"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

https://www.orthmad.gr/xairesai-otan-erxetai-o-xristos/

Ίσως σήμερα η καρδιά σου να είναι κουρασμένη και να μην μπορεί να χαρεί όπως παλιά.

Μην φοβάσαι.

Πλησίασε τον Χριστό όπως είσαι και πες Του:

«Χριστέ μου, θέλω να Σε αγαπήσω. Έλα στην καρδιά μου και κάνε την πάλι να χαρεί.»

Και άφησέ Τον να ξαναγεννήσει μέσα στην καρδιά σου την χαρά.

π. Νικόλαος Λαγουμτζής

Κυριακή ΙΓ' Ματθαίου
«Εἴ τις οὐ φιλεῖ τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἤτω ἀνάθεμα. Μαράν ἀθᾶ»
«Ἐάν κανείς δέν ἀγαπᾶ τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ἄς εἶναι ἀνάθεμα». Μέ αὐτόν τόν λόγο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, κλείνοντας τήν Α΄ πρός Κορινθίους ἐπιστολή του, «ὅλους τούς φόβισε, αὐτούς πού κάνουν τά μέλη τους μέλη πόρνης, αὐτούς πού σκανδαλίζουν τούς ἀδελφούς μέ εἰδωλόθυτα, αὐτούς πού δοξάζονται ἀπό ἀνθρώπους, αὐτούς πού δέν πιστεύουν στήν ἀνάσταση», δηλαδή ὅλους ἐκείνους γιά τούς ὁποίους κάνει λόγο στήν ἐπιστολή του καί οἱ ὁποῖοι ὑπῆρχαν στήν Ἐκκλησία τῆς Κορίνθου. «Δέν φόβισε μόνον ὅμως, ἀλλά καί ἔδειξε τήν ὁδό τῆς ἀρετῆς καί τήν πηγή τῆς κακίας. Διότι ὅπως ἀκριβῶς, ὅταν ἡ ἀγάπη γιά τόν Χριστό γίνεται πολύ δυνατή, ἐξαφανίζει καί διώκει ἔξω ἀπό τόν ἄνθρωπο κάθε εἶδος ἁμαρτίας, ἔτσι ὅταν εἶναι ἀσθενέστερη, κάνει τά κακά νά βλαστάνουν» (ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομος).

Καί συνεχίζει ὁ Ἀπόστολος, προσθέτοντας τό ἑβραϊκό «μαράν ἀθᾶ», δηλαδή ὁ Κύριός μας ἦλθε. Λέγοντας αὐτό εἶναι σάν νά ἔλεγε, ὅπως ἀναφέρει ὁ μεγαλύτερος ἑρμηνευτής τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος:, «ὁ κοινός Κύριος καί Δεσπότης ὅλων μᾶς τίμησε μέ τό νά κατεβεῖ τόσο, καί ἐσεῖς εἶστε ἀκόμη στά ἴδια καί ἐπιμένετε νά ἁμαρτάνετε καί δέν φρίττετε γιά τήν ὑπερβολή τῆς ἀγάπης, τό ἀποκορύφωμα τῶν ἀγαθῶν. Διότι σκέψου αὐτό μόνο καί θά σοῦ εἶναι ἀρκετό γιά νά προκόψεις σέ κάθε ἀρετή καί θά μπορέσεις νά ἐξαφανίσεις τελείως κάθε ἁμαρτία».
Ἀγαπητοί μου, ἕνα εἶναι τό ἀντικείμενο τῆς ἀγάπης μας ἀπό τή φύση του: ὁ Θεός, γιά τόν ὁποῖο λέγει καί ἡ Ἁγία Γραφή: «νά ἀγαπήσεις Κύριο τόν Θεό σου μέ ὅλη σου τήν καρδία καί μέ ὅλη τήν ψυχή σου καί μέ ὅλη τή δύναμή σου» (Δευτ. 6,5). Καί ἀλλοῦ λέγει: «προσέξατε πάρα πολύ νά ἀγαπᾶτε πάντοτε Κύριο τόν Θεό μας» (Ἰησ. Ν. 23,11) καί ἀλλοῦ «μέ ὅλη τή δύναμη τῆς καρδίας καί τῆς διανοίας σου ἀγάπησε τόν Πλάστη σου» (Σ. Σειρ. 7,30).

«Ἡ ἀγάπη καί ὁ φόβος τοῦ Κυρίου εἶναι τό πρῶτο κεφάλαιο τοῦ νόμου» καί «ὅταν ὑπάρχει μέσα μας ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τήν ἀκολουθοῦν ὑποχρεωτικά καί τά ἄλλα. Ἡ φιλαδελφία, ἡ πραότητα, ἡ εἰλικρίνεια, ἡ ἀδιάκοπη καί σοβαρή προσευχή καί γενικά κάθε ἀρετή» (ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης). Ἡ ψυχή πού προσκολλᾶται στόν Κύριο γίνεται μαζί του ἕνα πνεῦμα, διότι πρός ὅτι ἡ ἀγάπη μᾶς κάνει νά κλίνουμε, αὐτό οἰκειώνεται ἡ ψυχή μας καί ἀναπτύσσει σχέση καί σμίγει μαζί του.
Πῶς θά τόν ἀγαπήσουμε; Σκεπτόμενοι λεπτομερῶς τίς εὐεργεσίες πού μᾶς πρόσφερε καί μᾶς προσφέρει. Τόσο σέ ὅλο τό ἀνθρώπινο γένος, ὅσο καί στόν καθένα μας ξεχωριστά. Ποῦ καί πόσες φορές καί σέ ποιό καιρό μᾶς εὐεργέτησε. Ἔτσι θά μπορέσουμε νά ποῦμε καί ἐμεῖς μαζί μέ τόν Ψαλμωδό: «κόλλησε ἡ ψυχή μου πίσω σου» (Ψαλμ. 62,8) καί «σέ δίψησε ἡ ψυχή μου» (Ψαλμ. 62,2) καί «κάρφωσε μέ τόν ἅγιο φόβο σου τίς σάρκες μου» (Ψαλμ. 118, 120). Ἄν ἔτσι ἀκολουθοῦμε τόν Θεό, ἄν προσηλώσουμε σ’ αὐτόν τίς σκέψεις μας, ἄν διψοῦμε τόν πόθο του, κι ὅλα ὅσα θέλουμε θά μᾶς γίνονται, καί τά μελλοντικά ἀγαθά θά ἐπιτύχουμε.
«Ἐάν κανείς δέν ἀγαπᾶ τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ἄς εἶναι ἀνάθεμα. Ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ νά εἶναι μαζί μας».

π. Ιερόθεος Κρητικός
Ιεροδιάκονος

Ένα πράγμα, ρε παιδιά, δεν μπορώ…τη μιζέρια.
Τη μόνιμη ανάγκη του ανθρώπου να βρει κάτι για να παραπονεθεί. Να πει πως το ταξίδι δεν ήταν όπως το φανταζόταν, το δωμάτιο δεν ήταν αρκετά καλό, ο καιρός δεν ήταν όπως τον περίμενε, η ζωή δεν του τα έφερε όπως τα ήθελε. Πάντα δηλαδή να κοιτάμε αυτό που λείπει. Αυτό που στράβωσε. Αυτό που δεν ήταν τέλειο. Πάντα κάτι ή κάποιος να φταίει!
Κι όμως… η ζωή δεν είναι φτωχή σε χαρές.
Εμείς πολλές φορές φτωχαίνουμε το βλέμμα μας.
Εμείς είμαστε τσιγκούνηδες στην ψυχή και στην καρδιά!
Να μην είμαστε τέτοιοι άνθρωποι…!
Γιατί υπάρχει κι εκείνος ο άλλος άνθρωπος.
Ο άνθρωπος με την αρχοντική καρδιά.
Εκείνος που, ακόμη και μέσα στη δυσκολία, θα βρει έναν λόγο να χαμογελάσει. Που θα κοιτάξει όσα έχει και όχι μόνο όσα του λείπουν. Που θα χαρεί ένα όμορφο πρωινό, μια καλή κουβέντα, ένα τραπέζι με αγαπημένους ανθρώπους, ένα ταξίδι που μπορεί να μην ήταν τέλειο, αλλά είχε στιγμές που άξιζαν.
Αυτός ο άνθρωπος ξέρει να λέει «ευχαριστώ».
Και το «ευχαριστώ» είναι ένας από τους πιο όμορφους τρόπους να κινείσαι στη ζωή.
Γιατί η μιζέρια, στο τέλος, δεν είναι απλώς γκρίνια. Είναι ένας τρόπος να ξεχνάς τα δώρα που ήδη κρατάς στα χέρια σου. Και τότε, χωρίς να το καταλάβεις, γίνεσαι αχάριστος απέναντι σε μια ζωή που, παρά τις δυσκολίες της, σου έχει χαρίσει τόσα.
Εγώ χαίρομαι με ανθρώπους που χαίρονται!
Που βλέπουν το καλό.
Που το μεγαλώνουν.
Που ευγνωμονούν.
Που βρίσκουν φως ακόμη κι εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο σύννεφα.
Θέλω αυτή την αρχοντιά της ψυχής:
να μη χρειάζεσαι μια τέλεια ζωή για να είσαι ευτυχισμένος· να έχεις μια καρδιά αρκετά ανοιχτή για ν’ αναγνωρίζει πόσο όμορφη είναι αυτή που ήδη ζει και να προσπαθεί να την κάνει ομορφότερη!
Θέλω…να είμαι ένας τέτοιος άνθρωπος.
Διότι ένας τέτοιος άνθρωπος αποδεικνύει ότι έχει Θεό στη ζωή του. Άνθρωπος μίζερος, όσο «καθαρός» κι αν είναι, δεν ζει μέσα στην χαρά της Χάριτος!
Να ξυπνάς και να χαμογελάς!
Όχι γιατί «ζεις στην κοσμάρα σου».
Αλλά γιατί επιλέγεις να βλέπεις τον κόσμο έχοντας καλή προαίρεση, καλή διάθεση, ελπίδα, πίστη και αισιοδοξία!

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Η Βασιλεία των Ουρανών είναι ο ίδιος ο Χριστός .. Ο παράδεισος δεν είναι τόπος αλλά τρόπος ζωής.
Παράδεισος είναι ο Χριστός.
+Παύλος Σερβιας.

Πίσω στὸν Ἀσέληνο, στὸ ρέμα
ὅπου σταλάζουν τὰ ὅρη γλυκασμὸν
καὶ τὸ δάσος ὅλον φαίνεται ἔμψυχον
ἀπ’ τὸ πλῆθος τῶν κοσσυφιῶν ὁπού λαλοῦν
Πάν’ ἂπ’ τὸ(ν) Ἀσέληνο γιαλό,
στὸν κατήφορο ποὺ φέρνει κατὰ τὴν ἄμμο
ἐκεῖ λάμπει τὸ μικρό, παλαιὸ Μοναστηράκι
μὲ τὴν ἐκκλησία τοῦ τὴν ἁγιασμένη.
Ἐκεῖ ἡ χάρις τοῦ τιμίου Προδρόμου ἐπισκιάζει
τῆς Ἐλισάβετ καὶ τοῦ Ζαχαρίου ὁ βλαστός,
ὁπού ἐβλάστησε στὸ γῆρας καὶ τὴν στείρωσιν,
ἐκεῖ ἀνθεῖ καὶ θάλλει κ’ εὐωδιάζει.
Ἀπὸ τοῦτο τὸ δάσος, γύρω γύρω
ἄγρια δέντρα, κι ἀρεοὶ καὶ θιλύκια,
ἐκεῖ εἶναι τὸ μυστηριῶδες Δασκαλειὸ
ποῦ ἀπὸ μέσ’ ἂπ’ τὴν κουφάλα μίας δρυὸς
ὡραία βρύσις παραδόξως βγαίνει.
Ἀπὸ τὴν ἐρημία σου Ἅι μου Γιάννη
ποῦ ἤχησε τὸ πάλαι ἡ φωνὴ σὸ
θυμήσου μᾶς κ’ ἐμᾶς κ’ ἐμᾶς λυπήσου
ποῦ λυώνομε μέσα σὲ μία ἐρημία
γεμάτη ἀπὸ πληθυσμὸν ἀνθρώπινον.

Στον Πρόδρομο τον Ασεληνον
Ποίημα Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη.

"Ω, οποία αγάπη προς ημάς!
Ω, της ψυχρότητός μας προς Αυτόν! "
Θα έλθη καιρός, θα σημάνη ημέρα, θα έλθη στιγμή, όπου θα κλείσουν αυτά τα μάτια και θα ανοιχθούν τα της ψυχής.
Τότε θα ίδωμεν νέον κόσμον, νέας υπάρξεις, καινήν κτίσιν, νέαν ζωήν μη έχουσαν τέρμα.
Ο τίτλος της: «Αθανασία άπειρος».
Η μεγάλη πατρίς άνω, άφθαρτος, αιώνιος, η άνω Ιερουσαλήμ, η μήτηρ των πρωτοτόκων, ένθα θα σκηνώσουν αι λελυτρωμέναι ψυχαί, τας οποίας απέπλυνεν εκ του ρύπου το αίμα του Αρνίου του ακάκου!
Τις δύναται να εκφράση δια λόγου και γραφίδος την χαράν, την αγαλλίασιν, την ευτυχίαν των σεσωσμένων εκείνων μακαρίων ψυχών;
Μακάριοι οι εν Κυρίω αποθανόντες, ότι αναμένει αυτούς ο πλούτος της του Θεού χρηστότητος.
Μακάριος όστις κερδίση λαχνόν δια την άνω πανήγυριν, πλούτος αναφαίρετος, δόξα ως Αυτός ο Θεός είπε: «και είπα υιοί υψίστου, τέκνα Θεού, κληρονόμοι Θεού, συγκληρονόμοι Χριστού».
Ο Κύριος προ του πάθους παρεκάλει τον Ουράνιον Πατέρα δια τους μαθητάς Του και δια τους μέλλοντας πιστεύειν δι’ αυτών:
«Πάτερ, ους δέδωκάς μοι, θέλω ίνα όπου ειμί εγώ κακείνοι ώσι μετ’ εμού, ίνα θεωρώσι την δόξαν την εμήν ην δέδωκάς μοι, ότι ηγάπησάς με προ καταβολής κόσμου» (Ιωαν. 17,24 ).
Πόση η αγάπη του Ιησού δι’ ημάς!
Έλαβε την ανθρωπίνην φύσιν και εκρεμάσθη επί του Σταυρού, αποδίδοντας εις ημάς την ελευθερίαν και την εξόφλησιν του χρέους προς τον Ουράνιόν Του Πατέρα, και ως προσφιλέστατος αδελφός, μας αξιώνει της συγκληρονομίας, του απείρου πλούτου, του Ουρανίου Του Πατρός!
Ω, οποία αγάπη προς ημάς!
Ω, της ψυχρότητός μας προς Αυτόν!
Ω, της αχαριστίας μου προς τον ευεργέτην μου! Θεέ μου, Θεέ μου, λυπήσου με και μη με καταδικάσης ανταξίως των έργων μου!
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ (του εν Αριζόνα, Η.Π.Α)

Έλεγε ένας διανοούμενος των τελευταίων ετών: «Καλή πραμάτεια ο Θεός και τελειωμό δεν έχει».
Όποιος είναι με την πραμάτεια του Θεού κι όχι με «με ταις του βίου πραγματείαις», εκείνος έχει τον πλούτο.
Έχει τον πολύτιμο μαργαρίτη.
Έχει τον κρυμμένο θησαυρό.
Κι ενώ οι άλλοι, όπως λέει η παροιμία, «ο κόσμος το ‘χει τούμπανο κι εγώ κρυφό καμάρι», κι ενώ οι άλλοι, δηλαδή, βρίσκονται αλλού, εκείνος που λατρεύει και έχει στην ψυχή του τον Χριστό, διά της πίστεως, αυτός τα έχει όλα. Αυτός είναι επιτυχημένος.
Αυτός είναι και ο πρώτος.
Αυτός είναι ακτύπητος. Αυτός είναι μεγάλος.
Και μας έδωσε αυτή τη χάρη ο Ιησούς Χριστός. Να τον έχομε κοντά μας.
Μέσα μας. Μαζί μας. Παντού και πάντοτε.
Και περισσότερο στις θλίψεις και στους σταυρούς και στους Γολγοθάδες μας και στις ανέχειές μας και στις δυσκολίες μας και στους πειρασμούς μας και στα προβλήματά μας και στα πάντα μας. Να Τον έχομε κοντά μας και μέσα μας, καθώς και την Παναγιά. Και τον μεγάλο άη-Γιάννη, τον Πρόδρομο. Και όλους τους αγίους και τους αγγέλους και τα πνεύματα και τις ψυχές των δικαίων.
Και τι να είναι η ύπαρξη μας;
Μια εκκλησούλα. Μια μονή της Αγίας Τριάδος και των αγίων.
Ένα κομμάτι και μια γωνιά του Παραδείσου.
Μια ομορφιά ανείπωτη.
Και φαίνεται αυτό, ακόμη και στην όψη εκείνων που λατρεύουν τον Κτίσαντα, παρά την κτίσιν. Λάμπει το πρόσωπό τους.
Η ευχή τους είναι καθάρια και αγνή, σαν τον ήλιο. Το είναι τους αισθάνεται την ειρήνη του Θεού, «την πάντα νουν υπερέχουσαν».
Και τα λογάκια τους, έστω και αδέξια, στάζουν αθάνατο μέλι.
Το μέλι του Χριστού. Το μέλι του Αγίου Πνεύματος.
Και είναι αυτή ευλογία και στηριγμός και αναπαμός του κόσμου. Και εύχονται, μαζί με την ιερωσύνη, στον ουράνιο Πατέρα και λέγουν: «Επίσκεψαι τον κόσμον Σου εν ελέει και οικτιρμοίς».
Καλύτερη ευχή δεν υπάρχει απ’ αυτήν να λέμε στον Θεό μας.
«Επίσκεψαι τον κόσμον Σου εν ελέει και οίκτιρμοις. Και ύψωσον κέρας χριστιανών Ορθοδόξων. Και κατάπεμψον εφ’ ημάς τα ελέη Σου τα πλούσια».
Ο άγιος Ιωάννης είναι στοργικός και τρυφερός απέναντι μας.
Ας φαίνεται αυστηρός.
Αυστηρός είναι απέναντι στην ανομία και στην αμαρτία, για να μας δείξει, πόσο κακό μας κάνει και που μπορεί να μας οδηγήσει.
Απεναντίας, στις αμαρτωλές ψυχές μας, τα θύματα της αμαρτίας, είναι τόσο τρυφερός.
Τόσο στοργικός, που ελάχιστοι άγιοι, μετά την Παναγία, έχουν αυτή τη δύναμη της τρυφερότητος.
Γιατί και οι άγιοι διαφέρουν μεταξύ τους, αφού αστήρ αστέρος διαφέρει εν δόξη.
Μην τον ξεχνάμε τον άγιο Ιωάννη. Μην τον αφήνομε τον άγιο Ιωάννη.
Να τον παρακαλούμε.
Να μετανίζουμε ενώπιον του τιμητικά και να τον ικετεύομε, να πρεσβεύει.
Κι όπως λέει το τροπάριο, που ψάλλομε κυρίως τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, στο τέλος του εσπερινού, «Βαπτιστά του Χριστού, πάντων ημών μνήσθητι, ίνα ρυσθώμεν των ανομιών ημών. Σοι γαρ εδόθη χάρις πρσβεύειν υπέρ ημών».
Απόσπασμα από το βιβλίο του μακαριστού Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη,«Λόγοι για τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο», των εκδόσεων Ακτή, Λευκωσία 2010.

"Το νόμισμα της καλοσύνης, σπάνια το βρίσκω!"
Κάποτε, ο γνωστός συγγραφέας Ντοστογιέφσκι βγήκε για τον απογευματινό του περίπατο...
Ενώ κόντευε να νυχτώσει, ένας ζητιάνος άπλωσε το χέρι του και του ζήτησε βοήθεια...
Ο Ντοστογιέφσκι ψάχνει τις τσέπες του να βρει κανένα κέρμα, αλλά δεν βρίσκει τίποτα...
Ψάχνει το ρολόι του να το προσφέρει... Αλλά και εκείνο το είχε ξεχασμένο στο σπίτι του...
Ο μεγάλος συγγραφέας κοκκίνισε λίγο στο πρόσωπο...
Και πάνω στην αμηχανία του έσκυψε, φίλησε το χέρι του τυφλού και ψιθύρισε,
"Συγχώρα με, καλέ μου άνθρωπε...
Γιατί αυτή τη στιγμή, δεν έχω τίποτα να σου προσφέρω!"
Και ο γέρο ζητιάνος απαντά...
"Ευχαριστώ πολύ! Το πήρα!
Αυτό που μου έδωσες...
Δεν μπορούσα να το βρω αλλού...
Το νόμισμα της καλοσύνης, σπάνια το βρίσκω!"
Φιόντορ Ντοστογιέφσκι

Ο μακαριστός Γέροντας (Άγιος) Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης (1905–1991), αυτός ο θεόπνευστος Υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, το σύγχρονο αγλάϊσμα της Αθωνικής Πολιτείας, στην αρχή της μοναχικής του ζωής και πορείας, είχε δυσκολευτεί απερίγραπτα.
Κατά παραχώρηση Θεού εγκαταλείφθηκε πρόωρα από τον ίδιο τον γέροντά του, τον ιερομόναχο Μ. επειδή αυτός θέλησε να προσχωρήσει στο κίνημα των Ζηλωτών στην Αθήνα. Έμεινε έτσι «μόνος μονώτατος» –όπως λέει και ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος– για κάποια χρόνια να ασκητεύει στην τραχεία και απαράκλητη έρημο της Μικράς Αγίας Άννης, μόνος, «μόνῳ τῷ Θεῷ»,…. Με θείο, πραγματικά, θάρρος, με ακατάβλητο φρόνημα και με αισθητή μέσα του τη θεία βοήθεια, παρέμεινε αποφασιστικά στο πάμφτωχο Καλύβι του Τιμίου Προδρόμου….
Ο περιβόητος παπα–Εφραίμ (Άγιος) Κατουνακιώτης (1912–1998), περνώντας κάποτε έξω από το Καλύβι του 25χρονου τότε μοναχού Γερασίμου, βλέπει οφθαλμοφανώς επάνω ακριβώς από το Καλύβι του ταπεινού Υμνογράφου τον Τίμιο Πρόδρομο του Κυρίου να υπερίπταται και έκθαμβος τον ρωτάει:
–Τί κάνεις εδώ, Τίμιε Πρόδρομε;
Και ο Άγιος Ιωάννης, ο παμμέγιστος Πρόδρομος του Σωτήρος Χριστού, του απαντά:
–Κάθομαι εδώ και φυλάω το καλογέρι, που μου ανάβει τα καντήλια!
Ο παπα–Εφραίμ δόξασε τον Θεό και, με δάκρυα στα μάτια, πήγε και διηγήθηκε καταλεπτώς το γεγονός στον νεαρό, τότε, μοναχό π. Γεράσιμο, ο οποίος, ακούγοντάς το, ξέσπασε αμέσως σε άφθονους λυγμούς μεγάλης και ασυγκράτητης συγκινήσεως, δοξολογώντας τον Θεό και ευχαριστώντας από βάθους καρδιάς τον Τίμιο Πρόδρομο για την ανέλπιστη εύνοιά του προς αυτόν.
Άλλοτε πάλι, δεκαετίες αργότερα, σε μία συζήτηση που έγινε, αντιδρώντας ο αείμνηστος Γέροντας π. Γεράσιμος για την περισσή αυστηρότητα που αποδίδουν υπέρμετρα πολλοί χρωστήρες των αγιογράφων στον χαρακτήρα της μορφής του Τιμίου Προδρόμου, εκμυστηρεύθηκε προς τον υποτακτικό του με έκδηλη πια τη μυστική ομορφιά των ιερών βιωμάτων του, μεταξύ των άλλων, τα εξής:
–Ο Τίμιος Πρόδρομος, είναι γλυκύς, ωραίος, πανέμορφος!…
–Τί λες, Γέροντα; Πώς το ξέρεις; τον ρώτησε με αφέλεια ο νεαρός υποτακτικός του.
–Τον είδα, παιδάκι μου! είπε με απλότητα ο Γέροντας Γεράσιμος·
–Τον είδα!… Ήταν γλυκύς, ωραίος!… Και μου είπε ότι, «εγώ θα είμαι ο προστάτης σου και ο εγγυητής της σωτηρίας σου!».
Ο υποτακτικός του μακαριστού Υμνογράφου τα έχασε κυριολεκτικά! Συνέχισε να περπατάει σιωπηλός προς τα κελιά τους μαζί με τον αγαθό Γέροντά του, τον μακαριστό Γεράσιμο· αμίλητος πλέον, αλλά εσωτερικά έκθαμβος από αυτή την πολύτιμη αποκάλυψη για τον Τίμιο Πρόδρομο, τον «γλυκύ, τον ωραίο και τον πανέμορφο» Προάγγελο, Προφήτη, Κήρυκα, Συγγενή, Φίλο, τον Βαπτιστή Ιωάννη, τον Πρόδρομο του Σωτήρος Χριστού!
Μοναχού Θεοκλήτου Διονυσιάτου:
"Γεράσιμος Μοναχός Μικραγιαννανίτης, Υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας"

Στις 31 του ίδιου μήνα, η ανάμνηση της τοποθέτησης στην Αγία Σορό της Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Δέσποινάς μας, της Θεοτόκου, στον σεβάσμιο ναό της, που βρισκόταν στα Χαλκοπρατεία, αφού μεταφέρθηκε από την επισκοπή της Ζήλας επί του βασιλιά Ιουστινιανού, το έτος 530, καθώς και του θαύματος που έγινε με την τοποθέτηση αυτής της Τιμίας Ζώνης πάνω στη βασίλισσα Ζωή, τη σύζυγο του αείμνηστου βασιλιά Λέοντα του Σοφού, το έτος 886.
Ο βασιλιάς Αρκάδιος, ο γιος του Μεγάλου Θεοδοσίου, που βασίλεψε από το έτος 395, έστειλε και έφερε από τα Ιεροσόλυμα στην Κωνσταντινούπολη την Τιμία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία φυλασσόταν εκεί μαζί με την Τιμία Εσθήτα της Θεοτόκου από μία παρθένο γυναίκα. Αφού λοιπόν την έφερε στην Κωνσταντινούπολη, την τοποθέτησε μέσα σε μια λαμπρή θήκη, την οποία ονόμασε Αγία Σορό.
Ύστερα από τετρακόσια δέκα χρόνια, ο βασιλιάς Λέων ο Σοφός άνοιξε αυτή την Αγία Σορό για χάρη της συζύγου του, της βασίλισσας που ονομαζόταν Ζωή, η οποία ενοχλούνταν από ακάθαρτο πνεύμα.
Γιατί αυτή είχε δει ένα τέτοιο όραμα: ότι, αν τοποθετηθεί πάνω της η Τιμία Ζώνη της Θεοτόκου, θα ελευθερωθεί από το δαιμόνιο.
Όταν λοιπόν ανοίχθηκε η Αγία θήκη και Σορός, βρέθηκε η Τιμία Ζώνη της Θεοτόκου να ακτινοβολεί, σαν να ήταν υφασμένη από τον Θεό, έχοντας μια χρυσή βούλλα και ένα σύντομο υπόμνημα, το οποίο φανέρωνε με κάθε λεπτομέρεια το έτος, την Ινδικτιώνα και την ημέρα κατά την οποία μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη η Αγία Ζώνη, καθώς και ότι ο βασιλιάς Αρκάδιος την είχε τοποθετήσει με τα ίδια του τα χέρια μέσα στη θήκη και την είχε σφραγίσει.
Αφού λοιπόν ο βασιλιάς την προσκύνησε και την ασπάστηκε, ο τότε Πατριάρχης την άπλωσε πάνω στην άρρωστη βασίλισσα και, ω του θαύματος!, αμέσως η βασίλισσα ελευθερώθηκε από το δαιμόνιο.
Γι’ αυτό όλοι δόξασαν τον Θεό και Σωτήρα Χριστό και ευχαρίστησαν την Πανάχραντη Μητέρα Του, και πάλι τοποθέτησαν την Τιμία Ζώνη μέσα στην Αγία Σορό, δηλαδή στη θήκη, στην οποία βρισκόταν και προηγουμένως.
(Δες σχετικά με αυτό και στο Καλοκαιρινό.)
**(1)** Εδώ υπάρχει μια ασυμφωνία σχετικά με τη μεταφορά της Αγίας Ζώνης της Θεοτόκου, επειδή τόσο στο Ωρολόγιο όσο και εδώ γράφεται ότι αυτή μεταφέρθηκε κατά τα χρόνια του Μεγάλου Ιουστινιανού, όχι από τα Ιεροσόλυμα αλλά από τη Ζήλα, που βρίσκεται στην Καππαδοκία.
Παρακάτω όμως γράφεται ότι την έφερε ο βασιλιάς Αρκάδιος από τα Ιεροσόλυμα.
Πιο πιθανή φαίνεται η ιστορία ότι, δηλαδή, την έφερε ο Αρκάδιος, όχι όμως από την Ιερουσαλήμ — επειδή εκεί βρισκόταν μόνο η Εσθήτα της Θεοτόκου, την οποία φύλαγε μια Εβραία γυναίκα και την οποία πήραν οι δύο πατρίκιοι, ο Γάλβιος και ο Κάνδιδος, και την έφεραν στην Κωνσταντινούπολη, όπου βρισκόταν στις Βλαχέρνες, όπως γράφεται στις 2 Ιουλίου — αλλά από τη Ζήλα μετέφερε ο Αρκάδιος στην Κωνσταντινούπολη τη Ζώνη της Θεοτόκου και την τοποθέτησε στον ναό της Θεοτόκου που βρισκόταν στα Χαλκοπρατεία.
Είπα ότι αυτή η ιστορία είναι πιθανότερη, επειδή η χρυσή βούλλα, το υπόμνημα και η χρονολογία που βρήκε αργότερα ο βασιλιάς Λέων μέσα στην Αγία Σορό επιβεβαιώνουν αυτή την ιστορία και όχι την προηγούμενη.
Δες επίσης στις 12 Απριλίου, όπου γράφεται ότι η μεταφορά της Ζώνης της Θεοτόκου από τη Ζήλα στην Κωνσταντινούπολη έγινε το έτος 919, επί Κωνσταντίνου και Ρωμανού των Πορφυρογεννήτων.
Μετά από αυτά, αυτή τοποθετήθηκε στην Αγία Σορό.
Αυτή τη σύγχυση των χρονολογιών ας την ξεκαθαρίσουν οι χρονολόγοι και οι κριτικοί.
Σημειώνουμε εδώ επίσης ως αξιόλογα εκείνα που γράφει ο αείμνηστος Δοσίθεος, στη σελίδα 1152 της Δωδεκαβίβλου, δηλαδή ότι τον ναό της Θεοτόκου στα Χαλκοπρατεία τον ανήγειραν ο βασιλιάς Ιουστίνος και η γυναίκα του, η Σοφία.
Κατά την αγρυπνία που γινόταν στον οίκο των Χαλκοπρατείων, σημαντικοί άνθρωποι έκαναν τις αναγνώσεις, θεωρώντας μεγάλη τιμή το να υπηρετούν τον Θεό, δηλαδή ο Μιχαήλ Ραγκαβές, πριν γίνει βασιλιάς, όταν ήταν κουροπαλάτης, και ο Βάρδας Καίσαρας αργότερα.
Και πολλοί από τους μεγιστάνες έκαναν τον κανονάρχη και εκτελούσαν άλλες ξεχωριστές διακονίες εκεί.
Στα Χαλκοπρατεία υπήρχαν επίσης τρίχες του Προδρόμου.
Αναφέρει επίσης ο Γεώργιος ο Λογοθέτης ότι, όταν ο Ισαάκιος Άγγελος εκστράτευσε εναντίον του Ασάνη του Βουλγάρου και, παραπλανημένος, θεώρησε ότι επρόκειτο για επίθεση Σκυθών, νικήθηκε.
Έτσι αιχμαλωτίστηκε ο βασιλικός Σταυρός, στον οποίο υπήρχε μέρος της Αγίας Ζώνης και του Τιμίου Ξύλου.
Λέγεται επίσης ότι η βασίλισσα Πουλχερία, από την ευλάβεια και την αγάπη που είχε προς την Κυρία Θεοτόκο, πέρασε μέσα στη Ζώνη της χρυσές αλυσίδες, οι οποίες φαίνονται μέχρι σήμερα στην Αγία αυτή Ζώνη, που βρίσκεται στην Ιερά και Βασιλική Μονή Βατοπαιδίου.
Προσθέτουμε εδώ ως αξιόλογη την πληροφορία σχετικά με το πότε και από ποιον αφιερώθηκε στην Ιερά και Βασιλική Μονή Βατοπαιδίου ο πολύτιμος θησαυρός της Αγίας Ζώνης της Θεοτόκου.
Ο παραπάνω βασιλικός Σταυρός, στον οποίο βρισκόταν η άφθορη Ζώνη της Κυρίας Θεοτόκου μαζί με το Τίμιο Ξύλο, αφού αιχμαλωτίστηκε από τους Βουλγάρους, έμεινε κοντά τους.
Το έτος 1101, ο Λάζαρος, ο ηγεμόνας της Σερβίας, αφιέρωσε τον παραπάνω βασιλικό Σταυρό, όπως ακριβώς ήταν, μαζί με την Αγία Ζώνη και το Τίμιο Ξύλο, στην Ιερά και Βασιλική Μονή Βατοπαιδίου.
Ο Σταυρός είχε μήκος επτά δάχτυλα και πλάτος δύο και ο Σταυρός αυτός σώζεται μέχρι σήμερα στην παραπάνω Μονή.
Στην πίσω πλευρά του Σταυρού υπάρχουν γραμμένα γράμματα με σερβικούς χαρακτήρες, τα οποία, μεταφρασμένα στη δική μας ελληνική γλώσσα, λένε τα εξής:
**«Ο Λάζαρος, με τον Χριστό Θεό, ηγεμόνας της Σερβίας και βασιλιάς της Ελλάδας, αφιερώνω το ισχυρό όπλο μαζί με την άχραντη Ζώνη της Παναγίας μου στη Μονή Βατοπαιδίου του βασιλείου μου. 1101.»**
Σημείωσε ότι για την Κατάθεση της Αγίας Ζώνης και για τα Τίμια Σπάργανα του Κυρίου έχει λόγο ο Άγιος Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως, του οποίου η αρχή είναι: **«Δεδοξασμένα ελαλήθη περί σου»**.
Παρόμοια έχει λόγο για την ίδια Κατάθεση της Αγίας Ζώνης και των Τιμίων Σπαργάνων ο σοφός Ευθύμιος ο Ζυγαδηνός, του οποίου η αρχή είναι: **«Πρόκειται σήμερον ημίν εις προσκύνησιν»**.
(Σώζονται στο πέμπτο Πανηγυρικό βιβλίο της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου.)
*
Την ίδια ημέρα θυμόμαστε την ανακαίνιση του ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Νεώριο.
Κατά τα χρόνια των βασιλέων Μιχαήλ και Θεοδώρας, το έτος 842, υπήρχε κάποιος πατρίκιος που ονομαζόταν Αντώνιος.
Είχε ένα σεβάσμιο σπίτι στην Κωνσταντινούπολη, στην αυλή και την περιοχή του Νεωρίου.
Είχε επίσης έναν ένδοξο ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου, ο οποίος ναός είχε στερηθεί τις άγιες εικόνες από τους προηγούμενους εικονομάχους βασιλείς.
Αυτός λοιπόν ο πατρίκιος, ανακαινίζοντας και πάλι τον παραπάνω ναό, έχτισε κάτω από αυτόν και ένα πολύ μικρό λουτρό για τη σωματική του ανακούφιση. Πάνω όμως από το λουτρό τελούνταν πάντοτε η δοξολογία του Θεού.
Γι’ αυτό επισκίασε τον ναό αυτόν η χάρη του Παναγίου Πνεύματος, μέσω της Πανάγνου Μητέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, και άρχισαν να γίνονται εκεί θεραπείες διαφόρων ασθενειών.
Μερικοί όμως φιλόχριστοι Χριστιανοί, αφού συγκεντρώθηκαν, παρακαλούσαν τον πατρίκιο να επιτρέπει να γίνεται λούσιμο στο λουτρό εκείνο μία φορά την εβδομάδα, για την αγάπη των εν Χριστώ αδελφών και ιδιαίτερα των ασθενών.
Έτσι, οι ασθενείς Χριστιανοί συγκεντρώνονταν εκεί, λούζονταν με πίστη και θεραπεύονταν.
Όταν όμως ο πατρίκιος επρόκειτο να πεθάνει, άφησε εκείνη την Εκκλησία της Θεοτόκου και το λουτρό στους ευσεβείς Χριστιανούς που βρίσκονταν εκεί, για τη σωτηρία της ψυχής του.
Επειδή όμως εκείνοι οι Χριστιανοί ήταν άσημοι και φτωχοί και δεν είχαν ούτε αρκετό νερό για το λουτρό ούτε άλλο εισόδημα, σιγά-σιγά άρχισαν να αμελούν τόσο τη δοξολογία του Θεού στον ναό όσο και τη θέρμανση του λουτρού και, τελικά, και τα δύο έμειναν χωρίς φροντίδα.
Το λουτρό σχεδόν καταστράφηκε, επειδή ο καθένας άρπαζε τα σκεύη που χρειαζόταν.
Η Εκκλησία της Θεοτόκου όμως, επειδή ήταν ψηλή και υπερυψωμένη και επιπλέον προκαλούσε θεραπείες στους ασθενείς, παρέμεινε να λειτουργείται και να δοξολογείται από έναν μόνο Ιερέα, ο οποίος λάμβανε πλούσια τα απαραίτητα για τη ζωή του από τη θεία χάρη που κατοικούσε στην Εκκλησία εκείνη.
Όταν όμως ο μακαριστός βασιλιάς Ρωμανός κατασκεύαζε το βασιλικό του παλάτι και χρειαζόταν υλικά, δηλαδή πέτρες και ξύλα, για την κατασκευή του παλατιού του, πληροφορήθηκε για τον οίκο αυτόν της Θεοτόκου ότι είχε πολλά οικοδομικά υλικά.
Γι’ αυτό σκεφτόταν να τον γκρεμίσει και να πάρει τα υλικά.
Όμως η Κυρία Θεοτόκος, που κατοικούσε με τη χάρη της στον ναό εκείνο, δεν αμέλησε ούτε επέτρεψε στον βασιλιά να πραγματοποιήσει όσα σχεδίαζε.
Αλλά εμφανίστηκε τη νύχτα στον επιστάτη του βασιλικού παλατιού, που ονομαζόταν Ραίκτορας, και σε έναν άλλο νεαρό συγγενή του Ραίκτορα και τους παρήγγειλε με φοβερή προειδοποίηση να μην τολμήσουν να γκρεμίσουν τον μικρό ναό της, που βρισκόταν στο Νεώριο.
Όταν ο νέος ξύπνησε, πήγε στη μητέρα του Ραίκτορα και της φανέρωσε το όραμα.
Όταν λοιπόν ο βασιλιάς έμαθε αυτά, είπε τα εξής λόγια:
**«Δεν θέλω να έχω κρίση με τη Θεοτόκο, αλλά, αντίθετα, ανακαινίστε τον μικρό οίκο της Θεοτόκου, εάν χρειάζεται ανακαίνιση σε κάποιο σημείο.»**
Έτσι, αντί να γκρεμίσουν το λουτρό, οι άνθρωποι που στάλθηκαν το καθάρισαν και με κάθε προθυμία το ανακαίνισαν.
Όταν ανακαινίστηκε και ο ναός της Θεοτόκου και το λουτρό έγινε μεγαλύτερο, έγινε τόσο ευρύχωρο ώστε να μπορούν να κολυμπούν μέσα σε αυτό όσοι λούζονταν.
Τότε άναψαν το λουτρό αυτό και λούστηκαν σε αυτό ο βασιλιάς Ρωμανός, ο Κωνσταντίνος και ο Χριστόφορος.
Και αφού ευχαριστήθηκαν, αποφάσισαν να δίδεται κάθε χρόνο ένα σολέμνιο, δηλαδή βασιλική δαπάνη, για το λουτρό αυτό, με βασιλικό χρυσόβουλλο.
Και το χάρισαν στο Μοναστήρι που ονομαζόταν του Ραίκτορα, ώστε οι μοναχοί εκείνου του Μοναστηριού να φροντίζουν το λουτρό και τον ναό της Θεοτόκου.
Όσα θαύματα έγιναν προηγουμένως στον παραπάνω ναό της Θεοτόκου θα τα αφήσουμε εδώ και θα πούμε ένα ή δύο θαύματα που έγιναν στη δική μας γενιά.
Μια ένδοξη γυναίκα έπεσε σε βαριά ασθένεια και το σώμα της πρήστηκε.
Υποφέροντας από αφόρητους πόνους, ξόδεψε στους γιατρούς όλα τα υπάρχοντά της.
Επειδή όμως δεν μπόρεσε να βρει καμία ωφέλεια για την ασθένειά της, άκουσε για τα θαύματα που γίνονταν στον οίκο της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Νεώριο και έτρεξε σε αυτόν.
Έμεινε εκεί πολλές ημέρες και, επειδή δεν θεραπεύτηκε εντελώς, στενοχωρήθηκε πολύ από την ασθένειά της και έφυγε.
Καθώς λοιπόν πήγαινε στον ναό της Θεοτόκου στις Βλαχέρνες και έπεφτε στη γη, παρακαλούσε τη Θεοτόκο λέγοντας:
**«Ελέησέ με, Μητέρα του Χριστού του Θεού, γιατί απελπίστηκα από κάθε ανθρώπινη βοήθεια και γι’ αυτό κατέφυγα σε εσένα.»**
Έμεινε λοιπόν εκεί η γυναίκα εννέα ημέρες.
Και η Κυρία και εύσπλαχνη Θεοτόκος εμφανίζεται σε όνειρο στην άρρωστη και της λέει:
**«Γυναίκα, γιατί φωνάζεις και με ενοχλείς και δεν ησυχάζεις καθόλου;»**
Η άρρωστη απάντησε:
**«Ω Δέσποινα, γνωρίζω ότι υποφέρω και δοκιμάζομαι εξαιτίας των αμαρτιών μου. Γνωρίζοντας όμως ότι για εμάς τους αμαρτωλούς ο Υιός σου και Θεός μας κατέβηκε από τους ουρανούς και γεννήθηκε από την αγία σου κοιλιά και έγινε άνθρωπος, γι’ αυτό κατέφυγα σε εσένα, η δυστυχισμένη, για να βρω έλεος.»**
Η Θεοτόκος της είπε:
**«Πήγαινε στον ταπεινό μου οίκο στο Νεώριο και εκεί θα βρεις τη θεραπεία της ασθένειάς σου.»**
Η γυναίκα, όταν ξύπνησε, ευχαρίστησε τον Θεό και γρήγορα πήγε στο Νεώριο.
Έπεσε λοιπόν μπροστά στην εικόνα και παρακαλούσε τη Θεομήτορα λέγοντας:
**«Ελέησέ με, Δέσποινα, και ολοκλήρωσε σε μένα τη φυσική σου ευσπλαχνία.»**
Την ώρα που έλεγε αυτά, αποκοιμήθηκε και βλέπει πάλι την Θεοτόκο μαζί με έναν όμορφο άνδρα.
Η Θεοτόκος έλεγε σε εκείνον:
**«Δες αυτή την άρρωστη γυναίκα και σχίσε τον ομφαλό της.»**
Και μαζί με τα λόγια χτύπησε εκείνος την κοιλιά της γυναίκας με το ραβδί που κρατούσε και έτσι εξαφανίστηκε μαζί με την Θεοτόκο.
Όταν ξύπνησε η γυναίκα, αισθάνθηκε μια αφόρητη δυσωδία που έβγαινε από το σώμα της.
Αμέσως έβγαλε τα ρούχα που φορούσε και μπήκε στο λουτρό.
Αφού πλύθηκε, βγήκε από το λουτρό μαζί με τις γυναίκες που ήταν μαζί της, υγιής και θεραπευμένη.
Προσκύνησε λοιπόν εκείνον τον άγιο ναό και, αφού τον θυμίασε με ευωδιαστά θυμιάματα, ευχαριστούσε και δόξαζε τη Θεομήτορα και τον Χριστό, τον Θεό μας, που γεννήθηκε από αυτήν.
(Δες και στο Καλοκαιρινό.)
Έγινε επίσης άλλο ένα θαύμα στον παραπάνω ναό.
Ένας μοναχός, ονομαζόμενος Αντώνιος, από το Μοναστήρι που ονομαζόταν των Γαλακρηνών, έπεσε σε βαριά ασθένεια.
Στο δεξί του χέρι παρουσιάστηκε ρευματισμός, από τον οποίο πρήστηκε τόσο πολύ, ώστε προσβλήθηκαν και το χέρι και το πόδι του.
Γι’ αυτό οι γιατροί έκοψαν την επιφάνεια του πρηξίματος του χεριού του.
Μετά από αυτό, αφού ανακουφίστηκε λίγο, μόλις και μετά βίας μπορούσε να κινεί μόνο το χέρι του.
Διότι ο ρευματισμός κατέβηκε στο πόδι του, ξέρανε εκεί τα νεύρα και τα έκανε εντελώς ακίνητα.
Έτσι ο Αντώνιος, κρατώντας ραβδί αντί για πόδι, περπατούσε κουτσαίνοντας στο Μοναστήρι επί πέντε χρόνια, και ούτε πόνους αισθανόταν ούτε όμως ήταν τελείως υγιής.
Όταν λοιπόν ήρθε πολεμικά η φυλή των Αρμενίων εναντίον των περιοχών της Κωνσταντινούπολης, τότε ο βασιλιάς Νικηφόρος έλαβε από τον Θεό τη δύναμη και τη νίκη εναντίον των εχθρών.
Οι μοναχοί του Μοναστηριού των Γαλακρηνών, φοβισμένοι, έφυγαν μέσα στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τον πάσχοντα Αντώνιο και έμειναν στο μετόχι του Μοναστηριού τους, όπου συνήθιζε να γίνεται το λούσιμο της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Όταν πλησίασε η χαρμόσυνη εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, οι μοναχοί έφυγαν και πήγαν στο Μοναστήρι τους για να γιορτάσουν όσο μπορούσαν.
Μόνος ο Αντώνιος έμεινε στο μετόχι και φρόντιζε τα ζώα που υπήρχαν εκεί.
Αφού λοιπόν ανέβηκε σε ένα άλογο, πήγε να ποτίσει τα ζώα. Όταν τα πότισε, επέστρεψε στο μετόχι.
Μπαίνοντας στον στάβλο των ζώων, κατέβηκε από το άλογο και, πιάνοντας μια φάτνη, στηρίχθηκε πάνω της και περίμενε να έρθει ο άνθρωπος που ήταν μαζί του, για να του δώσει το ραβδί του.
Επειδή όμως εκείνος καθυστέρησε, ο Αντώνιος θύμωσε, γιατί ο ευλογημένος βιαζόταν να πάει στον ναό της Θεοτόκου, όπου γινόταν η Θεία Λειτουργία.
Και επειδή περνούσε η ώρα και ο άνθρωπος δεν εμφανιζόταν για να του φέρει το ραβδί, ώστε να στηριχθεί και να πάει στον ναό, στενοχωρημένος από αυτό, φάνηκε ότι αποκοιμήθηκε.
Και στον ύπνο του μια θεία δύναμη τον άρπαξε από τη φάτνη.
Έτσι, με ένα πόδι, βγήκε έξω από την πόρτα και από την αυλή του μετοχίου.
Από εκεί, πάλι μια θεία δύναμη τον μετακίνησε από πίσω και έτσι βρέθηκε μέσα στον ναό της Θεοτόκου, όπου τελούνταν η Θεία Λειτουργία.
Όταν ο ιερέας ύψωσε το Σώμα του Κυρίου και οι παρευρισκόμενοι φώναξαν:
**«Εἷς Ἅγιος, εἷς Κύριος»**,
αμέσως, μαζί με τη φωνή, ξύπνησε ο Αντώνιος και φώναξε δυνατά:
**«Δόξα σοι ο Θεός, που με ελέησες αυτή την ώρα, με τις πρεσβείες της Υπεραγίας Θεοτόκου!»**
Έπεσε λοιπόν μπροστά στην αγία εικόνα της, την προσκύνησε χαρούμενος και την ασπαζόταν, βρέχοντας το έδαφος του ναού με δάκρυα χαράς.
Όλοι λοιπόν οι Χριστιανοί που βρίσκονταν εκεί, βλέποντας το παράδοξο αυτό, δόξαζαν και αυτοί τον Θεό και μεγάλυναν τη Μητέρα Του.
Όταν το άκουσαν αυτό και οι μοναχοί του Μοναστηριού των Γαλακρηνών και νόμισαν ότι ήταν ψέμα, πήγαν στην Κωνσταντινούπολη και, βλέποντας τον Αντώνιο υγιή, δόξαζαν και αυτοί τον Θεό.
Γιατί όμως ο παραπάνω Αντώνιος, ακόμη και μετά τη θεραπεία του, δεν μπορούσε να πατά με την ίδια τελειότητα το θεραπευμένο πόδι του όπως το άλλο, ας μην απορεί κανείς.
Για κάποια θεία οικονομία που ωφελούσε τον Αντώνιο, την οποία γνώριζε ο Κύριος που γνωρίζει τα κρυφά, το έκανε αυτό η Θεοτόκος και όχι επειδή δεν είχε τη δύναμη να το κάνει.
Μακριά από τέτοια βλασφημία!
Διότι εκείνη που έκανε το μεγάλο θαύμα μπορούσε να κάνει και το μικρό.
Διαβάζουμε πράγματι ότι και ο Ιωάννης, ο επίσκοπος Ιεροσολύμων, πέφτοντας μπροστά στον μακάριο Επιφάνιο, τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου, και παρακαλώντας τον να ανοίξει και τα δύο μάτια του, τα οποία είχαν τυφλωθεί, άκουσε από εκείνον τα εξής:
**«Αυτός που τύφλωσε και τα δύο —δηλαδή ο Θεός— άνοιξε το ένα· επομένως αυτό σου αρκεί.»**
Γι’ αυτό τον άφησε, για λόγο θείας οικονομίας και για το συμφέρον του, μονόφθαλμο.
ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ