟΣ
(27 Αυγούστου)
Ὁ Ἅγιος Φανούριος εἶναι ἄγνωστος. Ἀρχαῖος, μεγάλος Μάρτυς. Φάνηκε ἡ εἰκόνα του, φανερώθηκε, γιὰ τὴν ἀκρίβεια, στὰ χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας, στὴ Pόδο. Στὴν ὑπέροχη Pόδο μας. Στὰ χρόνια ἐκεῖνα, γιὰ νὰ στηρίξει τοὺς Χριστιανούς. Kαὶ νὰ κάνουν τὴ μεγάλη τους ἀντίσταση. Φανερώθηκε, λοιπόν, ἐκεῖ τὸ εἰκόνισμα, ἔκτισαν ναὸ τοῦ Ἁγίου, καὶ θαυματουργοῦσε. Kι εἶχαν πάει ἀπὸ τὴν Kρήτη, ποὺ Ἑνετοκρατεῖτο τότε, στὰ Kύθηρα τρεῖς διάκοι νὰ χειροτονηθοῦν ἀπ’ τὸν ἐπίσκοπο Kυθήρων, γιατὶ τὸν ἐπίσκοπο τῆς Kρήτης τὸν εἶχαν καταργήσει οἱ Ἑνετοὶ κι εἶχαν βάλει παπικό. Ἀλλὰ οἱ Kρητικοὶ ἔκαναν ἀντίσταση. Πῆγαν, λοιπόν, χειροτονήθηκαν οἱ διάκοι ἱερεῖς καὶ γύριζαν. Tοὺς συνέλαβαν, τότε, Σαρακηνοὶ πειρατὲς μουσουλμάνοι καὶ τοὺς ἔφεραν στὴ Pόδο καὶ τοὺς πώλησαν. Kι ἐκεῖ ὁ Ἅγιος ἐπενέβη στὰ ἀφεντικά, ποὺ τοὺς εἶχαν, καὶ μὲ τρόπο θαυμαστό τοὺς ἐλευθέρωσαν. Kαὶ γύρισαν πίσω καὶ ἔφεραν καὶ τὸ εἰκόνισμά του στὴν Kρήτη ἐκεῖνοι οἱ ἱερεῖς, κι ἀπὸ τότε οἱ Kρητικοὶ ἀγαποῦν ὑπέρμετρα καὶ ὅλοι οἱ Ἕλληνες καὶ ὅλοι οἱ φίλοι τοῦ Ἁγίου Φανουρίου τὸν μεγάλο αὐτὸ Ἅγιο, ἄγνωστο πλὴν γνωστότατο Ἅγιο. Kάποιοι λένε πὼς εἶναι ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Tήρων. Ἀλλὰ αὐτὰ δεν ἀφοροῦν ἐμᾶς, ἀλλὰ τοὺς Ἁγιολόγους καὶ τοὺς ὑπόλοιπους. Ἐμεῖς θαυμάζομε τὸν Ἅγιο Φανούριο, τὸν ἐπικαλούμεθα καὶ προπαντὸς νὰ τὸν παρακαλοῦμε νὰ μᾶς φανερώνει στὴ ζωή μας καὶ τὰ πράγματα πό ’χομε χάσει καὶ τὰ χρειαζόμαστε, γιὰ τ’ ἄλλα δὲν πειράζει, μᾶς φανερώνει, κυρίως, τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ…
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΑΝΑΝΙΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗΣ,
ΘΕΡΙΝΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ, ΤΟΜΟΣ Β´

Περί του Αββά Ποιμένος.
α΄. Πήγε κάποτε ο Αββάς Ποιμήν, όταν ήταν νεώτερος, σ’ ένα γέροντα, να τον ρωτήσει για τρεις λογισμούς. Όταν λοιπόν έφθασε στον γέροντα, ξέχασε τον ένα από τους τρεις. Και γύρισε στο κελλί του. Αλλά μόλις έβαλε το χέρι να ξεκλειδώσει την πόρτα, θυμήθηκε τον λησμονημένο λογισμό. Και άφησε το κλειδί και γύρισε στον γέροντα.
Και του λέει ο γέροντας: «Γρήγορα ξαναγύρισες, αδελφέ».
Και του ιστόρησε: «Όταν πήγα να πιάσω το κλειδί, θυμήθηκα τον λογισμό οπού αποζητούσα και δεν άνοιξα, γι’ αυτό γύρισα».
Και το μάκρος του δρόμου ήταν παρά πολύ μεγάλο.
Του έλεγε δε ο γέροντας: «Στους Αγγέλους ανήκεις, Ποιμένα. Και το όνομα σου θα γίνει ξακουστό σε όλη την Αίγυπτο».
[Αββάς Αμμωνάς]
β΄. Κάποτε, ο αδελφός του Αββά Ποιμένος Παΐσιος σχετίσθηκε με κάποιους έξω από το κελλί του, πράγμα οπού ο Αββάς Ποιμήν δεν το ήθελε. Σηκώθηκε λοιπόν, πήγε στον Αββά Αμμωνά και του λέει: «Ο αδελφός μου ο Παΐσιος κάνει συντροφιά με κάποιους και έχασα την ειρήνη μου».
Του λέει ο Αββάς Αμμωνάς: «Ποιμένα, ακόμη ζεις; Πήγαινε, μείνε στο κελλί σου. Και βάλε στην καρδιά σου ότι έχεις ήδη ένα έτος μέσα στο μνήμα.
γ΄. Ήλθαν κάποτε πρεσβύτεροι από τον κόσμο στις Μονές οπού ήταν ο Αββάς Ποιμήν. Και πήγε στο κελλί του ο Αββάς Ανούβ και του λέει: «Ας καλέσουμε εδώ σήμερα τους πρεσβυτέρους».
Και ενώ έμεινε για πολύ, δεν του έδωσε απόκριση. Λυπήθηκε λοιπόν και βγήκε.
Του λένε αυτοί οπού έμεναν κοντά του: «Αββά, γιατί δεν του αποκρίθηκες;».
Και τους απαντά ο Αββάς Ποιμήν: «Τι να του πω; Εγώ είμαι νεκρός. Και ο νεκρός δεν μιλά. Ας μη με λογαριάσουν ότι βρίσκομαι εδώ μέσα μαζί τους».
δ΄. Ήταν ένας γέροντας στην Αίγυπτο, πριν έλθουν εκείνοι που ήταν μαζί με τον Αββά Ποιμένα. Και είχε γνώση και τιμή πολλή. Όταν λοιπόν ανέβηκαν ο Αββάς Ποιμήν και οι δικοί του από τη Σκήτη, τον άφησαν οι άνθρωποι και έρχονταν στον Αββά Ποιμένα. Και φθονούσε ο γέροντας και τους κακολογούσε. Άκουσε λοιπόν ο Αββάς Ποιμήν και λυπήθηκε.
Και λέει στους αδελφούς του: «Τι θα κάνουμε μ’ αυτόν τον μεγάλο γέροντα; Γιατί σε θλίψη μας έριξαν οι άνθρωποι, με το να παρατήσουν τον γέροντα και να προσέχουν εμάς οπού δεν είμαστε τίποτε. Πώς λοιπόν μπορούμε να καλοκαρδίσουμε τον γέροντα;».
Και τους λέει ύστερα: «Ετοιμάστε λίγο φαγητό και πάρετε και ένα φλασκί κρασί. Και ας πάμε, να φάμε μαζί του. Ίσως έτσι τον καλοκαρδίσουμε».
Πήραν λοιπόν τα φαγώσιμα και πήγαν. Και σαν έκρουσαν τη θύρα, τους ακούει ο μαθητής του και ρωτά: «Ποιοι είστε;».
Και αυτοί είπαν: «Πες στον Αββά, ότι ο Ποιμήν είναι και θέλει να πάρει την ευλογία του».
Το ανακοίνωσε ο μαθητής, αλλά εκείνος αποκρίθηκε: «Πήγαινε, δεν ευκαιρώ».
Αλλά εκείνοι έκαναν υπομονή μέσα στο λιοπύρι, λέγοντας: «Δεν φεύγουμε, αν δεν μας κάνει τη χάρη ο γέροντας να μας δεχθεί».
Ο δε γέροντας, βλέποντας την ταπείνωση και την υπομονή του Αββά Ποιμένος, κατανύχθηκε και τους άνοιξε. Μπήκαν λοιπόν και έφαγαν μαζί του. Ενώ δε έτρωγαν, έλεγε: «Αληθινά, δεν είναι μόνο ό,τι άκουσα για σας, αλλά εκατονταπλάσια είδα στη συμπεριφορά σας».
Και έγινε φίλος τους από εκείνη τη μέρα.
ε΄. Θέλησε κάποτε ο άρχοντας της χώρας εκείνης να δει τον Αββά Ποιμένα και δεν ήθελε ο γέροντας. Τότε, με πρόφαση ότι ήταν κακοποιός, έπιασε τον γιο τής αδελφής του και τον έριξε στη φυλακή, λέγοντας: «Θα τον απολύσω όταν έλθει ο γέροντας και παρακαλέσει γι’ αυτόν».
Και ήλθε η αδελφή του κλαίγοντας μπροστά στη θύρα. Αυτός όμως δεν της αποκρινόταν. Εκείνη δε τον κατηγορούσε, λέγοντας: «Σκληρόκαρδε, λυπήσου με, μονάκριβο τον έχω».
Και εκείνος έστειλε και της μήνυσε: «Ο Ποιμήν παιδιά δεν έκανε».
Και έτσι έφυγε. Ακούγοντας το ο άρχοντας, του μήνυσε: «Έστω και με απλό σου πρόσταγμα, τον αφήνω ελεύθερο».
Αλλά ο γέροντας του αντιμήνυσε, λέγοντας: «Εξέτασε σύμφωνα με τους νόμους. Και αν είναι άξιος θανάτου, ας πεθάνει. Αν όχι, κάνε όπως θέλεις».
Ο δε άρχοντας, αφού το άκουσε, τότε τον άφησε ελεύθερο.
στ΄. Έπεσε σε αμαρτία κάποτε ένας αδελφός, σε Κοινόβιο. Ήταν δε σ’ εκείνους τους τόπους ένας αναχωρητής. Και για πολύ καιρό, δεν πρόβαλε.
Πήγε δε ο Αββάς του Κοινοβίου στον γέροντα και του ανέφερε για τον πεσμένο. Και εκείνος είπε: «Να τον διώξετε».
Βγήκε λοιπόν ο αδελφός από το Κοινόβιο, εισήλθε σε χαράδρα και έκλαιγε εκεί. Έτυχε δε να περάσουν από εκεί κάποιοι αδελφοί, πηγαίνοντας στον Αββά Ποιμένα και άκουσαν τον αδελφό να κλαίει. Και πλησιάζοντας τον, τον βρήκαν σε θλιβερό κατάντημα. Και του ζήτησαν να τον πάνε στον γέροντα.
Και δεν ήθελε, λέγοντας: «Εδώ εγώ θα πεθάνω».
Φθάνοντας δε στον Αββά Ποιμένα, του το διηγήθηκαν. Τους παρακάλεσε και τους έστειλε, λέγοντας: «Πείτε του ότι ο Αββάς Ποιμήν σε φωνάζει».
Και ήλθε σ’ αυτόν ο αδελφός.
Βλέποντας τον δε ο γέροντας θλιμμένο, σηκώθηκε και τον ασπάσθηκε. Και μιλώντας του χαρωπά, τον παρακάλεσε να φάει. Έστειλε δε ο Αββάς Ποιμήν έναν από τους αδελφούς του στον αναχωρητή, λέγοντας: «Από πολλά χρόνια επιθυμούσα να σε δω, ακούγοντας τα σχετικά με σένα. Και από οκνηρία και των δυο μας δεν συναντηθήκαμε. Τώρα λοιπόν, μια και το θέλει ο Θεός και υπάρχει αιτία, κόπιασε έως εδώ, να ιδωθούμε».
Και συνήθιζε να μη βγαίνει από το κελλί του. Και ακούγοντας, έλεγε: «Αν ο Θεός δεν πληροφόρησε στην καρδιά του τον γέροντα, δεν θα μου μηνούσε».
Σηκώθηκε λοιπόν και πήγε σ’ αυτόν. Και αφού ασπάσθηκαν ο ένας τον άλλο με χαρά, κάθισαν. Του είπε δε ο Αββάς Ποιμήν: «Δυο άνθρωποι ήταν σ’ ένα τόπο και είχαν και οι δυο νεκρούς. Άφησε δε ο ένας τον δικό του νεκρό και πήγε να κλάψει τον νεκρό του άλλου».
Ακούγοντας δε ο γέροντας, κατανύχθηκε απ’ αυτά τα λόγια και θυμήθηκε τι έκανε και είπε: «Ποιμήν, είσαι πολύ ψηλά στον ουρανό, ενώ εγώ είμαι πολύ χαμηλά στη γη».
ζ΄. Πήγαν κάποτε γέροντες πολλοί στον Αββά Ποιμένα. Και να, ένας συγγενής του Αββά Ποιμένος είχε παιδί και το πρόσωπο του, από ενέργεια του πονηρού, στράφηκε προς τα πίσω. Και βλέποντας ο πατέρας του το πλήθος των γερόντων, πήρε το παιδί και καθόταν έξω από το Μοναστήρι κλαίγοντας. Έτυχε δε κάποιος γέροντας να βγει.
Και βλέποντας τον, του λέει: «Τι κλαις, άνθρωπε μου;».
Και εκείνος του αποκρίθηκε: «Συγγενής είμαι του Αββά Ποιμένος. Και να, συνέβη στο παιδί μου αυτός ο πειρασμός. Και θέλοντας στον γέροντα να το φέρουμε, φοβηθήκαμε. Γιατί δεν θέλει να μας δει. Τώρα λοιπόν, αν μάθει ότι εδώ είμαι, στέλνει και με διώχνει. Αλλά εγώ, βλέποντας τη δική σας παρουσία, τόλμησα να έλθω. Λυπήσου με λοιπόν, Αββά, αν θέλεις και πάρε το παιδί μέσα και προσευχηθείτε γι’ αυτό».
Πήρε ο γέροντας το παιδί, μπήκε και χρησιμοποίησε φρόνιμο τρόπο. Δηλαδή δεν το παρουσίασε ευθύς στον Αββά Ποιμένα. Αλλά, αρχίζοντας από τους νεώτερους αδελφούς, έλεγε: «Σταυρώστε το παιδί».
Αφού δε τους έβαλε όλους να σταυρώσουν το παιδί ο ένας μετά τον άλλο, το έφερε ύστερα στον Αββά Ποιμένα. Αυτός όμως δεν ήθελε να το πλησιάσει. Οι άλλοι, ωστόσο, τον παρακαλούσαν, λέγοντας: «Ό,τι όλοι, κάνε και συ, πάτερ».
Στέναξε τότε, σηκώθηκε και προσευχήθηκε, λέγοντας: «Θεέ μου, κάνε καλά το πλάσμα σου, για να μη κυριευθεί από τον εχθρό».
Και αφού το σταύρωσε, ευθύς το θεράπευσε και το γύρισε στον πατέρα του έχοντας την υγεία του.
η΄. Πήγε κάποτε ένας αδελφός από τα μέρη του Αββά Ποιμένος σε ξένο τόπο. Και κατέληξε σ’ έναν αναχωρητή εκεί. Γιατί είχε αγάπη και πολλοί πήγαιναν σ’ αυτόν. Του μίλησε δε ο αδελφός σχετικά με τον Αββά Ποιμένα. Και εκείνος, ακούγοντας την αρετή του, πόθησε να τον δει. Αφού δε ο αδελφός γύρισε στην Αίγυπτο, ύστερα από λίγο καιρό σηκώθηκε ο αναχωρητής και ήλθε από τον ξένο τόπο στην Αίγυπτο, στον αδελφό οπού κάποτε τον είχε επισκεφθεί. Γιατί του είχε πει που έμενε. Βλέποντας τον δε εκείνος, θαύμασε και πολύ χάρηκε.
Του λέει τότε ο αναχωρητής: «Κάνε μου τη χάρη και πήγαινε με στον Αββά Ποιμένα».
Τον πήρε και τον έφερε στον γέροντα. Και του ανακοίνωσε τα σχετικά μ’ αυτόν, λέγοντας ότι μεγάλος άνθρωπος είναι και έχει πολλή αγάπη και πολλή τιμή στη χώρα του. Και πρόσθεσε: «Του μίλησα για σένα και ήλθε επιθυμώντας να σε δει».
Τον δέχθηκε λοιπόν μετά χαράς. Και αφού ασπάσθηκαν ο ένας τον άλλο, κάθισαν. Και άρχισε ο ξένος να μιλά από τη Γραφή για πνευματικά και ουράνια. Απέστρεψε δε ο Αββάς Ποιμήν το πρόσωπο του και δεν του έδωσε απόκριση.
Βλέποντας τότε εκείνος ότι δεν του μιλούσε, βγήκε λυπημένος. Και λέει στον αδελφό οπού τον είχε φέρει: «Μάταια έκανα όλο αυτό το ταξίδι. Ήλθα στον γέροντα και να, ούτε να μιλήσει μαζί μου δεν θέλει».
Μπαίνει ο αδελφός στο κελλί του Αββά Ποιμένος και του λέει: «Αββά, για σένα ήλθε ο μεγάλος αυτός άνθρωπος, οπού έχει τόση δόξα στον τόπο του. Και γιατί δεν του μίλησες;».
Του αποκρίνεται ο γέροντας: «Αυτός στα άνω ανήκει και επουράνια λέει. Εγώ όμως είμαι των κάτω και επίγεια λέω. Αν μου μιλούσε για πάθη της ψυχής, θα του αποκρινόμουν. Μου μίλησε όμως για πνευματικά και εγώ δεν τα γνωρίζω».
Βγήκε λοιπόν ο αδελφός και του λέει: «Ο γέροντας δεν μιλά εύκολα από τη Γραφή. Αν όμως κάποιος του μιλήσει για πάθη της ψυχής, του αποκρίνεται».
Τότε εκείνος, έχοντας κατανυχθεί, μπήκε στο κελλί του γέροντα και του λέει: «Τι να κάνω, Αββά, οπού με κατακυριεύουν τα πάθη της ψυχής;».
Τον κοίταξε λοιπόν ο γέροντας χαίροντας και είπε: «Αυτή τη φορά, καλά έκανες και ήλθες. Τώρα, άνοιξε το στόμα σου γι’ αυτά και θα το γεμίσω με αγαθά».
Και εκείνος, έχοντας πολύ ωφεληθεί, έλεγε: «Όντως, αυτή είναι η αληθινή οδός».
Και ευχαριστώντας τον Θεό, γιατί καταξιώθηκε να συναντήσει τέτοιον άγιο, γύρισε στη χώρα του.
θ΄. Συνέλαβε κάποτε ο άρχοντας της χώρας έναν άνθρωπο από την κώμη του Αββά Ποιμένος. Και ήλθαν όλοι παρακαλώντας τον γέροντα, να πάει και να τον απολύσει. Αυτός τότε τους είπε: «Αφήστε τρεις μέρες και κατόπιν πηγαίνω».
Προσευχήθηκε λοιπόν ο Αββάς Ποιμήν στον Κύριο, λέγοντας: «Κύριε, μη μου δώσεις αυτή τη χάρη. Γιατί δεν θα με αφήσουν να μείνω σ’ αυτόν τον τόπο».
Πήγε λοιπόν ο γέροντας παρακαλώντας τον άρχοντα. Και εκείνος του είπε: «Για ληστή με παρακαλείς, Αββά;». Και ο γέροντας χάρηκε οπού δεν πέτυχε χάρη απ’ αυτόν.
ι΄. Διηγήθηκαν μερικοί, ότι κάποτε ο Αββάς Ποιμήν και οι αδελφοί του έφτιαχναν κερωμένο σχοινί. Και δεν προχωρούσε το έργο, γιατί δεν είχαν να αγοράσουν λινάρια. Οπότε, κάποιος φίλος τους διηγήθηκε το γεγονός σ’ ένα πιστό πραγματευτή. Ο δε Αββάς Ποιμήν δεν ήθελε να παίρνει από κανέναν τίποτε, για την όχληση. Ο πραγματευτής όμως, θέλοντας να εξυπηρετήσει τον γέροντα, προφασιζόταν ότι είχε ανάγκη από κερωμένα σχοινιά. Και έφερε την καμήλα και τα πήρε.
Ήλθε κατόπιν ο αδελφός στον Αββά Ποιμένα. Έμαθε τι έκανε ο πραγματευτής και θέλοντας να τον επαινέσει, είπε: «Αληθινά, Αββά, παρ’ όλα οπού δεν τα χρειαζόταν, τα πήρε για να μας εξυπηρετήσει».
Ακούγοντας τότε ο Αββάς Ποιμήν ότι τα πήρε χωρίς να τα έχει ανάγκη, είπε στον αδελφό: «Σήκω, μίσθωσε καμήλα και φέρε τα. Αν δεν τα φέρεις, ο ποιμένας δεν θα μείνει εδώ μαζί σας. Δεν θέλω να αδικήσω άνθρωπο, οπού, ενώ δεν έχει ανάγκη, ζημιώνεται για να κερδίσω εγώ».
Και έφυγε ο αδελφός του με πολύ κόπο και τα έφερε πίσω. Αλλοιώς, ο γέροντας θα τους άφηνε μόνους. Μόλις λοιπόν τα είδε, χάρηκε σαν να είχε βρει μεγάλο θησαυρό.
ια΄. Άκουσε κάποτε ο πρεσβύτερος του Πηλουσίου για μερικούς αδελφούς, ότι συνεχώς στην πόλη ήταν και λούζονταν και αμελούσαν την ψυχή τους. Και πηγαίνοντας στη σύναξη, τους αφαίρεσε το μοναχικό σχήμα. Ύστερα όμως, ένοιωσε τύψεις στην καρδιά του και μεταμελήθηκε. Πάλι πήγε στον Αββά Ποιμένα με ζαλισμένους τους λογισμούς, κρατώντας και τα ράσα των αδελφών. Και ανακοινώνει το ζήτημα στον γέροντα.
Και του λέει ο γέροντας: «Δεν έχεις συ κάτι από τον παλαιό άνθρωπο; Τον ξεντύθηκες;».
Λέει ο πρεσβύτερος: «Μετέχω στον παλαιό άνθρωπο»
Και ο γέροντας τότε του λέει: «Να λοιπόν οπού και συ είσαι σαν τους αδελφούς. Έστω και λίγο να μετέχεις στα παλαιά, είσαι υποκείμενος στην αμαρτία».
Τότε έφυγε ο πρεσβύτερος, φώναξε τους αδελφούς, οπού ήταν ένδεκα, και τους ζήτησε συγχώρηση. Ύστερα, τους φόρεσε το μοναχικό σχήμα και τους έστειλε στο καλό.
ιβ΄. Ένας αδελφός ρώτησε τον Αββά Ποιμένα, λέγοντας: «Έκανα αμαρτία μεγάλη και θέλω να μείνω σε μετάνοια επί τρία έτη».
Του λέει ο γέροντας: «Πολύ είναι».
Και τον ρωτά ο αδελφός: «Αρκεί ένα έτος;».
Και είπε πάλι ο γέροντας: «Πολύ είναι».
Οι δε παριστάμενοι έλεγαν: «Ίσαμε σαράντα μέρες;».
Και ξανά είπε: «Πολύ είναι».
Προσέθεσε δε: «Εγώ λέω, ότι, αν με όλη του την καρδιά μετανοήσει κάποιος και δεν συνεχίσει πλέον να αμαρτάνει, ακόμη και σε τρεις μέρες τον δέχεται ο Θεός».
ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ

Η θλίψη η κατά Θεόν έχει μέσα της χαρά.
Προχωρεί κανείς εμπρός εξαιτίας της.
Δεν αφήνει μέσα του την κατάθλιψη, που φθείρει τη ψυχή.
Όταν υπάρχει ταπείνωση, δεν υπάρχει κατάθλιψη.
Ο εγωιστής στενοχωρείται πολύ με το καθετί.
Ο ταπεινός είναι ελεύθερος και ανεξάρτητος απ’ όλους κι απ’ όλα.
Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

«Ὅλοι νοιώθομε ὅτι ἡ ζωή μας εἶναι μία πορεία. Ἡ Ἁγία Γραφὴ μιλάει διαρκῶς γιὰ τὰ διαβήματά μας.
"Τὰ διαβήματά μου κατεύθυνον κατὰ τὸ λόγιόν σου", λέγει ὁ Ψαλμωδός (Ψαλμ. 118,133).
«Θεέ μου, κατεύθυνε πρὸς ἐσένα τὰ περπατήματά μου, δηλαδὴ τὰ ἐπιτηδεύματά μου, τὶς ἀσχολίες μου, τὶς δουλειές μου, τὶς ἐπιθυμίες μου, τὰ ὄνειρά μου».
Ἀκόμη καὶ τὸ ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ "τεθλιμμένη" ὁδός, στὴν ὁποία εἰσέρχεται κανεὶς διὰ τῆς στενῆς πύλης (Μάτθ. 7,14), δείχνει τὴν πορεία.
Ἡ πορεία τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου εἶναι νοερά, εἶναι προχώρησις τοῦ νοῦ πρὸς τὸν Θεόν. Τὸ πνεῦμα συλλαμβάνει τὸν Θεόν.
Ἡ σάρκα μετέχει τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ καὶ ἀλλοιοῦται, γίνεται καὶ αὐτὴ θεοειδὴς καὶ μπορεῖ νὰ ἔχη μία εὐφροσύνη, μία τρυφὴ καὶ ἡδονή, ἀλλὰ αὐτὰ γίνονται συνειδητὰ διὰ τῆς ψυχῆς ἢ διὰ τοῦ πνεύματος. Τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου ἀνεβαίνει.»
~ αρχιμ. Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης

"Ρήματα Ζωής Αιωνίου από επιστολή του οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου.."
Μήπως κι εσείς στηρίζεστε περισσότερο απ’ όσο πρέπει στις δυνάμεις σας;
Μήπως έχετε «σπρώξει» το Θεό στο περιθώριο της ζωής σας;
Αρχίζετε κάθε έργο σας με προσευχή, το συνεχίζετε με προσευχή και το τελειώνετε με προσευχή..
Στις σχέσεις σας με το Θεό και τους ανθρώπους να βιώνετε βαθιά τη μηδαμινότητά σας.
Να προσεύχεστε αδιάλειπτα.
Και να πιστεύετε ακλόνητα πως ο Κύριος είναι ο κυβερνήτης του κόσμου και της ζωής μας.
Δίχως Αυτόν, κανένα καλό δεν ριζώνει μέσα μας.
Ας παραδώσουμε, λοιπόν, με εμπιστοσύνη την ύπαρξή μας στα χέρια Του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι θα εγκαταλείψουμε ή θα περιορίσουμε τον αγώνα, τις προσπάθειες και τους κόπους για τη ψυχική μας καλλιέργεια.
Ας μην επαναπαυόμαστε, όμως, σ’ αυτούς τους κόπους, γιατί, αν δεν τους ευλογήσει ο Θεός, δεν θα δώσουν πνευματικούς καρπούς.
Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

''Kατά τη Δευτέρα Παρουσία Του ο Κύριος δεν θα μας ρωτήσει σε τι καιρούς ζήσαμε, αλλά πώς φερθήκαμε στον πλησίον μας!
Μην μιλάτε στους ανθρώπους για τον Κύριο, αν δεν θέλουν να ακούσουν γι’ Αυτόν.
Ζήστε όπως ο Κύριος και οι ίδιοι θα σας ρωτήσουν για να μάθουν..''
† Μακαριστός Πατριάρχης Σερβίας Παύλος

Η Αγία Γραφή είναι το μεγαλύτερο δώρο που άφησε ο Θεός στον άνθρωπο.
Να το καταλαβαίναμε!
Όπως κάποιος συγγραφεύς ο οποίος, ενώ είχε τόσα βιβλία μπροστά του, έλεγε στην γυναίκα του:
– Φέρε μου το βιβλίο μου.
– Μα ποιο βιβλίο από όλα;
– Καημένη, ρωτάς ποιο βιβλίο;
Ένα είναι το βιβλίο, η Αγία Γραφή, απαντούσε ο μεγάλος αυτός συγγραφεύς.
Κάθε πρωί την διάβαζε για να ανάβη το λυχνάρι της ψυχής του, για να φωτίζεται από τον Θεόν.
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

"Η πνευματική χαρά είναι ζωή παραδεισένια."
Όπου Χριστός, εκεί χαρά αληθινή και αγαλλίαση παραδεισένια…
Η κοσμική χαρά δίνει κάτι το πρόσκαιρο, κάτι για εκείνη την στιγμή, δεν δίνει αυτό που δίνει η πνευματική χαρά.
Η πνευματική χαρά είναι ζωή παραδεισένια.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

«Η τελεία αγάπη είναι να πουλήσεις όλα σου τα πράγματα, να τα δώσεις ελεημοσύνη και να πας να βρεις αφέντη και να πουληθείς σκλάβος. Και όσα πάρεις, να τα δώσεις όλα. Να μην κρατήσεις τίποτα για σένα.
Βαρύ σου φαίνεται; Κάνε το άλλο:
Μόνο πούλησε τα πράγματά σου.
Δώσε τα όλα ελεημοσύνη.
Το κάνεις; Ακόμη βαρύ σου φαίνεται και αυτό; Δώσε τα μισά. Δώσε το ένα τρίτο, δώσε το ένα πέμπτο. Ακόμη βαρύ σου φαίνεται;
Δώσε το ένα δέκατο. Ακόμη βαρύ σου φαίνεται; Μη πάρεις το ψωμί του αδελφού σου, μη πάρεις το εξωφόρι του.
Μη τον κατατρέχεις. Μη τον τρως με την γλώσσα σου. Μήτε και αυτό το κάνεις; Βρήκες τον αδελφό σου μέσα στην λάσπη και δεν θέλεις να τον βγάλεις; Καλά.
Δεν θέλεις να του κάνεις καλό;
Τουλάχιστον μη του κάνεις κακό.
Πώς θέλουμε να σωθούμε, αδελφοί μου;
Δεν έχουμε να κατεβούμε άλλο. Ο Θεός είναι εύσπλαγχνος. Ναι! Μα είναι και δίκαιος... Έχει και ράβδον σιδηράν. Λοιπόν, αν θέλουμε να σωθούμε, πρέπει να έχουμε τη αγάπη στον Θεόν και στους αδελφούς μας».
Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

«Τα δάκρυα είναι το έλαιο των οφθαλμών», έλεγε ο Μέγας Αντώνιος.
Οι πλέον αμαρτωλές: Μαρία η Αιγυπτία, η Ταϊσία και η Πελαγία έπλυναν τις ψυχές τους με δάκρυα και αγίασαν.
Έτσι και χιλιάδες άλλοι.
Το ίδιο μπορείς κι εσύ, χριστιανέ.
Για πολλά γέλια στη ζωή σίγουρα θα μετανιώσεις, αλλά ούτε για ένα χυμένο δάκρυ. Οὐαὶ ὑμῖν οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε – ο άγιος λόγος μαρτυρήθηκε από τα ιερότερα χείλη (Λουκ. στ΄, 25). Ποτέ δε φύτρωσε το κακό από τους σπόρους των δακρύων, αλλά από τους σπόρους του γέλιου φύτρωσαν πράγματι πολλά κακά. Όμως ούτε όλα τα δάκρυα είναι Ευαγγελικά δάκρυα. Τα δάκρυα που είναι αναγκαία για το κτίσιμο της πυραμίδας του Παραδείσου, δεν είναι αυτά της υπερβολικής οργής, ούτε εκείνα της θλίψης για τους χαμένους ή μη κερδισμένους θησαυρούς.
Τα Ευαγγελικά δάκρυα είναι εκείνα που απορρέουν από την συντετριμμένη και μετανοημένη καρδιά.
Ευαγγελικά δάκρυα είναι δάκρυα για τον χαμένο Παράδεισο.
Ευαγγελικά δάκρυα είναι εκείνα που ανακατώνονται με τα δάκρυα των παιδιών και των πασχόντων.
Ευαγγελικά δάκρυα είναι κι εκείνα που πλένουν τις προσβολές που προκαλέσαμε στην ουράνια Αγάπη.
Όπως η δροσιά προκαλείται από τη συνάντηση του ψυχρού και του θερμού αέρα, έτσι και τα δάκρυα φυσικά και εύκολα ρέουν από τον άνθρωπο που συνάντησε τη θερμή αγάπη του ουράνιου Πατέρα.
Τα δάκρυά μου είναι ψωμί για μένα μέρα-νύχτα, εξομολογείται ο μετανοημένος βασιλιάς, όταν η κρύα του καρδιά συναντήθηκε με τη ζεστασιά του πνευματικού Ήλιου (Ψαλμ. 42, 4).
Αυτοί που ποτέ δεν κλαίνε, ποτέ δεν αισθάνονται παρηγοριά.
Μόνο το παιδί που κλαίει με αναφιλητά γνωρίζει παρηγοριά, όταν η μητέρα το χαϊδεύει.
Δεν ονομάστηκε μάταια αυτός ο κόσμος κοιλάδα των δακρύων.
Και ο ίδιος ο Θεός όταν εμφανίστηκε στον κόσμο τον έλουζε με δάκρυα.
Άνθρωπε, μπροστά σου υπάρχει μόνο μια επιλογή ανάμεσα στα δάκρυα και τα δάκρυα, και ποτέ ανάμεσα στα δάκρυα και τα μη δάκρυα.
Ή θα κλαις απαρηγόρητος και χωρίς ελπίδα μπροστά στην τυφλή και κωφή νιρβάνα ή μπροστά στον ζώντα Παρηγορητή.
Αν κλάψεις μπροστά στον ζώντα Παρηγορητή, θα λάβεις παρηγοριά.
Ο Ίδιος ο Θεός θα σου παρουσιαστεί ως παρηγοριά σου και στην ησυχία της παρηγορημένης σου ψυχής ο Ίδιος θα συνεχίσει το κτίσιμο της πυραμίδας σου.
Ἔστω δὲ καὶ τοῦτο ἡμῖν τὸ νόημα
πρὸς τὴν προκειμένην τοῦ μακαρισμοῦ θεωρίαν
εἰς τὸν κατ᾿ ἀρετὴν βίον οὐκ ἄχρηστον,
διὰ τὸ πλεονάζειν πως ἐν τῇ φύσει τῶν ἀνθρώπων
τὴν ἁμαρτίαν˙ ταύτης δὲ φάρμακον
τὸ ἐκ μετανοίας πένθος ἀποδέδεικται.
(Γρηγορίου Νύσσης, Εις τους Μακαρισμούς, Λόγος γ΄, PG 44, 1221)
(Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, “Οι κληρονόμοι του Ουρανού”, εκδ. “Παρρησία”, Αθήνα, 2016)