Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η αληθής προσευχή προς τον αληθινόν Θεόν είναι κοινωνία μετά του Πνεύματος του Θεού, το Οποίον προσεύχεται εν ημίν.
Τούτο δίδει εις ημάς να γνωρίσωμεν τον Θεόν· οδηγεί το πνεύμα ημών εις κατάστασιν θεωρίας της αιωνιότητος.
Κράττει στερρώς τον νουν εν τω Θεώ και θα έλθη στιγμή κατά την οποίαν ο αθάνατον Πνεύμα θα εγγίση την καρδίαν.
Ώ, η επαφή αύτη του Αγίου των Αγίων!
Είναι αδύνατον να συγκριθή μεθ’ οιουδήποτε άλλου:
Αρπάζει το πνεύμα ημών εις τον χώρον του ακτίστου Είναι· τιτρώσκει την καρδίαν δι’ αγάπης, διαφόρου εκείνης, ήτις συνήθως εννοείται υπό την λέξιν ταύτην.
Το Φως της αγάπης ταύτης εκχέεται προς πάσαν την κτίσιν, προς όλον τον κόσμον των ανθρώπων…
Το ζωοποιόν Πνεύμα του Θεού επισκέπτεται ημάς, όταν ημείς διαμένωμεν εν καταστάσει ταπεινού ανοίγματος προς Αυτόν.
Δεν παραβιάζει την ελευθερίαν ημών· περιβάλλει ημάς τοσούτον ιλαρώς, ώστε δυνάμεθα και να μη παρατηρήσωμεν Αυτό παραχρήμα.
Δεν πρέπει να αναμένωμεν ότι ο Θεός θα εισβάλη εντός ημών δια της βίας, άνευ της ημετέρας συγκαταθέσεως.
Ώ, ουχί:
Σέβεται τον άνθρωπον, ταπεινούται ενώπιον αυτού:
Η αγάπη Αυτού είναι ταπεινή· αγαπά ουχί αφ’ υψηλού, αλλ’ ως στοργική μήτηρ το εαυτής πάσχον βρέφος.
Είναι «Πυρ καταναλίσκον», Φως απρόσιτον. Έρριψε το Πυρ Αυτού εις την γην και φλέγει τας καρδίας ημών.
Αρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (Σαχάρωφ), ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, ΕΚΔ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΣΣΕΞ ΑΓΓΛΙΑΣ 1993.

[toula]

Στό Δοξαστικό τῶν Αἴνων τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἡ Ἐκκλησία ψάλλει:
«Αὐτόν ἀσπασώμεθα τῇ χαρᾷ καί τῷ φόβῳ΄ φόβῳ διά τήν ἁμαρτίαν, ὡς ἀνάξιοι ὄντες χαρᾷ δέ διά τήν σωτηρίαν, ἥν παρέχει τῷ κόσμῳ, ὁ ἐν αὐτῷ προσπαγείς Χριστός ὁ Κύριος».
Στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ βλέπουμε τί ἐμεῖς ἐκάναμε στόν Κύριο καί Θεό μας.
Πόση ἀνταρσία, ἀχαριστία καί ἀγνωμοσύνη ἐκφράσαμε.
Στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ ὅμως βλέπουμε καί τί ὁ Θεός ἔκανε γιά μᾶς καί πόσο μᾶς ἀγαπᾶ, ὥστε νά σταυρωθῇ γιά τούς σταυρωτάς του.
Αὐτά τά δύο συναισθήματα, ὁ πόνος καί ἡ χαρά, ἡ κατά τούς ἁγίους Πατέρας χαρμολύπη, διαποτίζει τήν ὑμνολογία τῶν ἁγίων αὐτῶν ἡμερῶν, ἀλλά καί τήν ζωή ὅσων αἴρουν τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου «καθ’ ἡμέραν» (Λουκ.θ΄, 23) ὡς γνήσιοι μαθηταί του.
Ἔχοντες τήν μνήμη τῶν ἁμαρτιῶν μας καί τῶν ἁμαρτιῶν ὅλου τοῦ κόσμου, πού «ἀνασταυρώνουν» (Ἑβρ. στ΄, 6) τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, κρατοῦμε τόν ἑαυτό μας σέ μετάνοια, ταπείνωσι, συντρετιμμένη καρδιά.
Βλέπουμε πόσο βαθύ εἶναι τό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας πού καλύπτει τόν κόσμο.
Ἔχοντες πάλι τήν μνήμη τῆς σταυρικῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ὡς πάμφωτος ἥλιος διαπερνᾶ τό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας, δέν ἀπελπιζόμεθα, δέν ἀποκάμνουμε.
Γνωρίζουμε ὅτι ὁ Κύριος μᾶς ἀγαπᾶ ἔτσι πού εἴμεθα, μέ τήν ἁμαρτία μας καί τήν ἀρρώστεια μας, γιά νά γίνουμε ὅπως Ἐκεῖνος μᾶς θέλει καί μᾶς ἔχει προορίσει: υἱούς Θεοῦ καί κατά χάριν θεούς.
Ἔτσι, ἡ προσευχή δέν εἶναι μόνο τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν» ἀλλά καί τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον τόν κόσμο σου».
Μήπως γιά νά ζῇ συνεχῶς σ’ αὐτό τό χαροποιό πένθος δέν ἐνδύεται καί ὁ μοναχός τό πένθιμο μοναχικό σχῆμα, ὅπως τόσο χαρακτηριστικά διαλαμβάνει καί ἡ Ἀκολουθία τῆς κουρᾶς τοῦ Μεγαλόσχημου Μοναχοῦ;
Μακάριοι οἱ Χριστιανοί πού πονοῦν γιά τόν πόνο πού πρακάλεσε ἡ ἁμαρτία στόν Χριστό.
Μακάριοι οἱ Χριστιανοί πού χαίρουν, γιατί ὁ Χριστός ἐνίκησε μέ τήν ἀγάπη Του τήν ἁμαρτία, τόν διάβολο, τόν θάνατο, καί ἀπέδειξε ὅτι αὐτός ἔχει τόν τελευταῖο λόγο στήν ζωή μας καί στήν ἱστορία.
Γι’ αὐτό ἠμποροῦμε νά χαιρώμεθα. Ὁ Σταυρωθεῖς εἶναι ὁ Ἀναστάς Κύριος. Ἡ ἀγάπη Του ἔλαψε στόν Σταυρό Του καί ἐθριάμβευσε μέ τήν Ἀνάστασί Του. Ὁ Σταυρωθείς καί Ἀναστάς Κύριος εἶναι ὁ Σωτήρ μας.
Αὐτῷ ἡ δόξα καί ἡ τιμή καί ὁ αἶνος καί ἡ προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας.
Αρχ. Γεωργίου Καψανη.

[toula]

Μην νομίσεις, ότι επειδή 3 μέρες εγκρατεύτηκες και νήστεψες τρομάζεις μ’ αυτό τον σατανά.

Να σε κατηγορήσουν και να μην μιλήσεις,
να σε βρίσει ο άλλος και να μην μιλήσεις,
να σε ταράξει ο άλλος και να υπομείνεις,
αυτό είναι το τέλειο και αυτό πειράζει το σατανά.

Γιατί αν έχεις όλες τις αρετές, δεν έχεις όμως ταπεινοφροσύνη, τίποτα δεν έκανες.

Όσιος Άνθιμος Χίου

[toula]

Μήπως τελικά η προσευχή σου δεν έμεινε αναπάντητη;

Κάθε βράδυ, ο Αντώνης περνούσε από την μικρή εκκλησία του χωριού.

Άναβε ένα κερί, στεκόταν για λίγο μπροστά στην εικόνα και έφευγε.

Το ίδιο έκανε χρόνια.

Ένα βράδυ, ένας παλιός του φίλος τον περίμενε έξω.

-Ακόμη προσεύχεσαι γι’ αυτό;

Ο Αντώνης χαμογέλασε κουρασμένα.

-Ακόμη.

-Και δεν κουράστηκες;

Έμεινε για λίγο σιωπηλός.

-Κουράστηκα… Αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να ελπίζω.

Ο φίλος του τον κοίταξε.

-Ξέρεις τι σκέφτομαι καμιά φορά; Μπορεί να νομίζεις πως τόσα χρόνια προσεύχεσαι και δεν αλλάζει τίποτα. Αλλά εγώ σε γνώρισα τότε που άρχισες να ζητάς αυτό το πράγμα. Και σε βλέπω σήμερα.

Ο Αντώνης τον κοίταξε απορημένος.

-Τι εννοείς;

-Τότε θύμωνες με όλους. Σήμερα συγχωρείς πιο εύκολα.

Τότε ήθελες να γίνουν όλα όπως τα ήθελες εσύ. Σήμερα λες «ας γίνει όπως θέλει ο Θεός».

Τότε, όταν δυσκολευόσουν, έκλεινες την πόρτα και δεν μιλούσες σε κανέναν. Σήμερα, αν δεις κάποιον να πονά, κάθεσαι δίπλα του.

Σταμάτησε για λίγο.

-Μήπως τελικά η προσευχή σου δεν έμεινε αναπάντητη; Μήπως απλώς η απάντηση δεν ήταν αυτή που περίμενες;

Ο Αντώνης δεν μίλησε.

Κοίταξε προς την πόρτα της εκκλησίας.

Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.

-Ίσως… είπε τελικά. Ίσως τόσα χρόνια ζητούσα από τον Θεό να αλλάξει την ζωή μου, κι Εκείνος άρχισε αλλάζοντας εμένα.

Και εκείνο το βράδυ, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, άναψε το κερί του χωρίς να ζητήσει τίποτα.

Μόνο ψιθύρισε:

«Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που ακόμη κι όταν δεν καταλάβαινα, Εσύ ήσουν εδώ.»

Ίσως κάποιες προσευχές να μην καθυστερούν.

Ίσως απλώς ο Θεός να εργάζεται πρώτα εκεί που δεν κοιτάζουμε: μέσα μας.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[toula]

“…η ελευθερία βρίσκεται σε μια πολύ απλή κίνηση”

Ένας άνθρωπος κρατούσε σφιχτά ένα σκοινί.
Στην άλλη άκρη του υπήρχε ένας άνθρωπος που τον είχε πληγώσει.
Τον είχε αδικήσει, τον είχε απογοητεύσει, του είχε πει λόγια που δεν ξεχνιούνται.

Κάθε φορά που κάποιος του έλεγε:

«Άφησέ τον…»

εκείνος απαντούσε:

«Δεν μπορώ. Πρέπει κάποτε να καταλάβει τι μου έκανε.»

Κι έτσι κρατούσε το σκοινί.

Μέρες.

Μήνες.

Χρόνια.

Το χέρι του γέμισε πληγές.
Τα δάχτυλά του μάτωναν.
Κι όμως δεν το άφηνε.
Ώσπου μια μέρα ένας γέροντας τον ρώτησε:

«Ποιος κρατά ποιον;»

«Εγώ τον κρατάω», απάντησε.

Ο γέροντας κούνησε το κεφάλι.

«Κοίτα τα χέρια σου.»

Ο άνθρωπος τα κοίταξε.

Ήταν γεμάτα πληγές.

«Τόσα χρόνια νομίζεις πως κρατάς εκείνον», του είπε ο γέροντας.

«Μα δεν κατάλαβες πως κρατώντας το σκοινί… δεν τον άφηνες να φύγει από την ζωή σου. Δεν άφηνες εσύ τον εαυτό σου να φύγει από την ζωή του.»

Ο άνθρωπος σώπασε.

Κοίταξε για τελευταία φορά την άλλη άκρη του σκοινιού.

Και τότε…

το άφησε.

Δεν ακούστηκε τίποτα.

Μόνο μια βαθιά ανάσα.

Γιατί κατάλαβε πως μερικές φορές περιμένουμε χρόνια να ελευθερωθούμε από ανθρώπους που μας πλήγωσαν…
ενώ η ελευθερία βρίσκεται σε μια πολύ απλή κίνηση:

να πάψεις να τους κρατάς μέσα σου.

Δεν χρειάζεται να τους μισήσεις.

Δεν χρειάζεται να τους εκδικηθείς.

Δεν χρειάζεται καν να περιμένεις να ζητήσουν συγγνώμη.

Άφησέ τους στον Θεό.

Και πάρε πίσω την καρδιά σου.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που έφυγαν από την ζωή σου πριν από χρόνια… αλλά εξακολουθούν να κατοικούν μέσα σου επειδή εσύ τους κρατάς ακόμη.

Άφησε το σκοινί.

Όχι επειδή εκείνοι το αξίζουν.

Αλλά επειδή εσύ αξίζεις να είσαι ελεύθερος.

Και ίσως εκείνη ακριβώς τη στιγμή που θα το αφήσεις…

να καταλάβεις πως ο Θεός δεν σου ζητούσε να κερδίσεις εκείνον τον άνθρωπο.

Σου ζητούσε να ξαναβρείς εσύ τον εαυτό σου.

www.orthmad.gr